Elke weg is Kf goed óp '''' _' ' ' 47-13 --- Kunst en Letteren. Stedelijk Museum. Hollandsche Kunstenaarskring. 'T <ï.'\ Vpyp.'C. Tr^i0 tentoonstelling, welke de verceniging „De Hollandsche Kunstenaarskring" deze inaand in de bovenzalen van het Stedelijk Museum organiseert, is een van de beste sinds vele jaren. Dat wil natuurlijk niet zeggen, dat de bezoeker bij elk schilderij nieuwe verrukkingen te wachten staan, maar de toaal-indruk van deze expositie is uitermate bevredigend. Men voelt, dat er in deze schilders-generatie iets leeft en groeit en vooral, dat er hard en serieus gewerkt wordt. Het spreekt vanzelf, dat men op een tentoonstelling als deze geen revolutionnaire kunstuitingen in de eerste plaats moet verwachten. Deze kring van schilders bevat kunstenaars van uiteenloopende levensopvatting en levenswijze. Zij exposeeren , niet om getuigenis af te leggen van hun levensbeschouwing, zij eischen de volle belangstelling op voor hun Kunstuitingen zonder meer. Zij steunen daarbij op het feit, dat in onzen tijd een ieder alle verschijningsvormen van de natuur en het leven op zijn eigen wijze, al naar gelang van zijn persoonlijke belangen en be hoeften, kan waarnemen en weergeven met de zekerheid, dat er in onze samenleving, ook voor de meest uitmiddelpuntige, persoonlijke ontboezeming, plaats en belangstelling is. Wij kunnen ons voorstellen, dat de mensehen door zulke groote kollektieve idealen en gedachten bezield worden, dat er voor de uitingen van den individueelen freest geen plaats meer is. In een overgangsperiode als die, waarin wij ons bevinden, zijn alle aanwijzingen naar een groeiend besef van de betrekkelijke en zeer tijdelijke waarde der individualistische kunstuiting voor ons van het grootste belang. Deze tentoonstelling leert, dat dit besef reeds sterker is doorgedrongen dan menigeen vermoed en dan menig schilder misschien zelf wil toegeven. De ontwikkelingstendenz zit onder meer hierin, dat de zuiver aesthetische beschouwing bij velen meer en meer plaats maakt voor een maatschappelijke zienswijze. De aesthreticus kan zich op tweeëerlei wijze uiten ; hij idealiseert het leven door er alleen de mooie of mooi schijnende zijde van te geven. Of, waar hij aangeraakt wordt door de minder mooie kanten, ziet hij alleen het schilderachtige. De lompenkoopman is voor hem, zooals hij zit te midden van zijn kleurige vodden, een aantrekkelijk geval, waarbij de bestaansstrijd van den man hem , geen oogenblik roert. Hij ziet vervallen huizen en denkt geen oogenblik aan het levenslot der menschen, die er in wonen. De sociaal-voelende kunstenaar ziet daarentegen niet alleen in de eerste plaats den maat. schappelijken achtergrond, maar wordt bij het kiezen _ van zijn onderwerp, bij zijn geneele .werkwijze, gedreven door zijn „tendentieuze" Het woord „tendenz" is al voldoende, om den waren aestheet op de vlucht te jagen. Hij ziet niet in, dat zijn kunst even tendentieus is in het afwijzen of negeeren van den socialen kant. En hij vergeet, dat het woord ~kunst" slechts betrekking heeft op de inspiratieve kracht van de drijfveer tot werken en de diepte der emotie, welke uit het werk spreekt.. . Voor mij is de sociale kant op deze tentoon, stelling het sterkst en hevigst vertegenwoor. digd in het beeldhouwwerk van Hil d o Krop. Daar hij echter de eenige exposeerende beeldhouwer is, laat ik de beschouwing der schilderijen voorafgaan. In de eerezaal treft allereerst het werk van Else Berg, dat aanmerkelijk lichter en fijner van kleur geworden is. Haar grootste doek „Mijnwerkersgezin" doet, wat de kompositie betreft, op het eerste gezicht even aan de „Boerenfamilie" van den Spaanschen schilder Zcubiaurre denken, maar heeft in details toch de typische oorspronkelijke kenmerken van het werk onzer schilderes, dat vooral de aandacht houdt door een groote innigheid en gevoeligheid. Tot haar beste stukken op deze tentoonstelling behoort ook de naakt-teekening, die in de aangrenzende zaal een plaats gevonden. ' Ook in het werk van S. L. Sehw a r z valt groote vooruitgang waar te nemen. Hij heeft hier o.a. een uitstekend geschilderd en doorvoeld mannenpertret en eenige goede stillevens. Van Wi m Schuhm a c h e r treft een merkwaardig doorwerkt en licht schilderij „Palma". In zijn bekenae Oostindische inktteekeningen bleef hij zichzelf vrijwel gelijlf. Tot ds verrassingen van deze expositie behooren enkele werken van J. J. M o o 1 h u i z e n : een beeld uit het havenbedrijf „De Rietlanden", waarin onder meer op voortreffelijke wijze profijt is getrokken van de werking der lucht en van den stoom grootere spanning heeft het schilderij „Fabrieken bij Luik", dat van een moderne romantiek is. In dezelfde zaal trekt het werk van de schilderes A. M. Fo n t enaillc Bla uwpot ten Ca tc de aandacht, vooral de negerin en het zelfportret, waarvan alleen de wat groezelige achtergrond uit het geheel valt. Van (• er m d e Jong heeft vooral de „Seine-brug" mooie kwaliteiten. Hsrracn Meurs is wel het beste vertegenwoordigd niet het over-gedetailleerdc, maar fijn-geschilderde damesportret en zijn schilderij „Het Métier". Jan Sluyters toont zich in zijn portretten van een neger en een negerin, in dit van zijn dochtertje met pop e.a. weer een van onze incest virtuoze schilders. In het portret van eijn moeder geeft hij een heel anderen, voor hem ongewonen toon ; donker en bezonken, ietwat, grauw en triest. Bij A. C. Willink ontkomt wel niemand aan den indruk' van zeldzame technische knapheid. Maar hoe reaktionnair is dit werk! In het groote landschap herinnert alleen de kleedij der figurenaan onzen tijd; overigens zou het, wat opvatting betreft, een Biedermeier-salon uit de eerste helft der vorige eeuw kunnjn sieren. Knap, maar koel is ook het zelfportret, een der laatste schilderijen van dezen jongen kunstenaar, die, naar wij hopen, spoedig een levenwekkender aanraking met de realiteit moge vinden, dan waarvan hij nu blijk geeft. Teleurstellend is het werk van Piet van Wijngaerdt, J. C. Colnot (die blijkbaar naar een lichtere kleur streeft dan hij vermag te geven). Charles Eyek (van wien alleen een teekening-aquarelle aan zijn vroegere zelfstandigheid herinnert), 011 o van Re es, die geheel van zijn oudere werkwijze (ik denk aan zijn strakke portretten) afgeweken is. Van de verdere exposanten noem ik C, J. Maks, Adriaan Lubber s, Henri Charles Jonas, Jan van Ilerwijnen, Jos. Croin. p. f. s. --- FEUILLETON. VOGELVRIJ. De avonturen van Ralph Rashleigh door hemzelf beschreven. (Vertaald door C.F. VAN DER HORST) 19 . . Ilashlciph had nu anderhalf jaar op de landbouwonderneming van Emu Plains doorgebracht en gedurende dien tijd had hij zich een zekere vaardigheid eigen gemaakt die hem in staat stelde sommige moeilijkheden te ondervangen. Hij was nu al langer dan een jaar genoodzaakt geweest zich zonder schoeisel te behelpen en dit gemis was voor hem de oorzaak van de ondragelijkste pijn. £n het warme jaargetijde werd de verschroeide en gebroken klei hard en scherp en bracht zeer pijnlijke wonden teweeg. En wat nog erger was: op de leegge brande gronden waren de verkoolde stoppels van het gras achtergebleven die nu de zolen van zijn voeten doorboorden en alle genezing onmogelijk maakten. Gedurende het eerste jaar waren er tijden geweest waarin ook de geringste ■wandeling een marteling voor hem was en niet zelden werd deze onmacht aan onwil toegeschre ven en op de gebruikelijke wijze bestraft. In jien winter deed de uitwerking van de koude zich ten overvloede gevoelen en voltooide deze de verschrikkingen van zijn voetwonden, totdat hij, al zoekende naar een bruikbare'voetbekleeding. de oplossing meende gevonden te hebben in een naar ruwhouten' sandalen, die ni»t beh'il» van riemen van gevlochten gras aan zijn toeten bevestigd werden. Aangemoedigd door .de aanmerkelijke verlichting die hij aan deze uitvinding te danken had, wijdde hij nu zijn aandacht aan het vraagstuk van de bescherming vnn zijn beenen tusschen knie en enkel, die voortdurend gekwetst werden door de doornen en distels die hij op zijn weg ontmoette. Maanden achtereen verzamelde hij alle lappen en vodden die hij machtig kon worden, totdat hij genoeg bijeen had om daaruit een paar kousen te vervaardigen. Maar ofschoon deze lichte verbetering van zijn lichamelijken toestand haar uitwerking op zijn zielsgesteldheid niet miste, van oneindig meer beteekenis was voor hem de vaardigheid waarmede hij zich allengs aan de eischen van zijn nieuw cn moeilijk leven aanpaste, zoodat hij', nu niet langer door de bange droomen gekweld werd die zoo lang zijn leven vergald hadden. In de eerste maanden van het tweede jaar van zijn verblijf kwam er een einde aan de droogte en de aanblik van zoovele gewassen die dood hadden geschenen, maar niet gestorven waren, bracht tusschen het leven en hemzelf een welkome verzoening tot stand. Bovendien had hij ongeveer twee pond in kontanten overgespaard, voor een deel in buitenkansjes die hem bij de tooneelvoorstelling waren toegevloeid, en dit kapitaaltje stelde hern in staat een weinig extra voedsel te koopen, in afwachting van een blijvende vermeerdering van zijn verdiensten. Zie hier de bijzonderheden die zyn stemming beheerschten, toen de herfst kwam en de oogst begon. Het was een vaste • gewoonte, ingesteld ten behoeve van de vrije kolonisten die anders werkkrachten zouden zijn tekort gekomen voor het binnenhalen van hun oogst, dat de Direkteur van Emu Plains op onbekrompen wijze passen verstrekte aan diegenen onder zijn arbeiders die zich dat voorrecht waardig hadden gemaakt. Wie een dergelijke vergunning had weten machtig te worden, was daardoor gerechtigd zich gedurende den ganschèn oogsttijd elke week van Donderdag- tot Zonuagavond uit het kamp te verwijderen. Onnoodig te zeggen dat deze gunst door een ieder ten zeerste gewenscht werd cn reeds bij voorbaat een heilzamen invloed op het gedrag en de houding van de dwangarbeiders uitoefende. Ook Rashleigh behoorde tot de uitverkorenen en vol goeden moed stak hij met een van zijn lotgenooten de Nepea over en begaf zich op weg om werk te vinden. Om tien _ uur in den avond, van dien Donderdag bereikten zij een strook lands die zich langs do rivier uitstrekte en met ontelbare kjeino hoeven bezaaid was. Terwijl zij hun weg in den maneschijn vervolgden, hoorde zij van alle zijden het geroep en het gejuich van de kolonisten die aan den arbeid waren. Aanvankelijk verbaasde het hen dat er op dit late uur van' den avond nog gewerkt werd, maar later vernamen zij dat de Australische boer tot onveranderlijke gewoonte heeft, zooveel mogelijk werk in den avond en den vroegen morgen af te doen _ en zijn rust te nemen gedurende de middaguren, wanneer ■ alle arbeid door de ondragelijke hitte onmogelijk werd gemaakt. Na eenigen tijd bevonden zij zich in een gedeelte van den Reirentville-s'aat dat den naam draagt van den „lerschen Hoek", waar zij een groot aantal li-eden ijverig bezig vonden aan den oogst. Mannen en vrouwen, knapen en meisjes hanteerden snel en behendig den sikkel en hun lach en scherts legden op ongezochte wijze getuigenis af van den werklust die hen daarbij bezielde. Zij bleven bij de haag staan, in afwachting van den leider van de maaiers die weldra verscheen. De man begroette hen en toen hij vernam dat zij zoekende waren naar werk, bood hij onmiddellijk aan, hen tegen een loon van een uond oer morgen in zijn dienst te nemen, een loon dat Rashleigh onvoldoende toescheen. „Wij zullen liever eens bij Uw buren gaan ronökijken," zeide hij, „en wanneer wij nergens beter terecht kunnen komen, zullen wij het misschien met u ééns kunnen worden." „Dat zal je niet glad zitten," antwoordde de vertoornde kolonist. „Wanneer je eerst eenieder wilt uithooren naar het hoogste loon dat hier betaald wordt, dan beloof ik je dat je van de tarwe van Pat Canavan geen droog brood zult eten." •• 1 • Rashleigh en zijn kameraad vervolgden hun weg, terwijl de ander zijn werk hervatte. Bij de naaste hoeve vonden zij vijf maaiers aan het werk, blijkbaar onder leiding van een man van rijper leeftijd. • „Goeden morgen, vrienden !"zoo_ luidde zijn hartelijke welkomstgroet. „Wilde je mij spreken?" „Wij zouden willen weten, of u werk voor ons hebt." „Dat kan er naar zijn," antwoordde de kolonist. , Wat vraag je daarvoor?" „Wij willen niet onredelijk zijn", zeido Rashleigh, ~en wij zijn tevreden met wat de anderen verdienen." „Zoo mag ik het hooren," viel de man onmiddellijk in. „Ik zal je zeggen wat ik voor je doen kan. Wanneer je gelijk de anderen wilt werken, geef ik je een pond voor eiken dag die je hier blijft. Mijn tarwe zal niet overal tegelijk rijp zijn en daarom moet ik den oogst bij gedeelten binnenhalen." „En hoe staat het met onzen kost?" vroeg de sluwe dwangarbeider. Zeker, dat zou ik bijna vergeten. Wanneer je werk naar mijn zin is, zul je je deel hebben van het beste wat ik in huis heb en behoef je mij daarvoor niets te betalen." Zij namén deze voorwaarden aan en werden daarop elk van een sikkel voorzien. Vervolgens werd nun een plaats toegewezen : den kameraad van lïashleigh-p.aast den kolonist en hemzelf tusschen twee rijzige en behendige maaiers die niets dan een hemd aan het lichaam en.een hoed op het hooft} hadden. Zij droegen geen sohoenen, maar dit belette hen • niet ■zich over de stoppels met een snelheid te bewegen die de beide nieuwelingen slechts met de grootste moeite konden bijhouden.* Zoo bleven zij twee uren lang onafgebroken aan het werk te midden van een stilte die alleen door het scherpen van de sikkels verbrokèn werd. Zoodra Rashleinh gewaar went dnt.de anderen 't- w»i'k gestaakt hadden, richtte hij zich op en rekte zijn verstijfde ruggegraat uit, waarbij het zijn aandacht trok dat de kolonist, geleund ;tegen de heg, met zijn kameraad stond te spréken. Hij ging nu weer aan het werk en rustte niet,- vóórdat hij den hodem tot den voet van de heg bewerkt had. Toen legde hij zijn sikkel neer en gunde zich de weelde van een korte rust om op adem te_ komen. _ \ „Bravo, jongen," zoide de oude man, ~je hebt jc beiden dapper geweerd en op die manier zullen wij er gauw dóorhe;en zijn." Intussehen waren de overige maaiers dichterbij gekomen met de bedoeling' een oogenblik uit te blazen, maar reeds na enkele minuten wendde do oude kolonist zich tot hen: „Meisjes, ik houd het voor het beste dat jelui en die beide jongemannen nu begint het graan te binden terwijl de dauw nog daarop ligt. Met de schooven heeft het-nog geen haast: die kunnen wij opzetten, wanneer het dag geworden is. Intusschen ga ik de oude vrouw een handje helpen bij het klaarzetten- van het ontbijt." Met de grootste veroazing bad Rashleigh gehoord dat zijn trawanten als meisjes werden toegesproken en onwillekeurig nam hij degene die het dichtst bij hem stond, aandachtig op. Hij wist natuurlijk dat in deze plunje van vrouwelijke bekoring nauwelijks sprake kon zijn, maar in elk geval wees haar gelaat uit dat zij tot de andere sekse -behoorde en — ofschooa ongeveer van dezelfde lichaamslengte als hij — hoogstens een vijftien jaren telde. Toen de vader was heenpjeftaan, zetten de anderen zich aan de zooveel lichtere taak van het samenbinden, waarbij zij gebruik maakten van de gelegenheid met elkander een gesprek aan te knoopen, zoodat zij weldra op een vertróuwelijken voet niet elkander kwamen. - ■ Zij waren innemende en ongekunstelde kinderen van de natuur die de vragen van de bezoekers jn alle oprechtheid - beantwoordden. De kolonist, bekend onder den naam van Big Mick was hun vader en hij verheugde zich in het bezit van' zes dochters. .Van het mannelijk kroost dat hij gehad had, waren allen op jeugdigen leeftijd gestorven. „Ik heb vaaer dikwijls hooren zeggen," — zeide een van de meisjes, — „hoe het hem aan het hart ging dat hij niet een zoon had, die hem bij zijn werk kon helpen. Toen zijn derde dochter geboren werd, had hij moeder zijn nood geklaagd. Maar zij had daar geen ooren naar en antwoordde hem: Waartoe dient het je die zorgen in het hoofd te halen. Ik beloof je dat ik van mijn dochters beter menschcn zal maken dan de helft van de schepsels die hier' in een broek rondloopen . . Toen het wakkere meisie haar verhaal geëindigd had, verlustigde Rashleigh zich aan haar rijzige stoere gestalte en kon hij niet nalaten haar in alle hofMi'khcid te antwoorden: „En ik zie dat zij haar belofte is nagekomen. Er zijn weinig mannen die zoo goed als jij de kunst van het maaien verstaan." _~Hoe zou het ook anders kunnen zijn?" vroeg zij en de glimlach die om haar lippen speelde, bewees dat zijn hulde haar welgevallig was. ~Sinds den eersten dag toen wij een voet konden verzetten, zijn wii altijd op de hoeve bezig geweest. Den eenen keer was het om te zorgen dat de varkens geen kwaad deden en een anderen keer om het ongedierte van het graan en de tabak te verjagen. Je hebt ons aan het maaien en het binden gezien, maar elk vaux>ns is ook in staat met een bijl een boom om te hakken of den'grond om te spitten of. een span ossen te mennen of met een ieder die'zich daarvoor komt aanmelden, het graan te dorschen En ik zou denken dat hetzelfde gezegd . kan worden van alle meisjes die op een hoeve in Australië zijn grootgebracht." _ ■ „Ik geloof het gaarne," zeide Hashleigh, „maar dat bewijst niets anders dan dat het _werk van de kolonisten je goed van de hand gaat en in geen geval is het een prettig voorruit zicht yoor de mannen die van hun vrouw verlangen dat zij hun een aangenaam thuis zal verschaffen." Zij antwoordde hein op den man af. „Dat is misschien waar,. ofschoon wij moeder bij beurte in de huishouding helpen. Maar wij kunnen het middagmaal koken en de kleeren van een man verstellen, al kunnen wij dan ook geen hemd\ voor ..hem maaien. En ik ben er zeker van dat wij kinderen, kunnen grootbrengen, zoo goed als de zachtzinnigste vrouw, dis haar handschoenen moet aantrekken paar bloemen voor haar' tafel te 'snijderi." Rashleigh voelde zich aangetrokken door de vrijmoedigheid van haar optreden en weigerde iets onbetamelijks te zien in h«ar toespe,;,ig op do bijzondere plichten van de vrouw. Het was duidelijk dat zij eenmaal kinderen zou baren met dezelfde bereiwilligheid die zij tevoren bij het nanteeren van bijl en sikkel getoond had. Zij miste ten e<*ncnirale f'e Jiofelijk® bloesems van de vrouwelijke schoonheid, maar haar verweerde gelaatstrekken waren fraai van lijn en haar lichaam was een en al lenigheid en kracht. Daarentegen waren zij en al haai zusters behept met het gebrek dat het gevolg van vroeg begonnen en onafgebroken arbeid pleegt te zijn, inzoover haar voeten onnatuurlijke afmetingen hadden aangenomen,. . hetgeen niet lang verborgen kon blijven, aangezien schoenen hier slechts bij feestelijke gelegenheden gedragen worden. (Wordt vervolgd.) --- Oost-Nederlandsch Tooneel. „Liefde onder de Olmen.” AMSTERDAM, 21 Maart. — Het Oost-Nederlandsch Tooneel zal op Woensdag 26 Maart in den liollandschen Schouwburg nog één opvoering geven van Eng. O'Neill's tooneelspel „Liefde onder de' olmen", , onder regie van A. Defresne. Hoofdrollen: Alb. van Dalsum, Charles Kohier, Henri Ehrens, Folkert Kramer, Jan Teulings. --- Voordrachtavond Johan de Meester. AMSTERDAM, 21 Maart. — Op Woensdag 26 Maart a.s.,'des avonds te 8.15 uur, zal in het Hotel de I'Eurone, alhier, voor de afdeeling Amsterdam van het Nederlandsch vïooneelverbond een voordrachtavond worden gehouden door den heer Johan de Meester. --- Dansschool Florrie Rodrigo. „De Nieuwe Gedachte.” AMSTERDAM, 21- Maart. — De elfde artistieke ontwikkelingsochtend van de dansschool Florrie Rodrigo zal plaats hebben .op Zondagmorgen 6 April, in het Rika Hopper-theater. --- Korrespondentie. J. J. C. — Gij hadt u tot de kommissie van geschillen kunnen wenden. --- Gemengd Nieuws. De gerestaureerde groote kerk te Goes. Wordt a.s. Dinsdag officieel in gebruik genomen. De gerestaureerde groote kerk te Goes zal aanstaanden Dinsdagavond officieel in gebruik worden genomen, bij welke gelegenheid o.a. het woord_ zal worden gevoerd door rat. J. Terpstra, minister van Onderwijs, Kunsten en. Wetenschappen ; Jhr. J. W. Quarles van Ufford, kommissaris der knninpin in de provincie Zeeland; rar. J. Hajenius, burgemeester van Goes, dr. G. J. Wyland te Veere, voorzitter der Algemeene Synode der Ned. Herv. Gemeente; ds. J. 11. C. Kampsteeg van 's Heer Hendrikskinderen, voorzitter van het Provinciaal Kerkbestuur van Zeeland en verscheidene anderen. De bijeenkomst vangt om halfzeven aan en zal worden opgeluisterd door orgelspel van den heer Fr. Hasselaar, organist der Westerkerk te Amsterdam eu het Christelijk Gemengd Koor. te Goes. • --- Koopt nu Uw UNiE-OBLIGATIE Gebr. KROONENBERG &(ïo Waterlooplein 102 •• AMSTERDAM. --- » ... i.- 390_2i --- Ver. Rott. Hofstad Tooneel. „De keizer van Amerika.” AMSTERDAM, 21 Maart. — Dinsdag 25 Maart a.s. geeft het Ver. Rottérdamsch- Hofstad-Tooneel, in den Stadsschouwburg de eerste openbare vertooning hier ter stede van: „De keizer van Amerika". (The Apple Cart) ■ van G. B. Shaw. --- „De Hollandsche Molen.” Tentoonstelling in het Stedelijk Museum. AMSTERDAM, 21 Maart. — De vereeniging „De Hollandsche molen" zal óp Zaterdag 22 Maart a.s., 's middags om 3 uur, een tentoon- openen van schilderijen en teekeningen door Frans Mars en bronzen modellen door A. Schoorl. --- „De Stem des Volks”. Uitvoering „Cantate 140” en „Ein Deutsches Requiem”. Op Zaterdag 19 April zal „De Stem des Volks", dirigent. Antoon Krelage, uitvoeren „Ein Deutscnes Reauiem" van Joh. Brahms en „Cantate 140" (Wachet auf, ruft uns die Stimme!) van Joh. Seb. Barh. Medewerking verleenen %To v. <1. Sluijs, sopraan; A; v. Strien, tenor; Hendrik Koning, bas; Jan Nieland, orgel en de Haarlemsche Orkestverceniging. Bewijzen van toegang zijn reeds thans verkrijgbaar bij Alsbach & Doyer, Kalverstraat; Do Nieuwe Muziekhandel, Heiligeweg; Broekmans & v. Poppel, Van Baerlestraafc en bij de leden van het koor. --- Marie de Roode in het Museum. Het schilderij van Marie de Roode—lleijermans, op haar zevenstigsten verjaardag door de gemeente aangekocht, hangt nu in het Stedelijk Museum. Het heeft een zeer goede plaats gekregen, op de schilderijen-verdieping vlak bij dj trap. --- Nationale fotowedstrijd „Het dierenleven in Artis”. AMSTERDAM, 21 Maart. — Door het bestuur der Amsterdamsche Amateur Fotografen- Vereenicing is in samenwerking met het Koninklijk Zoölogisch Genootschap „Natura Artis Magistra" een nationale fotowedstrijd uitgeschreven met als onderwerp „Het dierenleven in Aan dezen wedstrijd kan door alle fotografeerenden in Nederland worden deelgenomen. De wedstrijd welke 1 Januari j.l. is geopend, eindigt 15 Oetober e.k. en wordt besloten door een tentoonstelling in een der zalen van het Genootschap. Door de direktie van Artis is de grootst mogelijke medewerking toegezegd.' Het wedstrijdreglement is op schriftelijke aanvrage verkrijgbaar bij den heer P. Molenberg, Linnaeuskade 23, Amsterdam. --- Kindermishandeling. De beide voetjes afgevroren. HAARLEM, 21 Maart.' Voor de Haarlemsche rechtbank moesten gisteren terecht staan de 44-jarige los-werkman D M. en diens echtgenoote thans te Oostzaan, wie ten lasta was gelegd, dat zij te Broek in Wateriand als stiefouders van een 13-jarig meisje dit begin Maart 1929 in een kamertje op het oosten met onvoldoende dekking hebben laten slapen, hoewel. de mogelijkheid bestond voldoende dekens te verkrijgen, ten gevolge waarvan de voetjes zooda,nig bevroren zijn, dat amputatie noodzakelijk was. De vrouw was niet verschenen. Verdachte verklaarde, dat zijn financieele positie hem niet toeliet voor betere dekking te zorgen. Het meisje was niet zindelijk en moest daarom maar in een andere kamer slapen. Verdachte en zijn vrouw sliepen, met ze 3 andere kinderen in een verwarmde kamer met voldoende dek. ■ ■. ■' Daar de arts P. T. J. Parree zich voor zijn verklaringen op het ambtsgeheim heeft beroepen, verzocht het O.M. uitstel van de zaak ten einde alsnog de getuigenis te vernemen van den huisdokter van de familie, den arts F. A. W. Meijer. ' . ' --- Om een alibi te hebben. Een wandelend „Kort verhaal”. WAGENINGEN, 21 Maart. — In ons blad stond een dezer dagen e