HET EEREGERICHT DER NEDERLANSCHE PERS. (Bij de plaat.) 't Zit er nu eenmaal niet anders op: we hebben't verkorven. We moeten voor „de heeren" komen! Veldwachter Zoethout van de Echo houdt ons bij de kraag en getuige Boissevain van 't Handelsblad brengt de aanklacht tegen ons in. De veldwachter heeft haar op z'n handen, de getuige op haaredeles tanden. We komen er niet van tusschen. 't Mag zijn, dat de president, zoo'ri deftig Haagsch heervan zoo'n deftig Haagsch werkgeversblad — hij wordt kwaad als je 'm zegt dat hij dat is — de getuige af en toe op de vingers moet tikken vanwegens haar onversneden Pypenmarktsch, in deu grond is hij 't het haar eens. En allen zijn ze ?t eens, die heerenvan de journalistieke klasse-justitie, allen zijn ze 't eens, dat die bengel van 'n Volk zich vergrepen heeft op 'n wijze die hem onwaardig maakt in onze door en door fatsoenlijke samenleving los te blijven rondloopen. Hij heeft gescholden! Meneeren, zegt de getuige, schelden is niks, dat doe ik ook weleens. Maareen behoorlijk roensch scheldt zóó dat als-ie uitgescholden heeft hij z'n tegenstander nóg knusjes de hand kan geven. Schelden is 'n kunst! Wij gooien ook met rotte appels als 't er op aan komt, maar we kweeken en verzorgen die appels eerst, en dan pakken we ze in vloei en in watten en dan laten we ze zoetjes dóór-rotten tot ze, als je ze om je journalistieke ooren krijgt, wel stinken, maar niet zeer meer doen.... Deze snotaap van 'n jongen heeft gegooid met appels van twee-om-'n-cent-neem-maar-weg-drie, zóó van 'n proletariPrsfruitkar. Ze. waren zuur en ze waren niet rot. Ze kwamen hard aan, ik heb er nog plekken van op m'n gezicht. Het moet geen gewoonte worden met onrijpe appels te gooien. Laten we blijven kweeken, in watten pakken en vooral zorgen dat het projectiel goed doorgerot is. Dat past beter in onze samenleving. De getuige spreekt in één adem door. Dat is ze zoo gewoon. En ze drukt zich bloemrijk uit, dat is ze ook gewoon. Om in haar appelenbeeldspraak te blyven, gaat ze voort, de woorden vanden dichter aanhalend (dat is ze ook gewoon): Eén rotte appel inde mande Maakt al het gave fruit te schande. Wijzijn, roept ze met pathos uit, wijzijn die mand met appels. Ditmaal goede, gave, fijne en zorgvuldig- gekweekte natuurlijk. O zulke heerlijke belleflenren en goudreinetten! En dat daar - ze wijst op het slachtoffer van haar woede -- dat is hoogstens een zoet veentje! Maar dit zoete veentje is niet eens zoet. 't Is zuur als azijn en de roode wangetjes zijn bedriegelijk. Er zit een worm van venijn in. Het zal ons, appelen van goeden huize aansteken, als wijt dulden blijven. Neen, wij zullen 't niet dulden! Hoe't in ons mandje gekomen is, weet ik niet, maart móet er weer uit. En als 't er niet uit wil, zullen we net doen of 't er uit was eu het boycotten. Ja, boycotten, daar moet 't heen. Geen fatsoenlek mensch — en nu keer ik van rotte appels tot fatsoenlijke menschen terug; de overgang- is zoo groot niet — moet met dat vagebond omgaan, met hem spreken, met hem ruzie maken zelfs. Wa hij vecht niet volgens de Grieksch-Romeinsche methode — o er nog een bloemetje bij te halen. Hij vecht op z'n straatjonger draait pootjes en geeft je 'n kink in je maag, waar je gevoeligst-bent. Dit alles en nog veel meer raast de kwaaie juffrouw vani Pijpenmarkt. Middelerwijl schudt collega Echo den bengel no eens door elkaar en verzekert hem z'n algemeene en bijzondei minachting. De president geeft'm'n zeer beschaafde uitbrandt en verzoekt hem voortaan als hij binnen komt z'n straatpootffl beter te vegen. En de. officier van justitie wascht z'n christelijk handen in onschuld en heft aan den patiënt z'n pekelzondei nogeens voor te houden 0111 tot de slotsom te. komen, dat'the beste zal zijn hem voor eenige jaren te verwijderen uit dei maatschappelijken omgang en te zenden naar een rijksop voedingsgesticht. Ja ja, die jongen groeit op voor galg en rad ! --- EMILE ZOLA. f 't Best heb ik voor de oogen'„La Terre", dat een Hollandsob' vertaler „Het Land" genoemd heeft. „De Grond" had een juiste' titel geweest. In het woord „grond", dat vol aandreunt en mf 'n zwaar ?e-luid nadavert, ■ zit iets van hel machtige, titanische dat over u komt bij het lezen van Zo-, la's boek: .M Een diep « er-, ker is aan^de» eventjes over gewandeld niet een kijkj® genomen in 11 boerenhut. die in 'n p:iar dagen overee" heele huidstreek praatjes wil maken- ' hij heeft mee gewacht °P den ploegen*' dag in 't voorjaar, heeft den grond zien ,)l>' , reiden tot het zaad, het zaad tot den oogst en de oogst tot de duizelde, duizende korrels koren, die met elkaar loonen moeten den zwaren arbeid van 'n zeer groot deel der menschheid. Hij heeft den grond gezien inet de menschjes daarop, die ploeteren en wroeten van hun eerste kindschheid tot het «raf; den grond dien ze erven van hun vaders in nauw bedwong" ongeduld, die broeders verdeelt bij erfenisregelingen, die families uit elkaar scheurt om een roe meer of minder,' maniie" aan vrouwen koppelt en vrouwen aan mannen om samen te voegen den grond, altijd den grond, die de passie geeft va» werken, van rijk worden en van bezitten ! ---