/ /.:,wLf»nn ƒ / l l GDATISfu 7 / . , Ver cAuw.^/ <=?4-U ez een* Let.£ niet goed gaat in de huishouding afe U eens iets nieuws wilt opdienen als de tafel eens bijzonder moet worden versierd als er voor onverwacht bezoek „iets bij" gemaakt moet worden dan kunt U het U.V.I. om raad vragen. Het Unilever Voorlichtings Instituut verstrekt niet alleen recepten, het staat U bij met advies tn alle ' huishoudelijke moeilijkheden. m Laat het Unilever Voorlichtings Instituut U helpen: ..Gratis, Gauw en Goed". Unilever Voorlichtings Instituut U.V.I. Rotterdam — Postbox I — telefoon 21440. Den Haag Amsterdam Hoogstraat 38, telefoon H 3959 Leidschestraat 11, tel. 10691 t/V» .11-0221 --- „VAN EIGEN BODEM" tusschen de jaren 1919 en 1939 vindt U in het zoojuist verschenen boek TWINTIG JAREN Europa van oorlog; tot oorlog door Drs J. KLATTER en T. CNOSSEN Trijs ƒ 1.90 In den boekhandel en by de X.V, Dagblad De Standaard — Amsterdam --- IRIT5EMA STOFZUIGER hpm \ Pijil Bi I WhJI witiïci# --- SU OF IN ONZE VtßKOOPflllA^^^^^ --- De jubileerende Schoolraad. (Van emten Vtrechttchen redacteur). UTRECHT, 27 Maart. Na de toespraken van Prof. van Poelje, Dr. H. Coiyn en Prof. Slotemaker de Bruine, waarvan in een vorige editie verslag werd gegeven, was ln de morgenvergadering nog het woord aan enkele afgevaardigden, om den Schoolraad voor de Scholen met den Bijbel geluk te wenschen met het gouden Jubileum. Prof. Dr. R. H. W o 11 j e r, voorzitter van den onderwijsraad, dankte alleereerst persoonlijk voor de woorden, door den voorzitter aan zijn adres gewijd. Hierna een woord van gelukwensch sprekend, herinnerde hij er aan, dat reeds De Savornin Lohman behoefte gevoelde aan een instituut als den onderwijsraad. Spr. gaf enkele historische bijzonderheden, er op wijzend, dat de weg van de taak der Overheid en het recht van het bijzonder onderwijs tot het eind is afgeloopen. Het Is de taak van den Schoolraad, van onderen op de eenheid van het Christelijk onderwijs te bevorderen, want zonder dit kan dat onderwijs niet bloeien. De vaderen hebben geen vrijheid zonder meer gewild, maar ook gebondenheid aan Gods Woord. Dit mogelijk te maken, is de verdienste van de wet-De Visser. Behalve door een enkelen zeloot, zal door niemand meer geklaagd worden over de ondragelijkheid van het bijzonder onderwijs. Dat is mede te danken aan het werk van den Schoolraad, moge hij in de komende Jaren or.der Gods zegen daarmede voortgaan (applaus). Namens de R.K. 2e Kamerfractie sprak Mr. P. W. H. Truyen, die dit jubileum een gelukwensch meer dan waard achtte. Spr. herinnerde aan de dagen van het Volkspetitionnement en aan de vele jaren van feilen strijd die daaop volgden. De Schoolraad heeft toen niet stilgezeten. Dc R.K. in Nederland deelen van harte in de vreugd over dit jubileum. Want vele Jaren hebben de R.K. op hetzelfde front gestreden en de schoolstrijd was een krachtig bindmiddel tusschen de Christelijke politieke groepen. Gemeenschappelijke belangen blijven hier liggen, ook in de toekomst, naar spr. met een citaat uit „De Standaard" aantoonde. Het mag den schoolraad gegeven zijn. zijn arbeid nog vele Jaren voort te zetten. De R.K. fractie volgt dien arbeid met belangstelling en zal haar steun daar» aan nooit onthouden, (applaus). De voorzitter dankte de sprekers voor hun vriendelijke woorden en deelda mede, dat hfj om des tijdswille moest afzien van zijn voornemen, om in de morgenvergadering al het woord te geven aan de afgevaardigden van de Christelijk-democratische Kamerfractie en het Gemeentebestuur van Utrecht. Eenige autoriteiten, die bij het Houden feest van den Schoolraad tegenwoordig waren. V.1.n.r.: Ds. J. Barbas, voor* zitter van den Schoolraad, Dr. H. Colijn, Prof. Slotemaker de Bruine en Prof. Rutgers. --- WE VAREN DOOR EEN OORLOGSZEE MIJNEN, ONDERZEEËRS, WRAKKEN ENZ., HOUDT ZE IN DE GATEN. I. '(Van een specialcn medeu-erkerj. — Durf Je? Zie, zoo'n vraag werkt altijd een beetje overmoedig op me. En wanneer ze er dan nog treiterend aan toevoegen: — Je durft niet!", ben ik bijkans ln staat om tot in het dolle toe „ja" te zeggen. Bovendien ben ik gaarne bereid om op slag mijn koffers te pakken en mee te gaan. Al onderneem ik een stoute daad, waarom mUn familie huivert en ik zelf heimelijk ook. Ja heb ik gezegd. En m'n ja blijft Ja! De Petrus Cornelis gaat uit en ik zal m(j piet haar op de oorlogszee wagen. De Petrus Cornelis is een schip, dat voer en blijft varen. „HOIJLAND", staat er verschansingshoog op het middenschip, de roodvit-blamve vlag wappert des daaga en des nachts van stag. Diezelfde vertrouwde kleuren zijn op boeg en brug geschilderd. Zij is een écht wildevrachtschip, dat onze Noord-7.ee, die „spoelkom'' van Europa, kris-kras bevaart. Van Noord naar Zuid, van Zuid raar Noord; langs de gevaarlijke Duitsche Bocht en mijnenvelden is haar koers Het weer ls koud. Om beurten uit het Oosten en Zuiden waalt de wind. Die uit het Kulden heeft soms een zachte „adem", maai yan het Oosten uit schijnen sommige vlijmncherpe messen in ons gezicht te slaan. Op de brug is het nu kwaad wachtloopen, maar het uitkijken op den kop valt ook niet mee. Ik heb een beetje vrees en bangigheid aan boord verwacht. (Een mensch gaat altijd bij sichzelf af). Maar daar la niemendal van te bespeuren. Berekend en rustig doen de manren hun werk en staren soms droomerig het watervlak af. Mooi ls de zee; zij is altijd mooi. Ik heb haar nu ln vrijwel alle Jaargetijden bevaren, maar haar schoonheid treft me altijd weer. Zelf» thans, nu het kort dag ls en de schemer reeds gaat vallen. Zie, daar in de verte de zon, rood als een volrijpe tomaat, wegzakken. En kijk even om naar het maanschijfje, dat omkranst met vele sterrelichten, ons reeds vriendelijk „beschijnt" En dan de weldadige rust. Een enkele meeuw scheert krüschend hoog over, maar verder is er slechts het monotone op- en neergaan der zuigers en het gestaag doormalen van de schroef, welke het schip als een ploeg door het water duwt, die herrie maken. Een herrie die niemand meer hoort. De stemming, die goed was, wordt nog sl maar beter. Er stijgt een hevige uienlucht uit de kombuis op en aan dek wordt bijna juichend uitgemaakt, dat daar snert op moet volgen. En snert heeft de harten aller zeelui veroverd! Maar verder herinnert alles aan den oorlog. dien vreeselijken, dreigenden oorlog. Er is een dubbel stel zwemvesten aan boord en twee speciaal ingerichte drijfvletten, met eten en drinken liggen voor de brug klaar. We krijgen allemaal onze instructies waar we in een bepaalde benarde situatie aan moeten denken en hoe we hebben te handelen. En Je rilt reeds bij de gedachte aan torpedeering of ontploffing. Maar ieder schip kent zijn grappenmaker, die ook daarop een antwoord weet, dat sprankelt van Jolijt en even de vrees wegdringt. We varen naar het Noorden, met den wind uit het Zuiden. Dat geeft weinig deining en een lekker rustige boot. Het is nu echter dubbel uitkijken en dagentrllen, zoo dat hier aan boord heet. Mijnen, onderzeeërs, wra'iken enz. enz., houdt ze in de gaten. De kapitein heeft ons in zijn hut genood en nu zitten we daar. Het is er heerlik warm en zachtjes staat de radio aan. Dat möet, want het S. O. S. is in deze dagen niet van de lucht. De kapitein is een vent als een boom. Die steekt met recht een kop bov»n de anderen uit. Hij gaat rustig zijn gang en zfln «tap zou die van een rentenier doen vermoeden. Onberoerd en kalm doet hr het laatst kijkt naar het gezicht van de vrouw, die hem zoo dierbaar is tfewcost, Cyril dacht er geen oogenblik aan, dat onder dien schoonen vorm een liefhebbend hart klopte, dat geheel naar hem uitging, en evenmin kwam de wensch in hem op, te trachten haar te herwinnen. Toch had hij haar nog lief, maar hoewel zijn liefde zoo sterk was, was ook zijn trots dat, en ook zijn eigenliefde; en helaas voor de arme Muriel, waren zijn trots en eigenliefde tezamen sterker dan zijn liefde voor haar. Het is waar, dat een teleurstelling als die hij had gehad, deze uitwerking zoo licht kan hebben, maar was Cyril Guy Mervyn geweest, dan zou hij nu hebben getracht, Muriel even alleen te spreken en haar te zeggen, dat zijn liefde nog onveranderd was. Daar hij echter niet Guy Mervyn was en niet half zoo onzelfzuchtig, als deze in zijn plaats geweest zou zijn, verhardde hij zijn hart en dacht met bitterheid aan den dag, toen hij voor haar had gestaan en was afgewezen. • Juist op dat oogenlik bleef zijn oog rusten op de roode roos, die zij opgestoken had, haar cenig versiersel. Zij had die bevestigd met een speldje van oud zilver, dat hij haar jaren geleden voor haar verjaardag had gegeven. ~Heeft Guy dat hcusch gedaan, meneer Bransconie?" Lady Elaine sloeg hem aandachtig gade door haar lange wimpers. ~Decd Guv het werkelijk, meneer Branscomc?" De arme Cyril raakte geheel in de war; en hij wcnschtc Lady Elaine mijlen ver. „Ja, zeker," zei hij. „En wat zei u wel van dat dwaze bedenksel?" „Ze doet het expres", dacht hij, maar zij zaten te wachten op zijn antwoord; zelfs Muriel keerde zich om en keek naar hem. „Wat moet ik zeggen?" vroeg hij. „Wel, ze willen weten, wat jij wel dacht van dat verhaal, dat ik hun deed. Lady Elaine kan niet geloovcn, dat het waar is. Ze wendt zich tot jou, opdat ie het zult bevestigen." „Ik ben bang, dat ik niet geluisterd heb," begon Cyril zich te verontschuldigen. „Het doet cr ook niet zooveel toe, meneer Branscomc", viel Lady Elaine hem in de rede. Ik was al bang, dat u niet luisterde. U zat die roos van Muriel te bestudejren. is het niet? Ja, ik weet, dat u veel vaa plantkunde houdt. Guy vertelde mij dat gisteren. Als we dus thee gedronken hebben, ik zie, dat de knecht er juist mee aankomt, dan zal ik Muriel vragen, of zij u de orchideeënkas eens laat zien. Zij is ook dol op alles wat planten betreft en is bepaald enthousiast over onze orchideeën. Zij kan u al de verschillende namen vertellen, iets wat ik niet kan. Gebruikt u suiker?" De wangen van de arme Muriel waren bijna net zoo rood als de roos, die zij droeg, en Cvrils verlegenheid was ongeveer even groot als de hare. Guy had moeite zijn lachen in te houden. Elainc was zich schijnbaar niet bewust van de uitwerking van haar woorden, met den onschuldigsten blik van de wereld stond zij met de suikertang in haar hand Cyril aan te kijken. In zijn wanhopige pogingen, om niet in lachen uit te barsten, morste Guy met het kopje, dat hij Muriel moest aangeven. „Wat een nonchalance!" zei Elaine, terwijl zij een ander kopje inschonk. „Als straf mag jij dan ook niet mee naar de orchideeënkas en gaat in plaats daarvan met mij naar mijn eigen tuintje, waar geen zeldzame planten met lange Latijnsche namen te vinden zijn, maar alleen ouderwetsche, inhocmsche bloemen." „Och. mag ik ook mee naar je tuin?" vroeg Muriel op bijnn smeekenden toon. „Neen, schat! Jij moet meneer Branscome de orchideeën laten zien." Lady Elaine lag achterover in haar stoel en lachte van pret. Guy, die tien minuten te voren zoo'n onbedaarlijken lachlust gehad had, keek nu ernstig en scheen niets in zijn schik te zijn. „O. kijk eens Guy! Zouden zij die orchideeën bij zichzelf verwensrhen en denken: „Ik wou, dat die gastvrouw van ons op den bodem van de zee lag?" Kijk eens, hoe ze daar over het gazon loopen, zoo ver van elkaar af. als de beleefdheid het hun toelaat. Dwaze menschen! Kijk, nu (*aat hij nog wat verder van haar afloopen, en nu gaat zij weer een eindje verder op zijde. Kijk toch eens!" Maar Guy draaide zijn hoofd niet om. „U had Branscomc niet zoo in de klem mogen brengen, Lady Elaine. Het was erg vervelend voor hem en ook voor juffrouw Bruce." „O, onzin, mijn beste jongen. Zij moeten in de klem worden gebracht, zooals jij het noemt. Zie jc niet, dat zij allebei doodclijk verliefd zijn en alleen noodig hebben, dat iemand hun dat doet beseffen? Ik zal de zaak wel gauw tot een crisis brengen, als jij jc cr maar niet mee bemoeit en niet zoo ernstig en verontwaardigd naar me kijkt, terwijl ik 't geheel cn al voor hun bestwil doe. Kijk nu eens, Muriel heeft haar parasol laten vallen. En ik ben benieuwd, of ze dat expres heeft gedaan? In ieder geval heeft zc haar zelf moeten oprapen. Nu, als die parasol van een ander meisje was geweest, dan zou meneer Branscomc zijn verstand bij elkaar hebben gehad cn haar dadelijk hebben opgeraapt. Dat zegt jou natuurlijk niets, maar voor mij is het een bewijs, dat hij haar nog boven alle andere meisjes stelt. Nu zijn zc bij het kleine poortje. Let nu eens op, hoe zij cr doorgaan; stellig niet als twee gewone stervelingen, of ik moest mij al heel erg vergissen. Neen, kijk maar! Zc wilden cr allebei tegelijk doorgaan, cn daar het maar een klein poortje is, zijn ze tegen elkaar opgebonsd, en cr bijna in beklemd geraakt. Toen hebben ze zich vol afschuw teruggetrokken en excuses gemaakt, zonder elkaar aan tc kijken cn meteen zijn zc cr weer samen op aan gestapt. Eindelijk is meneer Branscomc er het eerst doorheen gegaan cn heeft Muriel achter zich aan laten komen. (Wordt vervolgd). --- DE MIDDAGVERGADERING. In de middagvergadering heette de voorzitter, Ds. J. Barbas, welkom de heeren Air. Dr. G. A. W. ter Pelkw ij k, burgemeester van Utrecht en oud-minister Mr. J. A. de Wilde. Spr. deelt mede dat Dr. D. Langedijk te Den Haag in verband met het gouden jubileum een gedenkboek zal schrijven. Verschillende sprekers» hebben hierna een woord van gelukwensch gesproken. Namens het Gemeentebestuur van Utrecht sprak de burgemeester een woora van hartelijken gelukwensch, den Schoolraad in de stad van de Unie van Utrecht begroetend als een lichaam dat de vrijheid verdedigt. Voor de R. Kath. Eerste Kamerfractie voerde de heer F. L D. Nivard van Rotterdam het woord en voor de Chr. Dem. Unie het Tweede Kamerlid, de heer H. Posthuma van Leeuwarden. Als voorzitter van de commissie van beroep van den Schoolraad sprak het oudlid der Tweede Kamer, Mr. Dr. E. J. B e ume r van Utrecht en namens de examencommissie, Dr. S. O. Los van s-Gravenhage. Voor de Ver. voor Chr. Volksonderwijs sprak de secretaris, de heer J. C. L i g t v o e t van Wassenaar; voor den Bond van Ver. voor Chr. M.O. en Voorber. H.O. de voorzitter. Prof. br. V. 11. Rutgcrs van Amsterdam; voor de Ver. van Chr. Onderwijzers, de voorzitter, de heer P. vafi Aal ten van Arnhem: voor de Ver. voor Chr. Nat. Schoolonderwijs eveneens do voorzitter, Ds. M. v. Grieken van Rotterdam; voor het Centraal bureau voor R. K. onderwijs en opvoeding en den Ned. R K. Schoolraad, de directeur, Mgr. Dr. Th. Verhoeven; voor Geref. Schoolverband de voorzitter, Prof. Dr. J. Severtfn van Utrecht en voor de Vereen, voor Vlaamsch Prot. Chr. onderwijs de heer de Lang. De voorzitter heeft alle sprekers den hartelijken dank van den Schoolraad betuigd voor hun goede woorden, waarna de herdenkingsplechtigheid werd besloten met het gemeenschappelijk zingen van „Hallelujan, eeuwig dank en eere..." ---