Officieele berichten. Civiel Departement Ontslagen: i Uit 's Lands dienst de le klerk by de exploi- ' tatie der Staatsspoorwegen op Java, W. A. Zeydel. Benoemd: Voor den tyd van vüf jaren, ingaande met , 5 October 18'JS, tot President 'der Javasche Bank D. Groeneveld, thans die betrekking bekleedende. Tot tijJelyken 2den commies op hst residentiekantoor te Medan (Oostkust uan Sumatra}, de commies by den controleur van Assahan, A. J. van Alpben. Tot chef der 3e afdeeling b(j de exploitatie van Staatsspoorwegen op Java, de chef der werkplaatsen H. Ch. Raven. • Tot adspirant* houtvester by het_ boschwezen op Java en Madoera, J. H. Boerrigter, gesteld ter beschikking van den Gouverneur-Generaal om te worden benoemd tot technisch ambtenaar by het boachwezeo. By de in- en uitvoerrechten en accynzen. Tot ontvanger, de controleur te Padang, P. M. Leidelmever. Tot controleur te Padang, de adjuct- controleur te Soerabaja, J. Spaanderman. Tot adjunct-controleur te Soerabaja, de verificateur der le klasse J. J. Scboonenberg Kegel. By het Departement van Financiën. Tot referendaris by de afdeeling comptabiliteit, de hoofdcommies by dat Departement F. A. le Clerq do Courcelles. Tot hoofdcommies, de le commiezen by dat Departement. J. J. Frölich en Mr. L. A. C. Kolff. Tot laten commies, de 2o commies bij dat Departement G. L. Waanders. Tot 2den commies, de ambtenaar ter beschikking van den Directeur van Financiën J. P. de Vries. Tot 3den commies, de le klerken by dat Departement K. F. Koullen en J. M. Caton. By de Wees- en Boedelkamer te Semarang. Tot boekhouder, de adjunct-secretaris by die kamer J. Ch. F. Manden. Tot adjunct-secretaris, de verificateur der 4e klasse by de in- en uitvoerrechten te Batavia, D. J. de Grave. Gesteld: Ter beschikking van den officier van justitie by den Raad van Justitie te Batavia, ten einde te worden belast met werkzaamheden aan diens parket, de ambtenaar voor de rechterlijke macht, ter beschikking van den Directeur van Justitie Mr. L. S. Louwes. Ontbonden'. De "voor bet jaar 1898 benoemde Commissie voor het afnemen van het groet-notarisexamen bedoeld b\j" artikel 14 van het Reglement op het notarisambt (Staatsblad 180 J no. 3, 1894 no. 814 en 1896 no. 10i;, onder dankbetuiging voor de loffelyke wyze waarop ze tich van de baur opgedragen taak heeft gekweten. Aangesteld.* Tot makelaar te Bata/ia, J. H. E. Wiechert. Inlandsche Rechtbanken. Benoemd: Tot Inlandsch officier van justitie met den titel van djaksa in bet, regentschap Japara, residentie van dien naam, de adjunct-djaksa in genoemd regentschap Raden Mas Pandji Soaro Boesono. Door den Directeur van Justitie. Benoemd: Tot Isten klerk by het Departement van Justitie op de daartoe staande bezoldiging van f 120 (een honderd twintig gulden) 'e maands R. G. Brummer. thans genietende f 110 (een honderd tien gulden) 's maands. Goedgekeurd: Dat door den Landraad te Cheribon. Is benoemd: Tot buitengewoon substituut- griffier buiten bezwaar van den lande by die rechtbank, G. C. A. von Mauw. Door den Directeur van Binnenlandsch Bestuur. By het Boschwezen op Java en Madoeia. Toegevoegd: Aan den houtvester, belast met het beheer over het boschdistrict Toedir (residentie Rembang), d# benoemde adspirant-houtvester A. J. van Deventer. Aan den houtvester, belast met het beheer over het boschdistrict Madioen, de benoemde adspirant-hontvester W. F. O. van Bosse. --- Departement der Marine. Door Óen Commandant der ZuMwsht en Chef van het Departement der Marine in Nodorlandsch-Indië. , .... By den dienst der kustverhchting in Nederlandach Indië. Benoemd: Tot lichtopzichter der le klasse, de lichtopzichter der 2e klasse E. O. Muller, en overgeplaatst van het kustlicht 2e orde op Poeloe Pandan naar dat der le orde op Poeloe Bodjo (gouvernement Sumatra's Westkust;. Tot lichtopzichter der 2e klasse, de lichtopzichter der 3e klasse J. lienne, en overgeplaatst van het kustlicht der 4e orde op Poeloe Mandelika (residentie Japara; naar de kust lichten der le orde op Poeloe Langkoeas en Medanau (gewest Billiton) Tot hoofdlichtwachter, de licht wachter uer 3e klasse Tahir, en overgeplaatst van het kustlicht der le orde op Poeloe Langkoens (gewest Billiton) naar dat der 4e orde op Lingga (residentie Riouw en Onderhoorigheden;. --- Varia. Een tragische ontmoeting met een verloren zoon werd kort geleden door vroege wandelaars in Hollowaj te Londen aanschouwd. Twee Welgekleede dames wandelden daar naai het station, toen een vijf-en twintigjarig armoedig gekleed jonkman te voorschijn schoot, de beurs greep, welke een der dames in de hand h'eld, en daarmee heensnelde. Drie jonge mannen, die het geroep »houdt den dief" hooien, liepen hem na en ocht erhaalden hem. Hij smeekte hun, dat zij hem toch zouden ]os'aten.Hij0s'aten.Hij had alleen door nood gedrongen den diefstal gepleegd. Maar zij bleven onverbiddelijk en hielden hem vast, tot de bestolen dame kwam. Toen deze den viel zij, tot aller verbazing, voor tem op do knieën en smeekte hem om vergiffenis. En eenige oogen« blikken later viel de dief op zijn knieSn voor de dame. De drie jongelieden ontvingen een pond sterling, met het verzoek niet van het ge» beurde te spreken, en na een korte ophelde* ring ging de dame heen met den jonkman, die haar had bestolen. Het bleek, dat de dame een hötelhoudster was uit Brighton en dat de dief haar eigen zoon was, dien zij het huis had uitgejaagd, omdat zij bem verdacht van vijf tienponds banknoten gestolen te hebben. De banknoten kwamen eén paar dagen later terecht, maar toen was haar zoon spoorloos verdwewenen, en zij had niets meer van hem vernomen, totdat zij nu op zoo dramatische wijze te Londen bij elkaar werden gebracht. * * Te Nantes zal weder een onderzoek worden ingesteld omtrent een vermoedelijke gerechtelijke dwaling. In 1861 werd mevrouw Page de la Fure» tière, terwijl zij met haar vier kinderen door het bosch van Couffé reed, moorddadig aan« gevallen en aan het hoofd gewond. Haar oudste zoon, de iBjarige Alired Page, die van het rijtuig sprong, werd aan de kuit gewond. Diezelfde Alfred nu werd beschuldigd van den moordaanslag en, ondanks zijn onschuld* betuigingen en de gunstige verklaringen zijner moeder, tot le.enslangen dwangarbeid veroordeeld. Na 15 jaren zijn straf te hebben ondergaan, kreeg hij gratie, maar met de verplichting, om verblijf te houden in Nieuw-Cale» doniö. Hij begon daar met koffieaanplantin» gen en was zoj gelukkig daarmee, dat hij nu een vermogen bezit van 2 millioen francs. Onlangs kwam Alfred Page in Frankrijk terug. Zijn moeder is al jarenlang dood. De schatrijke gewezen veroordeelde wil nu pogingen doen, om herziening van zjjn proces te krijgen. En als dit hem gelukt, zal hij ook een eisch instellen tot nietigverklaring van het testament van een erfoom, die, liever dan hem zijn geld na te laten, alles vermaakte aan den rechter, die hem veroordeeld had. * * * Troef \ Oud gepensioneerd Majoor: Na een heelen langen tijd heb ik van avond voor dit feest mijne uniform wéér eens aangetrokken I Luitenant; Ja Majoor, dat kan men ruiken aan de kamper-en naphtaline lucht; ik heb er hoofdpijn van. Majoor: Pardon, mijnheer, mijn uniform riekt naar kruiddamp: die lucht kent u nog niet. » * * Bedwelmende bommen.. Een Eagelschman stelt voor, om in den oorlog gebruik te maken van met amyKnitraat gevulde bommen. Dit nitraat heeft een snel- en sterk werkende bedwelmende kracht. Te midden van de liniën der troepen of op een oorlogsschip ge* worpen, zouden deze bommen een bedwelming en hierdoor een machteloosheid van tijdelijken aard onder den vijand teweeg brengen die het zeer gemakkelijk zou maken, de overwinning op hem te behalen. Alweer dus een middel, om den oorlog tusschet» beschaafde natiën, die natuurlijk van weerszij» den met deze bedwelmende bommen zcuden schieten, tot een belachelijkheid te maken, en dus zijn einde nader te brengen. ♦ * * Het philatelime of de liefhebberij voor het postzegelverzamelen is nog steeds aan de orde van den dag. De kostbaarste verzameling is die van heer Ferrari te Parijs. Zij bevat 250.000 soorten en wordt gerekend 3 millioen gulden waard te zijn. Hij heeft een vasten secretaris voor het in orde houden en uitbreiden der verzameling op een tracte1- ment van 6000 gulden in 't jaar. Andere kostbare verzamelingen zijn die van wijlen czaar Alexander 111, geschat op 1,800,000; die van baron Rothschild te Londen op 1,200,000; van den Hertog van York, ge» schat op 360,000. gulden. Nieuwe manier van liejde verklaren. Hans: Leen, kan je niet eens een mooie liefdes» verklaring van me opstellen? Leen:'Ja ook al, maar voor wie ? Hans: voor jou 1 Zwarte soupfons. Waarom heeft die Meijer toch die mooie staart aan zijn naam laten hangen voor hem en zijn nageslacht ? Wel, ik denk dat-ie onder de firma Meijer sec rare streken op zijn kompas heeft gehad; hij brengt nu het menschdom in het labyrinth. Een t gesoigneerde educatie•" Dame (haar •gesoigneerde educatie" willende toonen): »Ja, ziet u, dokter, ik heb zeer veel last van confecties en daardoor ben ik erg gebrouilleerd." Dokter (in denzelfden geest voortgaande ): »Nu, weest u maar niet scrophuleus; ik leg u koude promessen op het hoofd en dan gaat u naar een hypotheek en koopt daar voor een dubbeltje Weener radeerwater." Onnoodig. Commissielid (bij een parvenu): Wil u niet een bijdrage geven vooreen badinrichting voor arme menscben t Parvenu: Onzin 1 Tuen ik nog arm was, heb ik ook niet gebaad. Slechte tijd. Patroon, zijn met de kas doorgegaanen kassier inhalende: Schrik maar niet, Van Pracht, ik wou je verzoeken mij meê te nemen. Mislukt. Neef. Ik heb gedroomd, oom, dat u mij vijftig gulden hadt geleend. _ Oom. Nu, neefje, het komt er bij mij op vijftig gulden niet aan; je kunt ze houden. Niet gemakkelijk. Nichtje: Wat hoor ik, tante, gaat ge een meisjesschool beginnen? : Wel, dan trouwde ik nog liever een weduw* 1 naar met tien kinderen. Tante, oude jongejuffrouw: Ik ook, lieve ' meid, maar ik ben al lang tot de ervaring gekomen, dat 't veel gemakkelijker is tien ' k'nderen te vinden, dan één weduwnaar. --- Een Slaapmiddel Inderdaad, ik heb er werkelijk niets op tegen, als mijn man regelmatig gebruikt maakt ram zijn # uitgaansdag". Eens in de week gaat hij maar uit, en hij komt dan samen met een jaar makkers nit den dwazen tijd van zijn vrijgezellenleven; daarop ben ik niet jaloersch. Wat kan het me ook eigenlijk schelen, of ze daar zitten in hnn lokalen Tol rook, of ze aren aan uren wijden ; aan geestdoodend kaartspel— als hij maar i niet te Teel verliest!— of ze ongelooflijke porties bier verslinden en voor den honderdsten of tweehonderdsten keer lachen om de onnoozele baldadigheden hunner zoogenaamde jeugd! Och, al aie genoegens gun ik dien luidjes wel. Maar... niets moet worden overdreven, ook die „uitgaansdagen"'' niet. Wat deed mijn man onlangs met de toegangskaart tot het bal-masqué, die ik in zijn zak vond, in den binnenzak van zijn vest nog wnl I Dia bals-masqués, welke om de veertien dagen des Zaterdags plaats hebben, zijn juist niet geschikt cm door een eerzaam getrouwd man te worden bezocht. Daar stak bepaald iets achter... toen mijn man thuis kwam om te eten, was ik de beleedigde vrouw in persoon. Maar de barbaar nam heel weinig notitie van mijn boosheid. Zoo ging de avoud droevig en eentonig voorbij... toen zeide mijn man plotseling: Voor morgenavond heb ik een paar plaatsen laten bespreken in den stadsschouwburg.— je weet immers, dat de Lohengrin er gegeven wordt, 't Moet heel goed zijn en je houdt zooveel van Wagnerl" Mijn geestdrilt voor den grooten toon dichter is inderdaad buitengewoon. Mijn man had me daar in mijn allerzwakste zijde getast. Hij zelf had van muziek niet het allerminste begrip, noch het vaagste gevoel er voor, hij kan geen A. van een C. onderscheiden. Toen ik het had doorgezet, dat er in onzen salon een üechstein werd geplaatst, dreigde hij de „erbarmelijke kast''tot brandhout te kappen. Daarom stemae ik ook verheugd toe, en inderdaad, het was een heerlijke arond. Toen het muzikale genot voorbij was volgde er een van anderen aard: een souper in'een bekende restauratie in de buurt. Ook dat was voortreffelijk. Ik genoot als dessert Jvan een tros heerlijke druiven, mijn man dronk nog een glas wijn — toen wiesch hij zich den mund af en zeide : — Zeg eens, vrouwtje, onze kaartavond is deze week van Donderdag op Zaterdag verzet. Ik begreep hem dadelijk, maar vroeg op argeloozen toon : — Waarom toch P — Och, zeide h\j, een paar van de lui hebben Donderdag geen tijd. Ik dacht er het mijne van; ik dacht aan de kaart, die ik in zijn zak had gevonden. Ik zou worden bedrogen, op een ongehoorde manier worden bedrogen. Den ganichen nacht kon ik geen oog toedoen. Mijn man mocht dien Zaterdagavond niet uitgaan, dat stond bij mij vast. Maar hoe dat te verhinderen P Met geweld zou ik nieti uitvoeren, evenmin als met mooie praatjes, en ik besloot daarom tot list mnn toevlucht te nemen. Toen den volgenden dag onze huisdokter ons bezocht, zag ik er zeer afgemat nit. Ik heb weer een heel «echten nacht gehad, klaagde ik. Ik kan m&ar niet slapen en dat duurt na al weken zoo. Ik word er ziek van .... O, die verschrikkelijke slapeloosheid. . . Ik sloeg de handen voor het gelaat en steunde zoo, dat een dozijn huisdokters zich er door zouden hebben laten verteederen. — Hm, hm! bromde de arts. Slapeloosheid, — nu, dat ia-niet zoo erg, daar is wel wat aan te doen . . . een klein receptje schrijven . , . een heel zwakke dosis chloraal. Ik zette een zeer verheugd gezicht, toen hij zijn receptenboekje te voorschijn haalde. Hij krabbelde er fluks eenige woorden op en doorliep die toen nog eens met zijne blikken. — Ziehier, zeide hij daarna, vóór u naar bed gaat, zes druppels, heelemaal onschadelijk, zonder gevaar . . . — Kan ik ze in thee gebruiken? vroeg ik. —- Natuurlijk, natuurlijk! knikte hij, in thee, wijn, water . . . Zaterdagmiddag om drie uur haalde ik het recept uit mijn schrijfmap te voorschijn, waar ik het zorgvuldig achter «lot had gehouden. Ik beproefde het gekrabbel te ontcijferen : Chlor. hydr .... Aqua destil... Syr Simpl las ik met veel moeite. — Voor men naar bed gaat, heeft de dokter gezegd... Dus het werkt, als men wil gaan slapen, maar ook als men dat niet wil... O, die geneeskundige wetenschap is toch een heerlijke uitvinding! Toen ging ik naar de apotheek; er kwam een heerlijke, kalme rust over mij, het was mij te moede, alsof ik een groot reddingswerk gelukkig had volbracht. Onmiddellijk voor mij trad een kruier de apotheek binnen. De apothekersbediende nam het recept aan en begon een drankje gereed te maken. Ik wierp tersluiks een blik op het recept Sapperloot, was dat niet hetzelfde als het mijne? Ik keek scherper toe, jawel :.... hydr .... aqua distillata, syr. simplex. — Een gulden vijf cent, met die woorden maakte de apotheker een einde aan mijn onderzoek. De dienstman legde een rijksdaalder op tafel en streek het geld, dat hij terug ontving, op. — Het is voor een fijnen heer, die om den hoek der straat op mij wacht, een goeden, fijnen heer, vertelde hij in 't heengaan. Nu gaf ik mijn recept. De apothekersbediende lachte. -—Nu, dat had ik ineens gereed kunnen maken, zeide hij en ging aan het werk. — Een gulden vijf cent, mevrouw, en hij reikte mij het fleschje toe. — Meneer is ook zoo even thuis gekomen, vertelde Mina, onze dienstmeid, mij toen ik in de gang mijn mantel afdeed. — Zoo antwoordde ik onverschillig. Toeu ging ik naar mijn kamer en verborg in mijn schriftafel het kostbare fleschje. — Zoo, mannetje, ben jij er al, zeide ik zoo kalm mogelijk. Ik heb van middag een haas, — heerlijk, hé ? — Dit kan de armste mensch eten, als hij er een heeft, bromde hij, maar daarbij lachte hy vergenoegd; ongetwijfeld dacht hij aanzijn kaartavond, — aan het gemaskerd bal. — Wanneer ga je heen ? vroeg ik eenige minuten later. — Och, antwoordde hij, zoo tegen negen uur, als ik er om halftien maar ben. Wat had ik ook nog meer op de kaart voor het bal-masqué gelezen? — Bal-masqué, aanvang halftien ... — Dan begin jelui van avond zeker wat later. — Ja ... wij... och ja, van-avond beginnen we wat later ... omdat... begon hij te stotteren. — Nu ja, antwoordde ik met de grootste kalmte, daarvan schijn ik zoo'n voorgevoel gehad te hebben, ik heb tegen zeven uur de thee laten zetten, dan kunnen we die nog heel gezellig samen drinken ~. want kijk eens, beste man, je moet toch wat warms in je maag hebben... de verre weg, het koude bier, de slechte wijn en dan dat uitblijven tot laat in den morgen ... dus thee, een sterk kop thee zal je heel goed doen ... De oogen van mijn man schitterden met een zonderlingen glans, een trek van groote voldoening verspreidde zich over zijn gelaat, — hij zag er uit, alsof hem een groote last van de schouders was genomen. — Je hebt daar een prachtig idee, zeide hij glimlachend, je doet me een groot ge noegen, lieveling. En als ik van-avond niet naar onzen speelavoud moest zou ik werkelijk. .. Ik keek hem lachend aan, ik hoop, dat hij de ironie daarvan niet zal hebben begrepen — Als ik je verzoeken mag, je moet gaan . . . viel ik hem in de rede. Toen ging ik naar de keuken. — Ik zal de thee van-avond zelf zetten, zeide ik tot het dienstmeisje. Ik deed wat meer thee dan gewoonlijk iu den pot en goot er het kokend water op, — binnen twee minuten was ze klaar. Daarna zeide ik tot Mida: — Ga hier tegenover naar den kruidenier en haal wat suiker. Mina ging; ik was haar kwijt, gelukkig 1 Fluks haalde ik het fleschje te voor schijn met den wonderdrank. Een, twee, drie, vier.... tienmaal liet ik een druppel vallen in het kopje van mijn man, toen droeg ik het blad naar binnen. — Waarom doet Mina dat nu niet? vroeg mijn man en het scheen me toe, dat hij een beetje verlegen was. — Die is even naar den kruidenier om wat suiker, zeide ik. Maar drink nu, man netje. Ik reikte hem zijn kop over. Op dit oogenblik werd er heftig aan de schel getrokken. — Mina is immers uit? vroeg mijn man en het scheen mij toe dat er een trek van blijdschap op zjjn gelaat kwam... Toe, ga jjj nu even kjjken wat er is. Ik deed wat hij zeide; er lag een briefkaart voor mijn man, bij het licht van de ganglantaarn las ik haar. De kaart was van een zijner vrienden, die hem er aan kwam 1 herinneren, dat zij dien avond moesten kaartspelen. j Denk er om, om half tien, stond er in. • Ik begreep natuurlijk terstond, wat dat , beteekende. [ — Een briefkaart voor jou, zeide ik, toen t ik weer binnenkwam. Je zoudt niet vergeten , om half tien... Hij lachte. . —O, ja, dat partijtje van heden-avond ...Men is bang, dat ik het zal vergeten... ; Je hadt Mina niet moeten wegzenden, voegde hij er bij met een boosaardig lachje. Kon, neem ook een kop warme thee, dat zal je goed doen. Ik heb mijn kop al leeg... Ik nam ook een Hinken teug. De thee kwam me wat raar voor van smaak. Was ze alleen wat te zoet? Ik dronk het kopje geheel uit, maar zij smaakte me toch niet. Ik was echter te nieuwsgierig naar den uitslag van de tien druppels. Aaah!... hé-hé, hé! begon plotseling mijn man te geeuwen. Nu een uu.'ge slapen... 't Is nog maar acht uur... Tot negen uur bijvoorbeeld... Wat dunkt je daarvan. Ea hij ging geeuwend in de kamer daar naast, waar ik zag hoe hij zicb op de kanapee uitstrekte. Ik wilde hardop beginnen te lachen, wijl mijn list zoo goed was gelukt.... Ja, de tien druppels.... mijn mannetje zou voor den volgenden morgen wel niet wakker worden, naar het bal masqé ging hij niet.... daarvoor had ik gezorgd. — Ha, ha, ha ! wilde ik , lachen, maar ik deed mijn mond wijd open en begon tegen miju wil te geeuwen,-— verschrikkelijk te geeuwen en nog eens weer te geeuwen. Ik voelde een vreeselijke moeheid, mijn oogen vielen bijna toe, ik had een onuitsprekelijke behoefte aan slaap. Mijn man zou den heelen nacht doorslapen, waarom zou ik ook niet eens... een uurtje. Ik was zoo afgemat, zoo moe,— en voor ik er aan dacht, lag ik languit op een sofa... in diepe rust. * * * •• Een zeer onzacht schudden aan mijn arm maakte mij wskker. Het was dag, de zon scheen in mijn kamer. — Goddank, zeide Mina. Mevrouw ligt hier nu al sinds gisteravond. Ik kon u niet wakker krijgen. Meneer_ ligt ook in zijn kamer en slaapt ook nog. Het overschot van de thee heb ik maar opgedronken en ik werd eerst om acht uur wakker. Ik kwam allengs geheel tot mezelf, ik kon mij herinneren, wat er gebeurd was. Ik had mijn man tien druppels., bal-masqué. Daar was hij doorheen geslapen, ik had in elk geval mijn doel bereikt.. Maar ik dan ?.. En Mina? Waarom hadden wij zoolang geslapen ? Ik voelde me nog als geradbraakt. Den geheelen nacht had ik op de sofa doorgebracht. Ineens kwam er een gedachte in mij op. Zou hij misschien dezelfde grap met mij.. ? Opdat hij ongestoord zou kunnen uitgaan, terwijl ik sliep en moest blijven slapen ? — Waarom heb je mij niet gewekt ? zeide ik op geérgerden toon tot Mina. — Mevrouw was niet wakker te krijgen en meneer ook niet, antwoordde z;j en ik begreep, dat zij de waarheid sprak. De sombere verdenking kwam weer in mij op, ik huiverde ineens. Toen wankelde ik naar de kamer van mijn man Hij snorkte nog. Ik poogde hem wakker te maken. — Toe, sta op.. Het is tijd, — al over tienen! Mijn oog viel op een flesschje, dat uit zijn vestzak kwam kijken. Ik nam het in miju hand Ja. ik had kunnen denken, dat het mijn fleschje met slaapmiddel was, van denzelfden apotheker, met het zelfde etiquet.. Hij had dus een slaapdrank voor mij I gekocht en ik voor hem 1 --- Haar brief. Naar het Framck.» Des avonds na den slag. Een gewonde richt zich met moeite op en [ziet om zich heen. Af en toen buldert nog een kanon, de flikkerende vlammen van het ontbrandende kruit verlichten den horisont, enkele verdwaalde kogels fluiten door de lucht. Hij kijkt om zich heen en meent een visioen te zien; de in den nevel verdwijnende vlakte is, zoo ver zijn oog reikt, bedekt met lijken. Paarden met te berge gereden manen rennen angstig heen en weêr; hun oogen schiteren in het duister en zij hinniken van angst. De gewonde betast den grond; zijn hand voelt iets glad, iets weeks. Het is de hals van zijn dood paard. Ja, hij herinnert zich; het is de avond van den veldslag en hij moet sterven ... geheel alleen, zonder hulp. Zwermen vogels vliegen rondom hem steeds in nauwer kringen. Het zijn de roofvogels welke zich hedennacht zullen voeden met het vleesch van zijn gesneuvelde kameraden. Hij beweegt de armen, om deze verschrikkelijke roofdieren te verjagen. «Maar ik wil niet sterven, ik leef immers 1" rukt den vochtigenwapenrok open, een warme straal vocht vloeit laugs zijn vingers — het is bloed. Hij wil hier niet eenzaam sterven. De hyena's van het slagveld, welke de dooden uitplunderen, zullen ook zijn zakken onderzoeken, hem zijn reliquiën ontnemen en den ring, dia aan zijn vinger steekt, Odette's ring. C/Neen, neen 1 Help! help !" roept hij. terwijl hij een handvol gras uitrukt en het bloed dat uit zijn wonde vloeit er meé tracht te stelpen. Odette I Hij ziet haar voor zich, zijn liere verloofde, stralend van levenslast, zooals hij haar den geheelen avond op het feest gezien heeft, toen hij zijn soldatenhart door haar lieftallig glimlachje had verloren. Odette ! Onder zijn hand ritselt een papier. Hij beziet dc enveloppe. Een gelukkige gedachte troost hem, het is de laatste brief van Odette, hij heeft hem op zijn hart gedragen. Hij ontving hem toen er appèl geblazen werd en had hem niet meer kunnen lezen. Maar gelukkig hem te hebben ontvangen, had hij hem voor zijn borst gestoken en zoo de liefdewoorden van zijn meisje tot een schild gemaakt. Het had echter niet mogen baten, een kogel had hem, het papier verachtend, hooger getroffen. Nu wil hij den brief lezen; het is hem alsof deze brief voor hem een geneesmiddel zal zijn. Reeds heeft hjj het couvert aan de lippen gebracht; hij verscheurt het met de tanden. Met moeite ontvouwt hg het postpapier en de lucht van heliotroop, welke hem er uit tegemoet komt, is zoo intens, dat zij de lijkenlucht van het slachtveld in sterkte overtreft. Hij tuurt en tuurt, maar kan niets onderscheiden. Wat moet hij doen ? Een lucifer zal voldoende licht geven. Hij kruipt op handen en voeten naar een gewonde in zijn nabijheid, die kiennt van de pjjn. «hé, kameraad, heb je vuur?" Maar de man hoort hem niet, van zijn lippen ontsnapt alechti een teeder, klagend; «Moeder 1 in een vreemde taal gesproken. 1 De kapitein zinkt moe en mat terug. «Mijn God, mijn Gad! Help mij, laat mij niet sterven als een hond,.. Help! Help!" ( Ginds in de verte vertoonen zich bewe- | gende lichten; stemmen roepen en antwoorden. De gewonde roept opnieuw om hulp. i Zij nader, de reddende pleegzusters ! «Om Godswil, help mij 1" < Reeds heeft een vrouw zich tot hem < overgebogen en brengt hem een flesch aan 2e lippen. < «Drink, soldaat I'' Instinctmatig drinkt hij een teug, welke hem als 't ware doet herleven. Hij ziet de j pleegzuster opmerkzaam aan. Bij het schijnsel van de lantaarn onderscheidt hij met moeite onder de witte muts een smal, jeugdig ge j zichtje, waarin een paar deelnemende, medelijdeude oogen. Op de borst draagt zij een zilveren kruis. Hij reikt haar den br'.eftoc c/Lees zuster, lees !" «Zij ueemt den brief niet aan. «Eerst moet ik uw wond verbinden, gij verliest te veel bloed." ( Hij stoot haar met een wanhopig gebaar ; zwak terug. «Waarom, gij ziet dat ik sterven ga. Mijn naam is Paul Allard, kapitein bij het 13e j regiment. Wees barmhartig en lees mij den | brief voor. Hij begint reeds te rochelen. Zij gehoorzaamt, want de roode bloedstroom 1 heeft opgehouden te vloeien, het gras heeft ' het bloed opgezjgen. Hij is een man des .loods, zij moet hem zijn laatste bede ver- < hooren. Hij leeft nog slechts in de gelukkige ' verwachting, dat deze brief zijn laatste vreugde zal zijn, hem als een laatste zonne , straal op den weg naar de eeuwige duisternis < zal begeleiden.... 1 De zuster heft de lantaarn op, het lichtschijnsel valt op het papier. Snel leest zij : den inhoud — neen, uit dien brief spreekt geen liefde. Lees mij toeh den brief voor, I zuster!" smeekt de stervende, terwijl hij een verwijtenden blik op haar werpt. De zuster aarzelt; het is haar te moede, alsof men van haar iets slechts verlangt. Zij zou er beter toe kunnen komen hem door een slag op het hoofd te dooden, dan hem deze woorden, welke hem vreeselijker zouden wonden, dan een kogel het kon doen voor te lezen. De brief luidde aldus: »Lieve Paul! De oorlog duurt te lang. Wees niet boos, dat ik niet kan leven, waar de kanonnen bulderen. Ik heb behoefte aan zonneschijn en muziek. Morgen gaan wij op reis naar Spanje. In Sevilla wachten mij serenades ! Wij zouden samen nooit gelukkig zijn geworden, ook al kwam je uit dezen verschrikkelijken krijg terug, want je zou zwart van kruitdamp zijn en ik draag slechts lichte kleedjes. Eu dan, jij bent zoo'n persoon van gewicht. Je roem beiiugstigt mij — ik ben immers maar zoo'n klein meisje. Eens meende ik je lief te hebben toen wij samen eene langzamen wals dansten. Baron. Saral heeft ons verteld, dat bijna allen die levend uit den strijd terugkomen, verminkt zijn. Dat is verschrikkelijk 1 Het is beter dat wij elkaar maar niet weerzien. Geef mij miju ring terug. Adieu, Paul; ik blijf je trouwe vriendin Odette." Neen, dat kan zij niet voorlezen. De onbewuste wreedheid van dit frivool jong kïnd, 't welk voor demogelijkheid een verminkte tot man te krijgen, terugdeinst, zal niet het stervensuur van den op het veld van eer gevalleD krijgsman verzwaren. Zij buigt zich over hem heen, naar zijn dood verlangend, opdat zij hem deze wreede woorden niet behoeft voor te lezen. Maar zijn oogen zijn weder smeekend op haar gericht. «Waarom leest gij niet, zuster, gij martelt mij! Odette schrijft toch zeer duidelijk! 110, maar al te duidelijk!" denkt de zuster met bitterheid. Zij heeft zich opgericht. «Vergeef mij, kapitein, maar mijn lamp braudt zoo slecht." En terwijl zij de lamp hooger op draait, krijgt zij een idee. De trouwe pleegzuster, die totnutoe altijd e n weg der waarheid had bewandeld besloot dapper te liegen. En terwijl zij van ontroering bijna niet kan spreken, improviseert zij den volgenden brief: «Paul, lieve Paul! Waar ben je op het oogenblik? Maar waar je ook moogt zijn, mijn gedachten zijn steeds bij je. Elk gevaar waaraan je bent blootgesteld, doet miju liefde voor je toeuemen. Ik ben zoo bang, dat een kogel je zal treffen en je van mij afscheuren. Dikwijls bid ik onzen goeden God, dat Hij jou moge beschermen. Moge mijn liefde een pantser voor je borst, mijn gedachte aan jou de beschermende helm op je hoofd zijn. Moge mijn teedere toegene genheid je oogen zulk een wonderbaren glans verleenen, dat de vijand staan blijft als hij jou ziet en uitroept: «Spaart hem, want hij wordt bemind 1" Zwaar ademhalend houdt zij op en niet den gewonde aan. Hij heeft zich opgericht, deze woorden zijn als levensbalsem voor hem. Hij glimlacht gelukkig. En met sidderende stem vervolgt de zuster: «Lieve Paul, als het God mocht behagen, jou door een kogel te doen treffen, dan steif je als held, een schoonere dood bestaat er niet. En ik zal je weldra volgen. Dan heeft het leven geen waarde meer voor mij en sterf ik gaarne bij de gedachte het geluk te hebben gesmaakt, je bruid te zijn geweest. Zonder jou kan ik niet leven. Vaarwel, lieve Paul, vaanwei. Ik ben de mond, die je troost, de hand, die je steunt, en het hart, dat je liefdheeft. Ik kus je lippen, opdat je zult blijven leven, omdat de liefde sterker is dan de dood en ik heb je lief!" De zuster zwijgt. Zij knielt naast hem neer en ondersteunt zijn hoofd. Haar woorden klinken hem nog altijd in de ooren en het ii hem alsof zij zich tot in het oneindige herhalen, welke hem in ean roes van geluk brengen. Hij leunt het hoofd tegen den schouder der verpleegster en jij voelt dat zij zij ii haren teeder streelt. Hjj ziet haar gehat niet meer, dat naar hem toegekeerd ia, nosh den mond welke de woorden van liefde tot hem gesproken heeft. Hij hoort nog slechts. «Ik ben de mond, die je troost, de hand, die je steunt, en het hart, dat je i liefheeft " I De avondwind «peelt om zijn slapen, een ' arm is om zijn hals geslagen en tegen zijn , bont klopt een vrouwenhart. . ! «Odette, mijn lieve, kleine Odette," zegt hjj zacht. De zuster antwoordt niet en doet geen moeite om dengedachtengang randen i stervende te veranderen. «Ik kus je lippen, opdat je zult blijron leven I" ffOdette, kus mij 1". De pleegzuster siddert. Niet uit schaamte; de kuische vrouw beeft slechts bij de gedachte de lippen van een man aan te raken. Maar kan zij de bede van een stervende onverhoord laten ? Heeft zij ook niet daarom haar ziel met een leagen bezoedeld ? Een kus kan haar na dien leugen niet nog meer verontreinigen. En *eeder kust zij den stervenden soldaat op den mond. Zoo stierf hij. En de gelakkige glimlach, welke op het gelaat van den krijgsman ligt, vervult haar met trots om den leugen welken zij om hem heeft begaan en om den kus welken zij hem gegeven heeft, heeft zij geen berouw meer. --- Departement van Oorlog. Verleend: Wegens ziekte, een tweejarig verlof naar Europa, aan den kapitein-intendant b\j do militaire administratie 0. Broeksma. Bü het Regiment Cavalerie. Ontheven: Op verzoek, eervol, van z\jie betrekking als adjudant van den plaatselyken cavalerie mandaat te Salatigaf do lste luitenant J. Th. van Maren. Benoemd .• Tot luitenant-instructeur bü het Mangkoe Negorosche Legioen> de lste luitenant J. Th. van Maren. --- Opgave v/d Burgerlijken Stand. te Soet abaja. van af 2J Sept. thn i Oct. iSgS. Gehuwd'. E. van Berckel Bik en M. S. Gutteuberg. G. J. O. Pereira » M. G. Domingo. F. H. B. Binkhuüsen » J. Oh. O. Kuitert. O. A. A. Haccou » E. A. Broers. Th. J. Vrijhof! » M. L. Dirksen. Bevallen: M. E. Dinsbach geb. Me\jer. «. E. H. Mesker » Lazare. d. F. W. E. Lemmens » öeket. *• H. O. H. van Leeuwen » de Wilde. d. M. A. W. Ilcken » Menners. *• J Overleden: 8. F. Kolmua. ï. ™nd' Cb. N. van Eltèn. m. 47 jaar. --- Scheepstelegrammen. Batavia, 3 October 189». Het stoomschip Qtdi der Rotteïdamscn Lloyd arriveerde 2 dezer te Batavia, *un(ie* dagen vóór mailtijd, Gopraaid door het Ned. Ind. m'cH P Xicnhuij» op Jo 71 Z. B. 5 110° 40 O. oostkust van Borneo. Straat Maoassar Engels 4/mast barkschip toonende de signaalvlag» ® J.O.Q.H. ---