Geschiedenis van de week. De verbouwers van beetwortels zijn er uit; die beetwortels mislukten nl. in den laatsten tijd herhaaldelijk; doch nu weten ze, dat die sterfte wordt veroorzaakt door millioenen insecten, genaamd: Sylpha opaca! Wat die wetenschap toch nuttig is voor den landbouw. De manier, hoe er van verlost te worden, blqft voorloopig nog onbekend. — Een ander weter.echappelijk mensch heeft beweerd, dat om wonden te genezen er niets beters is dan houtskool; dat zuivert en geneest. De man, die met zooveel warmte houtskool als genezend middel aanprijst, is zeker geen wondheeler. En de bladen, die het midilel helpen aanprijzen, zijn die bladen niet schuldig aan het onbevoegd uitoefenen der geneeskunde? — Ook zonder daartoe bevoegd te zijn is een jongeling te Oud-Valkenborg de kerk aldaar binnengedrongen, met de booze bedoeling om de offerbnssen of offerblokken te stelen. De pastoor echter hoorde gerucht en echoot 4 schoten af in de holle ruimte der kerk. De kerkdief is toen gaan vluchten en gepakt; hij bleek de zoon van een der „gezetenen" te zjjn;nu tot de „gezetenen" zal hij wel blijven behooren, 't is de vraag alleen, waar. — Omtrent s de mannen , die verleden week het kasteel Schaffelaar bij Barneveld binnendrongen, is nu bekend, dat de een de heer Willem Dam is, geboren te Ambt- Hardenberg en deserteur van beroep; de ander is de heer W. J. Salkers, van professie landlooper, papierhandelaar enz. — Nog wordt uit onze buurt zllve meegedeeld, dat de heer O. J. v d W., van beroep scharenslijper en resideerende te Lochem, het meisje met wie hg verloofd, die zelfs reeds zgn aangebeden bruid was, wreeddadiglqk heeft vermoord. Voor eenige weken heeft zulk een moord plaats gehad, doch we kenden den dader niet, die nu zich zeiven moet hebben verraden, 't Geweten kan nu eenmaal niet zwegen. — Een paar veelbelovende jongelui zjjn b(j Zevenaar gepakt, wier geweten ook sprak, al zeide de mond niets, 't Waren drie zonen uit het „land der denkers" en „dat der straatmuzikanten", die zich' bewogen in de richting »an Emmerich, doch schichtig rondkeken naar alle zqden. De politie heeft ze eens aangesproken en bjj hen gevonden: dievenlantaars, revolvers, inbreekgereedschap en een „Handleiding, om in den kortst mogelgken tijd een volmaakt dief, inbreker en moordenaar te worden. Er ontbreekt nog maar aan, dat we in de coarant zien aangekondigd: „Hedenavond Opening van het Magazyn van moord-, inbreek- en andere tuigen. Concurrterendeprijzen.—Zachter geest ademt de mededeeling, dat onder de veranda van Mevr. de Wed. v. d. K. te Zwartsluis een paar nachtegalen zijn genesteld en daar 4 jongen hebben uitgebroed, welke deze week haar eerste kwartet gaven. — Een ander vogelberichtje eindigt minder aangenaam. Op den Westzeedijk te Amsterdam viel nl. een spreeuw uit het nest neer op een klein Amsterdammertje, hetwelk zoodanig schrok, dat hij eenige uren later overleed. Te Dokkum viel eens een kreeft uit een mand, die een schipper op zijn nek droeg. Vroedsman Sinia meende, dat het creatuur een jong was van de roek of kraai, die in den lindeboom nestelde. Niemand kende het schepsel en er werd raadsvergadering gehouden om over het vreemde verschijnsel te redekavelen. Eerst meende men, dat het de booze was en wilde hem verbranden , doch een der vroede mannen, van oordeel zijnde , dat de booze wel vuurvast moest wezen, stelde voor, het dier liever te verdrinken ... en aldus geschiedde, als 't verhaal ten minste waarheid meldt, dat in"„Gabe de Snyer" voorkomt. Er wordt zooveel geschreven 1 — Mooi schrijven doet men tegenwoordig ook al niet meer, en lang achter ons z|jn de tijden, waarin de onderwijzers hun kunststukken vertoonden op. het gebied der schoonschrijfkunde, die heerlijke krulletters. Slecht schrijven komt hoe langer hoe meer in de mode en staat zelfs geleerd. Lastig voor de letterzetters vooral, die soms rare vergissingen maken: zoo werd laatst gedrukt spinazie met uiring, ineen tjjd toen er geen turing te bekennen viel. Er bad gestaan spinazie met zerken, d. z. stukjes geroosterd brood, die rechtop in de spinazie worden geplaatst. We lazen dus met groot genoegen, dat er in Amsterdam een wedstrijd zal worden gehouden in 't schoonschrijven en wel in slaand, loopend en in rondtchrijt. Denkelijk door het onduidelijk schrift van den schrijver of.. door de onkunde van den corrector, stond in een der groote bladen : voor rond- RoMAN-schrift. — Vreemd handelde de sjouwerman uit Amsterdam , die deze week op de Beusichemsche markt een paardendeken ontvreemde en dien onder zijn blauwen kiel veiborg. Ten gevolge der hitte is de man in zwijm gevallen en werd dus de deken gevonden. De diefstal van een paard bleek later een vergissing te wezen. Die Beusichemsche markt blijft altijd eene der merkwaardigste markten van ons land. We hadden de gelegenheid, ze vótfr een dag of wat te aanschouwen en stonden verbaasd over zooveel drukte. En prachtige paarden I die veel aan vreemde kooplieden werden verkocht en over den Bosch of Utrecht worden verzonden. — In laatstgenoemde stad beeft weer een „eenvoudige landman" de som van f 125 verspeeld aan booswichten, die hem wisten te lokken en te verlokken tot het spel met de kaarten. De dag- en weekbladen waarschuwen aanhoudend tegen zulke kerels, maar de „eenvoudige landbewoners" lezen geen bladen, of ze luisteren er niet naar. Die eenvoudigheid is nu ook vaak niet zoo bijzonder groot; 't gaat er mee als met sommiger* zedelijkheid: ze is vaak van „de kouwe grond." Als men sommige der „eerzame landlieden" in Amsterdam ziet, krijgt men een ander inzicht in de zaak. Dronkenschap is gewoonlijk de toestand, waarin het spel en andere ongebondenheden worden bedreven; daar gaat menigeen door te gronde. — Een voordeelige betrekking, of een baantje, als men wil, had de ge neesheer van den overleden Keizer van Duitschland: dr. Mackenzie genoot een honorarium van 1500 Mark, d.i. Reicbsmark per dag, dus zoo ongeveer 900 gulden of 900 pop, zooals onze jongelui thans zeggen.* Dat is wat anders dan een schelling de visite met eenige jaren crediet. Sommige lui toch betalen steeds in de allerlaatste plaats den dokter: „dèn hèf niks nut te geven," zoo redeneert men vaak, „en 't kampt er met hem zoo effen nêêt op an I" Dete redeneering is meer menschen eigen daD men denken zon. — let» zeer ongewoons en ongemeens is de gedachte van sommige Hagenaars om een restaurant op te richten voor dames: vele „alleenwonende, achtenswaardige dames" zouden dan daar hun voedsel kunnen vinden , altijd tegen betaling! En 't is ook beter voor de zedelijkheid, dat een dame e"t uit een pot, waaruit geen heer wordt bediend, dan uit een pot, waaruit ook heeren hun eten kunnen laten halen. Ja, in den Haag staat de zedelijkheid hoogl — Een flauwiteit, waarvan we in lang de weerga niet hoorden is de aardigheid (?), die thans in Indië de ronde doet om zinspelingen te maken op den naam van den heer Pannekoek en b.v. diens zoon „Flensje" te heeten. Een geestigaard moet zelfs gezegd hebben, toen er 26 saluutschoten werden gelost ter eere van den heer Pannekoek: „Pourquoi tant debruit pour une omelette?" De naam Pannekoek is een burgerlijke naam, maar de heer P. bekleedt een zeer eervolle betrekking en is meer- te respecteeren dan menige opgeprikte grootheid, die in ledigheid van de staatsruif meeëet of op den zak van an deren teert, trat niet zeer zedelijk is. — Erg tlim handelde de reiziger in linnen die aanbelde en wien door de vrouw des huizes werd opengedaan. „Wat mot je, man ?" „Ik zou mevrouw gaarne spreken." „Die ben ik zelf, ik heb van je voddenkraam niets, niemendal noodig, hoor 1 Dag man I" En de slimme reiziger in linnen, katoen enz. zegt met neergeslagen oogen: „Neem me niet kwalijk meffrouw, ik meende eene van uwe dochters te zien . . . „Nouw, misschien is er wat voor ous bij, meheer I Kom maar eens efentjes binnen." Na een uur vertrekt de slimmerd en heeft in zijn notitieboekje heel wat bestellingen voor mevrouw, de dames, mijnheer en 't huishouden. — Voor de liefhebbers van het zeebanket is de tijding va"n belang, dat de eerste nieuwe haring te Vlaardingen is gearriveerd. Onmiddellijk is een tonnetje gezonden aan Z. M. den Koning. Vroeger geschiedde dit met een „ruiter te paard", die in gestrekten draf van Vlaardingen naar Den Haag reed. De weg van Delft naar Den Haag' was dan vol wandelaan, die getuigen van dien rit wilden wezen. Tbans cal ze wel per postpakket worden bezorgd of per v. G. & L. Zoo komen allengs nieuwe gewoonten in zwang. — Zoo oak die der scheidsrechters in industriëele ondernemingen. Eerst hebben we zooiets daarvan gezien bij de troebelen te Almeloo, en uu hebben de verveners te Heerenveen het voorstel van den heer Domela Nieuwenhuis aangenomen om door scheidsrechters te laten uitmaken, of zQ werkelijk te veel verdienen met hun vervenen. Zoo wordt de zaak langzamerhand goed. — Minder goed gaat het met de gemeente Nijkerk, waar de haven reeds lang in onvoldoenden staat verkeerde en nog steeds meer achteruitgaat. De Nijkerker gemeenteraad peinst op plannen om het gebrek te verhelpen. Hoevelen in den lande hoorden vroeger ooit van een „haven van Nijkerk" If —, Algemeen bekend is de baldadigheid der Amsterdamscbe jongens (en bleef het nog maar bij jongens I). We weten immers allen, dat ze vroeger den aansprekers met een stopnaald in de kuiten prik< ten onder 't vervaarlijk geschreeuw van kraail kraait en hoe ze de Chineezen vooi nog weinige jaren de staarten afknipten en daaraan een groot heldenstuk meetder te verrichten. Thans hebben ze 't weei zoo gortig gemaakt in 't Voudelspark, dal het bestuur met ernstige maatregelen dreigt 't Is toch ergerlijk, dat, wij Nederlanden zoo weinig eerbied bezitten voor zaken die in de zorg van 't publiek veilig moes ten wezen. — Dat er ook tegen de «viel rijders maatregelen worden genomen oj verschillende plaatsen, is hoog tijd. Die instrumenten rollen dagelijks meer over onze straten en wegen, zonder geluid te maken. Te Parijs bestonden tegen dat gerol reeds lang verbodbepalingen. — Ie die „wufte stad", dat „moderne Babel" zijn ze ons, deftige Nederlanders'nog wel eens meer vooruit. Zoo hebben ze daar b. v. onlangs nog een ontsmettings-lokaal gesticht bij de Bank van Leening. Een zeer nuttige maatregel I Hier worden maar al te vaak voorwerpen beleend, waarmee epidemie-lijders in aanraking zijn geweest, zonder dat zich daarom iemand bekreunt. We kunnen in dat opzicht de Franschen niet spoedig genoeg navolgen. — Wie nu nog eens een allervoordeeligst koopje wil doen, doe een bod op het landgoed „Duno" bij Arnhem, dat is ingezet voor de geringe som van ruim anderhalve ton, een spotprijs voor zulk een schoon en uitgebreid landgoed! We wisten niet, dat zoo iets voor zulk een kleinigheid was te krijgen. — Ook hoorden we deze week voor 't eerst-, dat wij Nederlanders allemaal zoo „sjokkerig" loopen, zooals een rapport der Zeevaartschool te Amsterdam zegt. W|j hebben sedert eens goed rondgekeken naar onze evennaasten , doch van die „sjokkerigheid" weinig gemerkt. Wij vinden integendeel , dat matrozen niet mooi gaan ; ze zeilen zoo been en weer. Men ziet, dat de smaken erg uit elkaar loopen. En dat is maar goed ook. 'tZou er anders naar genoeg uitzien. --- Buitenlandsch overzicht. Duitschland. De vredelievende geest, dieia de rede ademt door den nieuwen Duitschec keizer in den Rijksdag uitgesproken, wordt door de Engelsche bladen geacht niet van zuiver allooi te zijn. Zij maken de opmerking , dat deze vredelievendheid alleen gegrond is op Duitschlands belang. Toen Bismarck, door oorlog op oorlog te voeren, zijn doel — PruisHens overwicht op Duitschland en Duitschlands overwicht op Europa — bereikt had, is hy vredelievend geworden. Hij handhaaft den vrede, omdat een nieuwe oorlog alles wat hg heeft tot Btand gebracht, weder in gevaar zou kunnen brengen van ten onderste boven gekeerd te worden, en — wie baas is, wil gaarne baas blijven. Wilhelm II heeft in zijn troonrede verklaard,' dat hjj met iedereen in vrede wenßcht te blijven; dit is vrjjwel een holle phrase, waarin, afgaande op de beschrijving van het karakter van den jeugdigen keizer, ligt opgesloten: mits iedereen zich dus vrij naar mjjn hand laat zetten, in niets mjjn wil weerstreeft, mijn toon aangeven goed acht. Niet uit een vredelievend karakter, niet uit afkeer van wapengeweld, maar uit welberekend eigenbelang spruit deze liefde tot den vrede voort. Vandaar, dat deze vredelievendheid de verschillende Staten noodzaakt zich tot de tanden te wapenen, en aan de Europecsche volken ondragelijke militaire lasten oplegt. De keizer heeft dan ook een achterdeurtje opengelaten door er bjj te voegen: voor zooveel dit van m{j afhangt. Dit klinkt schier als een bedreiging, waarby waarschijnlijk gedacht moet worden aan Frank rjjk, althans aan diepartijeD daar te lande, die nog altijd aan een revanche-oorlog denken. Frankrijk. Het gezond vei stand herneemt onder de Franschen meer en meer z\jn rechten; de groote genetaal Boutanger takelt hoe langer boe meer af, en verliest bij den dag aanhangers. De man toont voortdurend tot niets groots in staat te zgn , hij dwingt dus geen achting, geen bewondering af, men begint hem reeds een zeer alledaagsche verschoning te vinden, wat hy dan ook in den grond werkelijk is. Lang cal het voorzeker niet meer duren of de volksdrrun, tyj ons te lande „Naar de Malibuan" geheetcn, zal de eenige herinnering rijn ■ aan ' den man, die brutaal genoeg was, zich een auderen Napoleon 1 te wanen. BonlaDger moge een kundig en dapper krijgsman zijn, ofschoon hij meer den indruk Tan een parade-generaal maakt, een geslepen diplomaat is hij stellig niet. — Bij gelegenheid.. van het jaarlijksche Fransche volksfeest zal de minister de Freycinet een marketentster van het Franacbe leger voordragen als ridder van het Legioen van Eer. Madame Drouan, zoo heet zij, heeft in de oorlogen van 1867 en 1870 bewezen gegeven van zeldzame onverschrokkenheid en plichtsbetrachting. --- Rechtbank te Arnhem. We herinneren óns nog altijd levendig, dat we. vóót eenige jaren te Zieuwent een eenigszins bejaarde vrouw hebben hooren verhalen , hoe ze de kommiezen had beetgehad. Haar naam weten we niet meer, maar wel, dat haar,man lang zoo slim niet was als zjj en de eieren die zij voor ons gekookt had , op de schaal wilde schudden als aardappels. We zien nog haar oogen schitteren van inwendig vermaak, toen zij verhaalde, dat ze kommiezen „foezel"had laten drinken en met hen gedanst had, terwijl de schiedammer klok I klok 1 in haar zak heen en weer ging en haar broer ondertusschen een geslacht varken nit den weg ruimde. Ze schaterde het uit, toen zij vertelde hoe zij op een morgen eensklaps naar bed had gemoeten en voor lijdende aan de „zenuwzinkingskoorts" had moeten doorgaan, terwijl naast haar in de bedstede een pas geslacht varken rustte. We dachten deze ' week weer aan dat allea, toen we voor de rechtbank eenige heeren zagen. uit Dinxperloo. Dat moet daar een goed land wezen en ook voordeeligl Zekere H- H. uit Dinxperloo vond daar ten minste op zekeren dag zoo maar een vaatje op den openbaren weg in de richting van Pruisen: dat vaatje was gevuld , maar H. H. wist niet waarmee. Hoe kan een mensch dat ook weten, men kan toch niet door de duigen heen zien. H. H. tilde het vaatje op zijn kruiwagen, dien h|j toevallig, heel toevallig bjj zich had, én" krooi er mee voort, in stilte overleggende hoe bjj het vaatje aan den wettigen eigenaar zou terugbezorgen. Dat ' was een edele daad van H. H., want er had wel buskruit in het vaatje kunnen zitten 1 Maar wat gebeurt erP Daar komen eensklaps twee ambtenaren op den onschuldige toeschieten, wien hjj zjjn wedervaren verhaalde; maar o jammer ! de heeren gelooven hem niet, openen het vat en o ongeluk o rampspoed! er zit 18 liter jenever in het vaatje, dat H. H. zoo maar op den openbaren weg had gevonden. Hij wil ze den heeren: graag cadeau doen, maar die willen van geen cadeau weten, nemen den jenever in beslag en verdenken H. H. van smokkelarij. Zoo kan een mensch met de beste bedoelingen voor een smokkelaar worden gebonden. En 't ongelukkigste was, dat ook de rqks-advokaat hem voor een zoodanigen hield, en ook het O. M., dat twee maanden gevangenisstraf vroeg voor den man, die volgens tyn eigen verklaring (en hij kan het toch weten!) zoo onschuldig was als een duive I Na den zoon verscheen de vader, ook H. H. geheeten, en ook al voor een smokkelaar gehouden door de hooze wereld. De man was al even onschuldig als zijn zoon; i hij wist niks van kluntjes en suker in huns en ook niks, niemendalle van jenever in de schure. Hij kon zich maar niet verklaren, hoe dat alles daar met meugelijkheid kwam. De schure was niet op slot ewest . . . misschien , misschien wel een cadeau van een goeien vriend? De eisch was f 326,40 boete; bg wanbetaling een jaar gevangenis. Mr. van Gelein Vitringa sprak voor beiden en wees vooral, wat den zoon betrof, op den strengen eisch voor een betrekkelijk gering vergryp; wat den vader aanging meende pleiter aan diens onschuld te moeten gelooven. ---