NASCHRIFT. Des heeren van Stoorburg tot Sti 1 reiein's bloedige wraak is in den steek gt. vecZjjn rapport aan den Directeur bleef zofyi jji Werking en gjjn schrijden aan z(ja ar'JXLvi/ jüen Minister bad veellicht beter niet eesige dagèa na Staatscourant aan achterneef verle'«.ï,I|T 8' dankbetuiging natuv^,!xtAA^^^^^^^^^H v^. --- Plaatselijk of algemeen belang? Toen op den 15 December 11. de brochure van de heeren Baron van Nagell en J. Willink, bevattende een ontwerp tot aanleg van lokaalspoorwegen van * Winterswijk naar Hengelo en Winterswijk naar Zevenaar in de Graafschap verspreid werd, en de deelname in eene geldleening groot f 8000 tot dekking der voorloopige onkosten werd opengesteld, dachten zeker weinigen dat voor de lijn Winterswijk—Zevenaar, waarvan de voorloopige kosten op f 4000 geraamd waren, f2lBlO in die voorloopige leening zou worden deelgenomen. Getuigt dit eenerzijds van sympathie voor de ontworpen onderneming, anderzijds valt het niet te ontkennen, dat bij velen het plaatselijk belang het algemeen belang heeft terzijde gedrongen. De uitslag der vergadering van deelnemers, 28 Februari te Winterswijk gehouden, bevestigt dit volkomen en draagt dan ook alle teekeuen van een eenzijdig karakter. Die vergadering toch werd beheerscht door eenige weinige heeren, die, met een macht van stemmen gewapend, elkander en zichzelven tot commissaris verkozen. Wij vragen openhartig: is het algemeen belang hiermede gebaat, of is het te betreuren, dat uiet een vijftal invloedrijke mannen uit de verschillende betrokken gemeenten als voorloopig bestuur zijn opgetreden ? Het antwoord op die vraag kan niet twijfelachtig zijn. Te betreuren valt het, dat "in een streek waarin samenwerken en ouderling overleg zoo hoog noodig zijn ter verkrijging van verbeterde communicatiemiddelen — nu de eerste schrede daartoe werd aangewezen — een onzalige strijd werd geboren. Waartoe anders dat overdreven inteekenen in de voorloopige leening hij de wetenschap, dat het ingeschreven bedrag toch niet ten volle zou behoeven betaald te worden? Waartoe anders dat verzamelen van volmachten en het concentreeren dier volrrachten op enkele personen? Kunnen inderdaad die gevolmachtigden beschouwd worden als te handelen en te stemmen zooals de volmachtgevers, zelve ter vergadering zijnde, zouden doen? Wij meenen dit op goede gronden te mogen betwijfelen. Wij herhalen, de uitslag der vergadering van 28 Febr. draagt een eenzijdig karakter; toch hebben wij goeden moed, dat de toekomst ons leeren zal, dat die eenzijdigheid het algemeen belang der Graafschap riet ten schade zal komen. Want, hebben wij hierboven openhartig verklaard het te betreuren dat niet de verschillende betrokken gemeenten in het bestuur vertegenwoordigd zijn — even openhartig moeten wij verklaren, dat de namen der gekozen bestuursleden ohs een waarborg bieden. Die namen toch, hebben ook bij ons eene weiluidenden klank en wij wenschen van harte dat, waar zij blijk geven het algemeen belang te willen behartigen, de medewerking en steun der gehecle Graafschap hun zal ten deel vallen. Die medewerking en steun zijn onmisbaar bij de moeielijke en veelomvattende taak die het bestuur wacht. Verwerpen wij daarom alles wat naar eenzijdigheid kan streven en laat ons diep doordrongen zijn dat — zullen de ontworpen plannen met een gunstigen uitslag bekroond worden — wij de gulden spreuk in onze banier moeten voeren: „Eendracht maakt macht." Die spreuk zij ook de leuze waaronder de bestuursleden hunne taak aanvaarden; dan zal het einde het werk kronen; dan zal in een niet te verwijderd tijdstip de dag aanbreken, waarop over de ijzeren spoorbaan in deze schoone streken de eerste locomotief, met loof en vlag-versierd, door de vleugelen van'den stoom wordt voortgedreven als het symbool van beschaving en vooruitgang. --- FEUILLETON. EVERT, DE POSTILJON. door F. SMIT KLEINE. 4) (Slot.) Zoo ik in staat was een roman te schrijven over het onderwerp, dat ik u thans in vertelling mededeel, ik verzeker u plechtig, dat een hoofdstuk uit dien roman het opschrift zou dragen: Des heeren van Stoor burg tot Sloorenstein't bloedige wraak, en ik heb reden te onderstellen, dat m\jn opschrift tot lezen zou uitnoodigen. De mensch is in vele opzichten en onder velerlei omstandigheden een heel klein Nerootje. Het wreede, het gruwelijke en het verschrikkelijke hebben iets onwederstaanbaars voor hem, dat niet alleen op de onbeschaafde menigte macht oefent. Is het medelijden voor de slachtoffers, wat zulk een groote mnnigte volks op de been lokt bij brand? Is bet afschuw voor de misdaad, wat bij processen van vergiftiging of moord de galerijen of banken der gerechtshoven vult? Is het eindelijk louter uit beginsel van zelfbeheerschiog of zelf k^viling, waardoor die kermistenten het meest'""bezocht zyn , waar heeren of dames der schepping, dikwijls ook zeer jeugdige heeren en dames, met de noodige zwier zich voor de oogen van de toeschouwers staan te martelen en te pijnigen? De stelling van "Victor Hugo „Le beau o'est le laid" waarop die auteur een geheel dramatisch stelsel heeft gegrond, moet voor de meeste menschenkinderen veranderd worden in: „Le beau c'est I'hor- Irible". Thans nu het romantische vak buiten Vnijne krachten ligt en mijn onderwerp voor soortgelijke behandeling niet geschikt is, kan ik met de mededeeling volstaan, dat de commies bloedige wraak zou nemen. Na regen komt Eonneschyn. De logika, die dat spreekwoord predikt, zou weldra door den postiljon ondervonden worden, 't Is drie uur in den morgenstond. Evert heeft eenige minuten geleden te Laren overgespannen en rijdt nu Hink dravend den Larenschen heuvel af. Modder en eljjk spatten tegen de wielen zijner kar. De wegen zijn met groote plassen bedekt; hier en daar is door den storm een boom ontworteld of heeft een andere een paar takken verloren, die niet altijd zoo beleefd zijn geweest ter zijde van den straatweg te vallen en dikwijls den doortocht belemmeren. En de postiljon heeft spoeti, te 6 uur moet hij in de hoofdstad teruggekeerd zijn. 't Is een erg frissche ochtend, toch heeft Evert tegen de koude schier geen bedekking. De regen heeft zijn grooten mantel te zeer doorweekt om er gebruik van te maken. Het kleedingstuk ligt dan ook naast hem op de bank. Een wollen doek he*it de postiljon om zijn hals geknoopt daar zijn dun lak<;n buis, versierd met de koperen plaat waarop het nederlandsch wapen is aangebracht, niet te veel beschutting aanbiedt. H\j rilt en bibbert van koude. De windzuiging is op de hooge kar en op dit uur bij deze snelheid niet gering.. „VVoi 't zonnetje maar doorbrekenmompelt Evert tusschen zijne tanden, ~'k zou 't best kunnen velen." En zie, alsof de schitterende dagvorstin medelijden gevoelt met het schepsel, dat naar hare komst verlangt, daar breekt op eens haar stralengloed door de nog zwaar benevelde dampkringslucht in het Oosten, daar kleurt zij eensklaps de vochtige toppen der dennenboomen, daar tintelt t\j op heesters en gewassen, daar hult zij den geheelen omtrek in een. betooverende lichtzee en beachynt het verkleumde gelaat van den armea postiljon. Eenige boerenarbeiders., die naar het veld gaan, roepen hem toe: „Morgen, Evert 1 dat kos wel 'reis een mooie dag geven, die warmte zal je onder 't rijden goed doen, baas, je hebt ook een bar nachtje gehad." „Dat zou 'k meenen," is Evert's antwoord, en in ziebzelren zegt hij: „Bar was ie, dat was ie." En altijd gaat het maar voort, voort. Nog «en volle drie uur en h\j is thuis, thuis by vrouw sn kinders, niet om met hen plaatste nemen aan den schsmelen mcrgendisch maar om een, twee, drie op zyn ftroozak in de bedstede te kruipen en te g?>r'J-v4pen, nu het meerendeel der stadsbeworifciw'S'ntwaakt en de dagelykeehe bezigheden hervatten gaat. Dagelyksche bezigheden, by kent ze niet, hy kent den dag byna niet eens, den vroegen morgen, den avond, en in het grootste gedeelte des jaars dea nacht, die alleen kenthy. Vooral met den laatste is hy best vertrouwd. In nacht en duisternis werkt by, dan verdient hy het brood voor hem en zyn gezin. Hy zal straks gaan rusten tot 2 uur in den namiddag, dan kan hij gaan middagmalen geheel alleen, want vrouw en kinders deden bet hy nog sliep. Daarna paard en kar injjOöïia staat brengen voor den tocht van heden avond, om & uur koffiedrinken , om 6 uur inspannen, om 7 uur met zyn kar voor het postkantoor staan en den rit weer aanvaarden. Of Evert aan de vreemdsoortige eentonigheid van zyn leven denkt? Misschien , want over zyn gelaat trekt een sombere wolk, nu by de kerktorens en spitsen, de gevels en daken der hoofdstad ziet blinken en weerkaatsen in het licht der vroolyke morgenzo*. 't Is half zes geworden. Hy rydt de Muiderpoort binnen en zie, daar komt zyne vrouw met zjjoe twee kinderen bem te gemoet. Reeds van verre wuift zij met de hand en springen het jongentje en het meisje vrooljjk op de kar toe. Evert houdt het paard in, en met glinsterend oog en lachenden blik groet hjj de kinderen en spreekt tot de moeder: „Wel vrouw, wat lokt jou er van morgen zoo vroeg uit"? „Evert," herneemt deze met ontroerde stem, „ik beo zoo angstig geweest, ik dacht dat je het er van nacht niet levend zoudt afbrengen, 't Is hier dan een boos, boos weer geweest. Hoe heb jjj 't toch gemaakt vader?" „Wel mensch goed hoor, alleen maar wat van bet zitten, ik vertel je alles wel later." ! vader! maggen we mee?" roepen dé kinderen gezamenlijk en de vrouw tilt ze op de kar, Evert zet ze naast zich op de bank en met een „Dag moeder" rjjdt h\j de stad in. De kinderen hebben pret, erge pret, en IJvert, niet meer denkend om hetgeen de nacht opleverde, neemt, nu hg den Dam en het postkantoor nadert, zijn hoorn en blaast werkelijk heel zuiver het „Wilhelmus." Dat is het gebed van den postiljon, die voor. zijn behouden aankomst dankzegt. Op dat oogeablik, met kinderen naast hemwas hy in zeker opzicht „ipöstiïftn d'amour." ---