Malaise op Landbouwgebied. 11. liet is algemeen bekend, dat het meerendeel onzer grootere en kleinere landbouwers geen het minste zakelijk recht op den grond, dien zij bebouwen, kunnen doen gelden. Zij zijn eenvoudig pachters en hebben vergunning gekregen van den eigenaar, om tegen betaling van eene zekere som en op bepaalde voorwaarden, liun bedrijf op diens eigendommen uit te oefenen. Hoewel èn door de enquêtecommissie èn door tal van deskundigen de wenschelijkheid wordt uitgesproken van het in stand houden van een eigen geërfden boerenstand, gaat jaarlijks het getal eigenaren, dat zelf den grond bearbeidt,»; achteruit, terwijl het aantal pachtboeren in dezellde verhouding ongeveer toeneemt. Is dit verschijnsel eensdeels toe te schrijyen aan het feit, dat verscheiden landbouwers in de dure jaren tegen hooge prijzen gronden aankochten, en ze met hypotheken bezwaarden, waarvan de rente niet meer betaald kan worden, anderdeels ligt de schuld bij de groote kapitalisten, die hunne kapitalen solied willen beleggen en er derhalve boerderijen voor aankoopen. Aangezien zulken menschen het in den regel minder kan schelen, welke procenten ze maken, koopen zij tegen prijzen aan, die een landbouwer-eigenaar er niet voor kan geven, wijl hij met de opbrengst rekening moet houden. En wat ziet men nu vaak gebeuren? Dat toch zoo'n grondeigenaar behoorlijke procenten trekt, omdat de concurrentie den pachters, hooge pachtsommen doet beloven, sommen, die zij onder de tegenwoordige omstandigheden onmogelijk kunnen opbrengen, zonder zelf te verarmen, den grond uit te mergelen en uit te putten en zelf eindelijk geheel naar den kelder te gaan. Wie berekent de schade, die op dergelijke wijze aan de maatschappij wordt toegebracht? Èn eigenaar èn pachter klagen met reden, want wordt het kapitaal van den eerste minder in waarde, de welvaart van den tweede is voor goed verdwenen en van pachtboer is hij gedaald tot daglooner, kunnende te nauwernood in de noodzakelijkste behoeften van zijn gezin voorzien. Bovendien is zijn bedrijfskapitaal geheel verslonden. Wie nu meenen mocht, dat dergelijke gevallen op zich zelf staan, vergist zich deerlijk. Het wordt dus hoog tijd dat men, waar het vooreerst .wel niet mogelijk zal zijn door invoering van progressieve grondbelasting of landnationalisatie de ophooping van grondbezit tegen te gaan en het ontstaan van een eigen geërfden boerenstand in de hand te werken, eene wettelijke regeling van het pachtcontract voorbereidt. Alleen dan, als do boer den grond, dien hij bebouwt eenigszins als zijn eigendom kan beschouwen , als hij eenig zakelijk recht op den bodem kan doen gelden, zullen bij hem de energie en de lust ontwaken en zich in de uitoefening van zijn bedrijf spoedig openbaren. Het is genoeg bekend, dat er eigenaren zijn, die hunnen pachters gaarne de noodige vrijheden en waarborgen willen verleenen, maar zoolang de maatregel niet algemeen wordt ingevoerd, geeft de goede gezindheid van enkelen al bitter weinig. Wanneer wij nu eens nagaan, wat dan wel in hoofdzaak de gebreken zijn, die ons tegenwoordig pachtstelsel aankleven, valt in de eerste plaats de aandacht op de onzekerheid, waarin de boer ten opzichte van den huurtijd verkeert. Te allen tijde kan hem vaak door den eigenaar worden aangezegd, binnen een bepaalden tijd de plaats zijner woning te verlaten, zonder dat voor zulk eene opzage eenige billijke reden bestaat. Het is gemakkelijk te begrijpen, dat een boer niet veel lust gevoelt, om met opoffering van zijn eigen kapitaal de gronden van den eigenaar krachtig te verbeteren, wanneer hij ook maar eenigszins kan vermoeden, dat zijne pachtjaren geteld zijn. Een pachter, die eene boerenplaats voor een bepaald aantal jaren heeft gepacht, verkeert al niet in veel betere conditie en men kan het hem waarlijk niet kwalijk nemen, dat hij in de laatste jaren van zijn pachttermijn roofbouw gaat plegen, om zooveel mogelijk van zijne moeite, zijn arbeid en zijne opofferingen te genieten. De verbeteringen, die misschien inde eerste jaren zijn aangebracht, worden in de laatste jaren weer geheel te niet gedaan. Hoe geheel anders zou het kunnen zijn, als de pachter door zijn contract de verzekering ontving, dat niemand hem kon verplichten de boerderij te verlaten, wanneer de bepalingen van het contract nauwkeurig werden nagekomen. De eigenaar zou bij zulk eene regeling wel een deel van zijne rechten moeten afstaan; daar tegenover staat echter, dat zijn eigendommen eer in waarde toenemen dan verminderen zullen en dat hij bij niet-nakoming van het contract boeten zou kunnen laten gelden, of in het ergste geval, kosteloos van den arm der justitie kon gebruik maken, om den nalatige van de plaats te doen verwijderen. De pachter zou stellig veel winnen door het toepassen van zulk eenen maatregel. Hij zou, als het ware, zich als eigenaar kunnen beschouwen; de bepaling, dat hem voor aangebrachte verbeteringen bij een eventueel vertrek, eene zekere vergoeding, geëvenredigd aan de waarde, moest worden toegekend, mocht echter billijkheidshalve niet gemist worden. Wel zal het moeilijk en in het begin vooral hoogst moeilijk zijn, de waarde van dergelijke verbeteringen in den toestand van den bodem enz., te bepalen, maar dat bezwaar kan, gelooven wij, niet geheel als argument gelden; vooral niet, wanneer zulke vergoedingen door eene vaste commissie werden geregeld. Een ander bezwaar, dat tegen dien maatregel wel eens van den kant des eigenaars wordt geopperd, ligt opgesloten in de vraag, wie of den eigenaar vergoeding zal geven, als door des pachters schuld de waarde van den grond is achteruitgegaan. Door bepalingen in het contract en ook door het houden eener nauwkeurige controle kan en moet de eigenaar zich voor die schade weten te vrijwaren. Bovendien, al kan deze of gene kwaadwillige eens op eene handige manier door de mazen van een net heenkruipen , is dan daarmede het invoeren van eene zaak, die in de toekomst zulke groote en, naar wij vermeenen, heilzame gevolgen kan hebben, veroordeeld? Bezwaren zullen zich bij iederen nieuwen maatregel, op welk gebied ook, voordoen. Het zou echter dwaasheid zijn, zich daardoor immer te laten afschrikken, want dan kwam er nooit iets goeds tot stand. --- Geschiedenis van de week. Het greote nieuws van den dag, dat ieder onzer herhaalde malen per dag verkondigt, luidt: „Wat is 't warm," en, wat wel een wonder is, niemand Bpreekt het tegen, doch ieder antwoordt met volle toestemming: „Nou, ongemakkeiyk!" — De aardigheid is er dit jaar by, dat er niet veel over geprutteld wordt, dat de boel zoo slecht staat. — Integendeel wordt algemeen verzekerd, dat alles meevalt tot nu toe. — Een vriend uit de Betuwe, dien we dezen middag spraken was niet uitgepraat over de kersen, die er zouden komen. — Nu, hoe meer hoe liever. — Veel genot hebben we ook van den nachtegaal, den vogel, die de eer heeft van door dozynen poëten te zyn bezongen. — Een diepdonker heeft omtrent hem een recka gedachten opgeteekend, waarvan we er enkele overschreven. — Hy zingt zonder er voor betaald te worden, wat onder de menscheiyke zangera een zeldzaamheid ia. — Hy kost den Staat niets en sluit met niemand een contract. — Hy intrigeert niet achter de schermen van zyn kreupelbosch; alle eeuwen door is zyn zedeiykheid onver basterd gebleven; zyn toilet is eenvoudig en smaakvol als altijd enz. enz. — Zoo zeer heeft het gezang des nachtegaals de aandacht getrokken, dat men zyn gezang zelfa heeft trachten af te beelden in menschelyke klanken, die het echter niet dan gebrekkig weergeven. — We hebben van die proeven in verschillende talen voor ons liggen, doch schryven slechts eén der coupletjes over van de 24, die een Duitsch musicus er van maakte. — Onze lezeressen mogen met de Pinksterdagen er zich eens in oefenen. Tinu, tinu, tinu, tinu, Spe tin zqua Tio, tio, tio, tio, tina Quito, quito, quito, quito. Lü lü lü lü — iy iy Quio didi li lü lyli, Soll, goll, goll, goll, giatiadradi enz. Men ziet dus, dat de nachtegaal behoort tot de zeer conservatieve zangers, die niet nu eona bus en dan weer zoo, maar altyd zus doen. — Dat er ook by andere geluidmakende wezens meer stabiliteit bestaat dan men gewooniyk denkt, vernamen we nog dezer dagen, toen we een advertentie lazen, waarin een omroeper werd gevraagd, die tevens afslager kon zyn by verkoopingen en dus de kunst moeat verstaan van buikspreken. — We waren over dat , drukkende belasting. Niemand zal toch wil[Jen beweren, dat het houden van een dienstbode een weelde is. 1 Gart Jan. — Dat zal ik je niet tegon- < spreken, Berend, maar ga even na wat de 1 gevolgen zouden zijn van de afschaffing. { Zooala je weet worden op de hoofdsom van f personeel en patent opcenten geheven ten 1 behoeve van provincie en gemeente. Deze zouden by afschaffing een belangryk deel ' hunner inkomsten moeten missen. E Berend. — Dat bezwaar zou toch niet t overwegend zyn, ook daar zou een belasting 1 op het inkomen kunnen worden geheven en 1 wel zoodanig dat de ryken het meest betaal- £ den. Want, Gart Jan, daar moet het toch heen met der tijd. < Gart Jan. — Zeker, dat zou wenscheiyk 1 zyn maar vergeet niet, dat de minister reke- < ning houden moet met de omstandigheden. Wil hy geen gevaar loopen het heele ont- ' werp te zien afgestemd in de Tweeiid Kamer < dan moet hy vooral voorzichtig zyn met niet i te veel in eens to willen verkrygen. < Berend. — Nu ja, ik kan me best begrij- i pen dat hy niet ineens voorstelt om de groote < kapitalisten een eter hoog bedrag van hun £ vermogen te laten betalen; daardoor liep hy c kans ook onder zyne geestverwanten tegen standera te krijgen, maar ala er een zaak t gewettigd was dan zeker wel de afschaffing \ van de patentbelasting. t Gart Jan. — Dat de minister dit niet over het hoofd gezien heeft blijkt wel uit de s nieuwe belasting, dio hy voorstelt n. 1. de < bedryfsbelasting. £ Berend. — Dus moeten we meer gaan betalen in plaats van minder. Als ik je wel be- 1 gryp zal ieder, die een bedryf uitoefent een c zeker bedrag moeten betalen om tegemoet 1 te komen in de mindere opbrengst van de I accynsen, maar bovendien moet dezelfde ' neringdoende ook nog patent biy ven betalen, c dat is toch een schreeuwende onbiliykheid. a Gart Jan. — Laat ona voorloopig ons a oordeel opschorten tot de minister zyn plannen nader heelt toegelicht. De voorgestelde € bedrijfsbelasting ia voor de meesten nog niet c recht duideiyk, maar een voordeel is er in gelegen dat ook de naamlooze vennoot- g schappen en de maatschappyen er door zul- s len worden getroffen, en wel in eveniodig- g heid van de winst, die zy maken. Berend. — Dat beginsel ia zeker goed, v maar, Gart Jan, hoe moeten de buitenlandera k getroffen worden, dio toch ook een gedeelte e hunner winst in ona land maken? Gart Jan. — Die zyn natuuriyk niet te s treffen, ten minste niet door een bedryfsbe- a lasting. Berend. — Maar wel door inkomende rech- ï ten van hun artikelen te heffen. 1 Gart Jan. — Verliea niet uit het oog, dat i ons land in vele opzichten de buitenlandsche { markt noodig heeft. Een klein land, als het i onze, doet verkeerd met den handel met het s buitenland te beperken, en bovendien zouden £ door inkomende rechten enkele binnenlandsche s fabrikanten gebaat worden ten nadeele van t een veel grooter getal binnenlandsche koopers. i Berend. — Ia het waar wat ik gehoord i heb, Gart Jan, dat do belasting op het ge- t distilleerd verhoogd zal worden? 1 Gart Jan. — Dit ia ook opgenomen in de ( ontwerpen van minister Pieraon, maar van < verschillende zyden ia daar een sterke oppositie tegen. Berend. — Dat wil ik best gelooven, want s die verhooging komt toch weer byna uitslui- f tend uit den zak van den minderen man. 1 Gart Jan. — Daarin vergis je je deeriyk, Berend, de statistiek wyat uit, dat er een 1 aardige hoeveelheid gedistilleerd door socie- \ toiten en groote koffiehuizen wordt verbruikt 1 waar dan toch wel uitaluitend de meer ge- d goeden gebruik van maken. Een andere over- d weging is, dat de mindere man getroffen r wordt in dat gedeelte wat door hem gebruikt wordt en vooral dat hy er een kunstmatige t dwang in zal zien om het gebruik van spiritualiën na te laten. Berend. — Tegen dat gedeelte van het ontwerp zal Dr. Schaepman zich wel verzetten, die gunt immers den werkman zyne twee borrels per dag! --- Buitenland. 3- Door het Britsche Lagerhuis is by derde lezing met algemeene stemmen goedkeuring it verleend aan het ontwerp tot bevordering i, van het kleine landbezit in lerland. De be> doeling van dat wetsontwerp is aan de regeeriDg de bevoegdheid te geven in lerland ,t landgoederen aan te koopen om die in kleine d perceelen aan de landbouwers van de hand t- te doen. r Verder heeft het Lagerhuis de onderwys,r wet voor lerland aangenomen. Op deze wijze hoopt men in volgende geslachten een beteren ■_ toestand in het leven te roepen, dan thans >] in lerland heerscht. s Nog telkens komen in Engeland werk[. stakingen voor, thaDS z\jn het de mijnwerkers s van Durham; deze hebben zich tot Koningin Victoiia gewend, met verzoek om hulp. H. M. heeft daar echter op geantwoord, dat zy zich met zaken van dien aard niet kon bemoeien, i- Uit Frankrijk kwaaien in de laatste dagen g weer belichten, betrekking hebbende op den . dyaamiet-aanalag, op de restauratie van Very i te Parijs gepleegd. Aan de prefectuur meent . men de bedrijvers van dien aanslag op het . spoor te zy d. Wederom heeft het anti-Semitisme in Frankrijk zich lucht gegoven. Door den journalist Drumont en markies de Mares was een anti-semitische byeenkomst te Parys georganiseerd, die onder meer door een paar hondeid studenten werd bijgewoond, i Op die vergadering is besloten een antisemitischen veldtocht te organiseeren. De heer Drumont heeft al dadeiyk de gevolgen van zyn rassenhaat ondervonden, in den vorm van eene uitdaging op leven en dood, die kapitein Cremieux, een der stryders voor de rechten der Joden, hem zond. Tot geruststelling diene, dat in Frankryk de tweegevechten op leven en dood niet levensgevaariyk zyn. In eene te Lenz gehouden vergadering van mynarbeiders in Pas de Calais, is een voorstel der Engelsche en Belgische mynwerkers tot het uitschryven van een algemeene internationale werkstaking besproken, maar op voorstel van den afgevaardigde Basly met algemeene stemmen verworpen. Uit Odessa wordt weer een dynamietdiefstal bericht van niet minder dan 300 kilogram. Men vermoedt dat de onbekende dieven nihilisten zyn. By het steeds ernstiger dreigende gevaar voor dynamiet-aanslagen moet het verwondering wekken, dat door de verschillende regeeringen geen maatregelen genomen worden om dergelyke diefstallen onmogeiyk te maken; bovendien zou het aanbeveling verdieueD, dat er ernstige straffen werden toegepast op hen, die onbevoegd dynamiet onder hun berusting hadden. Het schynt, dat de Czaar aller Russen zich te Kopenhagen veel meer op zyn gemak gevoelt, dan te midden zyner getrouwe onderdanen. Zooals men weet, vertoeft de Czaar met zyne familie in de hoofdstad van Denemarken, om het gouden bruiloftsfeest zyner Koninklyke schoonouders by te wonen. Volgens de berichten heerscht aan het Kopenhaagsche hof een prettige, huiseiy ke toon, die ook by het zeldzame feest heerschte. By het gala-diner dat Woensdagavond by het gouden koningspaar plaats had, heeft de Ozaar een harteiyke toast op zijn schoonouders uitgebracht, waarbtf u(j hen namens al de kinderen en kleinkinderen met dit schoone feest geluk wenschte. Aan dat gala-diner namen behalve vorsten en diplomaten tot de jongste kleinkinderen deel. Nederland was vertegenwoordigd door onzen gezant Jhr. Von Pestol, die een eigenhandig schryven van de Koningin-Regentes aan het gouden bruiloftspaar heeft overhandigd. In alle opzichten zyn de feesten ter eere van de gouden bruiloft van Denemarken's koningspaar met groote opgewektheid gevierd en in alle opzichten uitstekend geslaagd. Door verschillende vereenigingen zyn geschenken aangeboden, o.a. door de Deensche arbeiders een gala-rytuig. Dit geschenk was een bron van groot vermaak voor de kleinkinderen. Den dag vóór het feest was aan tafel reeds over het galarijtuig gesproken en het gouden-bruidspaar ging na het diner met hun kleinkinderen naar den slottuin om het fiaaie rytuig te zien. Zoodra de kinderen het in het oog kregen trokken zy juichend den wagen uit den stal, droegen hun grootouders er in en reden hen eenige malen het plein rond, aldua het rytuig inwydend. Maar nog grooter werd do pret toen de koning van Denemarken op den bok klom, de Koningin en de Keizerin van Rusland in het rytuig plaats namen en de Czaar met Prins Goorg van Griekenland het over het slotplein voorttrokken. Een kenschetsend tooneeltjel By gelegenheid van het feest in de Universiteit deed de studenten-zangvereeniging een fraaie cantate hooren, en hield de Rector Magnificus Dr. Thomson eene feestrede. Een eigenaardige hulde werd het Koninklyke bruidspaar nog bewezen in den vorm van een grooten optocht van 100,000 personen, leden van 117 vereenigingen, die met vaandels en muziek voor het paleis Amaliënborg defileerden; daartoe waren ruim drie uren noodig. De studentenvereeniging, die aan den optocht deelnamen, hadden zich met beukentakken getooid, zoodat de stoet op enkele plaatsen een wandelend boach geleek. Een schrille tegenstelling met het geluk dat Denemarken's koning en koningin in zoo ruime mate genieten levert het lot van de ex-keizerin Eugénie, die weer naar het kasteel Arenenberg in Zwitserland is vertrokken, om daar een paar weken te blijven. Napoleon 111 heeft daar eenigen tyd met zjjne moeder gewoond en daarheen trekt elk jaar de van haar troon gestooten keizerin, om in de eenzaamheid den sterfdag (11 Juni) van hnflr eenigen zoon te herdenken. ---