Het wereldsche Paaschfeest. Volgens het oud volksgeloof zal de zon, de groote bron des lichts, op aanstaanden Zondag bij haar verrijzen, driemaal opspringen van vreugde, dus doende beantwoordende aan het feestgejuich der menschen. Geen wonder, dat onze voorouders dien ochtend, vóór dag en dauw opstonden om het wonder aan te staren. Ze gingen turen om het springen te zien, en wie 't zag, of zich verbeeldde het te merken, mocht zich op een goed jaar verheugen. Zooals we reeds vroeger zeiden, is het Paaschfeest, in deszelfs wereldlijke viering een Germaansch vreugdefeest, ter eere van Ostra, de godin van licht, liefde en leven, 't Was een lente}eest, met al de schoone gevoelens en aandoeningen, die de herlevende natuur in den mensch verwekt. De zeer christelijke Duitschers noemen het feest nog Ostern, en de niet minder Christelijke Engelschen spreken van Eastern, daarin de herinnering aan Ostra bewarende. Bij de vereering van Ostra speelden de offervuren een groote rol, welke vooral op hoogten werden ontstoken; de Paaschvuren en de Paasclibergen zijn er de voortzetting van. Bij de invoering van het Christendom waren die offervuren wel een vreeselijke ergernis voor de geloofspredikers en de Kerkvergaderingen, omdat die vlamden ter eere eener heidensche godin; maar het volk was aan die vermakelijkheden gewend en wilde ze niet afschaffen. Zelfs toen de Kerkvergadering te Regensburg in 712 den Bisschoppen gelastte „alle heidensche gebruiken, en daaronder ook, „die heiligschennende vuren" te weren, waarbij zelfs de graven behulpzaam zouden zijn, was het eenige wat ze konden doen, die vuren te kerstenen, er een christelijke beteekenis aan te hechten. Het heette toen, dat het Paaschvuur werd ontstoken om „de doornekroon te verbranden." En menigeen die leed had in zijn leven, poogde 't op zinnebeeldige wijze mee te verbranden, al was 't maar door 't op een papiertje te schrijven en dit in het vuur te werpen. De brandstof, waarvan die „baoken", werden opgebouwd, verschilde natuurlijk naar de plaats, waar ze ontstoken werden. Voor ons Gelderschen is het volgende liedje vreemd, dat in Drente onder't ophalen werd gezongen: „Heb i ok 'n olde mande (wanne), Die we toe Poaschen brande (branne)? Heb i ok 'n bossien riet? Aors hebben wi veur 't Paoschvuur niet." Ook de gewoonte om zich met het Paaschfeest in een nieuw gewaad te steken, in zijn Paaschpronk, op zijn Paaschbest te verschijnen, is heel oud. In een esbattement van Corn. Everaert (1526) zegt een vrouwtje: Ic hebbe mij selver ghecleedt in sulcker gebare, Alleens of 't nu Paesschendag ware." En Brederode laat Symen sonder Soeticheijt beloven: * „Terstont sel je men eens op men Paesheyligedaecht zien." Vooral de paascheiereti, met de zonneverven (rood en geel) gekleurd, speelden een gewichtige rol. In het oostelijk deel van ons land stroomde het volk naar de plaatsen (voormalige offerplaatsen ?!) waar sinds onheugelijke tijden de Paaschpret werd gevierd. Nog trekken de lui naar den Worp Deventer), naar den Spoolderberg (Zwolle), jaar den Paaschberg (Lochem, Terborg en iVageningen), naar de IVetne (Winterswijk) enz. enz. 'tZijn nu meest de kinderen, die er met de gekleurde eieren en sinaasappelen rollen („kulen") en tikken. Dat tikken geschiedt „spits", „stomp" en eindelijk ook „zieds", en de prijs van den winnaar is een cent of het ei van den „vertikte." De volwassenen vermaken zich minder natuurlijk, "ja op sommige plaatsen zijn de paaschweiden j in heel gewone kermissen ontaard. De oudc heidkenner Halbertsma verhaalt van een catechiseermeester, die als paaschwei-zende' ling de jeugd staande hield en vroeg: „Weet [jelui nou wel, wat je uit dat tikken kunt leeren? Niet? Dan zal ik het je zeggen: ! ie dat één scheeve houding kan maken ; dat je voor altijd de kop wordt ingedrukt; 2e dat ook de hardste kop voor te veelvuldige aanvallen bezwijken moet; en ; 3e dat je nooit roemen mag op de over| winning, zoolang er nog één is, die je 't hoofd kan bieden." ) De titrdans en het tiergartn behooren tot de geschiedenis; het tier-eten is evenwel nog in vollen bloei. Halbertsma spreekt van „obligaat-eters, die gemakkelijk dertig eieren aankonden, ja, van een armmeester, die er vijftig oppeuzelde, nadat hij eerst de potjebeuling en het pekelvleesch danig had aangesproken, 't Is bjjna een halve eeuw geleden, dat in een Brabantsch-bierhuis op 't Water bü de Kapelsteeg te Amsterdam, een Brusselaar een even groot getal eikens naar binnen sloeg, doch er vgf en twintig liters farobii inzwolg. J Ook meesterstukken in 't,droogpruimen" meldt de historie: o. a. van een armen frommel op Walcheren, die had aangsno men m twintig krentekoeken op te eten, :onder er druppel vocht bij te hebben, dat wel in minder tjjd dan een ander ioodig had, om met een wagenrad een be(aalden weg af te loopen. Nu had men nog rel de boosaardigheid gehad, de broodjes al vier dagen te voren te laten bakken, zoodat ze droog genoeg waren. Een getuige ') zegt: „ik heb hem zien eten, en ik had er respect voor, want in 1848 waren de krentekoeken nog vrij wat grooter dan in onze dagen. Wij vinden zulke heldendaden zoo prijzenswaardig niet; wij rillen er van en schudden 't hoofd er over, doch oudtijds werd zulken helden openbare eer bewezen. Ze werden op een wagen gezet en in triomf rondgereden. Van de liederen, die liij zoo'n triomftocht werden gezongen, heeft de overlevering ons het volgende bewaard : „Heb je niet gehoord van dien hollebollewagen, Daar die hongerige Gijs op zat? Hij kon schrokken Heele groote brokken, Een koe en een kalf en nog veel meer, Een pot vol smeer, En een kerk vol rapen , En nog kon die hongerige Gijs niet slapen." Wie ons nog meer liederen kan bezorgen, zal ons en anderen daarmee genoegen doen. We houden ons beleefd aanbevolen. 1) De heer A. Visser, destijds hoofdonderwijzer te Kapelle. --- Geschiedenis van de week. Den ondernemers van zuivelfabrieken zal het zeker aangenaam zijn te vernemen, dat zekere geleerde docter Doremus een ontdekking heeft gedaan, welke van grooten invloed op hun onderneming kan zijn. — Hij is door veelvuldige proeven tot de wetenschap gekomen, dat de melk van olifanten zoo bijzonder lekker is en de boter, welke er uit bereid wordt, uitmunt door geurigen smaak. — Wat zou onze nijveren verhinderen, olifantenboter te fabrieken. — Nu ja, daar zijn olifanten voor noodig, doch deze zijn ook wel te krijgen. — Wie geeft het voorbeeld ? — De margarine-boter, welke de natuurboter zooveel concurrentie aandoet, wordt thans ook bereid tot margarine kaas, die men den Duitschen denkers in de maag (letterlijk opgevat!) stopt onder den naam van , Hollandsche kaas", eerste kwaliteit. — Ze moet volgens deskundigen echter veel weg hebben van wat de Deventer jongens vol verachting loereman noemen en waarin weinig van het vette der aarde aanwezig is. — Dan zouden we meer idee hebben op olifanten-kaas. — En de olifant is hier meer inheemsch dan men denkt, zooals blijkt uit de talrijke borden, welke in vroeger dagen voor onze winkels hingen. — Vooral de tamme waren geacht, veel meer dan de wilde, waarmee men minder goed kon opschieten. — We herinneren ons nog een tabakswinkel te Amsterdam, waar een , Witte Oliphant" uithing; op den rug van het beest zat een moriaan, die uit een pijp met een dopje rookte. — Tabakswinkels hadden ook dikwijls apen op hun uithangborden. — Nu stamt de mensch wel niet van den aap af, maar een zekere sympathie tusschen mensch en aap bestaat er toch, dat is niet te ontkennen. — De professor . . . ja, hoe heet de man ook weer? — Er komen zooveel geleerden 1 Maar wij bedoelen hem, die de apentaal heeft bestudeerd en met die dieren een geregeld gesprek kan voeren. — Nu, hij vertelt, dat hij zijn lievelingsaap over die theorie van Darwin heeft geraadpleegd en dat deze er om heeft gelachen, tevens bewerende, dat Darwin hun weinig eer had aangedaan, aangezien zij, apen, zich dan over verscheidenen hunner afstammelingen moesten schamen\ — De aap was het geheel met „ Broeder" eens. — Doch om op de tabakswinkel terug te komen ; te Hoorn was er zelfs een, waar het „Aapje met de Kraag" uithing.— Het vers, dat onder het dier stond en ook op elk tabakszakje prijkte, schreven we over: „Gij burgers en boeren, en wilt niet voorbijgaan, Want hier vindt gij den oprechten welriekenden Nicoxiaan, ') Die alle flegmatieke humeuren doet opdroogen, Zij is goed voor een druipende neus en loopende oogen. Komt maar in, vrienden, hier hagendevelts) Een pijp vooraf voor niet, en veel voor je geit. Sij zelje deurwarmen van agteren en van voren, En kruipen door je neusgat en beide jou ooren. Heb je wat van doen, volg dit brieQe maar en vraag Na Joris Muishond, in '/ Aapje met de kraag." Ook de ossen werden zeer algemeen als uithangteekens gebruikt, zooals wij uit „De bonte Os", en %ln den Ossenkop" weten. Zelfs lazen we: „In de Gekroonde Ossebeetun, Verkoopt men tabaksdoozen en dobbelsteenen." Vooral voor de Paaschossen heeft de mensch veel eerbied, en geen wonder 1 — Grooter mirakel dan dat der worstkens en pannekoekskens vertoont elke welvarende Paaschos. — Uit een weinigsken waters en meels duizend koekskens te bakken is sterk; van een enkel osken worden te Zutphen en elders duizenden Kilogrammekens biefstuk gehakt en verkocht — We vinden daar onder 11 Nicoxiaan; voor nlooti int: tabak. 2) Haokdevelt; puik, voortreffelijk. onze aanteekeningen nog een beschrijving van zoo'n osken: „Negentien honderd en twaalf pond Heeft gewogen dit osken al ruim, En 't was hoog zestehalve voet, als h\j stond, En dik tien voeten, ik lieg niet een kruim, De lengte was juist twaalf voet en drie duim, En om het in eens te zeggen goed rond: Aan biefstuk leverde het drie duizend pond." — Het biefstuk mirakel is dus ook al niet nieuw! — Uit Drachtener-Compagnie is al weer een broeder stilleken3 naar Amerika gereisd, met achterlating van vrouw, kinderen en andere schulden. — Om haren meester niet ganschelyk zonder hulp en troost te laten, is zijne jeugdige dienstmaagd hem gevolgd. — Zooveel trouw verdient waardeering! — Die zal haar dan ook wel niet ontgaan. — Leelijker historie schijnt er te Echt gebeurd te zijn. — Daar zijn een eerbare landbouwer en zijn eerbare dienstmaagd gevangen genomen en naar Roermond gebracht, nadat er een kinderlijkje was opgedolven. — Een mensch kan tot treurige din gen vervallen! — Zoo ook de dienstmaagd die door de poes werd verraden. — In een familie te Leyden was poes op den loop; nu gebeurt zooiets in Maart wel meer, doch dit was een door en door fatsoenlijk beestje, 't welk zulke dingen nooit uithaalde. — Daarom werd overal met den gebruikelijken loktoon van „poes! poeaken! mietepoes! Waar is poesken dan?!" gezocht; achter, voor, boven op 'tdak (men kon nooit weten!) en eindelijk ook in den kelder,.... en ja, waratje,... „stil eens!" ... „hoor dan!" ... een flauw miaauw werd gehoord, zoowaar... uit den wijnkelder kwam het klagend geluid. — Onmiddellijk werd de deur geopend en och guttekes ja! daar kwam mietepoes uitgehongerd en uitgedorst langzaam aan het licht treden. Het dier werd eerst eens geknuffeld, en toen deed zich de vraag als vanzelf op: „Hoe is poes daar gekomen ?"— Het dier, schoon niet stom, kon toch geen ander antwoord geven dan „miaauw!" — En nu hebben de spellingmeesters dat woord wel bestudeerd en vonden zelfs, dat het met twee a's moest worden geschreven, doch den zin er van verstonden ze al evenmin als een ander. — De wijnkelder werd eens bekeken en toen bleek, dat er heel wat fles3chen waren verdwenen. — Door een aantal gissingen kwam de familie tot de overtuiging, dat Mietje de poes uit nieuwsgierigheid Mietje de meid was gevolgd en door deze werd achtergelaten en opgesloten. — Mijnheer meende alleen den sleutel te hebben doch de dienende geest bleek er ook een te bezitten. — Na een nauwkeurige telling werden er een aantal flesscheu wijn en spiritualiën gemist, ter gezamelijke waarde van een kleine zeventig gulden. De flesschen werden op Miet je's kamertje en ook bij haar ouders teruggevonden, maar leeg. — Bijzonder slim overlegd werd de verspreiding van valsche bankbiljetten in Rusland. — Daar werden er uitgegeven; doch, waar ze vandaan kwamen, dat kon geen mensch gewaar worden. — Nu gebeurde het deze week, dat aan een grenskantoor uit een pak potlooden er een op den grond viel. — Een ambtenaar, die juist zonder was, nam het op en begon het aan te punten. — Na lang punten kwam er een stukje papier uitpiepen, dat in de bovenholte was gedraaid. — Waar zijn de eindpalen van het menschelijk vernuft?! — En zooveel genie wordt tegen de inwerking der buitenlucht alleen beschermd door een hoed. Zoo'n hoed is trouwens een zaak van nog grooter beteekenis dan als beschermer der hersenen. —- De rand toch wordt ook de thermometer van iemands beleefdheid geacht. — Hoe versletener die rand is, des te beleefder is de eigenaar. — Andersom is het volstrekt niet waar; waut er zijn ook van die beleefde liberalen, die alleen maar aanslaan, net als een militair. — Nu, daarvan lijdt de hoed niet, en toch zijn de dragers op hun wijze beleefd. — Vaak zit aan zoo'n hoed ook geen rand. — Heel beleefd is het van onze regeering, dat zij den 80-jarigen heer Beudeker, directeur der Bestedelingenscholen te Amsterdam, gedecoreerd heeft. — 't Is wel jammer, dat den meesten mannen des vredes zulk een eer zoo laat te beurt valt. — Waar zal de 80-jarige Beudeker nu nog met de ridderorde schitteren? — De mannen des oorlogs ontvangen die sieradiën gewoonlijk vroeger. — We zien daar juist in de bladen een breede rij vermeld dergenen, die in de Lombok-zaak hebben uitgemunt. — 't Is plezierig, dat werkelijke diensten, den lande bewezen, zoo schitterend worden beloond. — Een zekere tegenstelling maakt het trouwens wel, dat voor de tien mannen te Texel, die met gevaar van hun leven zes menschen hebben gered, na veel moeite fl5O is bü elkaar gehaald; d. i. voor elk de som van f 15. — Waar zou het ook heen, als allen die in burgerdeugd aitmunten, een onderscheiding werd toegekend. — Dan kwam men ridderorders te kort! — De gewoonte doet veel! — Dat wordt nog van de Biltsche paardenmarkt gemeld, die sedert lang niet meer bestaat, doch waarheen, evenals vroeger, nog jaarlijks duizenden trekken om pret te maken. — 's Avonds tijgen allen weer naar Utrecht en dan amuseeren ze zich in Tivoli, bijgestaan door de paardenkoopers, die dan een eerste viool spelen. — Een gewichtig soort menschen, die paardenhandelaren t — 'En dan spreken we nog niet eens van de tuischers en ronselaars, die nog gewichtiger zijn. — Door zijn gewicht is te Westerdijkshorn een deurwaarder door den zolder naar beneden getuimeld. — Hij hie!d daar een verkooping, had bij een perceel reeds „eerste maal'* en „andermaal" gezegd, toen de boel instortte, en het „derde maal!" uit do benedenverdieping werd vernomen. — Te Schermerhorn viel een schoonmaakster door een luikgat en kwam terecht in een waschmand, waaruit ze niet kon worden verwijderd. — De mand moest van haar af worden geschild, en toen was ze weer vry. — Of ze er ook vast in gezeten had! — Lang er in, in de gevangenis nl., heeft stellig de 55-jarige gezeten, die verleden week te Groningen werd ontslagen.— De man had ruim 40 jaren tusschen de gevangenismuren doorgebracht, waarvan er 20 waren ter vervanging van de doodstraf. — H\j is dus al vroeg begonnen. — Wat zal de man nu aanvangen? — Tot levens lange gevangenisstraf werden Coelman en Momber veroordeeld, de treurige figuren in den Bussemschen kindermoord. — Bij al de narigheid, waartoe zooveel verdorvenheid aanleiding geeft, moesten we nog even glimlachen om de bepaling, dat Coelman gedurende al dien t\jd geen militairen dienst meer mag doen. — Met den besten wil van de wereld zou de man 't niet kunnen. — Of ze moesten hem zoo nu en dan eens los laten voor de parade b.v.; of om de vijf dagen, als het traktementsdag is. — De advocaat van Coelman gaat in hooger beroep. — Velen vinden het vonnis nog al stout, vooral w«l de richting van 't geluid een zeer gevaarlijke aanduiding moet wezen. — Mevr. Joniaux te Antwerpen heeft het hooger beroep niet gebaat: de eerste veroordeeling blgft, en ze zal de rest van haar leven in de gevangenis moeten doorbrengen, tenzij ze gratie mocht krijgen, waarop weinig kans bestaat. — De wereld is van deze lieden dus bevrijd. — Verlost zijn we ook van het dyramiet, dat nog altijd te Spyk bij Lobith lag. — Verder mocht het niet, en daar blijven kon het niet; er zat dus niets anders op, dan dat de fabrikant zijn gevaarlijk mengsel maar weerom haalde. — Dat zal nu ook geschieden, doch tegen f3OO per vracht. — Die schipper kan onrustige paaschdagen hebben. — Prettiger tijd wacht de Zutphenaren, want dezen zullen acrobaten op hun paaschwei kunnen bewonderen. — De Zwollenaren krijgen zelfs een Lombokthéatre! — We moeten eerlijk zeggen, dat de oude Germanen hun lentefeesten meer natuurlijk vierden. — Maar dat komt van de drijverij! — Actie geeft reactie en gewoonlijk een vrij sterke. — Dat dolzinnig gedrijf tegen alle vermaken op Zondag kweekt onnatuur, waartegen de natuur weer uitspat. — Die mannekes van taai taai hebben al wat kwaads gesticht in den dienst van de drijvers, die hun natuur elders laten uitwerken. — Och we kennen ze zoo die extra-ordinaire braven, welke naar boven kijken, alsof de hemel open lag, en op de aarde treden, als liepen ze op eieren. — Burgers en buitenlui wacht je voor die geteekenden, dewelke zich zeiven hebben gekleurd. — De Heere God boetseerde zulke misselijke wangedrochten niet; zij zijn het product van den kerkelijken hoogmoed! — Een liefelijk tooneeltje lazen we dezer dagen van de Inlandsche Christenvestiging te Depok, tusschen Batavia en Buitenzorg. — De lui zijn er zeer ingetogen, zelfs een weinig menschenschuw. — De jonggedochteren evenwel schijnen nog al eens een vertroostend woord over te hebben voor de militaire jonggeren, die leden zijn van .Vreest God en eert den Koning". — Er moet sterk gevreeien worden, maar in alle eer en deugd, en wie zal daar iets tegen hebben ? — Laten ze d'r pang gerust gaan, als 't maar netjes is 1 — Het begint voor de bladen ook al niet veiliger te worden, nu ze in het bureau van het Ochtendblad te Amsterdam hebben ingebroken. — De inbrekers namen een honderd gulden of wat mee, maar den aap zeiven hebben zij niet te pakken gekregen, en gelukkig ook; anders zou 't met den Ochtend wel eens nacht hebben kunnen wor den. — De kas is voor de onderneming wat de maag is voor den mensen. — Eerst nu komt ons het blad in handen, dat de geheele zaak bevat van de dame, die voor eenige maanden op den Tesselschen dokter schoot. — Die zaak i 3 werkelijk, zooals we steeds meenden. — Verbeeld u een student, die getrouwd leeft met een dame, die vroeger een no- zeggende zangeres was, en zich van deze liet onderhouden, welke dame zich op haar beurt, men zegt ter wille van haar jongen vriend, liet onderhouden door een ouden heer. — De jonge dame verlaat eindelijk Amsterdam en gaat weer naar Duitschland, doch dan komen uit Holland weer allerlei brieven enz. enz. — Veel in die zaak is door brieven bewezen; het ergste, dat we hier moeilijk noemen kunnen, echter niet, wijl daar in de brieven alleen op wordt gedoeld. — De Rechtbank was gunstig voor de dame gestemd en veroordeelde haar tot zeven maanden gevangenisstraf, waarvan de voorloopige hechtenis, een maand of vijf, in mindering komt. — Er zijn mannen met, maar ook mannen zonder eenig karakter. — De strijders tegen de prostitutie moesten wat hoo ger beginnen; doch dan maakten ze geen reclame voor de partij, en daarom is het tocb in de eerste plaats te doen! — Alles reclame! — En dan likkebaarden de drijvers zich van zondigen hoogmoed, als de boerkens hen bewonderend aangapen. — Dat de reclame in stofifclijken zin niet steeds helpt, leert ons de exploitatie van het Am sterdamsche Paleis voor Volksvlijt, die in 1894 met een verlies van f 82.000 werkte. — Beter gelukt is de fancy-fair, welke te Groningen werd gehouden onder de leiding van freule de W. Alberda van Ekenstein. — In vier dagen heeft die kermis der \jdelheid zuiver de som van f 5050 opgebracht, waarvan f 4500 aan den Bond van Orde en f 550 aan de vereeniging Kindervoeding werd uitgekeerd. — We verheugen ons over 't succes, doch men zegge toch niet langer, dat er geen geld onder de menschen zit. — Als men maar mirakels weet te bewerkstelligen, dan komt het wel los. — Met de adellijke bezittingen schynt het minder goed te vlotten. — In onze provincie schenen er ten minste een paar heerlijkheden te zullen ontaarden. — Sonsbeek by Arnhem i 3 lang onbewoond; de meubels werden verkocht, en men zegt, dat de boomen zullen worden geveld. Wat zal er dan gebeuren met het huis en de kale omgeving? Ook verzekert men dat Doornwerth b\j Oosterbeek zal worden verkocht en ingericht worden zal voor een zomer-hótel. Verbeeldt u, dat ieder die 't betalen kan, zich op dien historischen grond logies koopt! — 't Is treurig, maar niet anders. — De wereld draait, . . . langzaam, maar draaien blijft ze doen! — Alle verzet daartegen is steeds Üdel gebleken. — Een voorbeeld van ruw geweld is te Amsterdam vertoond in een café-logement op de Prins Hendrikkade. — Daar traden omstreeks half twaalf 's nachts twee opgeschoten jongens en twee dito deerns binnen, die een glas bier bestelden. — De herbergierster kondigde hooger tarief aan, dat werd goedgekeurd. — Spoedig volgden er meer jongens en deerns, die de ruit van een binnendeur verbrijzelden, het bier van een logé opdronken en een anderen logé z\jn gouden horloge-ketting ontnamen. — Toen vloog het zootje de deur weer uit en verdween in de Hasselaarssteeg. — En dat in de grootste der groote steden, die zooveel voor heeten te hebben boven het platteland. — Ook al reclame om de boerkes te winnen voor de aanstaande verkiezing. — 0, 't z\jn zulke guiten! — Ze kennen hun volksken zoo! —En het volksken Neder lands is lang zoo slim niet als het volksken Israëls. — Dat iemand met een brutaal gezicht de schare kan bedotten, bewezen verleden week twee iemanden te Parijs. — In een der groote magazyns speelde een schobbejak de rol van bediende, de ander die van inspecteur. — De inspecteur wees den bediende aan, welke stukken naar buiten in een rijtuig moesten worden gedragen. — De bediende gehoorzaamde, en.... eerst later werd de bedriegerij gemerkt. — — lemand, die de uitgebreidheid der groote magazijnen niet kent, kan zich zooiets moeilijk voorstellen. —Als men evenwel bedenkt, dat sommige dier inrichtingen meer menschen in dienst hebben dan menig stedeken inwoners bevat, zal de voorstelling helderder worden. — Een weinig onbeholpen was de gast, die door Klompenstein mee te eten werd gevraagd zonder dat diens vrouw was voorbereid. — Mevrouw maakte excuses en zei, dat onverwachte gasten by haar zich tevreden moesten stellen met wat de pot schafte. — ,0, Mevrouw", antwoordde van Sloffenburg, de onverwachte gast, „dat is allemaal niemedal; ik heb in mijn leven al heel wat „gerezen", ziet u, en dan leert een mensch erg gekke dingen naar binnen werken. Ga dus gerust uw gang. Ik sta nergens voor!" — „Bent u van adel mijnheer?" — „Zeker Mevrouw, ik ben photoqeaaf!" --- BUURPRAATJES. Bekend. — Vertel me eens, Gart Jan, is er al wat bekend in welken geest de minister onze personeele belasting wil wijzigen? Gakt Jan. — Met zekerheid valt daar nog niets over te zeggen. Onlangs werd er beweerd dat het ontwerp naar den Raad Tan State was verzonden en naar wat ik er b\j die gelegenheid van hoorde is het mg geheel en al onverschillig of het ontwerp bij de Tweede Kamer wordt ingediend of niet. Berend. — Hoe dat zoo ? je zult je toch met zoovele anderen er over verheugen als onze verouderde persooneele belasting werd afgeschaft. Gakt Jah. — Zeker niet wanneer het principe van die verouderde wet ook aan de nieuwe weer ten grondslag ligt. Berend. — Verklaar dat als 't je belieft eens wat nader. Gakt Jan. — Elke belastingwet noem ik verkeerd, die op de eerste levensbehoeften drukt, evenals elke belasting op datgene waarvan de belastingschuldigen niet in evenredigheid van hun inkomen of hun vermogen gebruik maken. Berend. — Dat is me nog niet recht duidelijk. Gart Jan. — En toch is mijn bedoeling niet zoo heel moeielyk te begrijpen. Belas ting op de eerste levensbehoeften is af te keuren; daarover is tegenwoordig iedereen het eens, en die gevestigde overtuiging was dan ook voor een groot deel van invloed bfö de verwerping van de motie Dobbelman tot invoering van graanrechten. Het is dan ook gemakkelijk te begrijpen dat de Minister bij een nieuw ontwerp personeele belasting daaruit heeft doen vervallen de belastbare deuren en vensters. Berend. — Dus dan zoo reeds hiermede een groote verbetering 7ijn verkregen. Gart Jan. — Evenwel is die verbetering slechts schijnbaar en in elk geval slechts zeer onvolkomen, waar de minister nog altijd de huurwaarde ala grondslag der belastbaarheid wil behouden en ook de haardsteden ala maatstaf gelden ter beoordeeling van de draagkracht. Berend. — En toch dunkt het my dat die maatstaf nog niet te verwerpen is, altijd onder voorbehoud dat een of twee stookplaatsen worden vrijgesteld. Gart Jan. — Dat wil de minister ook, en de redeneering die daarbij gevolgd wordt is mijns inziens ook niet zuiver. Wanneer het waar is dat warmte voor den mensch onmisbaar ia, evengoed als licht en lucht, dan ia het ook een onweerlegbare waarheid dat in een groot gezin die behoefte zich in meerdere mate zal doen gevoelen dan in een klein gezin en dat het dan ook niet wenscbelyk is die behoefte beperkend in den weg te treden, door ze ala belastingsmiddel te gebruiken. Maar bovendien gaat het toch ook niet op allen die van hetzelfde getal stookplaatsen gebruik maken dezelfde draagkracht ten opzichte der belastingen toe te kennen. In vele gevallen kan men zeggen, dat een verwarmde kamer behoort tot het bedrijf; dat volgens ónze «bedrijfsbelasting" ieder gerekend wordt uit te oefenen. Nu de wetgever bijv. predikanten, onderwijzers, advokaten enz. brengt onder de categorie van hen, die een bedrijf uitoefenen, van welks opbrengst zij belasting aan het Rijk betalen, gaat het toch niet aan hen ook te treffen in het middel dat hun dient om dat bedrijf uit te oefenen. Berend. — Je wilt zeggen, dat predikanten, onderwijzers, advokaten en dergelijke menschen een apart vertrek noodig hebben, waar zij zich voor hun taak voorbereiden, en dat zulk een vertrek ook verwarmd behoort te zijn. Gart Jan. — Juist, Berend, en daarom kan het onderwerp haardsteden nooit een plaats vinden in een ontwerp over personeele belasting. Berend. — Maar dan de huurwaarde evenmin. Gart Jan. — In zeker opzicht wel omdat bij die bedrijven, welke uit den aard der zaak eeD grootere of ruimere woning vereischen, de meerdere kosten van huur in mindering gebracht mogen worden ~aü do inkomsten. Berend. — Ik heb nog een ander bezwaar tegen de huurwaarde, nl. dat die geen zuivere basis is om iemands draagkracht te beoordeelen, bovendien staat de huurwaarde van de huizen die men bewoont in geen verhouding tot het vermogen of de inkomsten. Gart Jan. — Zeker niet en wel voornamelijk omdat men het in den regel niet in de hand heeft een woning te kiezen geheel en al in verhouding tot zy'n inkomen. Stel bijv. een predikant, dezen wordt in den regel een woning aangewezen, geheel en al wat huurwaarde betreft buiten verhouding tot zyn inkomen; is hij vermogend, dan vertegenwoordigt die huurwaarde slechts een gering deel van zijn jaarlyksche inkomsten, heeft hij niets dan zyn tractement, dan betaalt hy immers te veel aan personeele belasting in verband met ?yn draagkracht. _ Berend. — Maar zyn er nog andere wijzigingen welke de Minister aan wil brengen? Gart Jan. — Ja, Berend, eenige bepalingen, die in het belang zyn van neringdoenden. De minister wil hen voor zoover hun winkelzaak of magazijn of kantoor betreft, vrijstellen van het personeel, juist in verband met hun aanslag in de bedrijfsbelasting. Berend. — Hoe gaarne ik onzen winkelstand ook gun, dat die wat verlichting van belastingdruk krijgt, moet ik het toch afkeuren dat een nog grootere onbillijkheid in het leven geroepen wordt. De overgang van patent- in bedrijfsbelasting was voor vele neringdoenden niet onvoordeelig, bovendien hebben zy altijd nog het middol om een gedeelte hunner belasting op hun afnemers te verhalen; maar bij de bedrijfsbelasting is een ruimen kring van menschen getroffen, die in geen enkel opzicht vergoeding kunnen vinden voor dat bedrag, en voor dezen blijven de bepalingen van de personeele belasting even zwaar, in elk geval even onbillijk in de toepassing. Gart Jan. Laten wy ona oordeel nog wat opschorten, licht dat de minister tot mildere bepalingen komt. --- Buitenland. Verschillende Duitsche bladen bestrijden in heftige bewoordingen de Umsturz-Vorlage; zelfs de Hamburger Nachrichten, het bekende orgaan van von Bismarck Terheft zijn waarschuwende stem tegen het te ver gaan door de Regeering. Volgens dat orgaan zou een aanneming dier wet een algemeene volksbeweging doen ontstaan, 't Is te hopen dat het advies van een man al Bismarck, al is dat oordeel ook ongevraagd) genoeg invloed moge hebben om de wet tjjdig te doen intrekken. De vele drukte welke de viering van Bismarcks 80sten jaardag voor dezen hebben medegebracht schynen zijn overigens nog goede gezondheid eenigszins te hebben aangedaan. Da onlangs ook door onze vermelde hulde welke de Daitsche Keizer Bismarck had toegedacht door het oorlogsschip dat te Eiehl te water wordt gelaten ,de Bismarck" te doopen, is achterwege gebleven, volgens des Keizers eigen woorden, wijl het nieuwe schip geen lste klasse schip is en de hulde dus te beperk zou zijn. Het is na , Aejrir" gedoopt, naar den watergod tot wien Wilhelm zich zoozeer voelt aangetrokken dat hij hem tijn tSang an Aegir" heeft getoondicht. — De nieuwe verkiezingen in Denemarken zjjn boven verwachting gunstig voor de radicalen uitgevallen. — In Belgie werd de Kieswet voor de gemeenteraden door de Kamer vastgesteld en onveranderd door den Senaat goedgekeurd. By de debatten zyn er heftige tooneelen < voorgevallen, by welke gelegenheden men < niet alleen by woorden bleef maar ook voel- i bare argumenten gebruikte. i In de omstreken van Charleroi en Luik : hebben een groote menigte mijnarbeiders en werklieden der glasfabrieken het werk gestaakt; een politieke werkstaking in verband staande met de gemeente-kieswet. Op aanraden van den socialistisehen volksleider Anseelen, hebben zij echter meerendeels het werk hervat. — De President der Fransche Republiek, de heer Felix Faure, bezoek gaan brengen aan zyn vaderstad Havre. B\j die gelegenheid zal een Engelsch oorlogsschip hem daar komen begroeten, een internationale beleefdheid welke by de eenigszins gespannen verhouding tusschen Frankrijk en Engeland op prys te stellen is. — Met de vredesonderhandelingen tusschen China en Japan gaat het maar uiterst langzaam. Wel wordt bericht dat 7 van de 8 voorwaarden reeds aangenomen zyn. Een daarvan luidt dat China voor den wereldhandel wordt opengesteld en ieder vreemdeling voortaan het recht zal hebben zich daar te vestigen 'en fabrieken op te richten. Voorts zal China een oorlogsschatting van een milliard gulden moeten voldoen en Formosa aan Japan afstaan. — De regeering van Zuid-Australië heeft besloten de militie, ongeveer 1000 man af te schaffen, hetgeen een bezuiniging geeft van 10.000 pond sterling per jaar. ---