Wie schaften na eigenlijk af? Het is een geliefde aardigheid van de anti-revolutionaire pers, waarbij de Graafschapper geen geringe plaats bekleedt, de liberalen te beschuldigen, dat ze afzakken of afglijden naar de sociaal-democraten. En al wordt nu in de liberale gelederen nog zoo dikwijls getoond, dat men van de sociaal-democratische beginselen verre staat, dat men daar zijn eigen weg wenscht te gaan, kalm voortschrijdende op de steeds gevolgde ontwikkelingsbaan, het helpt niet; altijd en opnieuw wordt verzekerd, dat de liberalen zijn „neefjes" van de sociaaldemocraten, zoodat de eenvoudige lezers van dat blad, indien ze niet al te bekrompen zijn, door die herhaalde verzekeringen, wel eens wantrouwen zullen hebben gekregen in de waarheid dier verzekeringen. Dingen, die waar zijn, behoeven niet tot vervelens toe te worden iri 't gezicht gesteld; die blijken van zelf genoeg. Uit die boosheid op de sociaal-democraten, van den kant der antirevolutionairen vooral, spreekt ondertusschen geen geringé mate van vrees voor het socialisme, dat, «aar men meent, de grondslagen van het huidige regeeringsstelsel ondermijnt. En die vrees neemt zulk een omvang aan en maakt den menschen het hoofd zoo op hol, dat er aan hun kant een soort jaloerschheid ontstaat tegenover ieder, die in de sociaal-democratische partij toch ook nog wel iets goeds meent op te merken, al kan hij zich met haar beginselen en al haar handelingen niet vereenigen. Men spreekt dan in zijn jaloerschheid van „lonkjes geven" ..en „liefoogen" en ziet ook in de eenvou-i digste dingen van de wereld boóze bedoelingen. Die ijverzucht, een bewijs van gebrek aan eigen kracht op zichzelf reeds, wordt ernstiger voor de anti revolutionaire partij als men nagaat, hoe ver zij zelve reeds afgegleden en afgezakt is, tot kleurloos wordens toe, naar den kant der liberale partij. Wat toch is er (we vragen het eiken onpartijdige!) van de voornemens gekomen, waarmee dit kabinet, nog zoo kort geleden, onder veel grootspraak optrad? De ingediende wetten (het Vaccinewetje, de Loterijwetten vooraan!) toonen duidelijk, dat de „christelijke geest," zoo er die ooit in gezeten heeft, voor een groot deel is vervluchtigd. De voorgenomen wetgeving dezer regeering kenmerkt zich door een ergerlijke mate van karakterloosheid, van halfheid, als gevolg van de begeerte om het ook den overigen' partijen naar den zin te maken. En zulk een half-verloochening van beginselen, in den aanvang met de groote trom aangekondigd, gaat ('t kan niet anders) gepaard mét een afschuiving naar den kant der liberalen, die zich evenwel door de vriendelijke toegeving en inschikkelijkheid niet laten verschalken. Ze liefoogen niet naar links, maar ook niet naar rechts." De liberalen, ze mogen in sommige opzichten verschillen, zijn zich allen bewust, dat hun weg hun eigen weg is, dat die leidt vooruit, steeds voorwaarts, maar met kalmen gang. Van het verleden nemen ze gaarne de ervaring mee, maar van teruggaan is bij hen geen sprake, zelfs niet langs een „christelijken" draaiweg. Door dat afschuiven geraakt het huidig kabinet in een zeer moeilijke positie; het wordt bedreigd door de ongenade van de calvinistische kern, waaraan het zijn grondkleur heeft te danken, welke kern toch al met niet geringe ongerustheid de gunsten aanziet, den Katholieken bewezen. Zeer waarschijnlijk wordt het geacht, dat de premier de ontevredenheid bij het calvinistische element zoekt te' bezweren door het doen van zeer gewaagde benoemingen, zooals er dezer dagen bekend werden. Anderen zijn van oordeel, dat die benoemingen het gevolg zijn van een gevoel van zwakheid, voorbode van het naderend einde, en dat het „halen wat er nog van te halen is" in toepassing wordt gebracht. Hoe het zijn moge, een paar benoemingen trekken zoozeer aller aandacht, dat we ons verplicht rekenen de lezers van ons blad daarop te wijzen. In ons vorig nummer hebben we weergegeven, wat an wen n'euwbenoemden burgemeester van Woudrichem was gemeld. Sedert heeft de standaard hem in bescherming genomen en van hem getuigd, dat hij een goed schoolhouder, werkzaam lid van een bloeiende rederijkerskamer, ja zelfs kweekehng aan de bekende inrichting van Ds. van Dijk te Doetinchem geweer.t is, De berichtgever van de N. R. Ct. antwoordt op de aanwijzing van de Standaard: „Ten opzichte'van de benoeming van den heer Verhagen tot burgemeester van Woudrichem merken wij nog op, dat de „Standaard" een wel behendigen maar toch weinig afdoenden betoogtrant er op na houdt. Immers, het is zeer moeilijk in de pers benoemingen te critiseeren, waar de critiek van persoonlijken aard moet zijn. Gelukkig dat de kieschheid hierin een voorname rol blijft spelen en veel ongezegd doet blijven, wat in den dagelijkschen omgang wel geuit wordt. In het betoog van de „Standaard" ontmoeten wij intusschen geen tegenspraak ten opzichte van hetgeen wij den lezer omtrent de gewraakte benoeming hebben medegedeeld. Wij constateeren dan ook, dat dezelfde koninklijke hand, die vroeger 't ontslag als onderwijzer heeft gehandhaafd, thans de benoeming tot burgemeester heeft bekrachtigd en dat geschiedt door een richting, die ons liberalen zoo dikwijls heelt beschuldigd dat wij de Koningin als ledepop beschouwen. Verder blijft het een feit, dat Verhagen ontslagen is om zijn buitengewoon verzet tegen autoriteiten, nadat er een klacht was ingekomen over beleediging van het OpperwSzen in de school. Hij loochende — de leerlingen hielden vol. Hij heeft zijn lidmaatschap bij de Ned. Herv. Kerk bij deurwaardersexploit laten opzeggen, niet om tot de. Christ. Gereformeerde Kerk over te gaan, maar omdat hij niet geloofde en propaganda maakte voor de „Dageraad." Hij ried den boeren aan geert tienden te betalen en de slachtoffers, die zijn raad opvolgden, zuchten er nog om. Ja, hij is zelfs te Gorinchem in arrest geweest, omdat hij socialistische geschriften des nachts aanplakte en dit weigerde te laten, toen de politie het hem verbood. Nu kan ieder zich bekeeren cn het „geloof" — wij weten het — kan bergen verzetten. Dat er vreugde is over één, die zich bekeert, wij weten het ook, maar of het voegzaam en verstandig is, iemand met het hoogste gezag in een gemeente te bekleeden, die dat gezag zelf zoo schromelijk overtreden heeft, is een tweede vraag. Maar vooral, mag men dat doen in een omgeving, waar al deze dingen cn nog meer, aan allen bekend zijn en waar weinigen zullen gevonden worden, die zulk een bekeering niet als oen wonder beschouwen, niet meer van onzen tijd? De „Standaard" informeere maar eens hoe ook hare geestverwanten te Hardinxveld c.a. over deze benoeming spreken I Zij bedenke wel, de burgemeester is de drager van het hoogste gezag I En waarlijk, in onze dagen moet hij wel zijn als de . vrouw van Caesar."- - ■ Een andere' benoeming, die niet minder aanstoot geeft, is die van dr. Visscher tót hoogleeraar in de Theologische faculteit te Utrecht. Het „Utrechtsch Dagblad" herinnerende dat de nieuwe hoogleeraar in vier vakken zal moeten lesgeven en dat de faculteit zelf twee hoogleeraren had gewenscht, zegt: „Do Minister heeft voor deze vier vakken één hoogleeraar benoemd. Maar dan wellicht een man, heinde en ver als degelijk geleerde, als intellect van buitengewone begaafdheid en veelomvattende studie bekend ? Niets van dit alles. De heer dr. H. Visscher heeft, • zoo wij ons niet bedriegen, in geen der vier vakken, waarin hij benoemd is om hooger onderwijs te geven, ooit iets gepraesteerd, ooit eenig bewijs geleverd dat hij ook maar in één dier vakken een i g e speciale studie heeft gemaakt. Zijn wij wel ingelicht, dan zijn noch curatoren der universiteit, noch de theologische faculteit over dezen candidaat gehoord door den Minister. Het zou ook niet gebaat hebben, want zij zouden niets over hem hebben kunnen mcdcdeelcn; hunne bevinding zou louter negatief zijn geweest „De nieuwbenoemde hoogleeraar, hij moge als mensch, als geloovige, als predikant zoo voortreffelijk rijn als hij wil, kan op den leerstoel in de vier omvangrijke vakken, waartoe hij is geroepen, geen enkele aanspraak laten gelden. Hij heeft nimmer in 't openbaar getoond iets, wat het ook zij, ooit aan een dier vakken te hebben gedaan...'' Het „U. D."- ziet dan ook slechts één motief voor de benoeming van dr. y., pi. diens geloof, zijn Calvinisme. „En indien deze. benoeming een eerste stap moet zijn om Utrecht te maken tot een Calvinistische universiteit, dan willen wij onze bezorgdheid over hetgeen er verder komen kan, niet verhelen. Zoo iets, dan leert deze benoeming ons, wèl toe te zien op wat de voorgenomen wijziging der Wet op het Hooger Onderwijs ons kan brengen. Bij de benoeming van dr. Visscher is geen rekening gehouden met de e i s c h e n der wetenschap en de eischen van het onder wij s. Zij is eene partijbenoeming van de slechtste soort." --- BUITENLAND. Chamberlain, de Engelsche oud-minister, is gelukkig weer van zijn jichtaanval hersteld en op reis om in stad en dorp zijne protectie-planncn te ontwikkelen en té verdedigen. Zoo heeft de groote Joe dezer dagen te Liverpool voor eene vergadering van 3000 menschen het woord gevoerd. Hij had het opnieuw, over • de eenheid op handelsgebied als eerste voorwaarde voor de^eenheid van het Rijk. Chamberlain richtte zich tot de arbeidende klasse. Zijn voorstellen, waarbij ook de scheepvaart voordeel zou hebben, t zouden de prijzen der levensmiddelen niet opjagen. Bleef Engeland bij zijn tegenwoordig stelsel en liet het aan zijne kolonies over, elders tegemoetkoming te zoekert, dan zag hij aankomen dat het groote Rijk vroeger of later uiteen zou vallen en geen penning zou nalaten (l) > . In . den. - verderen loop van zijne . rede stelde hij in het licht, dat de Londensche graafschapsraad voor 41.000 < pond: tramwegmateriaal in Duitschland gekocht had. Het loon voor de vervaardiging van dit materiaal was ten bate van het buitenland gekomen, terwijl het in het land had kunnen blijven. De statistiek leerde dat noch de zeehandel, noch de scheepsbouw in Engeland in dezelfde mate toenam als in het buitenland, en dat kwam van de premies en subsidies die het buitenland betaalde. Hij had eenigen tijd geleden een reis naar Zanzibar gedaan en daar was hem aan de Oostkust van Afrika verteld dat de Duitsche handel er groote vorderingen maakte. Hij had aan de kooplui, die hij gesproken had en die meest Engelschen warenf gevraagd, of Engeland dan zoo ver bij de Duitschers ten achteren was, dat zij geen Engelsche waren meer konden koopen. Daarop was hem geantwoord dat dit niet het geval was, want de Engelsche fabrieken hadden misschien in enkele opzichten vorderingen gemaakt. Maar de ware reden was dat Duitschland uitstekende stoomvaartlijnen had met hooge subsidies, terwijl Engeland enkel een onvoldoende lijn met een jammerlijke ondersteuning had.' De Duitsche stoomschepen brachten Duitsche waren mee, en de handel volgde de vlag. Het sucoes dat de heer Chamberlain met zijne redevoeringen heeft is tot dusverre niet bijster. groot en er bestaat nog weinig reden om te gelooven, dat het Engelsche volk zich door zijne schoonschijnende maar holle woorden zal laten beetnemen. — Toch kan de heer Chamberlain op een paar nieuwe aanhangers bogen. De eerste minister der Australische Confederatie, de heer Deakin, heeft te Ballarat een warm pleidooi gehouden ten gunste van zijn tarieven-program. Chamberlain heeft overigens nóg een bondgenoot gevonden over zee, al is die bondgenoot ook een van zijne vijanden, de buitenlanders, en al pleitte hij niet, als de groote Joe, • voor het welzijn en voordeel van Engeland. De heer Shaw, minister van Financiën der Vereenigde Staten, heeft natjielijlc te Boston eene redevoering gehouden waarin hij opsomde hoeveel voordeelen het beschermend stelsel oplevert en als afschrikkend voorbeeld van het vrijhandelstelsel op Engeland wees, welks totale invoer een millioen dollars meer dan zijn uitvoer bedraagt. De heer Shaw drong verder aan op uitbreiding van de Amerikaansche markten, in Zuid-Amerik'a, Zuid-Afrika, enz. „Wij moeten alles doen", zcide hij, „om te zorgen dat wij intijds overal bij zijn." Daar tegenover staat echter dat de hcerschcnde ontstemming in Canada voor Chamberlain en zijne medestanders niet zeer bemoedigend is. En dat men deze ontstemming verre van aangenaam vindt blijkt (duidelijk uit eene te Dover, door den tninister voor lerland, den heer Wyndham, gehouden redevoering. Daarin heeft deze de noodzakelijkheid er van betoogd om de banden tusschen Canada en het Moederland nauwer aan te halen, ten einde te voorkomen dat Canada ten slotte zich zal aansluiten bij de Vereenigde Staten. En het eenige redmiddel acht hij een tariefhervorming, die van Canada de graanschuur van Engeland maakt. Canada moet voor het Moederland behouden worden, kan het niet door de uitvoering der plannen van Chamberlain, dan door andere middelen, bijvoorbeeld door eene gesubsidieerde rechtstrceksche stoomvaart-verbinding. Het gaat den nieuwen Hongaarse hen minister-president graaf Tisza beter, dan men had durven verwachten, na de eerste ontvangst van zijne voorstellen in de liberale club, waarover wij reeds een en ander meedeelden. De noodzakelijkheid om aan een onhoudbaren toestand een einde te maken, heeft zich ook hier een harde leermeester getoond. Graaf Apponyi, die, boos over de wijzigingen in het program der Negen aangebracht, de bijeenkomst der liberale partij verliet met zijn aanhang, is in de tweede bijeenkomst aanwezig geweest en heeft daar verklaard: In de vorige bijeenkomst heb ik mijn afkeurend oordeel uitgesproken over de wijziging in het militaire program aangebracht. Maar dat program is alleen niet voldoende om mijn positie tegenover het kabinet-Tisza te bepalen. Wanneer, naar ik hoop, het program I ivan Tisza overigens in dezelfde lijn is, | als dat . van het ministerie-Szell, dan zal ik het nieuwe kabinet gaarne ondersteunen. Want wanneer Tisza er in slaagt op vreedzamen en constitutioneelen weg, zonder de rechten der natie te schenden, den toestand te ontwarren, dan heeft hij alle recht op ondersteuning." Deze woorden werden met levendige toejuichingen begroet. En in het vervolg der discussie bleek, dat' de groote meerderheid der partij het met Apponyi eens is, om voorloopig de geschilpunten te laten rusten, en door samenwerking te pogen eerst den grondwettigen toestand te herstellen. Het slot van de bijeenkomst was, dat dé liberale partij zonder stemming het program van Tisza aannam, nadat de aanhangers van Apponyi verklaard hadden in de partij te zullen blijven. Thans kan Tisza "zijn kabinet formeeren, en den Keizer van het gelukken zijner zending verslag doen. ■ De lijst van ministers, welke graaf Tisza den Keizer zal voorleggen, luidt vermoedelijk aldus: minister-president, tevens minister van binnenlandsche zaken, Tisza; de heeren Lukacz en Ploss zullen de portefeuilles van financiën en justitie behouden; handel Hieronymi; onderwijs en eeredienst Berzeviczy; landsverdediging kolonel Nyiri; landbouw Taltana; minister voor Croatië Czeh. De samenstelling van dit kabinet is sterker dan die van graaf Khuen Hedervary. Hieronymi, Berzeviczy en Taltana toch zijn mannen van zeer veel invloed. Graaf Apponyi heeft ontslag gevraagd als voorzitter van de Kamer. Tijdens het bezoek door den R u s s ischen minister van buitenlandsche zaken, graaf Lamsdorff, aan zijn Franschen collega Delcassé gebracht, is de Macedonische kwestie ook besproken. Zooals bekend is heeft Europa aan Rusland en Oostenrijk de opdracht gegeven, om do hervormingen, die de mogendheden noodig achten, aan dc Porte kenbaar te maken en de maatregelen te nemen om de invoering ervan te controleeren. Frankrijk, zoo verzekerde Delcassd aan graaf Lamsdorff, keurt de maatregelen die Rusland, en Oostenrijk namen, volkomen goed. Maar het kan voor het oogenblik geen enkele daad verrichten, waaruit die instemming blijkt. Het moet een afwachtende houding aannemen, totdat het antwoord, dat de Porte op de voorstellen van Rusland en Oostenrijk zal moeten geven, bekend is. Doch als mede-onderteekenaar van het Tractaat van Berlijn sluit Frankrijk zich van harte aan bij alle maatregelen, die strekken kunnen om den vrede in Oost- Europa te handhaven en een toestand te wijzigen, die reeds te lang dc oorzaak van conflicten was. Waar nu volgens de uit Konstantinopel ontvangen berichten, de vier mogendheden, Frankrijk, Duitschland, Italië en Engeland besloten hebben, het program van Rusland en. Oostenrijk, zij het ook met cenig voorbehoud, te steunen daar kan het niet anders of de Sultan moet ten slotte, zij het ook ongaarne, aan de voorgestelde maatregelen van toezicht goedkeuring verleenen. Wel werd in den onlangs gehouden Turkschen ministerraad, onder leiding van den Sultan, besloten het eerste punt, tot invoering van een daadwerkelijke controle door adjuncten van den Gouverneur, cn door Europeesche officieren, onaannemelijk te verklaren, als in strijd met de waardigheid van den Sultan en de eer van het Turksche leger...-, maar wat de andere punten betreft, acht men 't niet onmogelijk, dat een accoord kan worden getroffen. Ook de „Times"-correspondent te Sofia schrijft in dezen geest. De Porte zou, volgens hem, de twee eerste voorstellen van het ontwerp-programma hebben afgewezen om de hierboven gemelde redenen. Wat, mocht 't zijn dat Turkije, niet ten onrechte vertrouwend op de oneenigheid en op den onderlingen naijver der mogendheden, werkelijk weigert op 't Russisch- Oostenrijksch plan in te gaan, de andere mogendheden zullen doen, is totdusver absoluut onbekend. Zooals men weet, is van Duitschland beweerd dat het zich „onzijdig" wil houden en van Italië wordt nu gezegd, dat het „eene gereserveerde houding" verkiest te bewaren. Gegeven de huidige verstandhouding tusschen Rome en Wecnen, lijkt dit laatste nog niet zoo. gansch onwaarschijnlijk. De toestand in O o s t-A z i ë is weer meer l gecompUoeerd geworden, door een daad der Russen, waaruit duidelijk blijkt, dat zij: volstrekt geen plan hebben om zich uit Mandschoerije terug te trekken. Zij hebben namelijk de hoofdstad van Mandschoerije Moekden, die zij voor eenigen tijd ontruimd hadden, weder opnieuw bezet.; De Chineesche regeering is ten einde raad over dit feit. De raad van buitenlandsche zaken te Peking heeft het advies en de hulp ingeroepen van de vriendschappelijk gezinde mogendheden, en daardoor de hulpeloosheid van China openlijk erkend. Volgens berichten uit Sjanghai heeft minister Yuan-spi-kai op de audientie aan den Zoon des Hemels voorgesteld, om zich bij Japan aan te sluiten, en zich te verzetten tegen de Russische overheersching. Daarmede zal Yuan-sji-kai wel aan het verkeerde kantoor zijn geweest. De „Times" is in staat de geschiedenis van de weder-bezetting van Moekden mede te deelen. De Russen maakten gebruik van de diensten van een bekend roover, die van Chineesche zijde van heel wat misdaden werd beschuldigd; zij hadden dien man aan het hoofd van een hunner ongeregelde; politie-troepen in Mandschoerije geplaatst. Herhaaldelijk hadden de Chineesche autoriteiten aangedrongen op de uitlevering van dien man; eindelijk gaven de Russen toe. De Chineesche ambtenaar, aan wien de man werd uitgeleverd, liet hem onthoofden, zonder hem te doen terechtstaan. Hierover verontwaardigd eischten de Russen binnen vijf dagen de terechtstelling van dien ambtenaar, met bedreiging anders Moekden te zullen bezetten. Do Raad van buitenlandsche zaken te Peking knoopte hierover onderhandelingen aan met den Russischen gezant, en bood aan, den bedoelden ambtenaar, die zijn bevelen had overtreden, te verbannen, cn den Taotai te ontslaan. Terwijl de onderhandelingen van Chineesche zijde gerekt werden, verstreek de door den Russischen commandant gestelde termijn, cn rukten de Russen; Moekden binnen. Vijftienhonderd man Russische troepen bezetten de officieele gebouwen, cn barricadeerden de poorten. Er waren van tien- tot twintigduizend man Chineesche troepen in de omstreken van Moekden; doch de Chineesche commandanten in Mandschoerije hebben besliste bevelen om op geen enkele manier tegenstand te bieden aan de Russen en elke aanleiding voor oen botsing te vermijden. Of de Chineesche regcering veel zal hebben aan haar beroep op de mogendheden, valt zeer te betwijfelen. Japan heeft de handen genoeg vol in Oost-Azië met de Koreaansche quaestie; Frankrijk is Ruslands bondgenoot cn heeft geen plan zich met Ruslands optreden te bemoeien; Duitschland heeft van het begin af doen uitkomen dat het geen belangen in Mandschoerije had, cn die als behoorende tot de Russische sfeer van invloed beschouwde; Engeland neemt in de gchcclc Mandschoeryscho quaestie een opmerkelijk teruggetrokken houding aan. En de Vereenigde Staten hebben in 't minst geen plan om den diplomatieken strijd tegen Rusland weder op te vatten. Dit besluit van de Vereenigde Staten is duidelijk uit het antwoord, dat minister Hay den Chineeschen gezant gaf. De Chineesche gezant, zoo wordt uit Washington aan de „Daily Express" gemeld, stelde aan den minister van buitenl. zaken der Unie officieel dc vraag, of de Vereenigde Staten, op grond van het onlangs met China aangegaan verdrag, Rusland zullen beletten Mandschoerije bezet te houden., Minister Hay antwoordde, dat hij niet in staat is te beloven dat de Vereenigde Staten thans zullen tusschcn beiden treden; maar hij zeide dat die tusschenkomst wellicht mogelijk zou worden, wanneer het verdrag met China, waarbij de openstelling van Moekden en Antoeng in beginsel wordt vastgesteld, door den Amerikaansche Senaat is goedgekeurd. Dit antwoord is zoo diplomatiek mogelijk. Do heer Ilay geeft te kennen, dat hij thans er niet over denkt om in dc Mandschoerijsclie quaestie op te treden, en laat het voor do toekomst zoo twijfelachtig mogelijk, zelfs wanneer Rusland de uitvoering van het Amcrikaansch-Chineesche handelsverdrag cn de openstelling van Moekden en Antoeng zou beletten. Dat dit laatste gebeuren kan, is nu wel duidelijk genoeg. Want Rusland gaat, op echt-Russische wijze, voort dc mogendheden in Oost-Azië voor voldongen feiten (e plaatsen. Aan de „Köln. Ztg." wordt uit St. Petersburg gemeld: Berichten uit Japan maken gewag van een nieuwe Russische onderneming in de Koreaansche provincie Itsjoean, waar rijke steenkolen-beddingen gevonden worden. Te Tsjemoelpo kwamen 56 machines aan, die onder toezicht van vier Russen naar den mond van de Tatongkang werden vervoerd. De concessie voor de exploitatie is door dc Koreaansche regeering toegekend aan een Fransch ingenieur, onder voorwaarde, dat zij 5000 Yen voor elke 30.000 ton gewonnen kolen zal krijgen. Japan moet, om de verdere ontwikkeling der Russische ondernemingen in Itsjoean 'te beletten, in overleg met Engeland en de Vereenigde Staten aan de Regeering te Seoul hebben verzocht, die provincie voor den buitenlandschen handel gesloten te houden. Voorts wordt gemeld, dat dc Russische gezant te Scoul de regeering van Korea gedreigd heeft, dat indien de overeenkomst betreffende Yongampho niet onmiddellijk wordt goedgekeurd, Rusland aan de Yaloe zal optreden zooals het wil, zich grondend op de overeenkomst van het jaar 1896. In Japan vreest men, dat Rusland plan heeft ook Joetsjoe te bezetten. Wanneer dc overeenkomst van 1896 wordt toegepast valt. het geheele Yaloc-gebied in de sfeer van invloed van Rusland. . Gaat de verovering of bezetting van, Korea in dit tempo voort, dan kan Japan de. verwachtingen, die het nu nog voor de uitbrei-j ding van zijn invloed op het schiereiland koestert, • wel opgeven. 1 Het schijnt met de macht van den Sultan van Marokko ook op een eind te loopen. Den laatsten tijd waren de benden van den pretendent Boe-Hamara bij de geleverde gevechten steeds aan de winnende hand, tn thans is de sultan in de hoofdstad Fez teruggekeerd op eene wijze die meer van een vlucht, dan van eene „blijde incomste" heeft. De 2Ssten October deed de Sultan zijn intocht met de ministers," het hof en het overschot zijner troepen. Reeds daags te voren, toen het leger bij de Zeboe-rivier was aangekomen, hadden herauten dc bevolking uitgenoodigd, de stad te versieren en de winkels te sluiten om een algemceneri feestdag te hebben. De drommen vrijwillige speelluiden en danseressen, die anders den terugkeerenden heerscher tegemoet plegen te trekken, ontbraken; door een zwijgende, onverschillige menigte van toeschouwers trok Abdul Azis binnen, zelf slecht geluimd en knorrig rondkijkende. Ook de achter hem rijdende ministers vertrokken geen spier, als er af en toe een kreet weerklonk. Overigens geschiedde de intocht, die van zonsopgang tot half tien duurde, in de beste orde. Alleen toen dc troepen van het paleis door dc stad. terugkeerden cn weer naar de Zeboe gingen, waar het hoofdkwartier is, ontstond in de nauwe straten wild gedrang bij het botsen op de Bocchari, Ocdaia en Sjeraga, de vaste lijfwacht van den Sultan, die op de verschillende marktpleinen van de stad en dicht bij het paleis hun kamp opsloegen. Ook de weinige gevangenen, die met ketenen beladen in den stoet werden meegevoerd, liet men zonder de gebruikelijke betoogingen voorbij trekken. Afgehouwen hoofden van gevallen of gewonde opstandelingen werden niet te kijk gesteld, daar de gevechten van de laatste weken ongunstig zijn afgeloopen en den vijand geene verliezen hebben berokkend. Van meer dan ééne zijde: verneemt men uit Parijs, dat eene ministerieele crisis" in Frankrijk dreigt te zullen uitbreken. Dc 'minister-president moet tengevolge der laatste stemmingen in de Kamer tot de overtuiging zijn gekomen, dat hij niet zoo zeker meer. als vroeger op de Kamer meerderheid kan bouwen, zoodat met de mogelijkheid van zijn aftreden in korteren of langercn tijd rekening kan worden gehouden. Combes zou boos zijn, omdat - een deel 'der socialistische sprekers in de aangelegenheid der onlusten in de Arbeidsbeurs zich bij dc oppositie heeft aangesloten. Nog verstoorder zou hij echter zijn omdat het voorstel van den nationalistischen afgevaardigde Loujuco betreffende de vermindering van het krediet der onderprefecten, ondanks zijne bestrijding, werd aangenomen. Ook de houding der democratische linkerzijde in den Senaat omtrent de kwestie van het middelbaar schoolonderwijs moet de ontevredenheid van den premier gewekt hebben. Het is een feit, dat zijn zoon Edgar, tot dusver secretaris-generaal van het Departement van Binnenlandsche Zaken, in den laatstgehouden ministerraad tot lid van den Raad van Stato benoemd is. En dit zou dan een voorteeken zijn van het aanstaand aftreden van Combes. Do „Figaro", die hierover het eerst onder do groote bladen gesproken had, kwam er gisteren op terug. De minister-president zou aan een vriend verklaard hebben, dat hij op dit oogenblik de begrootingsdebatten niet wil onderbreken, maar dat hij van plan is, om onmiddellijk na afloop der beraadslagingen over de begrooting, dus tusschcn Kerstmis en Nieuwjaar, zijn ontslag te nemen. Do Rcpublikeinsche bladen zien den toestand minder ernstig in, maar zij zijn blijkbaar niet zonder onrust. Volgens de „Petite Républiquo" zal door het ministerie van Binnenlandsche Zaken de benoeming van Edgar Combes tot lid van den Raad van Stato eenvoudig worden bevestigd. Deze aanstelling belet echter niet, dat de zoon van Combes zijn functie van secretarisgeneraal van Binnenlandsche Zaken ook verder zal uitvoeren. Hieromtrent heeft Combes zelf aan niemand inlichtingen gegeven. Do „Radical" geeft toe, dat de premier ontstemd is, maar het blad gelooft niet, dat hij na de begrootingsdebatten zal aftreden zonder dat het politiek program is uitgevoerd, hetwelk tot nog toe steeds door de groote meerderheid der republikeinen ondersteund werd. Ook Jaurès geeft in de „Petite Rdpublique" de regeering den raad om te volharden en in actie te blijven. • ---