BUITENLAND. De Jong-Turken zetten hun zegetocht voort, maar hebben zich niet weten te bedwingen het zwaard in de schede te houden. En hiermede is de burgeroorlog uitgebroken. Na dagen lang te hebben gedraald (men beseft blijkbaar zelf de verantwoordelijkheid, die men op zich laadde) zijn de Jong-Turken tot den aanval overgegaan. De stad werd bezet, Jildiz (het complex van paleizen, kazernes en andere gebouwen behoorende tot de omgeving van den Sultan) werd beschoten, de troepen boden er geduchten tegenstand, maar moesten zich ten slotte toch gewonnen geven. Ziedaar wat de jongste berichten ons melden. • ' Wat er nu met den Sultan gebeuren gaat? Er zijn enkele berichten die zeggen dat de Jong-Turken hem nog niet willen afzetten, maar we kunnen die niet als juist aanzien. Wij vermoeden veeleer dat de aanval op de stad door de Jong-Turken gedaan is, omdat de Sultan den wensch der volksver tegenwoordiging niet wilde volgen en geen afstand van den troon wilde doen. Immers aanvankelijk is het plan der Jong-Turken geweest, bloedvergieten te vermijden, en wanneer de Sultan vrijwillig gegaan was — wijkend natuurlijk voor den drang der Jong-Turken, waaraan kracht werd bijgezet door de aanwezigheid van duizenden soldaten vlak bij de stad — dan had waarschijnlijk een botsing vermeden kunnen worden. Nu echter de Sultan bleef weigeren, moesten de geweren en kanonnen beslissen, wie de baas zou zijn in het Turksche rijk. Dat is thans ook geschied en de overwinning is gebleven aan de zijde van het parlement. De despoot heeft 't afgelegd! Het was een tegenvaller voor de Jong- Turken dat het garnizoen van Constantinopel bleek den Sultan niet te willen verlaten, maar aan hun troepen tegenstand bood. Evenwel, het was te voorzien, want een groot deel van 't garnizoen heeft geweigerd den eed af te leggen, dien de Jong-Turken den troepen wilden laten zweren. Ook een deel van het volk, zoo werd aan de K ü 1 n ische Zeitung geseind, zou ongetwijfeld den Sultan trouw blijven. Te oordeelen echter naar de berichten, was het duidelijk te voorzien dat troepen en bevolking niet veel zouden uitrichten tegenover de Jong-Turksche soldaten, want er waren er ongeveer 35.000 van dezen, terwijl de aan den Sultan trouw geblevenen veel geringer in aantal waren. De reden die wellicht opgegeven zal worden voor de afzetting van den Sultan zal, naar men zegt, zijn, dat de Groote Heer krankzinnig geworden is. Er loopen allerlei geruchten dat de gebeurtenissen van de laatste tijden en vooral die van de laatste dagen te veel geweest zijn voor zijn verstandelijke vermogens, en dat hij aan het malen is gegaan. Welnu, een welkome aanleiding voor de Jong-Turken om zijn afzetting te bewerkstelligen zonder hem te zeer te beleedigen. De nationale vergadering beraadslaagt intusschen nog steeds te San Stefano. Vandaar gaan waarschijnlijk de bevelen aan de Jong Turksche troepen. Vandaar uit wordt de beweging geleid. Zoodra er overwonnen Is, zal het parlement weer naar de hoofdstad terugkeeren. Evenals alle Vrijdagen heeft de Sultan ook dit keer het Selamlik bijgewoond. Dat zegt nog niets over zijn aanblijven, want het moet heel ver met een Sultan gekomen zijn, voor hij dit Vrijdagsche gebed In de moskee aan den voet van den Jildlz-heuvel niet meer bijwoont. De geschiedenis vertelt van Sultans, die zich stervend nog naar het Selamlik hebben laten rijden; een is er tijdens den terugtocht naar het paleis in het zadel overleden. Als de Sultan het Selamlik niet bijwoont, dan is dat een bewijs dat hij bijna dood of gevangen is. In het Algemeen Handelsblad lezen we een min-vleiende persoonsbeschrijving van den tegenwoordigen Sultan van Turkije. Hieruit blijkt ten duidelijkste hoe onbetrouwbaar deze monarch is. Waar nu, zooals algemeen bekend de Sultan de onmiddellijke oorzaak is van den tegenwoordigen treurigen toestand in het rijk, laten we deze beschrijving hier voor een groot deel volgen. Na een korte inleiding zegt de schrijver, komend tot de laatste revolutie: „Had het aan Abdoel-Hamid gelegen, dan was de constitutie thans met de vrijheid en het Jong-Turksche comité dood. Maar de opstand der reactie is niet ge lukt. Abdoel-Hamid is er niet in geslaagd de draden in zijn handen te houden. De Jong-Turken, in Konstantinopel gedood, verjaagd, gehoond, hadden een taaier leven dan de Sultan, met zijn geestelijke raadgevers en zijn muitende soldaten, wel meende. In de provincie, in Macedonië, in Klein-AziC, wapenden zij zich en rukten op naar de hoofdstad, om het verloren terrein te herwinnen. En nu doet zich de vraag voor, wat Abdoel-Hamid gewonnen heeft bij de samen zwering, die hij zoo handig ontworpen had? Want al zal hij wellicht troon en leven behouden, hij verloor verder alles wat het sieraad uitmaakt van een vorst, in de eerste plaats de eer 1 Het is hoogst diplomatiek van de ïone- Turken, zoo zij trachten het gebeurde zoo goed mogelijk te herstellen met behoud van Sultan Abdoel-Hamid. Zij toonen daardoor beter inzicht in den politieken toestand te hebben dan de Sultan zelf. I Maar het laatste vertrouwen, dat de reformers nog hadden in den Sultan en zijn eeden, heeft Abdoel-Hamid verspeeld. Zij weten nu, dat zij aan zijn belofte geen waarde kunnen hechten, dat hij bereid is mede te werken met elke poging om den nieuwen toestand omver te werpen, het tyrannieke en corrupte bewind van absolute hoogheid te herstellen; zij .weten dus ook, dat zij krachtige maatregelen zullen moeten nemen om den Sultan te beletten eenige macht uit te oefenen, dat zij met groote zorgvuldigheid moeten omzien naar energieke mannen, in staat hem telkens tegen te treden, als hij neiging mocht hebben om zijn constitutioneele bevoegdheden te overschrijden. Drie-en-dertig jaren heeft Abdoel-Hamid zich vastgeklemd aan de macht, verworven op onwettige wijze, door zonder fetva van den Sjeik-ul-Islam, zonder geneeskundig onderzoek, zonder eenigen schijn van recht, zijn broeder Moerad V als krankzinnig te doen opsluiten. Niets wa 3 hem te veel om die macht te behouden. Hij speelde met eeden en beloften, in 1878 als in 1909, zoo als hij speelde met menschenlevens. Hij verkrachtte recht en wet. Hij intrigeerde en spionneerde, en zoo dat hem niet genoeg scheen, had hij . nog werktuigen, die voor het ergste, voor een moord, niet terugschrikten. Thans heeft hij zijn meesters gevonden. De Jong-Turken, die hij meende te kunnen doen ondergaan in een bloedbad in de straten van Stamboel, wier minister én officieren hij toeliet, zelfs onder zijn oogen, te vermoorden, hebben getoond de baas te zijn in Turkije. Zoodra de contra-revolutie uitbrak rukten zij met alle beschikbare troepen op naar de hoofdstad. Zij sloten die van alle zijden in. En zij beginnen nu aan het werk van ge rechtigheid. Geen wraak — maar recht. En daarom zien zij af van hun eersten eisch, dat de Sultan moet heengaan. Abdoel Hamid zal kunnen blijven in zijn hooge eenzaamheid binnen de muren van Yildiz, de Padisja, de Kalief, de schaduw Gods op aarde. Maar bij de gratie van de Jong-Turksche leiders. Aan hun hoog begrip van gerechtigheid en eerbied voor de overgeleverde rechten der Scheriat dankt hij troon en leven. Hij kan van die genade gebruik maken, om door trouw aan zijn geschonden eed, door berouw en boete goed te maken, wat hij in zijn leven als Sultan en als mensch heeft misdaan. De „zieke man" echter zal het nieuwe tijdperk, dat hij nu intreedt, onder leiding van nieuwe meesters, moeten gebruiken om van de slagen die hem werden toegebracht, te genezen; om inwendig te worden een krachtig, eensgezind en eenswillend lichaam." Omtrent het gevecht in de straten van Constantinopel vinden we in verschillende buitenlandsche bladen nog het volgende vermeld: Vrijdagavond rukten de troepen, die reeds dagen lang op een.uur afstand van de'stad lagen, op en bezetten de voorsteden. Daarbij kwam het reeds tot een gevecht met een kazerne, een eindje buiten de stad gelegen. Toen de soldaten in Constnntinop-el het geweervuur hoorden, willen zij hun kameraden ter hulp snellen, maar de minister van oorlog hield hen tegen. De kazerne werd genomen. De daarop volgende nacht was rustig. Tegen zes uur 's morgens begon de aanval der Macedonische' troepen op de stad; aan verschillende kanten drongen kleine patrouilles binnen, maar daar zij niet [op tegenstand stuitlen, deden zij ook niemand kwaad. De hoofdmacht echter werd gericht tegen het noorden van Pera (de stad aan den linkeroever van den Oouden Hoorn, waar de Europeanen wonen en waar ook de vreemde gezantschapsgebouwen zijn). Daar staan de groote kazernes, de Tasjlisjka, de Matschka en de Taximkazernes. Zij liggen op den weg van het n&g noordelijker gelegen Jildiz naar Pera. Daar, om en bij die kazernes, heeft de strijd het hevigst gewoed, en er dreigde daarom voor de Europeanen, die in die omgeving wonen, wel degelijk gevaar; maar aan de voorbeeldige voorbereiding der Jong-Turken is het te danken, dat bijna niemand,' die er niets roede te maken [ had, gedeerd I*. Bij de verovering der Taxlm-kazerne (dat fs die, waar dc muiters van 13 April geherbergd waren) is het tot bloedig treffen gekomen. Toen het garnizoen zag, dat het de aanvallers niet meer kon tegenhouden, vluchtte het de groote straat op, aan welker einde het Duitsche gezantschapsgebouw gelegen is. De soldaten vluchtten over een Turksch kerkhof, een schilderachtig plekje, waar cypresscn groeien over oude halfweggezonken grafzerken. Daar is bloedig gevochten en vandaar zijn ook wel eenlge afgedwaalde kogels in het Duitsche gestantschapsgebouw terechtgekomen. De gezant, baron Marschall, had van de Jong-Turken bericht gekregen, dat hiervoor gevaar was en hij was opzettelijk den ganschen dag in het gebouw gebleven. 't Heeft nog moeite genoeg gekost om die Taxim-kazerne meester te worden: de soldaten wilden zich niet gewonnen geven, totdat de troepen een kanon lieten aanrukken en de kazerne begonnen te bombardeeren. Toen kwamen er officieren als onderhandelaars om de kazerne over te geven. Intusschcn echter vluchtten de soldaten over het kerkhof en daar ontspon zich toen opnieuw de strijd. Het meest verwaal zijn de berichten over het gevecht om de residentie van den Sultan. Zaterdagmiddag kwam reeds het bericht, dat de bezetting zich had overgegeven, maar dat schijnt een vergissing geweest te zijn, veroorzaakt door een witte vlag,, wapperend van een hospitaal. Evenwel, naar dc telegrammen van heden melden, is ook JHdiz in het bezit der Macedonische troepen en daarmee is het gezag van Sultan Abdul-Hamid vemiftigd. ' f .1-., „..ï? I 4 .. « • . —'»■» wij icii siuuc aainiaicii, wai ci aan ut Duitsche regeeririg uit Constantinopel geseind wordt over de houding der Jong-Turksche troepen. „De bestorming van de muiterskazernes door de Macedonische troepen heeft algemeene bewondering gewekt. Met voorbeeldige discipline en heldenmoed gingen schitterende voorbereiding en uitvoering gepaard. Aan beide partijen toonde zich de oud-Turksche dapperheid. Men moet wijzen op het beleid der officieren en op de uitmuntende houding van hen zoowel als van de manschappen tegenover de bevolking. Wat hier vandaag geschied is, bewijst de juistheid van de in juli j.I. gewekte opvatting, dat van het J,ong-Turksche l:ger daden te verwachten zijn, waarover heel de wereld met verbazing zal spreken." In de wandelgangen van den Rijksdag te Berlijn had men het Vrijdag druk over de inhechtenisneming van een van de boodschapjongens, zooals er in grooten getale in de gang achter de [ nerstrihllnp rm ■ frnnji ynr\r ijii trar.ten staan ts wachten. Sedert,geruimen tijd werd de telefoon van den Rijksdag voor allerlei kwajongensstreken gebruikt, maar men kon er niet. achter komen, wie de boosdoener was. Op een goeden dag werd de vrouw van een journalist opgebeld. Op haar vraag: „Met wieri spreek ik?", kwafn het antwoord: „Lijkenhuis", dat de dame den doodschrik op het lijf joeg, daar'zij natuurlijk dacht, dat haren man een ongeluk overkomen was. Voor het Paasch-recea had de brandweer al eens naar den Rijksdag moeten uitrukken, omdat -er ;,brand op de perstribune" gemeld-was. Men begreep ten laatste, dat een van de boodschaploopers in het gebouw van den Rijksdag de grappenmaker moest zijn. Een onderzoek leverde niets op. De fopperijen duurden voort. Verleden week werd de brandweer weer gealarmeerd voor „brand in het iluis van Afgevaardigden",. werden volgens telefonische bestelling 125 flesschen cl •"npagne, een menigte bloemen enz. in de kontekamer van den Rijksdag bezorgd. Vrijdag slaagde men cr pas in, den dader, die bij een ruzie met een anderen jongen,\door dezen verraden werd, in handen te krijgen. Vóór zijne euveldaden aan het licht kwamen, had hij de vorige week nog een brutalen streek uitgehaald.. Uit den Rijksdag werd Kirschner, de opperburgemeester van Berlijn, op het raadhuis opgebeld. De secretaris van Kirschner vroeg, wie er was. — U spreekt met prins Bülow. De opperburgemeester snelt naar de telefoon. „Hier is de opperburgemeester Kirschner zelf." — U spreekt met prins Btilow. „Durchlaucht, ik ben tot uwen dienst." — Mijnheer de opperburgemeester, ik wilde even vragen, hoe u het maakt De Tijl Uilenspiegel, die dit alles uithaalde, was 13 jaar. Hij was loopjongen voor een correspondentiebureau, dat hem ijlings uit zijn dienst heeft ontslagen. --- BINNENLAND. Samenwerking. (Wat er te wachten is!) \ —V Wij lezen in de „Stand.": Van de drie partijen rechts, die door gedelegeerden over samenwerking bij de komende stembus onderhandelen, en tot een voorslag van accoord kwamen, is de anti-revolutionaire partij de eerste in staat geweest, er zich over uit te spreken, of zij met dezen voorstag accoord gaat. De Alg. R.-Kath. Bond en de Christelijk-Hist. Unie komen eerst in Mei bijeen. Gelijk nu bleek, bestond de voorslag hierin: Ie. dat de partijen rechts zonden laten ziften, wat 2it; en zulks met inbegrip van Leiden; • 2e. dat de in 1095 verloren districten, indien mogelijk, met gezamenlijke krachten zonden heroverd worden, en dat in deze districten aller candidaat zou zijn de-candidaat van die partij, die in 1905 het district ruimen moest; 3e. dat In de grooiere steden, met meerdere districten, de schikking zou worden overgelaten aan de drie Bondsbesturen; 4e. dat in Friesland, waar nog afspraken van vroeger nawerkten, de drie partijen zich provinciaal met elkaar verstaan konden; en 5e. dat in nieuw te veroveren districten, die in 1905 niet aan rechts behoorden, elke partij vrij zou blijven op het stuk van candidatiiur. De verloren districten bleken te zijn: I. voor de Christ. Historischen Amsterdam II; en II. voor de Anti-revolutionairen Den Haag 1, Amsterdam VII en IX, Enkhuizen, Kampen, Oouda, Gorkum en Zierilczee. De Roomsch-Kath. verloren ia 1905 geen enkelen zetel. I Op aanbeveling' van hef Centraal Comité, en na krachtige verdediging door den voorzitter, heeft nu de Deputatenvergadering aan dezen voorslag haar zegel gehecht. Niet één van de bijna 900 geldige stemmen werd er tegen uitgebracht. En ook de stemgerechtigde afgevaardigden van de districten, die In den voorslag aan de orde kwamen, stemden als één man voor. lets wat ook geldt van den afgevaardigde uit Leiden. Natuurlijk geldt dit votum alken, zoo ook de Roomsch-Kath. en de Chrjst. Hist. Unie even onvoorwaardelijk hun adhaesie aan dezen voorslag schenken. Toch kunnen we daar niet op wachten. De anti-revolutionaire partij moet thans van wal steken, aUof het accoord door ging. Bleek er later een kink in den kabel van de zijde der beide andiere partijen te komen, zoo zijn we er op voorbereid, om binnen vier dagen het roer om te werpen. Toch duchten we dit niet. We vermoeden, dat het accoord tot stand komt Schier rekenen we er op. --- De rede van Dr. Kuyper in de Deputatenvergadering. De N. R o 11. C t. meent, dat de rede van dr. Kuyper ditmaal ongetwijfeld de verwachtingen van menigeen bitter teleurgesteld zal hebben. „Zij is verre gebleven beneden het peil, dat tot nu toe als standaardpeil voor dergelijke toespraak kon aangenomen worden. Wat schimpscheuten op de „liberalisten"; een verklaring, of verontschuldiging — hoe t- n i. . . nu iuv.il uv.l «.cggvin — wvci nci samengaan met de Roomsch-Katholieken; en voor de rest wat demagogische theologie, of theologische demagogie, al naar men het noemen wi1...... „Het eerste gedeelte, tegen de „liberalis- i ten" gericht, was op het potsierlijke af. De spreker begon, met luide stem den dood van het liberalisme uit te roepen. Doch zelf geloofde hij zoo weinig van zijn profetie, dat hij onmiddellijk daarop terugkwam: hij wilde aannemen, dat de liberalisten nogmaals zou den overwinnen. Het ware er des te beter ] om — zoo meende hij echter — want dan gingen de liberalisten in de naa3te jaren nóg dooder. Nauwelijks hadden de deputaten zich, 1 op het vooruitzicht van dezen definitieven 1 dood-dood, met de gedachte aan de moge- 1 lijkheid eener nederlaag bij de stembus ver- ' zoend, of de heer Kuyper blies totalgemee- • nen schrik den liberalisten nieuw leven in: 1 „ik zeg niet, dat ze 't later niet herwinnen zullen". „Doch de heer Kuyper had aanstonds ' troost weer bij de hand. Hier naderde hij i het hoogtepunt van dit gedeelte zijner rede. Geheel in overeenstemming met het peil, } waarop tot nu toe zijn toespraak was ge- ' klattan 1 kit V»of n»AAr/l #4 o ♦ 1 aan het jargon der keukenmeiden. De liberalen — zei hij —. hebben niets meer, om ' de kiezers „graag" te maken. En de depu- i taten klapten in de handen. ' „De kiezers „graag" te maken — ziedaar, naar het schijnt, het summum van politieke wijsheid "in de antirev. partij; wie dat niet kan, ligt overwonnen op het slagveld neer. ' Nog nooit, voor zoover wij weten, werd dit I zoo onomwonden uitgesproken. Dat de antirev. partij zich bovenal leiden liet door het 1 verlangen, de kiezers „graag" te maken, ! was overigens reeds lang bekend. Het heele i antirev. verkiezingsprogram voor dezen zo- I mer is niet anders dan een nieuw uitvloeisel ' daarvan. Nog zeer onlangs kwam bij ernstige, door en door overtuigde antirev. mannen de wensch op, in het program althans iets van het antirev. beginsel naar voren 1 te zetten, maar zij werden afgescheept met den dooddoener, dat op zulk een program 1 van actie zich geen enkel ernstig staatsman als candidaat beschikbaar zou stellen. Geheel Patrimonium zelfs en alle arbeiders zouden zich daartegen keeren. „Zoo wordt, voor den heer Kuyper, de heele verkiezing niets hoogers dan een stryd om een Lucullusmaal. De piquante saus, die daarbij behoort, droeg hij dan bij het laatste gedeelte zijner toespraak aan. „Daartusschen in gewaagde hij van het samengaan met Rome. Wat hij daaromtrent verhaald heeft, is verbazingwekkend. Reeds in 1874 had Groen van Prinsterer „zelf" aan iden heer Kuyper aanbevolen, saamwerking ! met de Roomsch-Katholieken te gaan zoe| ken. Men weet wat er van dit advies gekomen is. Het politieke-testament van Groen bleef jaren lang onuitgevoerd liggen, niet! tegenstaande men den inhoud zeer wel wist. Meer dan dat. Die raad is door den vertrouweling van Groen zelfs niet ontzien. Alsof Groen's staatsmansblik niets waard was, werd zijn laatste advies met voeten | vertreden. Van saamwerking zoeken was allerminst spraak. Integendeel, al het streven scheen er op gericht, de Roomschen zooveel mogelijk van de antirev. partij "te vervreemden. Ondanks de heer Kuyper Groen's inzichten beter kende dan wie ook, trok hij met dc hartstochtelijkste taal, de vurigste woorden tegen de Roomschen in het ve1d...." „Wat nu verder van de rede overschiet is zuivere demagogie: uitnoodiging tot de wals om het antithese kalf. Dat sloeg eerst recht bij de deputaten in. Of er misschien zijn in het land — gelijk er ontegenzeggelijk zijn, — bij wie het ergernis verwekken moest, den Christus als heraut en propagandist van de antithese op het podium gebracht te zien, wat deerde dit den heer Kuyper? De deputaten worden «graag' ~~ en daarom was het te doen. Zij konden de beenen nauwelijks meer op den vloer houden. ~ , „Aan het slot riep de heer Kuyper de deputaten op tot een hulde ter gelegenheid van het eeuwfeest voor. Calvijn, den Reformator. „Laat ons Calvijn een levend getuigenis, een nationaal getuigenis geven bij de stembus die straks open gaat." De geestdrift onder de deputaten kende toen geen grenzen meer. Deputaten vinden zoo iets overprachtig. Een stembus voor Calvijn I Men moet maar op het denkbeeld komen. Hierna te tot vernieuwing van de coalitie met da R.-K. partij besloten." t »,Het zal eenigcrmate de aandacht trekken, besluit het blad, dat in de gansche geen enkel woord over het zittend Kabinet wordt aangetroffen. Geen enkel woord is wellicht wat sterk gezegd. Er komt zoo iets in voor van: nu al het derde Kabinet van rechts. Doch verder werd het dan ook doodgezwegen. De heer Kuyper bleef hiermee geheel In de lijn, reeds eenige maanden geleden in „De Standaard" uitgestippeld. Het Kabinet — bleek toen — is niet in staat aan den heer Kuyper ook maar één bezielenden toon te 0nt10kken......" --- Verdrag met Venezuela. (Nu is 't eens goed.) De Nieuwe Ct. geeft een breede uiteenzetting van de haars inziens gelukkige gestie van onzen minister van buitenlandsche zaken. Vooral heeft, meent zij, ten aan* zien van de opheffing der 30 pet. additfoneele rechten de regeering op uiterst beleidvolle wijze haar zaak weten te verbinden aan een andere, die, zoowel in- als uitwendig, sterker is dan de hare. Het belang van de opheffing der 30 pet. additioneele rechten is gelijk — betoogt het blad — voor Engeland (Trinidad) en voor Nederland (Cura<;ao). Slechts gaat Engeland in zijn aandrang om die opheffing te verkrijgen sterker, wijl het zijn eisch kan baseeren op de letter van een verdrag, terwijl I Ma/4aftnnrl fa» nn/I«r«faiinl'nrv t* «»nn® wor. langen slechts het argument van het belang van den handel kan aanvoeren. Het handelsverdrag van 1825 tusschen Engeland en Venezuela bevat de meest begunstigings-clausule ten bate van alle waren, komende uit de „dominions of His British Majesty". Engeland houdt vol, dat onder dit begrip de koloniën vallen; Venezuela betwist het. Wat hiervan zij, de Engelsche eisch rust alzoo op een rechtsbasis, die de Nederlandsche mist, en Engeland heeft,' partijtrekkende van de omstandigheden, dien eisch juist in den laatsten tijd met bijzondere klem doen hooren. Er Is alle kans dat het dien met het prestige waarover het beschikt, eerlang zal weten door te drijven en. — in dat geval komt de inwilliging daarvan „terstond en uit eigen beweging" aan Nederland ten bate. Immers het protocol bepaalt, dat tot de Nederlandsche Antillen zullen worden uitgestrekt „alle concessies, welke in het vervolg aan, Engeland ten bate van het eiland Trinidad of aan eenige andere mogendheid ten bate van eenig ander eiland in de Antillen zullen worden verleend, met name betreffende de 30 pCt. additioneele rechten, welke thans door de Venezolaansche r£or££rincr wnrHen eeheven." Met dezen bij uitstek handigen diplomaticken zet heeft - naar de Nieuwe Ct. meent, onze minister van buitenlandsche zaken, naar ons voorkomt, alles verkregen wat in de omstandigheden ten bate van te. bereiken was. Wij hopen en verwachten dat dit, ook in de kolonie, de volle erkenning zal vinden, waarop het aanspraak heeft. . . Volkomen zekerheid, dat onze kolonie van haar bewegelijken nabuur voortaan geen last meer zal ondervinden, heeft de minister natuurlijk niet kunnen bekomen; maar al.wat hij ten haren bate bedingen kon, dat heeft hij, gelooven wij, verkregen. Onvoorziene omstandigheden echter daargelaten, mag men hopen, dat het Maandag onderteekende protocol, vrucht van geduldig, hoffelijk, doelbewust en intelligent beleid, de beëindiging van een episode in de internationale betrekkingen van ons land zal beteekenen, waarop wij, alles bijeengenomen, met voldoening kunnen terugzien. --- Mr. Treub is zoo kwaad niet als hij er uitziet. Mr. Treub stelt aan het einde van zijn achtste of laatste opstel in „Land en Volk" de vraag: „Of wij, mijne medestanders in dezen en ik, dan niets willen?" en beantwoordt ze op de volgende wijze: „Men weet wel beter. Maar toch wil 'ik, in aansluiting aan het eerste artikel van deze reeks, nog kort aangeven, wat wij niet en wat wij wel willen. • „Wij willen niet meedoen aan lagere politiek, die de ruggen der oiide armen uitkiest als ter■ rein voor den verkiezingsstrijd. Wij willen,. nu lover de sociale verzekering, — inzonderheid lover de ouderdomsverzekering, — de mecningen van links en rechts allengs meer tot dfcaar nadere», en de velden hier wit staan om te oogsten, 'dien oogst niet door strijdende politieke legers zien vertrappen. „Wij willen in étSn woord oude, invalide en zieke arbeiders niet maken tot dupe van verkiezingsnianoeuvrcs. ' „Wat wij wèl willen, is een behoorlijk opg - zet en behoorlijk in te voeren pla" va" verzekering, ten deele te betalen door e i belanghebbenden, ten decle te b€k'^t«e" atgemeene, naar draagkracht geheven belastingen. Wij erkennen intusschen, dat van zulk een van sociale verzekering de ouden van dagen slechts na een betrekkelijk langen overgangstijd de vnichten zullen plukken. Wij beseffen ook, dat men ecnerzijds de ouden van dagen niet mag paaien met het uitgalmen van verkiezingsleuzen, die bij nuchter onderzoek op niets kunnen . uitloopen, en anderzijds hen niet naar een verre toekomst, wanneer zij er niet meer zullen zijn, verwijzen kan. „Daarom nieenen wij, dat wel aan de ouderdomsverzekering als onderdeel van een goc ineengezet stelsel van sociale verzekering moet worden vastgehouden, doch dat de Staat g zal doen met reeds thans, in afwachting a verzekering de ouden van dagen e pen za, hen zooveel mogelijk langs den weg van verbeterde armenzorg tegemoet te komen. Zooveel mogelijk, daarmede bedoel Ik, zooveel als mogelijk is, eensdeels zonder de belastingen te hoos op tc voeren, anderdeels zonder de »n* jdfcre takken vaji sociale verzekering en, algcgneener nog, de andere sociale plichten, welke (de Staat te vervullen heeft, t« na te komen. „Het Decnsdie stelsel van ouderdomszorg door «rmenzoig kost daar omstreeks f 1.50 per hoofd «ter bevolking. Welnu, laat de Staat hier ongeveer evenveel voor dit doel ten koste leggen, Uus een som van f 8 & f 9 milliocn. Laat hij ter goede besteding daarvan de hulp Inroepen Van burgerlijke armbesturen, kerkelijke diaconieën en particuliere liefdadigheidsgenootschappen. Dan zal niet de eene of andere politiek, maar zullen de ouden van dagen, die thans niet Verzorgd worden en die het meest hulpbehoevend zijn, worden gebaat. En dit moet toch het doel zljnl „Maar indien de Staat dezen weg uitgaat, zij hij zich wel bewust, dat dit slechts een voorbereidende, een nood-maatregel Is, die hoe eer hoe beter moet plaats maken voor eene verzekering, die den pensioéntrekker het voor het behoud van zijn eigenwaarde zoo nuttige besef geeft, dat hij op zijn ouden dag geniet van hetgeen i hij zelf In de kracht van zijn leven heeft helpen bijeenbrengen." J ---