misbruik van macht! ; We moeten nog even terugkomen op het onbeschaamde misbruik van macht, waaraan de meerderheid in de Twoede Kamer zich heeft schuldig gemaakt. We wenschen hetgeen er voorviel even in herinnering te brengen en doen dat op voorbeeld der meest vertrouwbare bladen. „Wat een reeks van vervelende, ergerende dingen gaf de Kamer te zien (zegt de „Arnh. Ct."). Er was een onderwerp van belang aan de orde: het Vcrzekeringsdebat. Geen kleinigheid I Nu zou Minister Talma zijn kracht toonen. En de oppositie zou hem aan den politieken tand voelen en uitlokken of hij zijn zaak goed kon verdedigen. Er werd lang over gesproken. We meenen zelfs, dat de Christelijk-historische „Nederlander" uitrekende : negentig kolom druks van de „Handelingen", alleen door hen, die geen geestverwanten van den minister zijn. Toen was het Dinsdagmiddag. De minister beantwoordde de kritiek of, wil men liever, de aanvallen op zijn plannen. In zdjn woorden was prikkeldraad gevlochten: prikjes aan verschillende adresscn, persoonlijke beschuldigingen. Dit was niet verstandig, vooral niet, wanneer men, zooals later bleek, het debat wil bekorten. Het gevolg bleef niet' uit Het stemmengegons, dat na zijn rede opging, was een uiting van protest. Te midden daarvan vraagt de Kamervoorzitter of iemand nog het woord verlangt. Niemand antwoordt. En daarna, tot verbazing van velen („groote beweging"- zeggen de verslagen) sluit hij het debat. Dat was niet verstandig van den Voorzitter ; te vragen om een debat te sluiten, terwijl het stemmengegons het verstaan der vragen onmogelijk maakt, behoort niet tot een loyaal presidium. Het moge listig zdjn en bij sommigen een complimentje uitlokken, goed is het niet. Te minder, omdat de Voorzitter kon weten, dat er leden waren, die wilden repliceeren. De heer Goeman Borgesius had het aangekondigd en Minister Talma had dat voornemen vernomen en er reeds over gesproken. De .heeren, die repliceeren wilden, hadden beter moeten luisteren. Zij stonden echteT, aldus beweren de verslaggevers van verscheidene couranten, in druk gesprek. Dat was niet verstandig 'van hem Ze hadden, door op hun qui vive te zijn, veel moeilijkheden kunnen voorkomen. Nu viel de presidenticele Immer te vroeg. De sluiting der debatten was een voldongen feit on de vergadering ging uiteen tot den volgenden morgen. Bij den aanvang der Woensdagmorgenzitting vroeg de heer Borgesius onder belofte, kort te zullen zijn, heropening der discussie. Zeker niet zonder een ironischen glimlach verklaarde hij, dat dit den minister .niet anders dan aangenaam kon zijn, omdat deze te zdjnen opzichte- eenige onjuistheden had begaan, die hij, de heer Borgesius, wenschte reclit te zetten. De Kamer had nu een mooie gelegenheid om de fout van den vorigen dag te herstellen. Doch zij deed dit niet. Na heftig gepraat, waarbij de heer De Savornin Lohman de geestelijke inspirator van den Voorzitter scheen te* zijn, werd het voorstel-Borgesius verworpen." Wat er van aan is, dat mr. Lobman den voorzitter heeft beïnflucnceerd, beïnvloed of opgestookt, is door iemand, die de zitting niet bijwoonde, onmogelijk met stelligheid te zeggen; zelfs zij, die in de vergadering tegenwoordig waren, zijn het er niet over eens. Mr. Lohman zelf ontkent, maar verschillende verslaggevers gelooven het ze -er, cn de heer Schaper beweert zelfs, dat mr. Lohman den president aan de mouw heeft getrokken als waarschuwing om niet toe te geven. We zijn geneigd om te gelooven, dat de heer Lohman zich verbiste toen hij ontkende, want het baas spelen' over den goeden, maar zwakken president rnoet zoo in 't oogloopcnd zijn, dat zelfs een der rechterzijde bevriend blad, de R.-K. ■„Gelderlander", zich daarover nog al vrij scherp uitlaat. We lezen daar toch met ienkele later aangebrachte spatieeringen: Een gevolg van dit gemis aan eigenschappen, op de voorzittersplaats noodig, is, dat een even invloedrijk als tempera- mentvol afgevaardigde, als de heer Lohman, zich soms niet weerhouden kan van pogingen om den voorzitter te beïnvloeden. Men moet aannemen, dat dit met de beste bedoelingen geschiedt; maar de heer Lohman is zóózeer politiek man, dat zijn inblazingen; in het oor des voorzitters links wel irrigecrend moeten werken. Het kan niet anders, of men vermoedt daar parrijïnvloeden via een zóó krachtige persoonlijkheid als de Gocssche afgevaardigde.* De voorzitter nu van een lichaam als de Tweede Kamer moet geen aanleiding geven tot verdenkingen van partijdigheid, zij het dan ingefluisterde. Het voorzitterschap moet boven alle partij-invloeden staan en zelfs den schijn weten te vermijden, dat zulks niet het geval zou zijn. Zoodra de overtuiging, dat de voorzitter volstrekt onpartijdig is, in het Parlement begint te wankelen, dreigt het 'daar een janboel te worden. De stemming was in elk geval zuiver politiek, waarbij de geheele rechterzijde, zonder den Katholieken afgevaardigde De Stuers tegen en de geheele linkerzijde met den heer De Stuers vóór stemde. Verworpen dus en op grond van welke argumenten I Er was al dagen lang gedebatteerd I Formeel was tot sluiting besloten. Men vergat, dat er over zaken van minder belang en door bespiegelende theologen over zaken zonder practisch nut meermalen zeer mild met ~'s lands tijd" is omgesprongen. En men vergat ook, dat, wanneer formeel eene zaak door de Kamer is afgedaan, deze haar ook formeel kan hervatten. Het „formeel in orde zijn" van eene taak is nog niet altijd oen ideaal-toestand. Toen is gekomen een woeste kwaadaardigheids-uiting van den heer Schaper, die met een volkomen gebrek aan manieren, tenzij dan dat straatmanieren in de Kamer geduld kunnen worden, zich den uitroep veroorloofde: „Smerige bendel Smerige dompers 1" Verdedigen zal wel niemand de woorden van den heer Schaper, 't is al wel, dat men ze uit zijn gestel en de omstandigheden zoekt te verklaren. Het opzettelijk drijven der Rechterzijde om die van Links tot zwijgen te noodzaken, was wel inderdaad tergend. Om goed te doen uitkomen, dat de rechterzijde wist, dat men van links voornemens was te repliceeren, herinneren sommige bladen er aan, dat de heer Goeman Borgesius reeds bij de replieken te kennen gaf, op een bepaald punt te zullen terugkomen. De opmerking is juist. Toen in de vergadering van 15 Maart de Minister Talma had gezegd, dat er geen stagnatie in . de arbeidersverzekering was gekomen, en dat hij dit ook nooit had beweerd, zooals de heer Goeman Borgesius gezegd had, viel deze den Minister in de rede met de woorden: „In de Ongevallenverzekering is wel stagnatie gekomen; lees slechts uw redevoering van n Mei 1909 nog eens na. Maar ik zal bij mijn repliek u verder daaromtrent antwoorden." De Minister antwoordde 0.a.: Ik ho-op, dat de geachte afgevaardigde bij zij n repliek zal zorgen, dat ik gemakkelijk kan verifiecren, waar een cn ander staat. Hieruit blijkt voldoende, dat men van rechts zeer goed wist, dat van links, althans door den heer Borgesius, zou worden gerepliceerd. Van links wist men dat natuurlijk even goed. De heer Schaper verklaarde dan ook, dat hij er op gerekend had, na den heer Borgesius, het woord te zullen voeren en zich daarom op 15 Maart (den dag waarop zoo abrupt tot sluiting van het debat besloten werd) niet had laten inschrijven. De rechterzijde kon dus weten, dat zij onbillijk handelde, toen zij heropening der beraadslagingen weigerde. Maar het schelden van den sociaal-democraat Schaper is niet alleen in strijd met den goeden toon, maar ook onverstandig. Schelden is geen a.rgumenteeren. „Waar in een Kamer ernstig verschil van mcening bestaat, is het een dwingende noodzakelijkheid om de uiting daarvan te binden aan maatschappelijke beleefdheidsvormen. Men kan ook zijn verontwaardiging doen blijken zonder baliekluivers of straatjongens tot voorbeeld te nemen. Maar de heer Schaper had een ander wapen, dat gevaarlijker bleek. Dat was de obstructie-politiek, die hij toepaste door, krachtens het reglement van orde, over alle onderwerpen Woensdag en Donderdagmorgen stemming 'te vragen. Nu de Kamer getoond had eene stemmachine te zijn, a>u hij haar laten stemmen net zoo lang, als anders het heropend debat geduurd zou hebben. Kinderachtig? Zeker. Een kinderachtige wraakneming, doch uitgelokt door eene kinderachtige daad der meerderheid. Wie machtsmisbruik pleegt, loopt gevaar, dat eene minderheid, zij het ook zelfs maar dén lid, gebruik maakt van de macht, die zij of hij bezit. En dit laatste deed de heer Schaper. Het reglement van orde,: zoo aangebeden door den Voorzitter, den heer Lohman, den heer Van der Velde, den heer Nolens, gaf er hem het recht toe. En de Kamer moest deze vernedering ondergaan bij het innerlijk glimlachen van den strijdvaardigen afgevaardigde van Appingedam, aan wien de heer Lohman het epitheton „geacht" niet wilde toekennen. De malle, nare vertooning is nu gelukkig voorbij. De Kamer is naar huis. En in hare jongste vergaderingen heeft zij weer eens getoond, hoeveel onzuivere gevoelens, hoeveel onwaardige overwegingen er bij haar worden gevonden. De strijd om de macht, want daarom gaat het ten slotte, schijnt de karakters — aan weerszijden — niet te stalen maar te verschrompelen. Het gebeurde (aldus de „Arnh. Ct.") heeft ons', in de Kamer een beeld gegeven van Holland op zijn smalst op het breede terrein der politiek." Niet onaardig is het te lezen, wat de heer Lohman over de obstructie zegt; o. m. het volgende: Oorspronkelijk is de uitvinding evenmin als geestig. In alle parlementen weet men reeds lang bij ondervinding, dat een-kleine groep, ja