j fff Zij die zich met ingang van 1 April a.s. op dit blad abonneeren, ontvangen de vóór dien tijd verschijnende nummers gratis. --- Zou er oorlog komen? |f„'n" Dwaze vraag," zal men denken, „wie zal 'daarop een antwoord geven?" En ja, die vraag schijnt op "t eerste gezicht wel wat zonderling, en inderdaad is ze vreemd, Als men aan de; oppervlakte blijft. Bij een weinig waarnemen en nadenken, zal fe. tochzoo mal, niet.. blijken, als ze er wel Uitziet. * Er zijn veel menschen, die meenen, dat de beslissing over oorlog en vrede afhangt van de regeeringen, doch zij denken verkeerd. De tijd, waarin de vorsten oorlog voerden voor hun ieigen belang"of dat hunner familie, is voorbij gelukkig; de dagen hebben we gehad, waarin de, koningen van Frankrijk de met zooveel pioeite opgebrachte belastingpènningen der natie, ja ook de levens hunner onderdanen yerspilden in oorlogen, waartoe soms besloten werd onder den invloed van zekere vromen, 'die jje zedeloosheid aan het hof hielpen bevorderen. 't Is bijna niet te gelooven, wat de ernstige historie toch geboekt heeft (men zie b.v. de Kultur-Geachichte van Scherr I), dat nog in het laatst der 16de eeuw, tijdens den Amerikaanschen Vrijheidsoorlog, Duitsche vorstjes hun ./.landskinderen" (II) als hulptroepen leverden tegen betaling van zooveel per man, met een extra-vergoeding voor eiken gesneuvelde, Welke „landsvaders" (II) zich durfden beklagen, 'dat er van hun troepen niet genoeg doodgeschoten werden, en voor dezen dus een gevaarlijker plaats, meer vooraan in den slag werd gevraagd, aangezien ze er op die manier niet genoeg aan verdienden.;-; - • : Zooals we allen weten, zijn de toestanden flfcdert aanmerkelijk veranderd, en nog steeds verkeeren ze in een staat van wijziging; het ..volk. in ruimen zin heeft zich vrijgemaakt van het juk der slavernij, waaronder het door het leenstelstel gebukt ging.'fii/ Die vrymaking heeft geleidelijk plaats gehad, waar daarvoor ruimte aanwezig was, zonder erge schokken ten minste; doch waar te door de overmacht werd tegengehouden, brak ze Voor met geweld, waarbij dan de bandeloosheid en de verdorvenheid der benedenste volkslagen soms geheel naar boven kwamen, yooals door de „Groote Fransche Revolutie" Is gebleken, die, wat haar oorzaken en haar verloop aangaat, niet genoeg kan worden nagegaan. Men krijgt er geer. juiste voorstelling van, als men alleen 'op de gruwelen let, die toen in een misdadige krankzinnigheid zijn gepleegd. Ook bij revolutiën van minder geweldigen itard duurt het een geruimen tijd, vóór het verbroken evenwicht is hersteld en het leven tier natie weer haar geregelden gang kan gaan; 't is dus een toeken var wijs beleid, als de regeering den weg opent voof een geleidelijke volksontwikkeling, die men op den duur niet kan, en niet tegenhouden mag. ivve bedoelen hiermee n-i'uurlijk geen lichtvaardig toegeven aan eiken volkswaan van den dag, «n nog minder aan dat van hen, die, uit boozen lust de volksontevredenheid stoken; we denen a een en uitsluitend aan de voldoening der ernstige wenschén van deel der natie, b.v. algemeen kiesrecht en vrouwenkiesrecht. Die komen, zoodra de wetgevers genoegzaam overtuigd zijn van de wen- Schelijkheid en dus noodzakelijkheid , 'daarvan. En dan moet de tijd gekozen wor- i den, die voor de invoering geschikt wordt geoordeeld, om tot een wijziging over te gaan. De regeeting, die de leiding heeft en de verantwoordelijkheid voor den gang van zaken draagt, dient over 't een en het ander te beslissen, «n in een geordend staatsbestuur behoort dat ïoo te blijven. Door de verkiezingen kan de wetgevende macht in overeenstemming gebracht worden met de wenschen vaji een deel des volks, wanneer dit sterk genoeg blijkt. Om nu tot de vraag terug1 te keeren, ook wij moeten natuurlijk bekennen, dat we daarop geen stellig antwoord kunnen geven; als onze overtuiging willen we wel uitspreken, dat tussclien Frankrijk en Duitschland een oorlog zal uitbreken, na korter of langer tijd, niet zoozeer op aandrijven der regeeringen, maar van het volk in beide landen. Er is een oorlog in voorbereiding. Hoe de Duitschers er over denken, kan men van hier uit gemakkelijk waarnemen; in treinen en trams hoort men daar telkens over den'-Kr ie g spreken, en in een Duitsche familie verzekerde de vrouw des huizes ons, dat de Duitsche Armee gereed stond om op te rukken, als Frankrijk maar eenig bewijs van vijandelijkheid gaf, en dat het in de bedoeling der krijgsoversten lag, om binnen twee dagen tijds de ganze Franzosische Armee te „vernichten". Ze nam het haar man, die mee moest uittrekken, niets vriendelijk af, toen deze meende, dat 't wel niet zoo leicht zou gaan als in siebzig, want dat de Franzosen zich bemüht hadden om goed weerbaar te zijn.". ~ , , "V Zoo'n gesprek toekent I Men heeft daar de offers van *7° blijkbaar vergeten. In Elzas-Lotharingen woelt en kookt het inwendig, - heviger,; weer na -de - historie van Zabèirn. En wat er op de' Boulevards van Parijs'omgaat in de laatste dagen, is kenmerkend genoeg. Zonder de minste inhouding wordt de haat tegen de „Pruissiens"_ weet gescherpt. Het volk bereidt dezen oorlog voor; wie de brandstof zal doen ontbranden, is niet te zeggen, maar dat een der beide regeeringen vandaag of morgen zal toegeven aan den volksdrang, staat bij ons vast. Wat Nederland dan doen moet ? Ja zie, daarin durven we geen raad geven. Maar de vrees van enkele kleinmoedigen, dat Duitschland ons zou annexëeren, deelen we niet. Alles is mogelijk; maar ons dunkt, dat Duitschland zich nog wel eens tweemaal zou bedenken, aleer het een brok inslikte, waarvan het nog meer last zaJ hebben dan van Elzas-Lotharingen. En nu willen we, vóór te eindigen, nog even de aanleiding tot dit artikel opgeven. De lezers zullen zien, dat zekere gebeurtenissen in de geschiedenis zich herhalen met dezelfde gevolgen : In „De Volkswil", het blad van notaris Van Dalsum te Hulst, komt de volgende, merkwaardige beschouwing vooï, die we onzen'lezers niet willen onthouden. Het blad betoogt, dat in het teruggeven van Zeeuwsch-, het oude Staats-Vlaanderen, aan België, de toekomst van Nederland ligt. Zoolang deze teruggaaf niet heeft plaats gehad, heeft Nederland niet het recht om te spreken van te zijn een land van internationaal recht. Deze teruggaaf zal voor gevolg hebben een onberekenbaar zedelijk voordeel voor Nederland in de internationale betrekkingen, omdat daardoor wordt hersteld een volksmisdaad, die voor oorzaak heeft • gehad het verraad van Spanje ten koste van zijn eigen volk,'de toenmalige Spaansche Nederlanden, nu België met voor doel den zeehandel van Vlaanderen te vernietigen ten vootdeele van Hollandsche koopsteden. Frankrijk pakte van Vlaanderen de beenen af, Nederland den kop. Nu hebben kop en romp hun leven verloren. Door de moderne verkeersmiddelen van spoorwegen is Vlaanderen wel weder tot het wereldverkeer toegetreden, door de Fransche Overheersching van 1795 gevolgd in 1863 door de vrijmaking van de Schelde is Antwerpen weder zeehaven kunnen worden, maar daarmede zijn niet te niet gedaan de blijvende gevolgen, die alleen kunnen worden hersteld, door Vlaanderen zich te laten uitbreiden over den kop naar de Schelde, --- LENTE. Do wintervorst is afgereisd. Gierende stormvlagen oa etriemendo hagelbuien waren zijn afscheidsgroet. Zonder deze teekenen heeft hij «ich Iniet willen laten wegjagen door de zachte lente-, koeltjes, die de sneeuw op de hooggebergten deden smelten tot ontzaglijke watermassa's. Van die watermassa's heeft hij gebruik gemaakt om ln vele streken zijn afscheid groofsch te maken. Met enorme snelheid kwamen zij van berghellingen uit vele beken, zic'i vereenigend tot' machtige bergstroomen, waarvoor zelfs de broede en diepe rivierbeddingen to klein bleken, om hen naar zee te geleiden. Uitgestrekte landerijen werden overstroomd, en do grasvelden, waarin zich roeds de eerste werking der lentekracht had geopenbaard, torsten geduldig de zwaarte dier watermassa's, vurig verlangende naar betere tijden. En die tijden zullen spoedig komen. De natuur is uit haar winterslaap ontwaakt. Door millioenen capillaire buisjes wordt het voedsel des aardbodems naar boven gebracht, niet slechts in de takjes der heesters, zelfs tot in de uiterste toppen der machtige eiken en slanke populieren worden do sappen omhoog gevoerd. Ook in de vogelwereld begint leven te komen. Luistert eens naar het zoete gefluit van den lijster in gindschen booml Daaruit klinkt een en al blijheid. Het is de muziek, waarmede de lente feestelijk haar intocht doet. Straks zal dio merel met het wijfje een nest gaan bouwen, daar in de vlier, eenige meter boven den grond, en wanneer er dan geen katten komen...., misschien krijgen we dan dezen zomer, als de zon 's avonds onder den horizon gaat verdwijnen, en er een stemming van rust over het stille landschap nederdaalt, nog meer van die prachtige gezangen te hooren, die ons het dagelijkech gedoe doen vergeten en die ons de mooie scheppingen in de. natuur leeren bewonderen. Maar daarvoor moet er trjjli e i d eijn; wij Nederlanders, die de vrijheid too liefhebben, wij passen die vrijheidsleuze maar al te dikwijls uit een soort van egoïsme alleen op onszelven toe en laten haar links liggen, zoöira het vogels of andere dieren geldt. Lijster» aa. set men in kooi of Volière om t« zingen, daardoor vaak anderen het genot,", dat deze" dieren Vverschaffen, ontnemend. De groote schade aan den landbouw toegebracht, die willen we hier buiten beschouwing laten, alleen willen vre de vraag stellen: zou men de menschen, in een gevangenis opgesloten, dikwijls hooren zingen? Maar we dwalen af van ons onderwerp. We zou-j den spreken over de lente, die ons weer nieuwe kracht geeft, die ons bloed sneller doet stroomen, in één woord; over de alles vernieuwende.lente. Hoe geheimzinnig en toch hoe mooi tegelijkertijd is dat telkens weer torugkeerendo jaargetijdel Al mogen we kunnen verklaren, hoe de verschillende jaargetijden ontstaan, het raadsel van die In stilte werkende kracht kunnen we niet ontsluieren, Wfl kunnen slechts opmerken, hoe de in den winter verzamelde kracht in het voorjaar tot uiting komt; w-o kunneu sleohts gevoelen, het versohil, dat er ligt ia de stemming bij ons te weeggebracht door het aanschouwen van een doodsch winterlandschap In December en het groene, van nieuw leven getuigende landschap in het voorjaar. Wjj mansohen, we voelen het immers, dat er versohe krachten in ons ontstaan, of zouden we het ons verbeelden, bcinyloed als we worden door moedor natuurt Maar neen, de lente is de electriciteit, die den lichamelijken accumulator weer vult, en ons zoodoende in staat stelt, weer voort te leven. Alleen zieken en ouden van dagen, zij kunnen dikwijls die nieuwe kracht niet ontvangen. Het is alsof de natuur sleohts krachtige wezens wil in stand houden; immers, waarom is anders de sterfte zoo groot juist in het voorjaar, als allen zioh opmaken opnieuw den s'trijd om het bestaan op te vatten t Vooral in de lente weten we, dat we leven, vooral als we de natuur loeren'liefhebben, als we daarin ten allen tijde rust en ontspanning kunnen vinden. Was het nmsohien de lente, die H. Roland Holst het volgende gedicht inspireerde: Do stilte der natuur heeft veol geluiden en is toch vol van rust voor ziel-en zinnen die druppelt zacht en ongemerkt naar binnen tot in ons hart een zilv'ren toon gaat luiden gelijk mot haar. Als wo dan weer beginnen te denke' aan werold-dinge' en te te duiden merkon we dat een kracht, als die van : [kruiden in ons gokomo' is ons kalm doet minnen. Er zijn nu voel, die dit geluld nooit hooren: zij missen het aandachtige en het teere als wie als kind gocn moeder heeft gehad. Maar de tijd die komt zal menschen ■ ' [weer leeren gelukkig to zijn onder haar akkoorden en drijven uit hun bloed do koorts der stad. O. --- Geschiedenis van de week. Weer hebben we een geval van geheimzinnigheid en wel is 't thans een geheimzinnige s 1 eu' t e 1, waarvan we melding moeten maken. — Om de zaak goed te begrijpen, dient men van zijn taalkennis gebruik te maken. — We vonden geschreven door oen opmerker: In tsm stationsgebouw las ik op de met oo beschilderde deur het volgende onderschrift: „De sleutel bevindt zich bij den portier. Is deze (de portier I) afwezig dan Vrage men dezen aan bij den stationschef.'* — Een grappenmaker heeft hier aan toegevoegd: „In hoognoodige gevallen wende men zich direct tot den directeur-generaal der staatsspoorwegen, Utrecht." — Een geval als verleden week in een trein werd geconstateerd, behoort gelukkig tot de zeldzaamheden. — We zouden er geen melding van maken, zoo de waarheid er van niet van verschillende zijden werd bevestigd; men mag dus niet aan een aardigheid denken, zooals sommigen misschien geneigd zijn te doen. — Vrijdagavond gaf bij aankomst te Rosendaal van een tein uit Amsterdam een reiziger kennis, dat iemand n.l. ongeveer twee uur in de retirade was. — Bij onderzoek bleek de retirade gesloten; onder het rijtuig zag men twee beenen uit een closetpot steken. Na openbreking van de deur, vond men een persoon (die later bleek te zijn de hofmeester der Marine J. T. uit Middelburg, in dienst op Hr. Ms. kruiser „Zeeland"), geheel door den closetpot gezakt; hij was in bewusteloozen toestand. — Met groote moeite werd de man er uit gehaald. — Nadat hij tot bewustzijn was gebracht, verklaarde hij te Haarlem naar de retirade te zijn gegaan, maar het closet vies vindende, wilde hij daarop gaan staan en toen, door een plotselingen schok van den trein, is hij er afgegleden en in den koker weggezonken. — Met groote inspanning had hij zich weten vast te houden, maar door vermoeidheid en angst was hij weldra bewusteloos geworden en zoodoende heeft hij door roepen als anderszins niemand kunnen waarschuwen.: — Zaterdagmorgen heeft T. gezond en wel zijn reis naar Middelburg voortgezet. — Men weet, dat over de Tangodans dooT verscheidenen erg ongunstig werd en nog wordt geoordeeld. — Wij hebben er zooveel verkeerds niet in gezien, vooral niet, toen we dien dans te Arnhem zagen uitvoeren onder leiding van den beroemden dans-virtuoos, den heer James Meyer. — Voor medemenschen, die in alle dansen een zondig vermaak vinden, is de Tango met zijn elegante wendingen, nog meer afkeurenswaardig dan de horlepiepe en de zeuvensprong, waarmee onze voorvaderen en moederen zich vermaakten. — Niet weinig verbaasd keken we op bij 't lezen van het volgende: Vóór de opvoering van den Tango Zaterdagavond in Concordia te Breda door het Klein Tooneel, directie Speenhoff, trad de heer Speenhoff voor het voetlicht en deelde het publiek; dat in buitengewoon grooten getale aanwezig was, dat het publiek bij de uitvoering van den dans zou ontwaren, dat de heer A. P. Scheltus, waarnemend burgemeester, die ook in de zaal aanwezig was, volkomen juist oordeelde, toen hij in de Zaterdagmiddag gehouden Raadsvergadering verklaarde, dat er voor hem geen enkele reden bestond de opvoering van den dans te beletten. — Tjjdens en na do vertooning gaf het talrijke publiek door herhaaldelde bijvalsbetuigingen te kennen, dal er bij dien dans geen enkel oogenblik was, waarin het zedelijkheidsgevoel van wien ook, gekwetst werd. — Alweer komen we op het gebied der geheimzinnigheid door een artikel, getiteld: „Spoken". — In de laatste 60 & 70 jaar zijn de héeren en dames spoken zeer verminderd; in het eerste kwart der 19de eeuw waren er nog in overvloed en gaven het menschdom veel vermaak. — Nu ja, ze maakten hun lichamelijke tijdgenooten wel een weinig bang, maar in hun hart (voor zoover ze dat hadden), waren ze niet kwaad, min of meer goedig zelfs. — Geheel verdwenen zijn ze evenwel nog niet;'men schrijft toch uit Kesteren een verhaal of historie, waaruit blijkt,-dat de overgeblevenen van aard en wezen niet zijn veranderd. — Er wordt geschreven: Het spookt te Kesteren, het klassieke castra der oude Romeinen. — Het spookt er grouwbaorlek. — Voor anderhalf jaar geleden stierf daar . Jenje Piet (de niamen zijn verdicht) en haar laatste wensch was, dat haar huis nooit betrokken zou worden door een harer verwanten, Gaartjan. — „Dood is dood," dacht hij en trok er op den dag der begrafenis in. En sedert ving zijn lijden aan. — Gaartjan was de eerste aan wien het spook op „De Leppel" verscheen. — Op het aardappelland was hij aan het werk en met een ~foepwijnd" (rukwind) stond liet naast hem. — Sedert hooren hij, zijn gezin en de'vreemden, die er nog durven komen, bij nacht gerommel, getik, geklop, 's Morgens vindt zijn Vrouw de kachel gepotlood, de hangklok opgetrokken. Een buurman, die kwam kortavonden, hoorde in „haar" stoel geblaas en gekraak. Hij verklaart nooit meer terug te zullen komen. — Peter Jan, de zoon van Gaartjan, stond voor de „kuuskes" op de deel te kijken, toen hij werd. opgenomen en in een hoop haver geworpen, zóó, dat hij na twee uur nog niet „bekomme" was. De paarden stonden te zweeten van angst. — De knecht, die de paarden voeierde, rag door een onzichtbare hand een ladder rechtop zetten, de ladder, waaïmee „zij" de eieren gewoonlijk uithaalde. — Man, vrouw en kinderen brengen den nacht in één vertrek door, durven het niet verlaten, want deuren klappen, vensters worden opengetrokken, overal geraas, getik, geklop, geblaas I — Gertje, de meid, veegt den zoldeSf en „het" veegt achter haar. Is het een wonder, dat zij het raam uitwipte? — Peter, de buurman, was in de zestig jaar, die hij op dit ondermaansche doorbracht, nooit zoo goschrikt, als toen hij „het" zag. — Niet altijd is „het" even goed gezind, als wanneer „het" de kachel potloodt. "Het" breekt 's nachts leuningen en bemoeilijkt overdag de timmerlieden, die ze komen herstellen. —. „Meraokel," zeggen wij het bestje na, dat er ook' hèèl wat van wist te vertellen. — Wezens met vleesch en been loopen er rond, die uit pure baldadigheid hun medemenschen veel , meet kwaad berokkenen, zooals uit het volgende bericht kan blijken: De justitie stelt een onderzoek in naar de verregaande baldadigheid, waarvan de heer mr. P. H. A. T. te Tiel en diens chauffeur bijna de slachtoffers waren geworden. — Vrijdagavond keerde genoemde heer van een te Tuil gehouden vergadering van het dijkbestuur naar.zijn woonplaats Tiel terug, toen de auto op de kromming van den: dijk te Varik, waar men zeer slecht vooruit zien kan, in volle vaart op takkebossen reed, aldaar moedwillig neergelegd. Gelukkig bleef de auto staan, anders waren er bij dit geval zeker dooden te betreuren. Een der zijportieren werd met een grooten steen ingeworpen. —■ Over den kazernebrand te Ede wordt nog : nader iets medegedeeld, dat ook aan geheimzinnigheid doet denken. — Men schrijft van |daar: Bij den brand in de infanterie-kazerne verleden week Zondag, werd om verschillende redenen vermoed, dat de dader een andere moest zijn dan bij de vorige gelegenheden. Eén dezer redenen was het vermissen van eenig zilvergeld uit de kast, die zou moeten verbranden, als het begin van den brand niet spoeiig ontdekt was. — Voor de aardigheid laten we nu een huwelijksaanvraag op rijïn[ volg«n met een berijmd antwoord; ook geheim, :n'aar met een humoristischen kant. —; --- WELGEMEENDE HUWELIJKS-AANVRAGE. Een Heer van circa Dertig Jaren, Wien de Ongehuwde Staat verveelt, Zoelct, naar een Liefdevolle Gade, Die 't zoet des levens met hem deelt/ Zijn' Zaken zijn steeds goed in orde. Zijn' Boeken nimmer achteruit, In 't Financieele zeer bekrompen Want hij bezit geen Roode Duit; Doch kan op Hooge Afkomst roemen; Heeft veel Verstand, een goed H urne ui". En, ih de Roomsche Kerk bevestigd. Zoo zoekt hij Laken van één Kleur.; Wanneer zijne onbekende Schoone Hem aanbrengt eenig Kapitaal, Zal hij daar 'niet zoo nauw op kijken. Maar toont zich liever liberaal. Zij mag niet zeer veel ouder wezen Dan Twee of Drie en Twintig Jaaï, Graag zag hij bij een lief Gezigtje En Blanke Hals, Blond, Golvend Haaift Muzijk- en Zangkunst mag hij gaarn' Door haar beoefend, kon het zijn. Zij, die hiertoe mogt inclineèreri, Vervoegt zich op het Reg'liersplein Nommer 4, bij den Boekverkooper, Met franco briefjes Lr. Z. Of) Stijl of Opschrift (dit k' GouvernÓJ Wo;dt niet het • allerminst gelet. Kom Meisjes lief, wees niet verlegen» Er wordt hier als een Mof gezwegen* • En nu het antwoord: --- WELGEMEEND ANTWOORD OP DE WELGEMEENDE HUWELIJKS-AANVRAAG. O Heer van even Dertig Jaren, Wien de ongehuwde staat verveeltl Voor u, geen liefdevolle Gade Die 't zuur des levens met u deeltl Uw zaken zegt gij, zijn in order, Uw boeken nimmer achteruit, Hoe is uw Beurs dan zoo bekrompen, Dat gij bezit geen rooden duit? — Op hooge afkomst zoo te roemen Toont geen verstand, een flaauw liumeuf, Al zijt ge in Romes Kerk bevestigd Geen wijze Maagd wil Moria's *) kleur.:-* Voor zulk een Uil, zal geene Schoone Verschijnen'met een Kapitaal, Voor u, die slechts bij Geld bekijken En anders niet, zijt liberaal. < Gij zegt: zij mag niet ouder wezen Dan twee- of drie en twintig jaar; Ook zaagt gij graag een lief gezigtje Een blanke hals, blond, golvend haar.— Gij ziit niet vies, en zoudt zoo gaam Nog meer verlangen, kon het zijn. — Nu, die voor U mogt inclineren, Behoeft niet naar het Reg'liersplein. Zij, die door zulk een Uiverkooper Als Gij, met uwe letter Z., Zich vangen laat (dit h gouverno) Dié dient in Meerenberg gezet. — Dus Meisjeslief, laat.hem verlegen En verder van dien Kwast gezwegen. MARIA M..,. J ■ . *) Dwaasheic / — Wederom hebben we een staaltje van oplichting, dat van groote vindingrijkheid getuigt; jammer maar, dat het talent zoo verkeerd is gebruikt. — De Haagsche Kofferfabriek in de Passage te 's Gravenhage is de dupe geworden- van een even brutale als handige oplichtersstreek. Een - net gekleed heer. ,naar schatting 35 jaar, kwam den winkel binnen en kocht twee tasschen, een kleine van f 7 en een groote van f 44. De tasschen moesten bezorgd worden op het Plein 17 A, een gebouw waar verschillende kantoren zijn gevestigd. De loopknecht vervoegde zich met de tasschen aan het opgegeven adres. — De heer stond aan de deur en vond de kleine tascli een beetje te klein, die móest maar even worden geruild. De knecht liet de tasch van f 44 achter en ging de andere ruilen, maar toen hij terugkwam was de heer verdwenen en me', hem.. . natuurlijk de tasch. De firma deed bij de politie aangifte. — Wat de vrouwen soms durven, is meer dan eens gebleken; en wie het niet gelooven mocht, kan er het bewijs van vinden in het volgende verhaal, dat we als melodrama vinden aangekondigd. — Men meldt uit Woensel aan „Het Huisgezin": In den Polderhoek gebeuren nog altijd rare zaken. Het echtpaar R. wandelt niet op rozen, tenzij op klaprozen, want klappen vallen er dag in dag uit als regen. — Manlief tamboert op zijn trouwe gade, als ware zij 'n Turksche trom. Dat moest 'ns ophouden, zeiden de vrouwen. — En toen dezer dagen de stuurman van he* wrakke huwelijksbootje zijn varensgezellin weer met de roeispaan aan het bewerken was, toen stormden de buurvrouwen op hem los, pakten hem bij zijn jaskraag, en z'n broekspijpen en vlogen met het slachtoffer, als 'n smelleke met ,'n musch, de straat op. Hier ging men hem met klompen en vegers de noodige hoe veelheid respect voor zijn echtgenoote, z'n aardsche schat, inranselen. — Vluchtende naar z'n makker Toon in de Zoutstraat, wien hij z'n treurig wedervaïen vertelde, smaakte hij het genoegen in dezen een waren vriend.in den nood te hebben gevonden. Toon sprong overeind en zou de partij van zijn kameraad we] eens gaan opnemen. — Zie, zoo is Toon voor zijn evenmensch nu en altijd. Hij zou die kwade vrouwen ginds wel 'ris met d'r jak gaan schudden. — Toen Toon in dein Polder aankwam, en daar de Kenau'S nog bij elkander trof, haar heldenfeit en krijgsroem van zoo even druk beptatende, riep hij, z'n moed en z'n kracht bewust: zeg, nou moes je mij ook 'ns zoo behandelen als Kisl — „Wat, als Kis, als jij hier woonde, spanden we je vooT de ploeg.*' — Tut? — Patsl daar lag er een op de vlakte. — De vrouwen keken elkander aan en een twee. drie,' als 'n hellemacht vielen ze op dezen Simson, die nu op zijn beurt, nog meet zelfs als Kis, aan den Jijve te voelen kreeg, wat het beteekent, met de Polderhoeksche schoonen handgemeen te worden. — Dezelfde stompe wapenen: klompen én vegers, maakten Toon's blauwe oogen nog blauwer, en doende wat Kis deed, poetste hij ook' de plaat naar dc Zoutstraat. ---