Oudejaarsavondstemming. Aan den donkeren avondhemel schitteren de sterren. Hei gehucht ligt vredig in de winterstille. Niemand vertoont zich op den landweg, die langs de kale velden loopt. Boven de daken der boerderijen verheffen de böoinen hun ontbladerde kruinen. Nog hooger is het slanke kerktorentje; het steekt boven alles uit, de spits schijnt bijna tot de sterren tereiken. Uit de vensters van 't 'eenvoudige kerkje straalt licht naar buiten, en ook zien we licht uit de menschelijke woningen schijnen, uit een venster boven de voordeur, door een klein raampje in 't achterhuis, door openingen in de blinden. In de huizen wordt nóg gewerkt, in 't woonvertrek en op de deel; er is arbeid, die niet gestaakt mag worden, ook niet op Oudejaarsavond. We zien niets van de menschen, noch van hen, die in de kerk verzameld zijn, noch van hen, die thuis moesten blijven. Maar we weten, wat hun allen bezielt, welke gedachten hun binnenste vervullen. Ze denken over den tijd, die rusteloos voorbij gaat, hoe langer hoe sneller, des te verder men op den levensweg is gevorderd. Hoe kort is een jaar! Hoe kort is een nienschenleven! — Men peinst over het opgaan, blinken en verzinken, over het kiemen, groeien, bloeien en verwelken, over het: heden ik en morgen gij. Vanzelf komt er een ernstige stemming.] Morgenochtend zal er weer een' nieuwe dagi in 't oosten gloren, en er zal een lange reeks ] van dagen volgen, een eindelooze reeks. Maar eens, vroeg of wat later, rijst er een morgengedicht, dat onze oogen niet meer-zullen opvangen. Eens blinkt er een avondrood, dat ons reeds in de ruste vindt, voor eeuwig, De uren, dagen, maanden, jaren, ze vliegen als een schaduw heen, en ons leven gaat als een ijle damp voorbij, vervluchtigt zoo ras. Met weemoed zien de menschen terug in 't verleden, dat nimmer keeren zal. Zoo gaarne zouden ze de gelukkige uren daaruit nog eens willen beleven. Oaarne ook zouden ze dingen ongedaan willen maken, die hen drukken en zullen blijven drukken. Hoopvol blikt men in de toekomst. Zelfs hij, die met bange vrees vervuld is, wordt A»T" de hoop nog niet geheel verlaten. Wat zal de toekomst brengen? Des te ouder men wordt, des te meer ervaart men, dat er niet veel van het leven te venvachten is, niet veel van datgene, waar zoo ijverig naar gestreefd wordt, waar dikwijls al dat zwoegen en trachten, het slaven en jachten, op gericht, is. En toch is het leven zoo rijk, rijk aan onstoffelijk- ö.-Tieren, die het inhoud verschaffen, die ons treffen en ontroeren, tot in de diepste droefheid, tot in de hoogste vreugde. Veel moois en goeds is er op de wereld: zelfopol'fcri.:OJ medelijden en naastenliefde. Veel deugdelijks is er: werkkracht en arbeidslust. Veel onté -.: I:-IJfeIijk schoons is er: het bloeien der bloemen, het zingen der vogels, - hét kleurenspel van 't» licht. Er is wetcnschap, er is kunst. Er is een gemoedsleven, dat den mensch over tijd en ruimte heen, brengt in de verheven sfeer van eeuwigheid en oneindigheid. De Oudejaarsavond; de ernstige stonde. Al is er misschien hier of daar luidruchtigheid, brooddronkenheid, spektakel en kabaal, — daaronder ligt de zelfinkeer, de rustige overpeinzing. Straks klinken er twaalf slagen uit het torentje door de stilte, over het gehucht, ver in het ronde. Velen slapen reeds en hooren 't niet. Anderen zijn er om opgebleven en wenschen vrienden en verwanten een gezegend Nieuwjaar. — Enkelen liggen wakker te bed en hooren de klokslagen. Waarom zijn ze niet op, als die la;s 'en en waarom slapen ze niet als die eersten? — Is er onrust in hun gemoed? Is er droefheid in hun hart? Is er zelfverwijt in hun geweten? De twaalf slagen zijn verklonken. * Voor en na zijn de lichten in de kerk en in de huizen uitgedoofd. — Maar de sterren staan nog aan den hemel in onverminderde pracht. Dezelfde sterrenhemel welft zich over het sluimerende gehucht en over de verre stad, die nog baadt in 't Ji:ht, waar het geruisch van 't leven nog niet verstomd is. — En diezelfde sterrenhemel zal zich ook later, als er weer een jaar voorbij is, en nogmaals en nogmaals, als er jaren voorbij zijn, welven over stad en land. De: zelfde sterren zullen flikkeren, eens, als er in de stad niemand mee:- "■ van het tegenwoordige geslacht. Wat is er dan van ons oude, gezellige gehucht geworden? Is het opgelost, is hel verzonken in een luizenzee, waarin de vroegere stilte nooit terug zal keeren? Niemand zou ons gehucht herkennen, maar de inenschen kunnen ook dan nog steeds opblikken naar dezelfde sterren. — Mocht hun op een Oudejaarsavond het een of het ander bezwaren, rnocht zich voor hun kortzichtig oog onverhoopt de toekomst donker vertoonen, mochten ze berouw hebben, of bedroefd zijn, of vrees koesteren, — misschien zouden ze door den aanblik van den sterrenhemel eenigszins getroost en bemoedigd kunnen worden. Boven het aardsche gewemel, gaat het gewemel der hemellichten. In het rijk der sterren onze nietige aardsche jaren niet. Daar heb!:;n de ruimte en de tijd geen grenzen. — Maar alles wentelt en wielt er met vaste regelmaat langs voorgeschreven banen, en ook aan onze aarde is, in 't groote geheel, haar taak opgelegd. — En zou liet menschenkind zich dan niet met vertrouwen mogen begeven in de voor hem verhulde toekomst, die, naar de eeuwige wetten der hoogste Liefde en Wijsheid, zuiver is afgebakend en bdijnd? G. J. M. --- Korte mededeelingen. — Op de Noordzee zijn twee Scheveningsche opvarenden van den IJmuidenschen treiler Stormvogel door een stortzee overboord geslagen en verdronken. — Op den onbewaakten overweg Winsum—Obergum (Gr.) is de 30-jarige K. S., die per motorrijwiel den overweg passeerde, door een trein gegrepen. Hij werd ernstig verwond, het rijwiel werd nagenoeg vernield. v — De heer W. van Hoof, die op den weg Geldrop—Helmond voor een achter hem aankomende auto uitweek, bemerkte blijkbaar de uit dezelfde richting komende stoomtram niet, door welke hij werd overreden en gedood. — De spoclknccht van Dam, die in 'januari van dit jaar te Amsterdam in de Wormervee rstraat zijn vrouw en twee kinderen om het leven bradht, .werd dooi liet Amsterdamsche Jiof veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. — In de.i galanwrü -winkel van R. te Tiel, ontplofte eenig vuurwerk. De groote voorraad brandbare stoffen in magazijn, en winkel ging in vlammen op. Ook het woonhuis brandde uit. Alles was verzekerd. — De rechtbank te 's-Gravenhage veroordeelde den 47- 'arigen A. C. 8., gewezen directeur van Let „Witte Kruis," thans gedetineerd wegwis verduistering van f 180.000, overeenkoip'ti:; den eisch tot 2 jaar gevangenisstraf met aftrek van preventief. . . f .• — Een 29-jarige zwakzinnige vrouw te Amsterdam, in de J. ?. Hagestraat, heeft, terwijl ze alleen thuis was, zich met petroleum overgoten en daamj haa - '-keren in brand gestoken. De brandweer blu:chte 't vuur. De vrouw was t Non kon Jan Willem zich uutirekken, de lampe" dale draeien, umblaozen, en in 't bedde kroegen. Geartruwas al in den earsten sfaop en wier met ne schrik wakker. „Hei! Wat is der? Wat gebeurt er toch?" vroog ze. ~Bo niks," zae Jan Willem. „O," zae ze en gaapten; „bun i'j,'t. —K. sleepe, geleuf ik, al. En ik hebße dreumd van onwaer;— hoo kumpmen der bi'j, midden in den winter. — Ila; u-at bu'j toch kold. Brrr. — Toe, holt de veutc bi'j ow; ik kan 't an de beene neet lien. Toe dan, Jan Willem; trekt ze truggo;; 't is joo neet umme ut te staone. — Bocoe. — Waor bu'j toch zoo lange west?" „Bo nargen.-," zae Jan Willem <'n dan opins-; „Morgenvrog rao 'k de varkene aflevvern — umme zes uur op den baanhof." „Wat zeg i'j ?"' „k Modde morgenvrog de varkene nao 't dar|» hen brengen; umme zes uur op den baanhof." „Noo loop toch hen fluiten. —; Dat is joo Toe, holt de veutc dan bi'j ow, Jan Willem. Hou bu'j toch zoo onwies kold ewordene ?" „Nog al glad," zae Jan Willem; ~umdat het zoo kold is. 't.Knip em leeluk. 'k,Hebbe effen bi'j I.cwie an. de deure staone." „Lewie? Is Lewie der ewest?" ~Bojao llee kwam ekstra umme te zegge, ne, da 'k morgenvrog de varkene zol aflevvem; umme zes uur mo 'k der al met op den baanhof wezzen; 'k wol umme 'n leef dinge, da 'k den kearl vanaovend neet ezeene hadde." „Morgen', rog uo poggen aüevvern, — en dan zoo vroo, — maor dat geet joo neet," 12ao deo na? good bi'j benul kwam. „Morgen is 't joo oldejaorsdag. En de meid is hen koóken, en 't Guf joo ne drokten en 'n gedoote. — Ik kan 't mi'j neet begriepen. Ha'j em toch maor rits afezeg. 't Zal mi'j ne pröttel worden. A'j ok neet wie. zcr wazzen. Van den Lewie lao'j ow altied in 't mandeken doon. Hee hadde mi'j neet veur motten hebben, dat belof ik ow." „Dat zal wal," zae Jan Willem dreuge. ~'t Is noo eenmaol neet anders. — Lao we noo maor gaon slaopen; 'k hebbe slaop en den nacht zal vanzelf al neet te lank worden. — No."' Geartru pröttelden der nog 'n peusken ovver, dat Jan Willem eur zoo kold emaakt haddc en da 't gin wark was van Lewic, umme zóó te doone. Doo smeet ze zich op de andere zied en was eentieds in de röste. Jan Willem kon den slaop nog maor neet vatten. Hee was in zich zoo heilig en mos altied an den Lewie denken. Zo me zich der neet an argern. Den Lewie met ziene komosies. — Hoo late zol 't noo al wal neet wezzen ? — Meu wezzen, slaop hebben, en neet slaopen können van Wacht is. Jan Willem wol zich is uutraeken, wat e zoo ongeveer veur dc varkene zol opstrieken. — Jao, de zake hadde nog ééne, mooie, blenkende kante. — 't Gaf nfleidinge en, onder 't uutraeken, zol vanzelf den slaop wal kommen. — 't Zwaorste varken zol zoowa: tweehonderd veartig pond waegen. — Teggen dree en veartig cent wier dat — lao we is zeen — dat wier...... dat wier wacht is de dree cent earstc neet met raeken veer dubbelkes veur 't pond d>u wnr dan tweehonderd !;cer veere is a ht'.u-tlerd achthonderd dubbelkes d.n i->. nl tachtig gulden en dan wacht is • noo veertig keer veer dubbelkes veertig keer veere dat is honderd en zestig... honderd en zestig dubbelkes dat is zestien gulden... tachtig gulden en zestien gulden... dat is zes en neggentig gulden ... noja... zoowat honderd... en dan... Jan Willem raekten en raekten en raekten, töt c endeluk ongemarkt in slaop veel. Ricnk I — daor begon den wekker af tc loopene. Geartru wier der op slag wakker van. Jan Willem snorkten der röstig umme deur. Zee pakten cm bi'j den scholder, probearden em luk hen cn waer te schuddene cn zae: „Allo. Jan Willem! Den wekker löp af! Word is wakker!" „Jao," stonden Jan Willem; „ik... heure ... 't wal." „Allo dan! I'j mot opstaon; i'j mot joo met de varkene nao 't darp." „Jao," stonden Jan Willem waer; „jao ". ik... heure... 't wal." „Jan Willem! Kom! Der oetf I'j mot joo hen varkene weg brengen! Jan Willem dan!" „Jao. jao toch," snauwden Jan Willem; ~ik heure 't wal. Ik kan 't nog genog. — De wekker is veur." „No no,"-zae Geartru; „ik bun neet doof. I'j hooft neet zoo te snauwene. — En 't is neet waor, dat de wekker veur is, teminscn neet van betansie. — Allo; staot dan op; i'j weet joo wal, wat er allemaole nog gebeum mot." „Staot eigens maor manges op, umme 't fernuus an te makenc. — 'n Ander wi'j dei val a;i e:i eigens..." „An mi j zal 't neet liggen,"' zae Geartru,] 'n betjen kwaod, en ston al in de klompe. „Ofoi I" zae Jan Willem met ne zwaorn zucht, rekten zich uut, richtten zich op en tastten nao de zökke. 't Antrekken genk bi'j em neet bezunder gauw. Geartru hadde 't fer. mius al an 't brannen, doo Jan Willem endeluk klaor was. Um froos en daorumme genk e effen bi'j 't fernuus staon wannen. ~Kö'j 't met unze Hindrik alleene redden ?" vroog Geartru. ~Bu'j wal good ? Wat dacht i'j ? Zukkc zwaore varkene met tweeman oplaan ? Da: weet i'j joo wal te baeter. — Nee; wi'j mot er 'n paar naobers bi'j hebben; dca mo'k nog uut het bedde halen. Ze weet er niks van. Gisternaovcnd ha'k gin tied meer umme eur ne boschop te brengene." „Dan mag i'j wal luk an maken," zae Gcar. tru; „anders..." „Wat bu'j toch bestellerig vannemorgen," zae 'Jan Willem nöttelig; .„'t is net of i'j... Laot eemes zich toch earste is beheurluk warmen; 'k bun zoo kold as 'n bot en 'k hebbe de hande net zoo knobbelig. — Der is joo nog tied genog. 'k Wedde, da 'k straks in 't darp op den baanhof nog wachten mod. de; dat bu we van Lewie wal gewond. — Koman; 'k zal Hindrik earste maor is manges roopen." Hee sloften i,ao de opkamer, tromden met de voest op de deure en reep: „Hindrik! Hindrik 1" Der kwam gin gewach. Doo bomsken e harder en reep ok harder; „Hindrik I Hindrik! Opstaon I" Op de opkamer klonk 'n benauwd gekneur, „Hindrik! Wpstaon! Daluk' . Wi'j mot dc varkene oplaan." „Wat zeg i'j boer?" vroog Hindrik met ne ' sleeperige stemme. „I'j mosten daluk opstaon! Varkene oplaan 1" ~Noo varkene oplaan, boer?" „Jao jao; i'j verstaot mi'j toch wal. Wi'j mot varkene oplaan. — Maakt maor luk an." „Owatowatowat," jommerden dc knecht in zich eigens. — „I'j weet het dan noo," zae Jan Willem nog en leep heustig de deur uut, uninie twee naobers te waarschouwen©. 't Was buten potduuster. Ne gritse wind kwam ow temeute. Doo Jan Willem waerumme kwam, hadde Geartru de koffie gaar. Zee en Hindrik dron. ken net ieders 'n kummeken op. „He'j den wagen al uut de schoppc trokkene?" vroog Jan Willem an de knecht. „Nee; ik bun net klaor," zae Hindrik; „en dat kan 'k ok alleene heet good redden." „O." — zae Jan Willem en nam 'n kummeken koffie, dat Geartru veur em inegottene hadde. „Wat is dat toch inins schieluk op ekommene, dat varkene brengen," zae Hindrik. „Jao; dat is 't," zae Jan Willem. „En dan net op oldejaorsdag," zae Geartru; „i'j konnen 't ow ok al neet waniger prakke. zearn. Gistern woste wi'j nog nargens van, en vannemorgen mot het halsovverkop gebeurn." „Ze bunt er korts schaerig achterhaer," zae Hindrik; ~achter de varkene; 'k leuve, dat te beteun wilt worden. — A'j ze nog maor neet te vrog vot edao:ie hebt, bacr; z? kop., nen in *t ni'je jaor wal is willen opslaan." ~Noja; dan he'k ze te vrog weg edaone," zae Jan Willem. ~'t Zol bedreufd jomnier wezzen," zao Geartru; „want ze schikten zich in de leste tied juust zoo bezunder good." „Noja; dan mot het maor bedreufd jomnier wezzen," zae Jan Willem. — Met dat gedramte van Ilindrik en Geartru schot e ok neet hard op. — ~Wi'j earste wat aeten ?" vroog Geartru. „Natuurluk mo we wat aeten," zae Jan Willem. ~Wo'j uns met de nuchtcrnc magc nao 't darp hen laoten veurn ?" • j,lk dachte, da'j ok straks... da'j soms carste den wagen in odder wollen maken." — „O, dacht i'j dat," zae Jan Willem. Geartru haalden de broodsehale en de botte rso li öt iele uut de kelder en dc> messe uut de taofella. De beide mansleu hadden eur nv.ol edaone en den wagen uut de schoppe trokkene, doo de beide naobers der ankwammen: Derk en Jan Bearnd. Ze hadden mekare aneroopene. Tegelieke zaen ze gonmorgen. Bearnd hadde de hande decpe in de boksentasken. ' 't Is kold," zei e, en genk bi'j "t fernuus staon. Derk'vroog; hoo 't kwam, dat Jan Willem zoo op stipperstel de varkene wol wegbren. gen. r ~Willen — willen," zae Jan Willem, ~rneer motten as willen. Gisteraovend late nog Jbericht ekreggcne." Da's nooit aardig," zae Derk; „at het zoo holderdebolder mot gaon. — Maor dan bu'j der dörrumme op den earsten af." „Ne mooien . oldejaorsmorgen," zae Gear;ru en goot koffie i*i. — Zcczoo. Derk en Bearnd stölptca, „A'j 't er nao hebt...," zae Jan Willem en ston op. „Toe Hindrik staekt is gauw de löchte an." „Ojee de löchte!" reep Geartru uut; „daor is gin peterollie inekonimene. 'k Hebbe 't gisteraovend schandeluk vergaetene. Ze is schoone leug ebrand, 'k Wol der net wat mgeeten doo mi'j de melk ovverkokten — en doo he 'k der neet waer an edach. — Wacht effen." Geartru leep heustig hen en waer met de löchte in de hand, stot in eum haost ne stovve rondumme en goo; in den iever ne slaks peterollie bczieden de löchte. — Endeluke. Men genk met de löchte nao 't achter, huus. De varkene laggen röstig in 't schot te slaopene en wosten van den prins gin kwaod. „Mooie dier's," prees Bearnd en keek ovver den slafgel. (,Hè watte geeuwe, glawe var— Daor zil dögge in. — Sjonge Jan Willem; i'j hadden d.*r nog hendig 'n pond A^at °P können voorn. AJ n°g maor neet te vrog bunt ewest met het verkoopen." „Noja, zae Jan Willem. — Derk stelden vcur umrac de varkene in den wagen te drievenc ovver ne brugge van schune planken; dat hadden ze lessens bi j Rectwillem ok edaone en 't was eur good beval 1 ene. Genk heel hendig. „Niks weard, zae B.arnd." ~At ze ow met de peute tusschen de planken scheet, hc'j ans) dat ze de beenc te braekt en dan stao'j er mooi op. — Zelsene varkene wilt ok nret ovver zonne schune brugge hen loopen. ao w,: Z(! maór jleever gewoon e.wcg ij e oarne pakken cn in den wayen dracgen. Met uns veem kö we dat toch hendig genog redden. Allo maor" Der kwam opins 'n laeven en spiktakel van wonder en geweld. Zonder komplementen pakten de veer kearls de varkene insverzet an en beurden ze in den wagen; ze teunden, dat ze zuk wark vaker bi'j de hand hadden ehad. De vrkene schreeauwden moord en brand. Geartru mos löchten. „Noo den lesten nog," zae Derk, — met strompelden e ovver den enspansboom en veelkop de harde.steene van de straote bi'j den enddcure. „Pasop, da'j ow neet van de beenc loopt," zae Bearnd. -Hindrik grennikten. „I'j löcht ok neet good," zae Jan Willem töt Geartru. „Hoo za'k dan baeter löchten?" vraag de vrouwe. ~'t Is niks, 't is niks, 't is niks," zae Derk en krabbelden ovverende. „Deut 't ow wee ? vroog Geartru. „Nee," zae Derk en veulden zich nao de knee, Hindrik chiechelden zachtjes. „Toe stelt ow is an," fluusterdeai Jan Wil. lem niedig-, „Net 'n kind." — 't Leste varken spartelden genog teggen. 't Ileelp cm niks. „Zeezoodan," zau Bearnd. „Dat is al waer gebeurd." „Gelukkig," zae Geartru, „da we teminsen al zoo veer bunt." — „Mot ikke ok met nao 't darp ?" vroog Hindrik opins. „Jao — 0f... nee; blieft ok maor' in; ik zal der mi'j alleenig wal met redden," zae Jan Willem; ~dan kom i'j de vrouwe wal luk met helpen; anders lap 't eur vandage nog in 'de knuppe." „Nee, — allecne zo j neet met dee varkene nao '*t darp," zae Geartru. „Der mos ow onderweg is wat ovverkommen. As der ow is eene ower de leere of 't endebröd hen sprong. — A'j alteene gaot he'k joo gin gerost oogenblik." „Kom kom," zae.Jan Willem, „Maakt het zoowat Geartru. — Krieg i'j 't peard maor nut den stal, Hindrik." De beide naobers gavven Geartru gclick; men kon nooit is weten. „Noja; laot e dan maor met gaon," zae Jan Willem. •„Dan deenden ik mi'j nog wal effen nc andere bokse an te trekkene," zac Hindrik; ~'k hebbe disse luk besmaerd." „Gauw dan," zae Jan Willem. Jan Willem en Hindrik veurdeil deur den donkern op 't darp an. 't Was vinnig kold. Bi'j 't oplaan' hadden ze dat neet zoo markt, maor noo vernamnien ze 't zoovöls te baeter. Beide hadden ze de piepe an. Praotcn deen ze weinig. De varkene laggen in den wagen te slaopene. — In 't darp klonk 't geklopte en gerüttcl van den wagen hard deur dc stille straote. Al. les in nachlröste. 'n Stuk of wat lantearnen wazzen an. In ne bakkeri'je ko'j den ovvend zeen brannen. — * . Bi'j den baanhof wazzen ze met nc trein an 't ranzaern. Teut leut teut 1 blees den ranzearder op zien heurntken. Foske foske fos. kei tufketen de massiene — dan vcuruut, dan achteruut. Te u ent! — Bom bom bom bom I bommelden de wagens veur mekare an. Ok nog 'n vervelend wark, zo'n geranzear. te, dach Jan Willem. — Wieter stille. — Ne pooze wachten in de koldigheid. — Der kwammen meer varkens, wagens an. Alle boem mopperden ower Lewie en ower de koldigheid. — Lewie kwam endeluk ok. Het liadde der zich duftig inepakt. Dadeluk maakten e ne heele bered. deringe. Aflaan van de varkene. Geschrecuwte, gekrauwte, gegierte van belang. Doo waegen. De boern keken scharp nao de schaole. — — Ze zaggen 't alle. — Ze knipeugden mekare too. — Men bodmin zich umme der met veur den dag te kommene. — Jan Willem waogden 't erbi'j. „I'j nemt wisse •, vandage gin veurslag," ' zei e, Lewie kreeg ne kop as vuur maor zei erin woard. — 't.Wicr heel stille. ' 't Afraeken gebeurden in de gelagkamer van ~De Veldhenne." De kachel ston der gleufnig. 't Lecli was der vollens an. Dc boem vreven zich de handc en gengen kort bi'j den kachel staon of zitten, nao 't veel. — In stilte wazzen ze onderdehand an 't naoraeken. — Ze bestelden zich wat en zaen, dat men zoo nog is waer bi'j blood kwam. Lcwie zat an ne taofelo en bothaldeu uut. Jan Willem liadde zich in de gauwigheid op 'n plöddeken papeer uuteraekt, wat e bebben mos. Lewie neumden 'n ander getal en begon geld te tellene. „Kump 't uut ?" vroog e. Jan Willem raekten efkes op zien kladdeken, maor kwam in de biesterbane. „Kump 't uut? vroog Lewie. Andere bocrn stonnen al te wachtcne. „Allo; maakt is an," zae der eene. ~'t Is geld genog. Ik bun der teminsen wal met tevraene." „Kump 't uut ?" vroog Lewie nog ins. „Jao; 't kump uut," zae Jan Willem, of. schoon e 't neet go-od woste. „Zoor" zae Lewie en lachten hateluk. „Zóó? ; Nee, Jan Willem; 't kump neet uut." — De andere boem stotten mekare an en be. gonnen te greuwelene. „'t Kump neet uut, Jan Willem," zae Lewie, „I'j mot er nog twee gulden bi j hebben, Jan Willem." >> k ••• J'io, i'io; dat is ok zoo," zae Jan Willem, met ne kleure as blood. De andere bocrn lachten hardop. „A k noo neet earluk wol ewest wezzen," zae Lewie; „ncetwaor",.. „Ja wis.se, zae Jan Willem. „I'j bunt nog wal aardig uuteslaopene, al is 't dan vrog in den morgen/' — Maor 't was iuu toch wasscluk af. — Ilce streek zien geld op. Doo Jan Willem en Ilinclrik kfaor stonnen ummc op 't huus au te veurnc, Ia;; 't darp m 't grauwe daglech. —. Qcu oWcjaorsmor. gen was veurbi'j. - --- OUDE J A ARSA VON D STEM MIN G. ---