KERKNIEUWS. — Door het bedanken van dr. G. J. Vos Az. treedt met 1 Jan. a.s. als Scriba van het Classicaal Bestuur van Amsterdam op ds. P. J. Romijn en als: Quaestor ds. A. E. van der Dussen, beiden te Amsterdam. --- HERDENKING van het driehonderdjarig zelfstandig bestann van de Ned. Herv. Gemeente te Nieuw Loosdrecht op Zondag 20 Dec 1903. Zwaar galmende klokketonen luidden het kerkelijk herdenkingsfeest in. Eene groote menigte ging op naar het kerkgebouw, dat bij den aanvang der godsdienstoefening geheel gevuld was. Dc gemeente begon met het zingen van Ps. 25 : 5. Na voorlezing van het laatste gedeelte van Lucas I begon dc leeraar, dr. G. Vellenga, zijne rede, met er op te wijzen, dat er voor dc kerkelijke gemeente Nieuw-Loosdrccht na een 300- jarig bestaan zeer veel stof tot danken was. Maar, zoo vervolgde hij, al vinden we in het Oude Testament vermeld, dat Henoch 300 jaren wandelde met God, toch kon spreker deze woorden niet tot zijn tekst kiezen, omdat we de kerkelijke gemeente niet mochten vergelijken met een zoo godgevallig man als Henoch. Meer toepasselijk waren lieden do woorden van Ps. 37 : 25: „Ik ben jong geweest, ook ben ik oud geworden, maar heb niet gezien den rechtvaardige verlaten, noch zijn zaad zoekende brood." Naar aanleiding van dezen tekst vond Z.Ecrw. gelegenheid tot het spreken van een „Schrift"woord, een „gelegenheids"- woord en een „tijd"woord. Bij het eerste werd gewezen op de boosheid van den goddelooze en lte,t prijzenswaardige en heerlijke van den rechtvaardige. Na het zingen van een Kerstgezang' (Gez. 112 : 6, 7 en 8) en een Zendingslied (Gez. 151 : 5 en 6) tijdens hetwelk eene collecte werd gehouden voor armen kerk en zending, ging spreker over tot het tweede deel zijner rede. het gelegenheidswoord. Hierbij wees hij op de moeilijke tijden die de kerk beleefd had vooral in 1672 ën tijdens de Fransche revolutie en overheersching, van welke tijden nog spreken de groote klok in den toren en de> naam het „Fransche pad", dicht bij de kerk gelegen. Het slot dérirede laat zich weergeven .door dèi! woorden: „Gij wandelt te' weinig met God en te veel ,met de' men-; •schen". eri den weilsclijVdat dit anders mocht worden. i • *'Hierna wendde Z.Eerw. zich tot den Weledelgeb. lieert Hacke ïvan Mijnden ambachtsheer van, N.-Lqofdrcclit en diens beide zonen' met het "Schriftwoord: ;,Dit drievoudig snoer wordt iiiet haast verbroken." Hij herinnerde a/d herder en leeraar liacke van Mijnden, die in de moeilijke jpten van pl.m. 1810 hierpredikant was; aan diens zoon, die Loösdrecht maakte tot'éené veelgezochte verzamelplaats van menschen die uitblonken in wetenschap, letteren en kunst, waaronder er waren wier naam nog een goeden klank had in Europa, en aan den zoon van deze, dien we in ons midden zagen. Voor den eersten wenschte hij een vredepalm, den tweeden een lauwerkrans en den derden een „Loosdrechtsche krans van hoogachting en liefde", om te besluiten met den wensch: „Dit drievoudig snoer worde niet haast verbroken I" Vervolgens wendde hij zich tot de vertegenwoordigers der Moedergemeente Oud-Loosdreclit met de woorden: „Twee zijn beter dan één;" deed verder mededeeling van de officiëele gelukwenschen van de Algem. Synode, het Prov. Kerkbestuur, de Classis van Amersfoort en van de vroegere Loosdr. predikanten : Verhoeff. Hagen en Roosemeijer, thans respectievelijk te Bodegraven Ouddorp cn Arnhem; wendde zich tot den lieer W, .Spaan, afgevaardigde van de Classis Amsterdam, onder welke Loosdrecht vroeger behoorde, met de woorden: „Gedenk de woorden van ouds." Vervolgens sprak hij met waardeering van zijn ambtgenoot ds. Stegenga te Oud-Loosdreclit met de woorden: „Uwe lengte is te vergelijken met een palmboom", en wendde zich ten slotte tot den Burgemeester, den wethouder Floor en de andere aanwezigen, die hij allen dankte voor hunne belangstelling, blijkende uit hunne tegenwoordigheid, om te eindigen met het uitspreken van de hoop, dat als deze kerk haar vierde eeuwfeest vierde, er in N.- Loosdrecht, als vroeger, maar weer ééne kerkelijke gemeente zou zijn. Na het zingen van een liefdezang (Ps. 133 : 1 en 2) en het uitspreken van den zegen werd nog staande gezonden, zonder begeleiding van het orgel, Ps. 72 : 11. De avonddienst werd geopend met het zingen van Ps. 84 : 1, waarna voorlezing werd gedaan van de ingekomen gelukwenschen, tijdens den morgendienst reeds genoemd. Hierna gaf Z.Eerw. eene boeiende schets van de geschiedenis van Loosdrecht en de Sijpekerk, die hij met veel moeite had saamgelezen uit de oude oorkonden, aanwezig in de archieven van de heeren Hacke van Mijnden en Sijpesteijn en de notulen van classikale kerkvergaderingen te Amsterdam. Voor deze interessante schets verwijzen we naar het artikel over de Sijpekerk, voorkomende in dit blad. Naar het ons wilde voorkomen was de avonddienst nog drukker bezocht dan die des morgens; geen plaats bleef onbezet. Ter eere van dit kerkelijk feest werd Maandag door het kerkbestuur te Nieuw- Loosdrecht eene buitengewone bedeeling gehouden onder de armen der kerk. De diaconie was daartoe in staat gesteld door eene feestgave van den ambachtsheer. Kieschheid verbiedt ons hier het noemen van het bedrag; alleen willen we vermelden, dat er huisgezinnen zijn, die 1 H.L. aardappelen, 1 H.L. steenkolen en 5 pond spek kregen. Dat trouwens de kas der diaconie thans goed voorzien is, blijkt wel uit het feit, dat door deze een gift is geschonken aan de diaconie van Oud- Loosdrechtj en Zondag deed de predikant nog mededeeling van eene bij hem ingekomen gift van f 200 van eene oude zuster, wier naam voorzeker niet moeilijk te raden is. , i --- INGEZONDEN MEDEDEELINGEN Van écn tot io regels . . f 2,50. ledere regel meer f 0,35. Meubel-Bazar. Opgericht 1887. SINGEL 263-283, Amsterdam. J. ftIHMUItINK HIHIJER. --- Gemengd Nieuws. — Het Nat. Arbeiders-Secretariaat. Het bestuur van het anarchistisch getinte, zich noemende neutrale N. A. S. (Nat. Arbeiders-Secretariaat), dat bij werkstakingen en op vergaderingen optreedt met: „wij hebben meer dan acht duizend werklieden achter ons" — en dus evenzoovele werklieden voorgaat, beleeft tegenwoordig droeve dagen. Voor eenige weken moest de voorzitter, op verzoek, wegens herhaalde openbare dronkenschap zijne functie neerleggen,] Nu weer wordt de secretaris van dronkenschap beschuldigd. De heer Van Erkel acht het beneden zich zulks te ontkennen ... maar... als hij dronken is, gebeurt het in zijn eigen tijd, zegt hij. Evenwel komt de> Meubelmakersbond thans met een andere grief tegen Van Erkel aandragen. Hij heeft gelden, der vereeniging toebehoorend, ten eigen bate aangewend. — Neen, zegt de heer Van Erkel, voor die gelden heb ik arme leden ondersteund en later heb ik die gelden uit eigen zak weer aangezuiverd. De Meubelmakersbond is het evenwel in dezen met den secretaris van het N. A S.. niet eens. De heer Van Erkel geeft thans een verweer in 't licht in een der bladen zijner richting, in 't welk hij betoogt, dat men hem ten minste nog niet kan beschuldigen van inbraak of iemand naar het leven te hebben gestaan. Wat er nu ook van deze zaak zij, de verdediging is in elk geval schitterend. — Zondagswet. Nu de Zondagswet binnen kort in onze Tweede Kamer aan de orde zal komen, is het niet ondienstig hare werking na te gaan in landen waar zij reeds bestaat. Blijkens een onderzoek door het gemeentebestuur van Manchester ingesteld, wordt zij in deze Engelsche stad niet geëerbiedigd, Niet minder dan 5300 winkels waren des Zondags geopend en onder deze zijn er van alle categorieën. Men overweegt nu maatregelen tegen deze ontheiliging van den Zondag. In Noorwegen daarentegen wordt zij streng in acht genomen. Winkels, kantoren, fabrieken drankhuizen zijn er. van wege de wet, den geheelen Zondag gesloten. De laatste zelfs van 's Zaterdagsavonds 5 uur tot 's Maandagsmorgens 8 uur. De rust voor de werkliedèn wordt .streng door de wet beschermd. Sedert 1892 kunnen er geen couranten meer gedrukt worden op.Zondag en, sedert 1895, hebben bakkers en hunne knechts ook Zondagsrust. -.Te Christiania rijden op Zondag geen trams, en sedert éenigen tijd worden er. om den brievenbestellers rust te verschaffen, 's Zondags geen brieven meer bezorgd. Sedert meer dan jttö&lf jarenl is op de begrooting van de Staatssjioorwegen 50.000 gulden jaarlijks meer uitgetrokken om het personeel te kunnen Ver-, meerderen, teneinde aan eiken beambte een op de drie Zondagen geven. P „Nergens", voegt het „Bulletin Dominical", dat het bovenstaande mededeelt er • bij, „is liét huiselijk en godsdienstig leven meer ontwikkeld dan in Noorwegen. — Kikvorschenjacht. Tot nog toe hoorde men- van deze jacht enkel in het zuiden van ons land gewagen, maar nu worden de kikkers ook in de slooten van Schagen druk gevangen. De jagers leveren hun vangst af tegen 75 ets. de 100 stuks. — Toen dezer dagen een korporaal van het koloniaal werfdepot te Harderwijk aan een der wachtposten kwam om den wachthebbende af te lossen, vond hij slechts het geweer van den man, een koloniaal voor West-Indië bestemd. Natuurlijk werd aan desertie gedacht en terstond naar de omliggende plaatsen getelegrapheerd. Te Ermelo kreeg de gemeenteveldwachter een Westgangcr te pakken, doch bij aankomst te Harderwijk bleek, dat het niet de vermiste man was, doch een die zijn wandeling wat ver had uitgestrekt, wat niet geoorloofd is. De ontrouwe wacht werd 's avonds door een sergeant in een bierhuisje aangetroffen ,waar hij, minder ingenomen met het onaangename schilderen, zijn toevlucht gezocht had. Hij zal er natuurlijk voor boeten moeten, evenals zijn kameraad, die zooveel van wandelen hield. — Dure les. Johanna Blokland, geboortig uit Markelo, was naar Duitschland vertrokken en vond te Ruhrort in een fabriek werk. Bij onze Duitsche buren is 't: zeg van den Keizer niets dan goeds, want critiek op den Vorst laat de gendarme niet toe. Het Markelosclie meisje vond onze Koningin een veel beminnelijker wezen dan Keizer Wilhelm. Dat zullen wel meer zeggen, maar in Duitscliland moet men het toch niet doen. Johanna Blokland had ha#r opinie luide te kennen gegeven bij gelegenheid dat de Keizer een bezoek aan Ruhrort bracht, en dat was een strafbaar feit. Twee maanden logies op kosten van den Staat luidde het vonnis. Door tusschenkomst van invloedrijke personen zijn die twee maanden tot een week ingekrompen. — Geen vrouwen. Het is pas eenige maanden geleden, dat voor het gerechtshof te 's Gravenhage een vrouwelijke advocate, mr. Van Dorp, haar eerste pleidooi hield; zonder twijfel herinnert men zich de nu juist niet welwillende, voorkomende of hartelijke verwelkoming, die der eerste pleitster voor het Haagsche hof van de zijde van den advocaat-generaal mr. Reitsma ten deel viel. De vrouwelijke advocaat trok het zich niet al te veel aan, er werd niet al te veel over nagepraat, en de Nederlandsche balie, reeds in het bezit nu van twee advocaatinnen — of „eressen", of „sters" ?'— ziet zelfs, zonder al te veel emotie, alweer volgende gepromoveerde dames te gemoet. In het buitenland gaat het evenwel anders toe. Daar is soms nog een allerhoogst gezag, dat de komende dingen weet tegen te houden, of af te leiden, zelfs achteruit te zetten. En zoo hebben de feministen in Engeland een gevoeligen tegenslag geleden. Een zekere miss Bcrtha Cave is geweigerd door de orde van advocaten van Gray's Inn, en een speciale rechtbank door deze advocate uitgenoodigd, om j zich liaar. zaak aan te trekken, heeft evén- I' eens beslist, dat'er vooralsnog in Engeland geen aanleiding bestaat, vrouwen tot de balie toe te laten. Deze rechtbank bestond uit de volgende hooge rèchtsgeleerden: den lord-kanselier, den lord-chief-justice en vijf leden van den Hoogen Raad; en de overwegingen dezer uitblinkende Engelsche juristen kwamen ongeveer hierop neer: er bestaat geen precedent, waarbij een vrouw tot de balie wordt toegelaten; er bestaat dus geen reden zulk een precedent te scheppen; indien een vrouw tot de balie mocht worden toegelaten, zal zij uit dicin hoofde recht hebben, zich te laten kiezen tot rechter — (in Engeland worden de rechters uit de advocaten benoemd); eenmaal rechter zal alzoo de vrouw kunnen opklimmen tot lord-kansclier, tot voorzitter van het Hoogerhuis; de vrouw in Engeland heeft genoeg beroepen, die zij zich kiezen kan, zonder juist te moeten pleiten; zij kunnen lid van schoolcommissies worden, of arbeidsinspectrices, of journalisten, geneesheeren, artisten, de hemel weet wat niet al; men heeft ze toegelaten tot regeeringsadministratiën, posterijen, telegraphie; waarom zouden ze nog de toga en de witte staartpruik ambieeren; de noodzakelijkheid daartoe heeft zich vooralsnog niet doen gevoelen.... dus wordt de vrouw in Engeland van de balie geweerd! — Dat de oorlog in Zuid-Afrika niet alleen van twee bloeiende landen woestenijen heeft gemaakt, waarin het overgroote deel der bevolking aan liet grootste gebrek is blootgesteld, maar ook vele Engelschen tot den bedelstaf heeft gebracht, zoowel in Engeland zelf als in Transvaal, moge blijken uit wat een in Zuid-Afrika verschijnend blad, „de Volksstem", hieromtrent mededeelt. Het schijnt dat de maatregelen, door de Regeering genomen, niet in staat zijn om alle werkloozen aan den kost te helpen. Ook het fonds, speciaal bijeengebracht voor ex-leden van onregelmatige korpsen uit den jongsten oorlog, is daartoe bijna niet voldoende. Onder die exvrijwilligers zijn er n.l. zeer velen, die op het oogenblik niets te doen hebben. Lieden van allerlei slag, die meestal dit gemeen hadden, dat ze geen penny bezaten, namen dienst, toen de khaki-koorts woedde, en bleven na den vrede van Vereeniging bij duizenden op den Rand hangen, zonder bepaald beroep of technische bekwaamheden; maanden lang hebben zij al, hetzij op anderen geteerd, hetzij (uit medelijden gegeven) in een tijdelijk baantje doorgebracht, of wel zoo'n beetje van allerlei aandeelen- of andere scharrelarijtjes geleefd. Thans echter is de algemeene toestand zóó gedrukt, dat zij in het geheel geen middel van bestaan meer hebben en uit pure wanhoop alles aanpakken. Dat noch de halve (Gouvernements) liefdadigheid, noch de giften van sympathiseerenden in den nood kunnen voorzien, mag worden geconcludeerd uit een telegram, dat door zekeren kolonel Warren van hier aan den Duitschen consul te Kaapstad is gezonden. Hij biedt aan, onmiddellijk van duizend tot vijf duizend vrijwilligers, die allen in den laatsten oorlog gediend hebben, op de been te brengen om onder den Duitschen adelaar te vechten tegen de opstandige Bondelzwarts. 't Is mogelijk, dat men in Berlijn zal denken aan Hamlet, die meende; dat het nog wel zoo veilig was, gelaten te blijven onder bestaande euvels, dan deze te verruilen voor andere, die' nog onbekend zijn 1 — Mevrouw Cronjé, de vrouw van commandant Piet Cronjé, die de gevangenschap van deze op St. Helena deelde, is op 64-jarigen leeftijd overleden. - De „Volksstem" deelt omtrent deze moedige vrouw het volgende mede. Evenals de echtgenoote van wjjlen generaal Joubert in vroegere jaren, vergezelde zij den heer Cronjé gedurende den geheelen oorlog. Spoedig na zijn optrekken tegen Mafeking, volgde zij hem daarheen en was steeds onvermoeid in haar zorgen voor allen, die haar hulp noodig hadden. Van Mafeking trok zij met onze commando's naar Modderrivier, Kimberley en Paardeberg. Daar werd mevr. Cronjé, na het verschrikkelijk bombardement, dat eenige dagen lang duurde en een zeer nadeelige uitwerking op haar gezondheid liad, gevangen genomen en, op verzoek van den generaal, stond men haar toe hem naar St. Helena te vergezellen. Daar werd een alleenstaand huisje voor het geacht echtpaar en eenige persoonlijke vrienden ingericht en door de Engelschen veel gedaan om hun verblijf op het onherbergzaam eiland dragelijk te maken. De toestand van mevr. Cronjé verzwakte nochtans snel. Bezorgdheid voor hare kinderen, die nog hier en daar op commando waren, het leven in gevangenschap en de tallooze smarten, die het meebracht, knaagden als een kanker aan een reeds op commando geknakt en door ouderdom verzwakt gestel. Zij verloor gedeeltelijk het verstand. In Augustus, na den vrede, keerde mevrouw Cronjé, te zamen met haar echtgenoot, terug en leefde sedert stil op hun plaats Rietfontein. Wij brengen den beproefden echtgenoot en de treurende familie onze eerbiedige condoleantie." 1 — Generaal De la Rey naar Indië. Vergezeld van zijn omtrent 20- jarigen zoon, vertrok generaal De la Rey naar Britsch Indië. In den trein was een compartiment voor den hooggeplaatsten reiziger gereserveerd, doch daar, gelijk gewoonlijk, ook ditmaal minder zitplaatsen in den trein beschikbaar waren dan plaatsbiljetten werden uitgegeven, gaf de generaal gaarne van zijn overvloedige ruimte wat aan minder begunstigde mede-reizigers. Generaal De la Rey deelde aan een „Volksstem"-man. mede, die — behalve advocaat Ferreira, schoonzoon van den generaal — de eenige was om aan de vertrekkenden een goede reis toe te wenschen, dat de toestand zijner dochter, mevrouw Ferreira, nog zóó zorgwekkend was, dat de geneesheer verboden had, dat de patiënte van haar vader en broeder afscheid nam. Des te meer verdient dus het besluit van generaal De la Rey, om naar Britsch Indië te gaan waardeering; des te meer behoort door het betrokken publiek te worden op prijs gesteld, dat deze wakkere voorman niet langer zijn reis heeft willen uitstellen. Een bericht uit Bombay meldt, dat generaal de la Rey na zeer veel moeite er ten slotte in slaagde 600 Boeren, die nog in gevangenschap verkeerden, omdat zij hardnekkig weigerden den eed van getrouwheid jegens Engeland af te leggen, tot andere gedachten te brengen. De la Rey moest hun met klem van •woorden verzekeren, dat deze eed volstrekt niet hun vaderlandsliefde kwetste en dat het zelfs heilige plicht was al 't mogelijke in het werk te stellen om weder in Transvaal terug te keeren ten pinde te kunnen medehelpen aan den opbouw' van alles wat nu 'nog in puin terneer lag. Bovendien was het noodzakelijk. het aantal Bocfen te versterken, tot 't vormen van een tegenwicht tegenover do Engelsche regeering in Transvaal. — Verboden lectuur. Bij dagorder is in de Oranjekazerne te s-Gravenhage bekend gemaakt, dat „De Micien". het blad van den Bond van miliciens en oud-miliciens, redacteur het Kamerlid K. ter Laan, voor de soldaten verboden lectuur is. — Smokkelarij op groote schaal. Bij de aankomst van den trein uit Brussel heeft men in de gare du Nord te Parijs een waggon van de derde klasse aangeslagen, die 120 kilo's tabak bevatte. De waggon is verdeeld in vijf compartimenten, gescheiden door afsluitingen in koepelvorm en die van onder omgebogen zijn. Er is dus eene Tedige ruimte tusschen de buiging en den rechten hoek der banken en rugleuningen. Die holle ruimten, twee per compartiment, werden gebruikt tot magazijn van tabak, sigaren, kanten, enz. Die geheime kassen gingen open bij middel van steunplankjes, welke het meest geoefende oog niet kon ontdekken. Men vraagt zich af hoe men zooveel goederen in het station van Brussel en buiten het station van Parijs kon brengen. De waggon kwam 's nachts in het station van Brussel binnen, vertrok 's morgens naar Parijs en bracht door in de werkhuizen van St. Denis. 't Is dus des nachts dat de goederen verstopt en weer te voorschijn gehaald werden. De smokkelaars kunnen slechts beambten zijn. De waggon is gemaakt in 1888 en 'tis waarschijnlijk tijdens den bouw dat hij voor smokkelarij werd ingericht. De smokkelarij zou dus reeds vijftien jaar duren en eene groote hoeveelheid goederen moet aldus zijn ingevoerd. Een ontevreden deelhebben moet alles hebben uitgebracht. — Een Keizerlijke straf. De Keizer van Duitschland heeft zijn oudsten zoon, den kroonprins met drie dagen huisarrest gestraft, omdat hij deelgenomen had aan een wedren met hindernissen op de baan te Karlshorst, Berlijn. Hoewel de Keizer veel doet om de rensport in Duitschland te bevorderen, kon hij blijkbaar niet goed keuren, dat de kroonprins in een wedren met hindernissen zijn leven waagde. --- In en van ’t Gooi. DE SYPEKERK. Gelijk de vorige week door ons gemeld werd, werd Zondag 1.1. het feit herdacht van het 300-jarig zelfstandig bestaan der Herv. gemeente te Nieuw-Loosdreclit. Van welke belangrijke beteekenis dit feit is en In welken zin dit 300-jarig zelfstandig bestaan moet worden opgevat, daarvan kan de uiteenzetting aan bevoegde hand worden overgelaten. Niet onwelkom kan het intusschen zijn, eenige mededeelingen te doen van den oorsprong dier kerk lang voor den tijd, dat het feit plaats had, dat thans stof tot herdenking geeft. Immers de kerk te Nieuw-Loosdrecht kan bogen op een veel meer dan 300-jarig bestaan: de oorsprong van het kerkgebouw ligt reeds ongeveer twee maal 300 jaren achter ons, terwijl sedert het zelfstandig optreden der gemeente ruim vijf eeuwen zijn vervlogen.;: De oorsprong van het fraaie in Gothischen bouwstijl opgetrokken kerkgebouw! te Nieuw-Loosdrecht met- zijnen schoonen slanken! toren was „die capelle, in dér Sype". Zóó werd oudtijds het Godshuis geheeten, dat later tot het. tegenwoordige kerkgebouw werd uitgebouwd. Hoe ontstond „die capelle" en daaruit het tegenwoordige kerkgebouw voortgekomen? En wanneer trad de kerkelijke gemeente te Nieuw-Loosdrecht zelfstandig op? Gelukkig dat de geschiedenis daarvan niet geheel in den nacht der tijden is verloren gegaan, hoe verwaarloosd de belangrijke geschiedenis van Loosdreclit over het algemeen ook moge zijn. Treden , wij, om het antwoord op pasgenoemde vragen te geven, daartoe in de middeleeuwen, lang voor den tijd der kerkhervorming, terug. In het jaar 1288 stichtte Willem Nicolaasz van der Sype, anders geheeten Hallink, een wakker krijgsman, eerst in dienst van den graaf Van der Mark, later van den graaf van Holland, op 27-jarigen leeftijd het slot Sypesteijn. Het diende tot bescherming van het oostelijk deel van Loosdrecht tegen vijandelijke invallen, hetzij uit het zuiden uit het naburige bisschoppelijke Sticht, over Breukeleveen en Tienhoven, hetzij uit het oosten over de hooge heidevelden en uit de dichte aldaar gelegen bosschen. Willem Nicolaasz met zijne gadé Geertruyd van Duyverden en hun zestal kinderen gaven op verschillende wijze blijk van hunnen vromen zin: hun vierde zoon, George Maarten, ondernam zelfs als pelgrim een tocht naar het Heilige Land en werd Ridder van Onze Lieve Vrouwe te Jeruzalem. Met dien pelgrimstocht naar Jeruzalem nu staat de stichting van de Sypsche kapel — later tot de tegenwoordige kerk te Nieuw-Loosdrecht uitgebouwd — in verband. De gelofte werd gedaan, dat, wanneer hij behouden van zijne verre en gevaarvolle reize mocht terugkeeren, er in de Sype naast het slot eene kapel zou worden gesticht, in welk bedehuis de vrome scharen in dit deel der parochie Loosdrecht hunne beden konden opzenden. Welnu, George Maarten keerde behouden en wel uit het verre land terug, en zooals het nog steeds is: „wanneer men verre reizen doet dan kan men wat verhalen," zoo ging het ook onzen George Maarten: hij was de held uit den heelen omtrek en wat zaten die eenvoudige Sypers te luisteren wanneer „de pelgrim" hun zijne reisavonturen en wederwaardigheden mededeelde, en vooral 'was hunne aandacht gespannen, als zijn verhaal ging over hetgeen hij in het Heilige Land zelf gezien had en over de wreede Turken, die het den pelgrims zoo benauwd en angstig maakten. Men houde hierbij wel in het oog, dat het toen nog in het begin der 14de eeuw was en op welken trap van ontwikkeling het volk destijds stond. Nog vele jaren heeft onze pelgrim na, zijne terugkomst op het slot Sypesteijn geleefd en menig edelman en geestelijke, kwam hem aldaar bezoeken. Maar ook, en hier is het ons nu eigenlijk om te doen, „die capelle in der Sype" verrees zeer spoedig. Zij werd gebouwd op kleinen, afstand v/h slot, binnen het enceinte er, van. Door eene; lindelaan ging men rechtstreeks uit het kasteel naar de kapel terwijl door een tweetal ophaalbruggen de gemeenschap tusschen slot en kapel bij vijandelijke aanvallen werd verbroken. De kapel lag in de parochie Loosdrecht, waarvan de hoofdkerk stond in het tegenwoordige Oud-Loosdrecht (destijds sprak men nog niet van Oud- en Nieuw-Loosdrecht); die hoofdkerk stond ter plaatse, waar thans nog de dorpskerk staat, die echter nog niet zoo lang geleden werd vernieuwd. Dddr, in het tegenwoordige Oud-Loosdrecht, woonde ook de priester, in wiens parochie de Sypsche kapel lag en die door hem werd bediend. De priester noemde deze kapel, gelijk uit oude aanteekeningen« blijk „onze capelle in der Sypc". Toen Willem Nicolaasz, alsook zijn, gade Geertruyd van Duyverden in I|o, gen ouderdom stierven, werd hun sto felijk overschot in de kapel ter rust gelegd. George Maarten, de pelgrin stierf in 1360. Waarschijnlijk werd oo hij in die kapel begraven, ofschoon h, geschiedblad er van zwijgt. Wel staat \a andere slotheeren aangetcekend, dat ■, daar hun laatste rustplaats vonden. ] het koor der tegenwoordige kerk, j. een overblijfsel der vroegere kapel i is een soort sarcophaag, waarin zie doodsbeenderen bevinden. De sarcophaa draagt echter geen enkel opschrift. Hoezeer de aanwezigheid van de sl(l kapel door de bevolkipg der Sype oo op prijs werd gesteld, dat nam niet we; dat zij slechts als hulpkerk dienst dei' en dat sedert lang de wensch opkwati dat men in de Sypc zelf eene paroclii, of hoofdkerk mocht bezitten. Geen woi der. De parochiekerk in het tegenwoo dige Oud-Loosdrecht lag een uur v< van de Sype verwijderd. De oude bre. de zandweg door Loosdrecht was dil wijls meer dan onbegaanbaar. Bij na weer was hij een modderpoel; in dei zomer leek hij eene echte zandwoestiji In vroegere tijden zong men in de 11, burige dorpen zelfs een spotversje, lu dende: „Wie gaat' er mee naar Loosdrecht? „Want daar en is de weg zoo sleclu. De passage langs dien weg was di, zeer moeilijk. Ook passeerde men we een binnenweg, die door weilanden ( liever veenlanden over eene beek, <1 Drecht geheeten, heenvoerde. Maar i regentijden bood die veenbodem ooi geen vastigheid voor den voet; soms \va hij een waar moeras. Bovendien was d tocht over de Drecht bij hoogen watei stand zeer lastig en zelfs gevaarlijk. We dra maakte men door eene soort tra| brug, een zeer primitief ding, ,\kwakel genoemd, den overgang gémakkelijkei Het pad door de veenlanden werd naa dien kwakel het Kwakelpad genoemd Beide, zoowel kwakel als het Kwake pad, zijn reeds lang verdwenen. Het i daar thans één plas, al plas; zoo gt worden door de reusachtige vervening waardoor het heele binnenste van Loo drecht in een diep meer is veranderd De verre afstand van de Sype naa de parochiekerk, alsmede de moeilijk en zelfs gevaarlijke passage er heen, vva ren oorzaken, dat de Sypers zeer dik wijls hunne godsdienstplichten niet koii den waarnemen. In de kapel in de Sj|i had geene bediening der Mis plaats, d wijl zij geen parochiekerk, doch slecln een kapel was. Ook den priester was lu meermalen niet mogelijk, den stervende; parochianen in de Sype zijne ambtelijk bediening te schenken. Bovendien ha men in de Sype geene eigen begraal plaats, zoodat de teraardebestelling i of bij de hoofdkerk moest geschiedei: uitgezonderd dan de familieleden van deslotheer, wien in de kapel eene laatsi rustplaats kon worden bezorgd. Het verlangen om in de Sype zeh eene hoofdkerk te bezitten, werd steed grooter en in het jaar 1400 scheen di vrome wensch te zullen worden vervuld toen een onverwachte twist aan die vei wachting den bodem insloeg. (Wordt vervolgd.) --- INGEZONDEN. (Bulten verantwoordelijkheid der Bedactl Copiè vativHngezonden stuiken wordt m tmiggfMKÜMlp v * Mijnheer de Redacteur! Wil een plaatsje verleenen in uw Bla voor onderstaand, waarvoor bij voorbaa mijn dank.I /r, Sedert eenigen tijd bestaat er te Hii versum eene afdeeling van de vereeniginq „De Macht van het Kleine", die to doel heeft, gelden bijeen te verzamcle; voor arme toevallijders, opdat dezen in d inrichtingen te Haarlem en Heemsted kosteloos verpleegd kunnen worden. Een patiënt uit Hilversum, oud 17 jarer is de vorige week in die inrichting opgi nomen. Nu is er wederom eene aanvrag voor een meisje van twaalf jaren, waarva; de Dokter zegt, dat er heel veel kans i op herstel. Om dit arme Meisje er ecliti te kunnen laten verplegen, moeten we no; vijf en-tachtig leden hebben. Het lidmaai schap bedraagt slechts een halve stitivt per week en wordt per drie maande; opgehaald. \Vie nu nog geen lid zijn, worde; vriendelijk en dringend verzocht, hu; naam op te geven bij ondergeteekendi die secretaresse der afdeeling hier is, opda het patientje spoedig geholpen kan worder Mej. CLINGE DOORENBOS. Badhuislaan no. 10. --- WEEZEN IN HET HUISGEZIN. Hebt gij, geachte lezers, kinderen, < beter, houdt gij van kinderen? Zoo j| dan kunt gij .ook niet ongevoelig zijl voor kinderleed en kindersmart, niet ong<: roerd bij 't denken aan en over 'tgroo: ste leed dat kinderen treffen kan: hu ouders te verliezen. „Arme stuniperds is 't woord, dat u bij 'tzien dier ongt lukkigen van de lippen komt, en „ik wo dat ik u helpen kon" is de gedachte, di ge er op laat volgen. En over hun ver der lot nadenkende vertoont zich aan i eer. groot gebouw, woning van die ongi lukkigen, droef kenbaar dikwijls aan hu uniform-achtig kleed, waar ze allen, zon der onderscheid geregeerd worden dot één huis-wet, waar van karaktervormin haast geen sprake wezen kan, omdat c te véél verschillende karakters bij elkaa zijn, en de huiselijke gezelligheid hees plaats gemaakt voor kazerne-achtige een tonigheid, en orde en regelmaat als o; militaire wijze worden geëischt. Daa komt dan menigmaal bij u op de wensc om zoo'n ongelukkige, oudcrlooze op i nemen in uw eigen woning, waar het, al thuis, zal kunnen zijn, gij 't, als uw eige kind, wildet behandelen, het in u zij vader en moeder doen zien. Maar na'as dien lust komt zich een groot bezwaa stellen; om niet zoudt ge uwe liefde uzelf geheel en al, den ouderlooze wilk! geven, maar daar komt nog zooveel ander kijken, waarvan gij, met den besten wi de kosten niet zoudt kunnen bestrijder Laat mij u dan meedeelen dat er cc zeer goede uitkomst te vinden is en *'< bij de Maatschappij tot opvoeding van wezen in het Huisgezin. De naam zegt h£ reeds, die maatschappij werkt geheel i uwen geest. Het is naar streven de wei zen buiten het weeshuis te houden, do ze te plaatsen in gezinnen die hen a hun kind beschouwen en behandeld Honderden kinderlooze gezinnen zage' met het geluk der hun toevertrouw* weezen hun eigen levensgeluk verhoog door den invloed dezer maatschap? Haar Directeur geeft u op uw verz°' de uitvoerigste inlichtingen, haar Do° gangshuis op Zandbergen bij Amersfoc staat als 't ware voor u open. Wilt1 kunt ge zelf geen kinderen tot u neffl£ anderen willen en kunnen dat wel. I°' noodzakelijke kosten moet voorzien, £ kunt daartoe bijdragen door lid of bejjj11 stiger der Maatschappij te worden. meer zulks doen, hoe meer weezen P holpen kunnen worden. Hebt gij t°e lijden met de ouderloozen? Toont het dan ook, zoo gij kunt. B. ---