UIT HET VERRE OOSTEN. De Russische vloot blijft nog altijd even raadselachtig doen. Het Wladiwostok-eskader heeft een paar weerlooze koopvaarders in den grond geboord en doet daarna niets meer van zich hooren. En de hoofdmacht voor Port Arthur, die vóór den oorlog bijna onverwinnelijk geroemd werd, blijft bijna lijdelijk toezien, dat de Japanners haar wijkplaats blokkeeren en ondertusschen de zee vrij hebben om hun troepen ongestoord over te brengen naar Korea. Men zou er uit moeten besluiten, • dat de Russen verzuimd hebben zich voldoende ter zee te wapenen en dus niet in staat zijn offensief op te treden. Want, al zijn er dan een paar bodems beschadigd of misschien voor goed onschadelijk gemaakt, wddr blijft dan toch de rest? Ze zijn dus om de een of andere reden tot werkloosheid gedoemd. Is het gebrek aan munitie of kolen? Niemand weet 't, behalve de Russische vloot-autoriteiten, maar die zwijgen diep en geheimzinnig vloot een strijd met de forten begon terwijl de transportschepen Port Arthur naderden; slechts één man van beide schepen, die in de lucht vlogen, is gedood. Het was een kanonnier, die geraakt werd op het oogenblik, dat hij een sloep te water liet. Er loopen echter ook geruchten, dat de Japansclie vloot reeds geduchte schade heeft bekomen. De heer Gunzburg, leverancier van kolen voor Russische oorlogsschepen in het Verre Oosten heeft ,o. a. verklaard, dat thans in de Japansche dokken twaalf oorlogsschepen hersteld worden, alle beschadigd sedert het uitbreken van den oorlog. Ten slotte zij, omtrent de vloot, nog gemeld, dat in Odessa groote bezorgdheid heerscht over het lot van het stoomschip der vrijwillige vloot „Jekaterino- slaw". Dit schip verliet den lOen Januari Wladiwostok. Sedert is er geen bericht van het schip meer ontvangen. De lezer kent nu de „geruchten" en kan nu even als elke oorlogscorrespondent vrij zijn fantasie laten werken ten voordeele van één der beide kampioenen. Echter begint nu de oorlog te land meer de aandacht te vragen. We willen hieromtrent allereerst vertellen, dat Japan een verbond gesloten heeft met Korea. Voorloopig is het dus gedaan in Korea met de vriendschap voor Rusland. En meer dan dat: Japan wordt er eigenlijk de heer en meester door in Korea, dat hierdoor op. al heel zonderlinge wijze zijn positie als neutrale mogendheid handhaaft. Men zal zich herinneren, dat dit rijk zich bij het uitbreken van den oorlog onzijdig heeft verklaard. En die verklaring voert het zoo consequent door, dat... de Koreaansche regeering besloot hare troepen te voegen bij de Japansche strijdmacht. Dat legertje van 10000 ongeoefende Koreanen helpt den bondgenoot wel niet veel, maar toch teekent het de huidige sympathieën. Intusschen heeft Rusland met bekwamen spoed verklaard, dat het alle door Japan op grond van dit contract te nemen maatregelen als onwettig beschouwt en dus niet erkent. Verder is er een officieele mededeeling van generaal Pflug, dat de Russische ruiterij Korea is binnengerukt. Ze wordt gevolgd door bereden infanterie."1 Volledigheidshalve voegen we er bij, dat volgens een gerucht uit Chineesche bron — niet erg vertrouwbaar dus — reeds slag geleverd is in Korea. Een bereden detachement van de Russische voorhoede zou ongeveer tweehonderd werst aan gene zijde der *'doc Korea zijn binnengereden en •_,> een Japansche afdeeling gestooten. De Japanners werden teruggeslagen en namen de vlucht met achterlating hunner paarden, die hen door de kozakken waren afgenomen. In zuidelijk Mantsjoerije is alles rustig. Als staaltjes van Russische geestdrift geven we nog het volgende: Een dochter van kolonel Maximof te Riga heeft besloten den oorlog mee te maken. De minister heeft haar ingedeeld bij het regiment tirailleurs. Zij zal binnenkort naar het Verre Oosten vertrekken. Mej. Kscheslcinskaïa, een beroemde Russische danseres, zal eveneens binnenkort naar het oorlogsterrein vertrekken. Zij is door den Tsaar met haar moedig besluit gelukgewenscht. Tolstoi heeft bepaald dat 1000 exemplaren van zijne volledige werken zullen verkocht worden ten bate van de troepen te velde. De Russen hebben in Mantsjoerije te kampen met vinnige koude en geweldige sneeuwstormen. Onze afbeelding vertoont een aantal Mantsjoerijsche infanteristen in hun dikke winterkleeding, staande om een maxim. Dezer dagen moesten midden in Siberië duizenden Russische troepen uit de treinen stappen, omdat deze, door een of ander ongeval niet meer voort konden. Na een marsch van een vollen dag kwamen zij op een plaats, waar zij meenden goed voedsel en onderdak te zullen vinden. Tot hun teleurstelling vonden zij niets dan eenige schamele hutten en loodsen en geen voedsel. By een koude van 35 gr. waren de troepen genoodzaakt in de open lucht te overnachten I Zij staken dan ook de hutten en loodsen in brand om eenige warmte te hebben. Den volgenden dag moesten zij terugloopen naar den spoorweg, op welken tocht eenigen van de manschappen bezweken! Wel prettig, soldaat te rijn in het Siberische legertje van Vadertje! Dat de Japanners bij den aanval op Port-Arthur ook verliezen hebben geleden, moge blijken uit het feit dat te Sassebo zeven gewonde machinisten aankwamen van de stoomschepen, die de Japanners in de haven van Port-Arthur trachtten te doen zinken. 't Laatste nieuws over den oorlog geeft het volgende telegram: Vijftien Japansche oorlogsschepen verschenen hedenmorgen voor Port-Arthur en openden een woedend bombardement. De kruisers Novik, Askold en Bayan en vier torpedobooten stoomden naar buiten, om den aanval te weerstaan, maar werden genoodzaakt terug te gaan. De Askold is in zinkenden staat, de Novik is zwaar beschadigd, een torpedoboot is gezonken. De Rctvisan heeft wederom schade bekomen. Het bombardement duurde twee uren. Daama verwijderde de Japansche vloot zich in volmaakte orde. Er is eenige Russische artillerie .naar de Duivenbaai gezonden. 't Begint er voor de Russische vloot minder goed uit te zien. Waarom werden niet meer schepen uitgezonden om de Japanners te verjagen? Konden die niet uit de haven komen ? Zoude het plan van de Japanners om in den ingang van de haven van Port-Arthur schepen te laten zinken, dan toch gedeeltelijk geslaagd zijn, zoodat alleen de kleinere oorlogsschepen de haven kunnen verlaten? Het laatste telegram geeft te denken. RUSSISCHE BEREDEN INFANTERIE MET MAXIM, IN WINTERTENUE. --- En en van 't Gooi. DE SYPEKERK. (Vervolg.) Wouter van Mijnden was dan in 1423 overleden en zijn kasteel te Mijnden was voor Jan van Beijeren in bezit genomen en werd door Hendrik van Njjenrodo bewaard; die tevens voor de goederen en renten van Mijnden zorg droeg, liuim een jaar later stierf echter ook Jan van Beijeren, naar het schijnt door vergiftiging. De dood van haar oom bracht voor Jacoba van Beijeren evenwel geene uitkomst, want thans trad als kampioen tegen haar op haar neef, Filips van Bourgondië, de erfgenaam van Jan van Beijeren. Gelijk uit de geschiedenis bekend is, moest Jacoba den strijd tegen hertog Filips van Bourgondië opgeven en werd er in 1428 een verdrag gesloten, waarbij hertog Filips het bestuur in handen kreeg, terwijl Jacoba den titel van gravin en een schijn van macht behield. Met Jacobai Ji-ad ook de heer van Mijnden zijne macht verloren. Amelis, de zoon van Wouter, maakte wel aanspraak op zijns vaders erfgoed, maar dit was in handen van zijne vijanden en werd sedert den dood van Jan van Beijeren bewaard voor Filips van Bourgondië. Deze laatste was zeer verbitterd tegen Amelis van Mjjnden en schonk in 1427 ket kasteel van Mijnden met allen toebehoor aan een anderen edelman weg; maar in het volgende jaar, toen hertog Filips met Jacoba het hierboven reeds genoemde verdrag sloot, genoot ook Amelis de vruchten van de bevrediging tusschen Filips en Jacoba: Amelis werd gesteld in het bezit zijner goederen en trad nu in zijns vaders (Wouter's) plaats. Vijf jaren later, in 1433, komt er opnieuw eene belangrijke verandering in de verhouding tusschen Filips en Jacoba en in verband daarmede en als gevolg daarvan eene lieele verandering in de Sype en ten opzichte van de Sypekerk. Jacoba van Beijeren had zich bij het verdrag in 1428 verbonden, geen huwelijk . aan te gaan zonder toestemming van Filips van Bourgondië en meer anderen. Jacoba was echter in stilte toch in een huwelijk getreden. Toen dit bekend werd, dreigde Filips, Jacoba's man te laten dooden en om hem te redden, stond Jacoba aan Filips van Bourgondië den grafelijken titel en de schaduw van de macht, die zij nog bezat, af. Zoo was dan het Beijersche gravenhuis verdwenen en het Bourgondische daarvoor in de plaats getreden. Mijnden had voor het eerste, Sypesteyn voor het laatste gestreden en Sypesteyn oogstte de vruchten van zijnen strijd en van hertog Filip's overwinning. Nog in hetzelfde jaar 1433 mocht Cornelis Ascanius naar de Sype terugkeeren, waaruit hij 33 jaar geleden door Wouter verdreven was. Filips van Bourgondië, nu graaf van Holland geworden, herstelde den heer van Sypesteyn in al zijne rechten in de Sype en gaf hem toestemming, het slot aldaar te herbouwen en weder te betrekken. Filips van Bourgondië, die een uitstekend regent was, trachtte aan de Hoeksche en Kabeljauwsche twisten voorgoed den kop in te drukken en zocht daarom alle geschillen tusschen de edelen • zooveel mogelijk uit den weg te ruimen. Zoo ook tusschen Sypesteyn en Mijnden. Terwijl hij dan Cornelis Ascanius in zijne rechten in de Sype herstelde, maakte hij tevens de schikking, dat ook de oude rechten van Mijnden in de Sype zouden worden erkend en werd vastgesteld, dat, tot erkenning van die rechten, de heer van Sypesteyn een zekeren cijrw zoude betalen aan den heer van Mijnden. Dit laatste is ook geschied en heeft stand gehouden tot, nu ongeveer 100 jaren geleden, de Fransche revolutie ook hieraan, gelijk aan zooveJe dingen, een einde heeft gemaakt. Zoo keerde Cornelis Ascanius dan in 1433 in de Sype op zijn vaderlijk erfgoed terug- Het slot, dat reeds bij de bestorming en inneming in 1400 zooveel had geleden,- was gedurende de 33 jaren, welke sedert voorbijgingen, nog grooter ruïne geworden en de omgeving was veel veranderd en verwilderd. Weldra heerschte er in de Sype de grootste bedrijvigheid. Het slotterrein werd in zijne® ouden vorm hersteld, de deels gedempt® gTachten uitgediept, veel zorg besteed aan het geboomte, dat steeds den omtrek sierde, maar waarin behoeftes hand al te ruw had huisgehouden. Onderwijl verrees ook het oude slot uit zijnen' treurigen staat van verval werd weer de oude sterkte in de Sype, die door Cornelis Ascanius en de zijnen werd betrokken. Hij was weer de slotheer; doch was het slot vernieuwd, hijzelf was t&r verouderd: hij was een grijsaard geworden- Maar — nu de slotkapel, of liever: de Sypekerk! Ja, zij stond er nog, doch bet scheeve in de verhouding omtrent haar nog altijd niet recht geworden. De oude kwestie over haar was nog niet opgelost, wel was die kwestie eene andere phase ingetreden. . . Had hertog Filips Cornelis Ascanius ta a' zijne rechten in de Sype hersteld, die herstelling hield'in de erkenning van al de recnten, die de slotheer ten opzichte van de kerfe de voormalige slotkapel, kon doen gelden, e TOn welke rechten hg nimmer afstand had gedaan. De kerk was in haar oorsprong de kapel van het slot; de heer van Sypesteyn bleef aanspraak maken op het stichtingsrecht en bovendien stond zij op het slotterrein, yraarop Cornelia Ascanius heer en meester ■was. Aan den anderen kant stond niet minder *ast, dat do kerk sedert lang in publieken dienst was. Cornelia Ascanius, die aan den bisschop niet mede had verzocht de kapel tot eene hoofdkerk te verheffen, mocht haar nog, •Is weleer, als de slotkapel willen beschouwen, bare verheffing tot hoofdkerk door den "bisschop had plaats gehad en van een kerkelijk standpunt bezien was zij eene hoofdkerk, de kerk in de parochie Sype en het recht van patroonschap was door den bisschop aan Monden geschonken. De kwe3tie had eene burgerlijke en eene kerkelijke zijde, en in zoo- Ter ze van kerkdijken aard was, stond hertog Filips er buiten en kon hij er niets in beslissen. De kwestie was thans nog ingewikkelder dan vroeger. De kerk stond op het terrein, dat tot de naaste omgeving van het kasteel behoorde, en gelijk in het jaar 1400 aan Cornelis Ascanius het kasteel met geheel zijne omgeving door geweld was ontnomen, zoo nam hij thans, nu hij in zijne rechten hersteld, was, bet geheel weder in bezit. Maar ten opzichte jran het kerkgebouw kwam hij hierdoor in geweldige botsing met het kerkelijk bestuur, dat krachtens de ambtelijke beschikking van bisschop Frederik van Blankenheim in het jaar 1400 het gebouw beschouwde als de kerk in de parochie Nieuw-Loosdrecht of Bype, en waarvan het recht van patroonschap toekwam aan Mijnden. De verwijdering tus- Bchen Cornelis Ascanius en de kerkelijke ambts- Idragers werd zeer groot, nog grooter dan Ee vroeger reeds was. De heer van Sypesteyn bleef echter op zijn stuk staan en veroorzaakte kerkelijk daardoor groote moeilijkheden, tengevolge waarvan hij zich een zwaar kerkelijk oordeel op den hals haalde. (Wordt vervolgd.) Wegens plaatsgebrek moeten eenige ingezonden stukken blijven liggen tot pen volgend nommer. RED. . ---