RECHTSZAKEN BEKLAAGDE EN GETUIGE. MEINEED? Voor de rechtbank te 's-Herïogsnbusch stond terecht A. M. B. ee.i jongen uit Oss, beklaagd ter zako van poging tot diefstal djor middel van Braak. Beklaagde had mat zijn, vriendje A. Schuarmans het plan gevormd om te gaan stelen, wat ze vindon, konden: ei ;ii» hadden zé de kippen van L. Emans op het oog'. Zo moeiten dan door een. gangetje, aan het eh»de waarvan een deur. was, die dan, verder toegang gaf tot di kippen. Toen zo 'bezig waren, werden ze gestoord daor da politie, die a - kwam op het geluid, veroorzaakt daor het forceeren van do deur. Ze liepen heen e» tegelijk in de val. Bekla'agdj had een breekijzer, dus werd hij' t zekerst voor ee.t inbreker gehouden. A. Schuurman?, die bij hem aangetroffen was, had aan di politie verklaard, dat beklaagde iets gedaan had aan. de'deur doch voor de rechtbank ontkende liSj. die en meerdere verklaringen, aan da politie te hebben afgelegd en roleef, oadinks herhaalde waarschuwing van den president irï verband met den afgelegden "eed, ia die houding volharden. De president liet hem toert in de cel brengen 'om tot nadenken te komen, doch de jongen vertrok geen spier. Getuige Feldkamp, agent van politie ie Oss, was de twee 'klaaten 's mc'nts in de Carnuelietenstraat tegengekomen. Een liep langs den muur en wierp stilletjes een lange ijzeren staaf weg. Naar die handeling gevraagd. ontkende hij ecm ijzer ?ehad te hebber Het ijzer pa;te ia de indrukken! der deur, waar de vrienden met inbraak begonnen waren. De politieman had het gemorrel aan da deur uit de verts gehoord, dbc'i de inbrekers hadden het werk reeds gestaakt alvorens do politie genaderd was: Met eenige plankje» gaf do politieman aan do rechtbank een aanschouwelijke voorstelling van de wijze van inbraakspoging. Na eenigen tijd werd getuige Schuurmans weer wit da cel in dï rechtzaal toegelaten. Jo hebt nu gezien, hoe dj gevangeniscel er uit ziet — aldj> dj president — hoe is 't nu, zeg je nu de waarheid? Hebt ge niet aan den inspecteur Van Kempen gezegd, dit beklaagde iets deed aan ds dïur, aan het eirodb van het gangetje? „Ik weet het niet meer", antwoorddï beklaagde weifelend en na eienigo aarzeling zeide hij verder: „Ik! heb maar ra 3 a'ia inspecteur van Kempen gezegd, dit ik door B. gevraagd wa# om mee te gaan stelen. Ik was bang, dit Va» Kempen mij zou slaan en hij heeft mij ook dan arm) dik e.i blaa.v geslagen". De president verzocht djn' griffier acte tenemen van het zoo- juist verklatrd; en dat door Schuurmans werd staands gehouden. De griffier las daarna, da verklaring voor. „Waarom kom je daar nu pas mee voor den dig, da,t Van; Kempen jo zou geslagen hebben?" vroeg getuige Fcltfcamp, d'.e tevens beslist ontkend;, dat dei inspecteur had geslageil. Gciuigo Vafo Kempen verklaard?, dat hij Schuurmans met dj mouw haxJ gegrepsn en op de bamk had geduwd. De rechtbank begaf zich' daarna in raadkamer. t Duurdj laJng' en ia da rechtzaal werd intusschen stil gewacht. Toen da rechtbank weer was teruggekeerd, las d; preïidant ' bedoekte verklaring aan Schuurmans voor, legdj er den nadru't! op, dat het 'nu Voos* dia laatsto maal was cn er beslist moest -worden. Schuurmans bevestigd; nogmaals, dat Van Kempen geslagen had en wel met d;a gummistok. Do presidint verzochï dut Schuurmans ds verklaring zou teekenen. „Ik teeken niet", aildaï Schuurmans, „als ik er daar mee aanhang I Mar* ik houd Vol, dait hot wddr ie: ik foèn mishand;'*!". Nog ecnigo minuten latig trachtte da rechtbank aan Schuurmans duidelijk fa maken, dait hij gevaarlijk spel spocld:. En of hij das» wilde teckenen of nier. De verklaring, na zoo htrbaalda malen te rijn uiteengezet, blijft onder eed; afgelegd. Getuige wais nief te bewegen en bleef volhouden. Het O.M. getatte vervolgens rechtsingang tegen Scliuuimajns, dia verdacht werd van meineed en cisclmq diens onmiddellijke ge* vamgcEixcming. En weer werd dai Vcrdrtichi'.q op de fout gewezen, doch onbewogen, lki: hij eicli! heenleiden naiar da cel. I Do verdere bchaiudcMng yan, de strafzaak tegen B. •word dalnpna voor onbapaaMün, tijd uitgesteld. • I --- LETTEREN EN KUNST. MUZIEK. Liederavond van mevr. Van Lidtli de Jeude—Van Rossem te Baarn. Kai do voltooiing van een zijner laatste werken: „Das Lied von der Erde", zonk Maliler — het voorjaar buiten weervindend — snikkend op de knieën bij het gezicht der dampende jonge velden en der in kleurenpronk opengebarsten boomknoppen.... „Ging heut Morgen übers Fcld1, Than noch auf den Grascrn hing" — zoo klinkt het in de „Lieder eines fahrenden Gesellen" — en uit die twee regels laat de jeugdige Mahler ons de wondere bekoring van den lente-ochtend tegenstroomen I Vol frisch gevoel voor de natuur en naïef-dichterlijk zijn deze „Wandcrbursch"-l:ederen, die feitelijk — titel en tekst geven dat duidelijk aan — voor een mannenstem zijn bedoeld Zo worden gaarne gezongen deze liederen, maar niet altijd' hoort men ze mooi zingen cn vaak worden de moeilijkheden te zeer onderschat. Ook mevrouw Van Lidth de Jeude heeft de schoonheid dezer zangen niet in het volle licht kunnen plaatsen. Er was to weinig warme uitdrukking in de voordracht, een gevoelige zegging ontbrak en het snijdende leed van „Ich hab' ein glühend Messer, ein Messer inmeiner Brust" Brust" hebben we niet 'gevoeld. In Wolf-Ferrari's „Rispetto" en „Siciliana" van Pergolese had de zangeres zich nog niet ingezongen en was het moeilijk de draagkracht der stem te beoordeelen. Dat van den Italiaanschen tekst een vertaling werd opgenomen, zullen velen ongetwijfeld hebben gewaardeerd — maar waarom was die niet in het Nederlandsch ? Do liederen van Richard Strauss lagen mevrouw Van Lidth de Jeude bijzonder goed en werden zeer verzorgd voorgedragen. Hier kon men ook de goede kwaliteiten van het geluid opmerken en viel de wijze van zingen zeer te loven. De stem heeft nog niet voldoenden glans om ons een geheelen avond te kunnen boeien, maar zal bij voortdurende serieuse studie zeer zeker winnen aan kleur. Dat de zangeres het ernstig meent met haar kunst, bleek ook uit dè voordracht van drio liederen van Max Reger: „Maiennacht", „Mit Rosen beatreut" en „Waldeinsamkelt". Den tekst van dit laatste lied! heeft de componist wel wat zwaarwichtig opgevat. Zóó melancholisch behoeft „Kommt mein Schatz und sclileichet sich um mich und' kusset mich" toch heusch niet te klinken 1 „Wiegenlied im Freien" van Kirchner- Schmiedeli werd gevoelvol gezongen; toegevoegd aan het programma werd nog een compositie van Hendrik van Oort — niet een van zijn meest belangwekkende — op een gedicht „Tote Tage" van Ernst Krauss. In Duparc's „Soupir" viel veel Igoeds te waardeeren; de psyche van Diepenbrock's prachtige „Berceuse" had mevrèjaw Var Lidth Êch nog lang niet eigen'gemaak,"- en César Franck's stemmingsvolle „Nocturne" miste de treffende expressie. Veel beter was de voordracht der viiTr Wolfliederen: „Das verlassene MagdeleS", „Wer rief dich denn?", „Nun lass uns Frieden schliessen" en „Fussreise" al ware mij van het laatste een wat vlugger tempo liever geweest. Met hartelijke toejuichingen en een schat van bloemen heeft men mevr. Van Lidth de Jeude voor haar zang gehuldigd. Jammer dat deze Hollandsche zangeres er niet aan gedacht heeft ten minste één lied met Hollandschen tekst te zingen I Aan den vleugel zat mevrouw Helena van Lunteren—Hansen. Zij heeft zich in elk opzicht een voortreffelijke begeleidster getoond en het speet me dat we haar fijnvexzorgd klavierspel niet in eenige pianosoli konden waardeeren. Uiterst gevoelig en zich volkomen gevend heeft mevrouw van Lunteren alle liederen geaccompagneerd, zich ten volle bewust van hetgeen Gustav Mahler eens aan Bruno Walter schiref: „Wat men musiceert, dat behoort de geheele mcnsch te zijn.".... H. F. K. --- Muzikale praatjes door Bernard Hattink. IV. Ofschoon het mij aanlokkelijk toeschijnt over het begrip schoon in de muziek een meer diepgaande philisophisch-metaphysische beschouwing te houden zou dit den niet-wijsgeerig geschoolden of onvoorbereiden lezer te veel vermoeien. Eigenlijk had ik gehoopt, dat mijn zwakke poging anderen — o.a. de mannen van het vak — uit hun tent zou hebben gelokt om mijn streven naar het zoeken van een toetssteen, waaraan de muzikale schoonheidswaarde kan worden getoetst, te steunen. Maar dit ligt misschien nog wel in hun bedoeling. Mijn gedachtegang was als volgt: Meer dan dertig jaren geleden werd „Vom musikalisch Schonen" van prof. Eduard Hanslick door Daniël Kiehl, oud-assistent-resident in Ned.-Indië in het Nederlandsch vertaald. Hanslick's schitterende essays hadden toen in Duitschland naar ik meen hun achtsten druk reeds beleefd. Kiehl, een Nederlandsch philosooph en musicus van meer dan gewone gaven, beleefde niet veel genoegen van zijn moeite, van zijn reuzenarbeid. Zijn vertaling was niet alleen een meesterwerk, de annotaties, waarmede hij Hanslick's beroemd werk voorzag, maakten'de bestudeering ervan een 'genot. Voor mij ligt een ander voortreffelijk stuk arbeid van den grooten Kiehl, de „Natuurlijke Historie van den Filistijn", een werk, dat gij, waarde lezer, zeker niet in uw boekenkast hebt staan. Jhr. J. L. De Casembroot schreef in de „Muzikale Kroniek" in het „Dagblad van Zuid-Holland en 's-Gravenhage" van 16/17 October 1892: „Mijn lezer, er is (in September 1892) over muziek, in Nederland, in het Nederlandsch, een mooi werk verschenen, en ik vind dit feit zóó zeldzaam en zóó belangrijk, dat ik er mij reeds een verwijt van maak uwe aandacht er niet eerder op gevestigd te hebben. Daniël Kiehl gaf ons een doorwrochte en zeer ernstige bewerking van Hanslick's bekende (bekende? B. H.) studie „Vom Musikalisch Schonen" Mag dus „Over het Begrip van Schoon in de Muziek" als eene aanwinst voor onze muziekboekerij worden beschouwd, het is dit niet minder voor onze letterkunde, en met het oog op deze schijnt het mij niet alleen een aanwinst, maar ook eene overwinning." Later gaf dezelfde muzikoloog nog een uitvoerig verslag van dit werk in het „Maandblad voor Muziek" van Mr. Henri Viotta van November d.a.v. Maar ondanks deze gunstige beoordeeling van een erkende autoriteit op muziekgebied werd Kiehl's boek in Nederland niet gekocht. Ik kocht het zelf als 14-jarige jongen en heb het sindsdien als mijn kostbaarste bezit beschouwd. Weet ge, lieve lezer, hoeveel exemplaren de heer Kiehl van zijn meesterwerk heeft verkocht? Nog geen 25 stuks. En van de koopers behoorden cf geen vijf tot de vakmusici. Kiehl kon dit constateeren, wijl hij zelf zijn boek uitgaf. Kiehl was, m.i. terecht, verontwaardigd over het geringe succes van zijn — absoluut ideëel — pogen Hanslick's — d.i. dus Schopenhaucr's — muziek-aesthetiek in Nederland bekendheid te geven. Hij vergat, dat de dagen van Orlandus Lassus, Van Okeghem en hunne groote Italiaansche en Duitsche leerlingen tè ver achter hem en ons liggen. Hij vergat, dat bij ons een musicus slechts gezag heeft, wanneer hij, na al of niet aan bepaalde examens te hebben voldaan, gerechtigd is het etiquet „beroeps-musicus" te voeren. Daniël Kiehl meende, dat althans deze „vakmannen" zijn- boek zouden hebben aangeschaft. Ik wil u zijn oordeel over het feit, dat zulks niet gebeurd is, niet onthouden. Op de door hem-zelf gestelde vraag, waaraan dit negatieve succes viel toe te schrijven, antwoordt hij in zijn hiervoren aangehaald werk: „Alleen hieraan, dat nog altijd geen tittel of jota afgaat van het oordeel, reeds in 1840 door den heer van den Hemelschen Berg over de musici van beroep uitgesproken: „Welk een armzalige ontwikkeling, na zulk eene geestmoordende opvoedingl In hen bevestigt het zich ten volle, dat de muziek buiten het verstand, ja buiten het hart kan omgaan en geheel werktuigelijk blijven, zonder op te houden voortreffelijk te zijn. De meesten zijn weinig onderrichte menschen; zij lezen nooit; zij oordeelen scheef; zij zijn partijdig, smakeloos, flauw, onbeteekenend; velen zien in hunne kunst niets hoogers dan eene broodwinning; zij maken een gedeelte van hun instrument uit, zonder hetwelk zij luttel waard zouden zijn, en missen gewoonlijk den ernst welke aan een ware kunstenaarsnatuur eigen is; hun gedrag zou er de bewijzen van kunnen leveren." Een hard oordeel voorwaar, doch in den kern nog altijd juist, al zijn wij op dit gebied de laatste jaren zeer zeker hard vooruit gegaan. Maar ook deze zijde der onderwerpelijke quaestie mag ik hier niet in den kring mijner beschouwingen trekken. Het zij mij vergund voor ditmaal te besluiten met de stelling door Schopenhauer geponeerd en door Herbart en Hanslick verder uitgewerkt en door laatstgenoemde m.i. gegrondvest en tot nu toe nimmer afdoende weerlegd. „Wie de onbewustheid der voorstellings-massa's, door welke de indrukken bepaald worden, niet kent of niet erkent, die kan ook niet toegeven, dat de componist, wiens objectief vormen verder dan dat van ieder ander kunstenaar van bewuste opzettelijkheid moet verwijderd blijven, met zijne toonformaties een onbewust daaringelegden inhoud onbewust zou hebben willen uitdrukken, en dat de hoorders dien onbewust zouden verstaan." Met heeft nadien — in Duitschland, Frankrijk en Engeland — getracht deze stelling omver te werpen, doch de gevolgen waren gewoonlijk, dat de zaak er niet helderder op werd en dat de bestrijders den beganen grond, waarop Schopenhauer steeds bleef, gingen verlaten. Voorloopig hoop ik toch een steentje te hebben bijgedragen om meer bekendheid te geven, althans meer belangstelling te wekken voor Hanslick's meesterwerk „Vom Musikalisch Schönen", dat geen enkel muziekbeoefenaar kan ontberen, wil hij zich van het wezen der muziek eenig begrip vormen. De vraag, „wat is goede muziek?" is werkelijk niet zoo eenvoudig te beantwoorden of men zou moeten oordeelen als Heinrich Heine in zijn Vertrouwelijke Brieven aan August Lewald: „Doch wat is muziek? Deze vraag heeft mij gisterenavond uren lang uit den slaap gehouden. Het is met de muziek wonderlijk geschapen; ik zou kunnen zeggen: zij is een wonder. Zij staat tusschen gedachte en verschijning; zij staat als middelaarster tusschen geest en stof; zij is beiden verwant, en toch van beide verschillend: zij is geest, maar geest, die zich in den tijd uitstrekt; zij is stof, maar stof, die geen ruimte behoeft. Wij weten niet wat muziek is. Maar wat goede muziek is, dat weten wij, en nog beter weten wij, wat slechte muziek is; want van de laatstbedoelde is ons een menigte ter oore gekomen. De muzikale critiek kan zich slechts op proefneming, niet op synthese gronden. Zij moest eigenlijk de muziekwerken alleen onderscheiden naar hun vermogen om te behagen, en als maatstaf aannemen het totaal van aangename indrukken, welke zij op het publiek hebben gemaakt. Niets is onvruchtbaarder dan het theoretiseeren in de muziek; hier zijn wel is waar wetten, wiskundig vastgestelde wetten, maar deze wetten zijn niet de muziek, maar hulpmiddelen, evenals de teekenkunst en de leer der kleuren, of zelfs palet en penseel niet de schilderkunst zijn, maar slechts middelen en grenzen. Het wezen der muziek is openbaring; er laat zich daarvan geen rekenschap geven, en de ware muzikale critiek is een ervaringswetenschap. Ik ken niets onverkwikkelijkers dan een recensie van Monsieur Fétis, of van zijn zoon, Monsieur Foetus, waarin a priori, op innerlijke gronden, een muziekwerk zijn waarde toegekend of ontzegd wordt. Dergelijke recensies, gehuld in een zeker argot, en gelardeerd met technische uitdrukkingen, die niet aan de algemeen beschaafde wereld, maar slechts den uitvoerenden kunstenaars bekend zijn, geven zulk zinledig geschetter een zeker aanzien bij de groote menigte. Evenals mijn vriend Detmold voor de schilderkunst een handboek geschreven heeft, waardoor men in twee uur tijds kunstcriticus wordt, zoo moest iemand eens een dergelijk boekje voor de muziek schrijven, en door een ironische woordenlijst der muzikale recensie-frazen en des orkest-jargons aan het zinledige handwerk van een Fétis en een' Foetus een einde maken. De beste muziekcritiek, de eenige, die misschien iets bewijst, hoorde ik verleden jaar te Marseille aan de open tafel, waar twee handelsreizigers zaten te disputeeren over de question brülante of Rossini dan wel Meyerbeer een grooter meester was. Zoodra de een den Italiaan de grootste voortreffelijkheid toekende, opponeerde de ander, maar dat niet met droge woorden, hij neuriede echter eenige bijzonder schoone melodieën uit „Robert le Diable". Hierop wist de eerste niet treffender te antwoorden; dan door met vuur eenige passages uit de „Barbiere di Seviglia" daartegen in te neuriën, en dit hielden zij vol gedurende den geheelen tafeltijd; in stede van een vermoeiend debat, èn van zinledige redenaties, gaven ze ons de kostelijkste tafelmuziek en ten slotte moest ik toegeven dat men over muziek in het geheel niet, of slechts op deze realistische wijze behoorde te disputeeren.'' --- SPORT. KORFBAL. AMERSFOORT—DE GOOIERS 1—5. Ook in haar tweeden kampioenswedstrijd is het de blauwhemden niet mogen gelukken om succes te behalen. Technisch en tactisch was dan ook het spel der Gooiers stukken beter dan dat der Amersfoorters. Onder leiding van scheidsrechter Tommei wordt Zaterdagavond tegen half zeven op het Zwaluwen-terrein tc Hilversum een aanvang met den strijd gemaakt. Amersfoort mist Groot, die in den wedstrijd tegen Oosterpark buiten gevecht is gesteld, en heeft haar opstelling geheel gewijzigd. O.i. was dit een tactische fout van Snapper, daar hierdoor het samenspel nu geheel en al verloren ging. De Gooiers toonen zich aanstonds de meerderen. Als een wervelwind passeert Kokje v. Achterbergh, doch zijn schot gaat over. Hoewel de Laarders in het veld sterker blijven, kan Amersfoort, speciaal door hard en correct werken van Snapper in het middenvak, ook enkele malen tot den aanval overgaan. Na een lOtal minuten lost Holmer een onverwachts onderhandsch schot en... Amersfoort leidt. Nog meer komen de Laren-Blaricummers opzetten. Na keurig spel van Lensselink heeft deze pech met een schot, dat op den rand van den korf afstuit. Even later echter heeft hij met een magnifiek schot toch succes. De wisseling brengt de Gooiers een nog grooter overwicht. Kokje speelt in het middenvak een schitterend spel en de aanval der familie Kots krijgt druk werk. Na een half uur profiteert Herman Kots van een vrijen kans ontstaan uit het nemen van een vrijen worp. Het fraaiste doelpunt maakt hierop Wim Kots, die een bal schitterend onderschept en uit zeer moeilijke positie in eens den bal door den korf jaagt. Het begint dan hard te regenen. Als het fluitje van den scheidsrechter voor rusten klinkt, denkt menigeen dat tijdelijk gestaakt zal worden. Met goedvinden van beide partijen wordt echter direct gewisseld en weer door gespeeld. Het terrein gelijkt dra op het zandgedeelte een modderpoel, terwijl het gras uiterst glad is. De Amersfoorters hebben hiervan de meesten last door hun veel zwaardere spelers. De groenzwarten zijn ondai ks de gladheid van het leder veel meer balvast. De Gooiers zijn eihter in -en slechte positie. Rinus v. d. Hoek is in den aanval een groot struikelblok en remt den aanval steeds, waardoor het de overigen haast niet doenlijk is er door te komen. Ans van 't Hoenderdaal is voor den Gooierskorf een voortdurend gevaar, daar ze onvoldoende wordt bewaakt. Met eenige goed schoten heeft ze pech. Ze zondigt echter te veel tegen den loop-regel. Éénmaal, als een bal van haar hand door den mand gaat, is er juist voor loopen gefloten. Hoewel Bep v. Loenhout goed dekt, kan ze toch niet verhinderen, dat Mans Udo de Haes er eens zeer vlug van doorgaat en keurig inzet. Handig een bal onderscheppend, krijgt Seljée kort hierna de gelegenheid den stand op I—s te brengen. Hiermede komt tevens het einde en hebben de Gooiers hun kampipenscompetitie uitstekend ingezet. Bij hen speelden Maarten Kokje en Wim Kots een schitterende partij, terwijl ook Herman Kots, Lensselink en Seljée zeer goed spel gaven. Van de dames viel het spel van Mans Udo de Haes en Martha Roelof Heyermans het meest op. . --- HOCKEY. DE GOOISCHE H. C. BLIJFT 1e KLASSER. In de Ned. Sport lezen we d.d. 2 Mei: Aangezien geen elftal der 2e klasse in aanmerking komt om tegen de Gooische H. C. uit te komen, blijft laatstgenoemde vereeniging in de le klasse gehandhaafd. -)o(- --- WIELRENNEN. Voor het eerst in dit seizoen was Moeskops, de wereldkampioen-sprinter, weer eens op de baan, thans te Rijswijk. Zijn tegenstanders, eveneens van internationale bekendheid, waren Poulain (Frankrijk) en De Graeve (België). Dat hij echter geen zwaren strijd zou hebben, was reeds vooruit te zien. In den len rit van de internationale sprintmatch, tevens het eerste nummer van het programma, nam Poulain de kop, gevolgd door Moeskops en den Belg in de achterhoede. Als de bel gaat tracht Poulain Moeskops vooruit te laten gaan, doch deze bedankt voor de eer en als de sprint ingezet wordt, komt onze Peter geweldig opzetten, om met een '4 wiel als eerste te eindigen, Poulain als 2e en De Graeve als 3e met % wiel. Alvorens tot den 2en rit over te gaan, komt als no. 2 van het programma een wedstrijd achter groote motoren over 15 K.M. (3714 ronden). Hierin komen uit: 1. Jubi met gangmaker Jubi (Parijs), 2. Ruysseveld met gangmaker Masicot (Antwerpen), 3. Boogmans met gangmaker Cumps (Brussel), 4. Van der Stel met gangmaker Nachtmann (den Haag). Al spoedig blijkt, dat Ruysseveld stukken boven zijn medepartners uitsteekt en spoedig geeft hij dan ook den eersten lap, om zulks achtereenvolgens nog eenige malen te doen, zoodat hij onbedreigd wint in II min. 55 sec.; 2e wordt Van der Stel op 3 ronden en 30 meter; 3e Boogmans op 3 ronden 200 mèter; en 4e Jubi op 4 ronden en 320 meter. No. 3 van het programma brengt den 2en rit van den internationalen sprintmatch eveneens over 1200 meter (3 ronden). Moeskops neemt direct den kop en behoudt dezen tot het einde. 2e werd de Graeve met 1 lengte, 3e Poulain met 2 lengten. No. 4 was een puntenwedstrijd voor professionals over 10 K.M. (25 ronden). Deze in vijf klassementen verreden wedstrijd, waarvoor 11 deelnemers in de baan verschenen, gaf den volgenden uitslag: Je klassement: Vreeswijk, Hulst, Bontekoe, v. Duyn en IJzerloo. 2e klassement: Vreeswijk, Bontekoe, Hulst, Thijssen en IJzerloo. 3e klassement: Vreeswijk, v. Duyn, Bontekoe, Hulst en IJzerloo. 4e klassement:. Vreeswijk, v. Duyn, Bontekoe, Hulst en IJzerloo. 5e klassement: Vreeswijk, y. Duyn, Bontekoe, Hulst en IJzerloo. Zoodat de totaal uitslag gaf: 1. Vreeswijk met 30 punten, 15 min., 233/b sec.; 2. Bontekoe met 19 punten, 3. W. v. Duyn met 18 punten, 4. v. d. Hulst met 15 punten en 5. IJzerloo met 6 punten. Wedstrijd no. 5 bracht den 3en rit van den internationalen sprintmatch, waarbij Moeskops achteraan komt om bij de eindspurt geweldig naar voren te komen. Hij moet echter Poulain voor zien gaan met banddikte. Poulain alzoo le, 13V# sec.; 2e. Moeskops met banddikte; 3e. de Graeve 1 wiel. De totale uitslag is hierdoor Moeskops le, met 4 punten; Poulain 2e, met 6 punten en de Grae. ve 3e, met 8 punten. Daarna komt als no. 6 den 2en rit achter motoren over 30 K.M. (75 ronden). In de 4oe ronde krijgt Ruysseveld een lekken band en moet van fiets verwisselen, 't geen hem echter ruim 2 ronden achterstand bezorgt. Er wordt ge(n vergoeding toegestaan. Zoodra hij den motor weer te pakken heeft wordt goed aangepakt en in de 63e ronde heeft hij 1 ronde ingehaald en in de 71e ronde neemt hij de 2e ronde terug Hij kan het echter niet tot le brengen, zoodat de uitslag is: 1. v. d. Stel, 24. min. 32' Vs sec.- 2. Ruysseveld op 200 meter; 3. Boogmans op 4 ronden, 140 meter; 4. Jubi, 4 ronden, 240 meter. Dan komt als no. 7 een handicapwedstrijd voor professionals over 800 meter (2 ronden). Deze strijd wordt in 2 series verreden, terwijl van elke serie de eerst 5 aankomenden in de finale geplaatst worden. De le ronde brengt Bontekoe, Vreeswijk Hulst, de Graeve en Brinkman en de tweede serie v. Dam, Erkelens, de Bruyn, v. Duyn en Poulain in de finale. De uitslag van de finale (no. 8) is, dat eerste wordt Vreeswijk, tweede Hulst, derde Bontekoe vierde v. Duyn en vijfde de Bruyn. Het slotnummer is de 3e rit van den wedstrijd achter motoren. Hier geeft Ruysseveld een sterk staaltje van zijn kunnen, door het baanrecord ten name van Linart met 4 seconden te verbcieren. De inspectie van motor en gangmaker, na afloop, toonde aan ,dat alles aan de reglemen. tair gestelde eischen voldeed, zoodat hier werkelijk een officieel recordverbetering plaats •vond . De uitslag was: 1. Ruysseveld, 22 min. 52'/s sec. (baanrecord); 2. v. d.'Stel, 3. Boogmans, 4. Jubi, allen op vele ronden. De totaal uitslag geeft daardoor: 1. Ruysseveld I+2+l = 4 punten; 2'. v. d. Stel 2+l+2 = 5 punten; 3. Boogmans 3+3+3 ~ 9 punten; 4. Jubi 4+4+4 = 12 punten. Bij den aanvang was er weinig publiek. Tegen half drie was er echter eenige verbetering te bespeuren, en zonder onderbreking met goed weer werden de wedstrijden, thans voor de eerste maal, geheel beëindigd. De thuisblijvers hadden ditmaal ongelijk. --- SCHAAKSPEL EUWE BIJ DE „WEESPER SCHAAKCLUB". De schaakkunstenaar Max Euwe heeft aan 't bestuur der Weesper Schaakclub in antwoord op een desbetreffend verzoek doen weten, dat hij gaarne bereid is, een séance te Weesp te komen geven. Aangezien de heer Euwe echter de Zaterdagavonden bezet is, omdat hij alsdan in het V. A. S. zijn winterwedstrijd moet afspelen, zal de séance gehouden worden op een Vrijdagavond. Daar de vorige maal bleek, dat de belang, stelling voor het schaakspel in Weesper kringen bijzonder groot is, heeft het bestuur der „Weesper Schaakclub" ditmaal beslag gelegd op de groote concertzaal van hotel „De Roskam". --- ONDERWIJS DE „SCHOOLBLAGEN". Zooals te verwachten was, zegt het HbL is ongeveer de geheele onderwijspers tegen het allernieuwste wetsontwerp wijziging 1. 0.- wet. In „De Katholieke School" hoopt de redacteur, de heer T(erpsen): le. dat deze voorstellen vóór we een maand ouder zijn, wel zullen „ingetrokken" of „ingrijpend gewijzigd" worden, zooals te doen gebruikelijk is; 2e. dat anders de Kamer het reddende neen zal spreken; 3e. dat de assistenten in den dop aan voetbal cn tennis de voorkeur zullen geven boven griffels en potlooden scherpen. In „De School m. d'. Bijbel" geeft een medewerker, J. L., een spotliedje op de assistenten. „Het Volk" stelt op een vraag, hoo de nieuwe krachten genoemd zullen worden, voor, hen „schoolblagen" te noemen, en in het „Katholieke Schoolblad'' schrijft de redacteur, de heer de B. over „De schoolhittepetitten". Wat hij daarover zegt, is uit de benaming al te Zijn afkeuring is ongeveer dezelfde a's van allen, die er over schrijven. --- LAND- EN TUINBOUW. EEN BOSCHBOUW-EXCURSIE. Door da Nederlandsche Heidemaatschappij zal in Juni eene boschbouwexcursie worden gemaakt naar België, waar o.a. de Ardennen, Rochefort (grot van Ilan), St< Hubert (het beroemde bosch van St. Michel) en het Soniënbosch (Forêt de Soignes) bij Brussel met het bekende arboretum te Groenendael en in Tervusren bezocht zuücn worden. Nadere inlichtingen verstrekt de Dircctii te Arnhem. --- HOF- OF TUINMELDE. Ofschoon er vele soorten van melde zijn, zullen we alleen de teelt van de gele- en van de groene reuzenmelde behandelen, aangezien deze het meest geschikt voor onzen moestuin zijn. Men zaait het zaad dicht opeen en wel op rijen van ongeveer 15 centimeter uit elkander, en pl.m. 5 centimeter diep. Door overvloedige bemesting moet men het doorschieten der planten zooveel mogelijk trachten te voorkomen. Na het zaaien dient de grond terdege te worden aangedrukt. Men zaaie bij voorkeur op een frissche, luchtige plaats. Als de plantjes vier blaadjes hebben, kan men al dunnende beginnen te oogsten. Later, als de planten wat grooter worden, dient men om den anderen een rij weg. Ook de bladeren van de doorgeschoten melde zijn nog te gebruiken; alleen zijn ze minder sappig. — Voor het eerst zaait men gewoonlijk begin April, voor de tweede maal half Mei en voor het laatst begin Juli. Men gebruikt, zooals bekend mag worden geacht, de melde als spinazie, of ook wel door de zuring gestoofd, om deze minder scherp te doen zijn. Zaadtcelt: Evenals bij de spinazie 'aa' men in het voorjaar van de vroegst gezaaide eenige der beste planten staan. Deze geven overvloedig zaad. Het zaad moet als het droog •» in het omhulsel worden bewaard. --- KORTE BERICHTEN. BUITENLAND. — Uit Ottawa wordt gemeld, dat de eerste rechter van Canada, sir Louis Dayis, op 79-jarigen leeftijd gestorven is. — De Italiaansche ministeraad heeft, op voorstel van Mussolini, besloten tot de oprichting van een groote nationale opera te Rome. — De geheele Noorsche walvischvloot Is in een kritieke positie geraakt, daar meer dan tachtig schepen in de Noordelijke IJszee ingevroren zijn en gevaar loopen tusschen de ijsmassa's te worden verpletterd. — De twee Portugeesche vliegers, kapl'tein Paia en Luitenant Beirers, die een tocht maken naar Macao, worden in Perzië opgehouden omdat hun passen niet geviseerd zijn. — In een rede, naar aanleiding van de 1 Mei-betooging, wees Trotski op de ontwikkeling der Japansche bewapening, en zeide dat Rusland gedurig een oog in het zeil moest blijven houden. --- GEMENGD NIEUWS. — DepontonbrugteVenlo. Men meldt uit Blerick aan de Maasb.: Hoe grillig de Maas kan zijn, is weer bewezen door den enormen was in de twee laatste dagen, waardoor het water ruim 5 M. is gestegen. Is de zomerstand 10 & 12 M. beneden de brug, hedenavond om 7 uur was dit nog maar 6 M. Het gevolg van het hooge water is, dat de pontonbrug, waarover tijdens het herstel der vaste brug het verkeer voor voertuigen geschiedt, geheel in het water ligt en men reeds 3 a 4 M. door het water moet waden, alvorens men de brug kan bereiken en dit nog wel, terwijl Maastricht nog steeds was meldt. Blijft deze was aanhouden, dan bestaat het gevaar, dat het verkeer voor voertuigen over de Maas hier geheel zal worden gestremd, zooals men te Kessel of Roermond de Maas zal moeten oversteken. — E ee n m o o i e r e d d i n g. In de Kloveniersburgwal bij de Hoogstraat, nabij het Trippnehuis, te Amsterdam, geraakte Vrijdagavond de zesjarige F. A. de Graaft uit de Slijkstraat, spelenderwijze te water. Het ventje dreef meer- en meer naar het midden der gracht. Inmiddels had men, aldus het „Hbld.", het lid der Amsterdamsche Reddingsbrigade, mejuffrouw Helena de Winter, die op den hoek dier gracht in een fruitwinkel woont, gewaarschuwd. Deze spoedde zich naar de plek, sprong gekleed te water en kon met succes de redding volbrengen. Het knaapje, dat nog bij bewustzijn was, mede dank zij het kranige vervoer in den kopgreep, waardoor het hoofd boven water blijft, werd echter ter observatie naar het Binnengasthuis gebracht. Een man, die eveneens gekleed te water was gegaan, moest tot de minder aangename ervaring komen, dat hij met kleeren aan niet zwemmen kon. — Ernstiggewond. Op den Ouden Scheveningschen Weg te den Haag reed Zaterdagavond omstreeks 8 uur een personenauto, bestuurd door C. P. G. uit Wassenaar, naar de stad. Ter hoogte van het Riouwlaantje brak zijn stuurstang en reed hij met volle vaart tegen de boomen. De bestuurder sloeg over zijn stuur en bekwam een zeer ernstige wond onder de kin en brak zijn rechterbeen. Hij is naar het Ziekenhuis getransporteerd. Zijn toe- Stand is zeer ernstig. — Een juweliers firma opgelicht. Eenige dagen geelden vervoegde een als heer gekleed persoon, die zich v. d. Bunt noemde, bij den juwelier Hoeting te 'Amsterdam en vroeg sieraden te mogen zien. Na eenigen tijd geweifeld te hebben, koos hij twee met briljanten bezette oorknoppen uit en zeide, dat deze aan zijn woning in de Witte de Withstraat aldaar bezorgd moesten worden. Zaterdag verscheen een bediende aan het bewuste adres. De heer v. d. Bunt deed zelf open en nam de sieraden benevens de kwitantie in ontvangst, zeggende, dat hij het bedrag van ƒ 700 even zou halen. Hij kwam echter niet terug en toen de bediende zich ongerust maakte en de dame, die in het oenedenhuis woonde te spreken kreeg, vernam hij, dat de heer v. d. Bunt er niet meer was. Dat de bediende het slachtoffer was geworden van een oplichter, bleek spoedig. fTwee dagen te voren had laatstgenoemde een kamer in het benedenhuis gehuurd. Dat was niet om het huis, maar om het uit-, gestrekte weiland dat daar achter lag en .waarover hij dan ook ontsnapt is. Het is niet onwaarschijnlijk, dat de man jook elders wordt gezocht ter zake oplichting met paarden. — Nederlandsche globe-trotter. Naar de Petit Parisien meldt, is dezer dagen te Langres (Frankrijk) gearriveerd de Nederlandsche onderwijzer Willem van 'der Hoeven, die vier jaar geleden een reis ;om de wereld begonnen is. Hij heeft, volgens zijn zeggen, 27.000 K.M. afgelegd. De bij uitstek ambulante onderwijzer heeft nu nog slechts Engeland en de Vercenigde Staten van Noord-Amerika door te .wandelen, alvorens hij kan uitblazen van zijn uitstapje, dat ongetwijfeld zijn kennis ,van de aardrijkskunde in niet geringe mate zal hebben uitgebreid. — Ve n I o i n F r a n k r ij k! Een lezer van de Tijd zond de redactie een en.veloppe, die liij naar Venlo verzonden had en die onbestelbaar terug is gekomen. Op 'de keerzijde van de enveloppe is dc onbestelbaarheid van den brief in het Fransch .vermeld. Er staan niet minder dan vijf stempels op het stuk. Tweemaal: „adresse insuffisante", eentalig Fransch dus. En 'daarnaast twee keer een tweetalig stempel jnct het Fransch bovenaan, luidend: „Plusieus homonyines — Meer personen van 'dien naam." (Tusschen haakjes: in den Franschen tekst staat jiog 'n fout, n.l. „homonijmes" met ij in plaats van met y). En ten slotte een nummer: „B. 908". i — Botsing tusschen ee nmo torfiets en de Gemeentetram. Zondagmiddag had in dc Raadhuisstraat te Amsterdam een botsing plaats tusschen een motorrij,wiel en een tramwagen van lijn 14. De motorrijder met achterop een tweeden man, uit de richting van dc Torensluis langs den Singel. Mij draaide dc Raadhuisstraat in en moest de bocht kort nemen. Door dc snelle ,vaart was hem dit niet mogelijk en daarbij botste hij tegen een bijwagen van lijn J 4. Dc beide berijders werden van het rijwiel afgeslingerd en bleven bewusteloos liggen. De rijder had bovendien een gebroken been cn dc jman, die op dc duo gezeten had, had een groote wond aan het hoofd. Zij zijn beiden overgebracht naar het gasthuis. — Een moderne Salomo! — In de Johan de Wittstraat bij de Mathijs Balenstraat te Dordrecht hadden twee schooljongens twist. De kleinste beweerde dat de ander hem een markenbiljet had ontnomen, de grootste zeide dat hij het papiertje op den Vrieseweg had gevonden. Een heer bemoeide zich met het geval, doch kon natuurlijk de waarheid in de twee beweringen niet ontdekken. Ineens kwam hij op het denkbeeld wijlen Salomo te imiteeren en hij sprak tot de beide knapen, nadat hij van den oudste het papiertje ontvangen had: Jongens, bij de noodbrug staat een politieagent. Laten wij hem vragen wie gelijk heeft." De jongste had daartegen geen bezwaar, doch de andere schudde onwillig het hoofd, nam ineens de vlucht en was in een minimum van tijd het Bevcrwijksplein opgehold. De jongste kreeg toen van den lieer zijn 100.000 mark biljet terug. — Deafgeloopen winter. In „Hemel en Dampkring" geeft dr. C. Easton het resultaat van zijn berekening omtrent de plaats die de winter 1923—1924 naar zijn „strengheid" inneemt. Onlangs had dr. van Evcrdingen naar een berekening vooral op grond van de ijsdagen becijferd dat de afgeloopen winter het rang-getal 22 inneemt onder de laatste 75 winters. Hij karakteriseerde hem als „twijfelachtig." Dr. Easton gaat uit van de volgende gegevens van het Meteorologsch Instituut in de Bildt. De gemiddelde temperatuur was in November 3,3 graad, December 0.6, Januari 0,4 en Februari 0,9 graad. Deze temperaturen zijn alle beneden de normaal. De gemiddelde wintertemperatuur was twee graden te laag. Het aantal vorstdagen is buitengewoon groot geweest. Tot einde Februari bedroeg het 82; in Maart zijn er nog een 20-tal bijgekomen, zoodat het geheele aantal de honderd overschrijden zal. Het aantal ijsdagen was daarentegen vrij matig: 13, het aantal zeer koude dagen (—lO gr. C.) zelfs zeer matig: 3; de de drie laagste minima zijn weer laag: — 16,1, — 16,6 en — 9.3. Op grond van berekeningen volgens zijn eigen methode komt dr. Easton tot de conclusie, dat de winter 1923-24 op de honderddeelige schaal de plaats 19.9 moet innemen, welk cijfer nog cenigszins geflatteerd is naar den warmen kant. Volgens zijn rubriccering zou hij in elk geval erger dan „koud" geweest zijn, en bepaaldelijk behooren tot de „strenge" (hoewel dus niet zéér strenge) winters. --- ZURING. De cultuur van zuring is heel gemakkelijk Als men maar eenige planten heeft, kan niei» die om de 3 & 4 jaar scheuren en dan opnieuw uitplanten. We moeten ze behoorlijk bemeste'1 en vrij van onkruid houden. Mochten ze bloemstengels maken, dan moeten deze geregeld worden weggesneden. Reeds in het vroegs voorjaar kunnen de bladeren gewoonlijk al fie" bruikt worden. Vooral voor den eersten oog?' doet men goed blad voor blad af te snijden daar men anders steeds de jonge kopje* van de planten afsnijdt, die ons later moeten dienen. Tegen het najaar mag mell echter een heelen bos tegelijk sn'KeIJj Zuring kan ook in het voorjaar gezaaid worde en geeft dan reeds in Juni mooie, malsche bla" deren. . Vooral in de laatste jaren wordt de Not)C zuring veel gekweekt. ---