Bij Ruwe Handen PIIROL. Dnns 30 et. --- (Ingezonden mededeeling). ZEER GEWAARDEERD als St. Nicolaasgeschenk SLIPOVERS, VESTEN PULLOVERS, TRUIEN COIN DE FtU'S WANDELSTOKKEN PARAPLUIES KLEEDING EN MODES --- DE GOOI- EN EEMLANDER Vrijdag 2 December --- Brieven uit Limburg Wat moet gebeuren als over 50 jaren de Limburgsche mijnindustrie haar hoogtepunt zal hebben overschreden? — Wordt Heerlen dan geen doode, verlaten plaats, zooals de doode havensteden? Wat moet gebeuren als over 50 jaren de Limburgsche mijnindustrie haar hoogtepunt zal hebben overschreden? Dat tijdstip nadert onvermijdelijk. Het Keeft niets daarvoor de schouders op te halen, het helpt evenmin te zeggen, dat het wel 60 jaren kan duren voor het zoover is, komen doet het tijdstip. Een tijdstip, waarop tevens de bron van inkomsten voor 250 000 zielen (direct en indirect belanghebbenden), geleidelijk begint uit te drogen. Wat dan? Er staan schrikwekkende voorbeelden voor oogen van steden (ook Nederlandsche), waar het voornaamste middel om in het levensonderhoud der ingezetenen te voorzien, verloren ging. Neem onze doode havensteden, waar de reede verzandde, zoo moet het ook met de plaatsen in de mijnstreek gaan. Eenmaal zijn de kolenlagen ondergronds, waarvan nu al jaarlijks 13 millioen ton (heeft u zich die hoeveelheid al eens voldoende gerealiseeid?) weggenomen worden, uitgeput, Is de tijd daar, dat in het Oosten der mijnstreek, waar de oudste mijnen liggen, beginnend, sommige bedrijven hun poorten zullen moeten sluiten. Voor Kerkrade opent dat b.v. al een zeer somber perspectief. Niet zoo voor de centrumgemeente der mijnstreek, voor Heerlen? Op het eerste oog zou men moeten zeggen, dat de omstandigheden van die der gemeente Kerkrade niet zoo heel veel verschillen. Kerkrade en Heerlen zijn alle twee geworden wat zij zijn door de mijnindustrie. De geheele wijze van bebouwing der plaatsen spreekt daarvan en onregelmatiger bebouwing zal in Nederland wel nergens gevonden kunnen worden. Beide plaatsen bestaan feitelijk uit een aantal dorpjes en gehuchten, die op afstanden van een kwartier tot een uur loopens van elkander verwijderd zijn en die toevallig, door de handhaving van historische grensindeelingen bij èlkaar in één gemeente liggen. En toch.... Toch is de toekomst voor Heerlen niet zoo somber als voor Kerkrade. Kerkrade bleef een dorp, Heerlen werd een stad, een centrum. Het dankt dit aan de omstandigheid, dat de hoofdbureaux van Staatsen Oranje-Nassaumijnen er gevestigd zijn en dat het semeentebestuuur toch wel den trek naar Heerlen bevorderd heeft. In tegenstelling'met Kerkrade en alle andere mijnstreekgebieden heeft Heerlen zich achteréenvolgens het bezit verzekerd van de mijnschool, een ambachtsschool, een middelbare technische school (de eenige Limburgsche), een gymnasium, een zeer behoorlijk schouwburgje met behoorlijke outillage. Er zijn zeer groote restaurants, de markt wordt druk bezocht enz. AI deze feiten moeten den maker van het uitbreidingsplan voor Heerlen, Ir. Klijnen uit Den Haag, voor oogen hebben gestaan. Dat blijkt uit zijn opzet en nog meer in de toelichting op het uitbreidingsplan. Daarin neemt hij den toestand over 50 jaren, als de mijnindustrie haar hoogtepunt zal overschreden hebben, nadrukkelijk tot uitgangspunt van zijn betoog. Heerlen heeft dan van de mijnindustrie niets meer te verwachten en als intusschen geen andere „aantrekkelijkheden" voor Heerlen gevonden zullen zijn, zal de plaats uitsterven. Van nu af aan moet gestreefd worden naar iets wat de mijnindustrie als inkomstenbron voor Heerlen te zijner tijd kan vervangen. En wat is dat? Op de eerste plaats moet Heerlen op dat tijdstip zijn uitgegroeid tot een plaats van 100.000 inwoners, welk inwonertal behouden moet kunnen blijven. Dit zal alleen kunnen geschieden, wanneer Heerlen dan is geworden een moderne winkelstad, een oord van amusement, een plaats waar het cultureele leven zich ontplooien kan, waar alle takken van onderwijs bloeien. Het is moeilijk nog iets behoorlijks van het verbrokkelde Heerlen te maken, met inspanning van alle krachten kan het echter nog wel lukken. Dan zullen er echter breede verkeerswegen moeten komen, één van 40 meter breedte naar de nieuwe mijnstreek (Geleen—Sittard—Julianakanaal), één naar het Oosten, naar het schoone Gulpen. Dooi Heerlen zullen rinebanen moeten loopen, naar alle omringende gemeenten van eenige beteekenis moeten eveneens breede verkeerswegen komen. Al die moeten samenloopen in het hart: Heerlen. Gehandhaafd moet worden wat Heerlen nog aan natuurschoon heeft, daarom moeten breede strooken niet voor bebouwing in aanmerking komen; zij moeten eeuwig »roen blijven. Het uitbreidingsplan heeft met vele mogelijkheden rekening gehouden. Zoo is er naast de andere sport- en speelterreinen in alle woonbuurten van Heerlen een centraal soortpark ontworpen met e.en klein vliegveld waar sportvliesituigen kunnen dalen en opstijgen; misschien, als de techniek voortgang maakt, ook verkeersmachines. In een andere mogelijkheid is ook voorzien. Andere industrieën dan de mijnindustrie moeten zich in Heerlen vestigen. Daarom zijn niet alleen groote industrieterreinen geprojecteerd in de nabijheid van bestaande spoorlijnen, maar is ook het oude plan tot het graven van een kanaal van het Julianakanaal naar de mijnstreek weer opgerakeld. In het Noordelijk deel van Heerlen is aansluitend daaraan zelfs een heel havencomnlex ontworpen. Een grootschen opzet heeft het plan ongetwijfeld. Kan het ook ten uitvoer worden gebracht? Technisch zeker. Economisch ook? Dat staat te bezien; de tijd zal dat moeten leeren. Eerst zal nog moeten blijken, of de Heerlensche gemeenteraad het ->lan aanvaardt. Dan kan verder worden gezien. Misschien werken de tijdsomstandigheden (de mogelijkheid om onderdeelen van het plan in werkverschaffing te doen uitvoeren) het slagen der plannen in de hand...- LIMBURGER. Maastricht, 29-11-32. --- FEUILLETON Het verdwenen Elftal (The green eye of Goona.) EEN HUMORISTISCH VERHAAL VAN ARTHUR MORRISON. (Nadruk verboden). 18 Het werd buiten donker en hier in de hal had je beslist een lamp'noodig, wilde je nog wat zien. De gastheer ging voor langs het trappenhuis door een lange gang naar de bibliotheek. „Het is al-tijd een echte rommel in mijn bibliotheek en ik vrees, dat mijn kachel niet meer brandt," zei de praatzieke oude heer. We kunnen daarom beter in de eetkamer zijn. Pas op, hier is een trapje." Overal viel het- Crook op, dat het huis er zeer behoorlijk uitzag. Prettige meubels die van veel smaak en welstand getuigden en alle muren behangen met groote en kostbare schilderijen. Bij het licht van een enkele lamp zag de eetkamer er groot en somber uit. Maar in een ommezien werden de kandelaars op den' schoorsteenmantel aangestoken en een uiterst gezellige kamer straalde nu in het vriendelijke kaarslicht. Rond de eettafel met haar dikke pooten stond een stel schitterend vroeg-gothieke stoelen met fijn besneden ruggen. Langs de vier wanden was het een aangename wanorde van boeken, schilderijen en kleine meubeltjes die met kostelijke bronsjes en beeldhouwwerk waren bezaaid. Men zag het onmiddellijk. Dit was het huis van een kunstkenner. Van een verzamelaar die alles wat hem interesseerde meenam en een plaatsje gaf zonder zich al te zeer te bekommeren om de beroemde stijleenheid, waarmede de binnenhuis-architect, het huis van een rijkgeworden koopman pasklaar maakt om voor alle vrienden te worden tentoongesteld. „Het is werkelijk de eenige kamer waar ik met goed fatsoen iemand kan ontvangen," zei de gastheer.' „Ik geef graag toe, dat het hier ook nog een behoorlijk rommeltje is, maar het haalt niet bij de wanorde waarin mijn werkkamer en bibliotheek verkeeren. Daar zou geen vreemdeling kunnen komen, zonder onmiddellijk bij den eersten stap ernstige schade aan te richten." „Ik heb gehoord, dat uw verzameling zoowel zeer uitgebreid als kostbaar Is," merkte Crook op. „Enorm! Enorm! Ik bedoel natuurlijk in verhouding tot de afmetingen van mijn huis. En alles in een hopelooze wanorde, dat kan ik u op een briefkaartje geven, mr. Crook. Het is werkelijk een bewonderenswaardige wanorde en bewonderenswaardige rommel. Dat is een gemeenplaats die al te veel wordt gebruikt en op een verzameling als de mijne met onrecht. Ik kan niet hebben, dat men een klassieke uitdrukking geweld aandoet. Maar daar hebben we het vanavond niet over. Ik behoef u zeker niet te zeggen, dat ik brand van ongeduld om te zien... ah het ding." Harvey Crook haalde zijn kostbaar bezit uit het foudraal en spreidde het toen met groote liefde in teedere bewegingen uit op het gladde tafelblad. Toen hij opzag, wat hij toevallig deed, bemerkte hij tot zijn groote verbazing, dat de oogen van zijn gastheer, niet zooals hij en ieder ander verwacht zou hebb, strak waren gericht op de kakemono, doch vastgenageld waren aan de deur." Hij scheen meer te luisteren dan te kijken. „Hier hebt u het mr. Clifton," zei Crook, die zich wist te beheerschen, „en hier hebt u tevens het certificaat." De oogen van zijn gastheer kwamen vlug terug naar de tafel. „Ha juist," zei hij. „Precies. Juist. Een buitengewoon interessant en wonderlijk ding, dat is zeker. En een certificaat ook al Chineesch, zie ik. Ik ben u werkelijk zeer verplicht. Mr. Crook ik ben u zeer verplicht." Deze houding van een erkend kunstenaar gaf Harvey Crook eenigszins te denken. Waar was het gepassionneerde enthousiasme, de bijna kinderlijke vreugde, die zoo duidelijk in mr. Clifton's brief hadden gesproken van het groote verlangen, waarmede hij naar de kennismaking met dit stuk Chineesche kunst had uitgezien? Het waren woorden van iemand, die voldoende opvoeding bezit, om iets te kunnen bewonderen, wat hem in geenen deele interesseert, al werden ze met veel emphase en warmte gesproken. „Ik heb het in China op den kop getikt." legde Crook uit, „in Soochow. Ik ruilde het tegen en manuscript, dat ik toch nergens anders kwijt zou kunnen raken en waarmede ik eigenlijk een beetje in mijn maag zat. Een expert in Japan was er nog al over in de wolken. U weet natuurlijk wel, dat de vroeg-Chineesche kunst in Japan meer belangstelling en waardeering vindt dan in China zelf." „Zoo? Ja, natuurlijijk, natuurlijk, zeker? zeker, zoo is het. Buitengewoon, vindt u niet? Ik weet werkelijk geen woorden te vinden om u mijn dankbaarheid te betuigen voor de buitengewone vriendelijkheid, die u mij bewezen hebt om heelemaal uit Southampton hierheen te komen, teneinde mij dit ding te laten zien. Werkelijk mr. Crook, u hebt mij beschaamd gemaakt!" „U schreef over enkele copieën, die u bezat en die u zoo gaarne met het origineel' wilde vergelijken. Wellicht " „Ha, natuurlijk, zeker, zeker. Dat was me bijna door het hoofd geschoten. Heerlijk, dat u mij daar even aan wil herinneren. Welnu, wat was dat?" Hij stond doodstil. Zijn gezicht was bleek, zijn hand even opgelicht, zijn oogen waren weer op de deur gericht. Ergens beneden in het huis was er een vreemd lawaai. „Dat moet de kat zijn," zei hij met duidelijke poging om zich te beheerschen. „Ja, de kat is zeker weer binnen gekomen. Wil u mij een oogenblik verontschuldigen? Ik ben er vast van overtuigd, dat het de kat moet zijn." Hij verdween zonder nog een woord te spreken. Crook wist niet recht, waar hij het had. Die oude heer met zijn peper en zout haren, met zijn even gebogen rug en zijn schichtige oogen was een uiterst zonderling mensch. At zijn enthousiasme van den vorigen dag scheen ineens gebluscht en zelfs de herinnering aan zijn eigen brief scheen gestoord. Crook benutte het alleen zijn om terrein te verkennen. Hoe zou hij er het best in slagen om het gesprek op die flesch Tokayer te brengen. Tot nu toe was er nog geen woord gesproken ovei blijven eten. Dan had hij in ieder geval alle gelegenheid om het gesprek in de gewenschte richting te sturen. De grijze heer was tamelijk lang weggebleven, maar kwam tenslotte terug. Hij zag er ineens veel rustiger uit. „Het was de kat," zei hij, „zooals ik wel vermoed had. U zei o ja, nu weet ik het al weer iets over mijn copieën. Nu, ik geloof dat we die wel ergens in de rookkamer zullen vinden, of wat eigenlijk rookkamer moest zijn, Indien ik er zoo iets op na hield. Wil u met me meekomen? Misschien wil' u dat ding wel meenemen?" Hij nam de lamp wederom op en Crook volgde hem met de kakemono. De rookkamer was groot en nog voller met allerhande schilderijen, beelden, porcelein en lakwerk, dan de eetzaal. „Gelukkig niet op slot", mompelde hij. „Om u de waarheid te zeggen was ik juist een jacht aan het maken op mijn eigen sleutels, toen ik u hoorde aankomen en ik zou ze graag spoedig terug vinden, daar ik ze om een andere reden onmiddellijk noodig heb. Hier zijn de.... hem de dingen, ziet u wel?" De laden van het kabinet puilden inderdaad van Japansche en Chineesche rollen en de grijze heer greep links en rechts in de kostbare stukken, haalde ze tamelijk ruw te voorschijn, rolde ze even uit. maat geen enkele maal werd hij in die bewegingen ondersteund door Crook's blijde erkennen van een der genoemde copieën naar Mokkei. „Het spijt me werkelijk, dat mijn verzameling zoo buitengemeen slordig is. En toch zou ik nog veel meer zoek raken, indien ik me de ellende van dienstpersoneel op den hals haalde. In vind het een buitengewoon nuttige maatregel om huil aantal zoo te beperken, dat zij nauwelijks den tijd hebben om het hoognoodige voor het huishouden te verrichten en dus geen gelegenheid vinden om de eigendommen van hun heer te helpen zoek maken. Alleen die ramen zijn een eeuwige kwelling voor mijn brave huishoudster. Hebt u die ramen al gezien? Natuurlijk het valt iedereen op. Tusschen twee haakjes, over mijn huishoudster gesproken, als u mij nogmaals even wilt verontschuldigen, zou ik gaarne willen informeeren hoe het met die arme ziel staat. Ze heeft het wel meer. Een soort lichte griepaanvallen, maar ze weeer zich dapper doorheen te slaan. Neemt u me niet kwalijk U kunt zich wellicht een oogenblik onledig houden met de.... de dingen.... tot ik terug ben." Ditmaal bleef hij wat langer weg De kleeden waren dicht en zacht, maar Crook had erg scherpe ooren en het kwam hem voor. dat zijn gastheer niet verder gegaan was dan een deur die zich enkele meters van deze kamer moest bevinden. Terwijl Crook in de half verlichte kamer zat te wachten, kwam er een groote zwarte kat langs de deur binnen. Ze spon en staarde hem enkele oogenblikken met groote fosforesceerende oogen aan. Toen verdween ze met zachte rhythmische stappen achter 'n paar zware boekdeelen. Op hetzelfde oogenblik kwam er een tamelijk kort geluid uit een of andere naburige kamer— zwak, maar in dit stille huis toch opmerkelijk duidelijk. Het had iets weg van het breken van een stok. Bijna op hetzelfde oogenblik kwam de vriendelijke grijze heer weer binnen. „Ik moet u werkelijk allernederigst om vergeving smeeken", zei hij. „Maar u begrijpt de moeilijke positie, waarin ik geplaatst ben, nietwaar? De arme oude ziel is een beetje beter nu, maar het is nog allesbehalve goed hoor. Hebt u niet een erg eigenaardig geluid gehoord?" Crook wilde juist antwoorden, toen een schaduw in de deuropening schoof vlak langs den ouden heer heen. Hij sprong met een verschrikt gelaat opzij. „Wat wat was dat?" riep hij uit. En toen bijna fluisterend voegde hij eraan toe: Het was de kat.... het is de kat" En inderdaad het was de kat, die door zijn meer vertrouwde tegenwoordigheid den moed had gevonden om uit haar schuilhoek te voorschijn te komen en hem van achter was genaderd. Ze sprong tegen zijn rug op en wilde blijkbaar op zijn schouder gaan zitten. De grijze man greep een van de beschilderde zijden rollen en sloeg wild om zich heen om het dier van zich af te slaan. Dit sprong met een schel miauw op den grond en verdween in de donkere gang. Toen wendde de grijze heer zich wederom tot Crook. (Wordt vervolgd.) --- PLAATSELIJK NIEUWS HUIZEN. Het werkverschaffingsplan bij den Sijdjesberg. Een adres van den Chr. Nat. Bouwvakarbeidersbond. De plaatselijke afdeeling van den Chr. nationalen bouwvakarbeidersbond heeft een adres gezonden aan den gemeenteraad met betrekking tot het werkverschaffingsplan bij den Sijdjesberg. In dit adres schrijft de afdeeling: „Wij vreezen dat hoe mooi dit ook lijkt het op een ernstige teleurstelling zoowel voor de gemeente als voor de te werk gestelden zal uitloopen. Het risico, dat de gemeente hierbij loopt, achten wij zeer belangrijk, en hoewel dit niet tot onze competentie behoort en dit het doel van dit schrijven niet is, meenden wij er toch op te moeten wijzen. Het belangrijkste is'voor ons echter het belang der betrokken werkloozen, welke bij eeni' zoó léngdurige werkloosheid als waarmede bij dit werkverschaffingsobject wordt gerekend;1 zoozeer worden gedupeerd en zoodanig zullen ve armen, dat wij uit sociaal oogpunt deze zaak overwegend, er toe moeten overgaan u te/verzoeken dit werk op andere'wijze uit te doen voeren''. De afdeeling stelt dan de volgende regeling voor: De gemeente verkoopt het zand ter plaatse en de kooper zorgt voor afgraving en vervoer. De gemeente stelt bij den verkoop echter de voorwaarde, dat alleen die arbeiders daar mogen werken die door haar voor dit werk worden aangewezen en dat deze arbeiders moeten werken voor het daarvoor geldende loontarief. Daarenboven zouden andere voorwaarden te treffen zijn, welke tot een goede uitvoering van het werk dienstig zijn. --- Antwoord van B. en W. In verband met dit adres schrijven B. en W. den raad: Het besluit tot den aankoop der onderhavige gronden is door Gedeputeerde Staten goedgekeurd, uitsluitend omdat daardoor een werkverschaffingsobject wordt verkregen. Ware dat niet het geval geweest, dan zou het beslut in deze tijdsomstandigheden niet goedgekeurd zijn, omdat Gedeputeerde Staten van oordeel zijn, dat kapitaalsuitgaven thans alleen bij volstrekte onvermijdelijkheid gedaan mogen worden. Voorts heeft de Bank voor Nederlandsche Gemeenten 't benoodigde geld verstrekt, uitsluitend voor de buitengewone uitgaven verband houdende met de financieering bij wijze van werkverschaffing van 't Sijdjesbergplan. Ook voor een gewone uitvoering van dat werk, zou het benoodigde kapitaal niet verkregen zijn. Op grond hiervan is het niet mogelijk het verzoek in te willigen. Immers, de inwilliging maakt de uitvoering van het plan onmogelijk. Gesteld echter dat uitvoering bij wijze van werkverruiming zou kunnen plaats hebben, dan komt daar nog een bezwaar bij, en wel de derving van de rijks- en provinciale subsidie in de loonen. Hoewel dat geen bezwaar is, dat in de eerste plaats genoemd moet worden, meenen B. en W. toch daarop de aandacht te moeten vestigen. Op grond van een en ander stellen B. en W. daarom voor, op het'verzoek afwijzend te beschikken. --- Honderd jaar geleden werd de bouwmeester vati den Elffeltoren geboren. Op 15 December 1832 werd in Dyon, Alexander Gustaaf Eiffel geboren, wiens naam door den bouw van de geweldigste ijzerconstructie ter wereld onsterfelijk is geworden. De Eiffeltoren heeft een hoogte van 300 M. en werd in 1889 gebouwd. In het ovaal rechtsboven: de bouwmeester. --- Uitkeering Kerstgave aan werkloozen. De Huizer Bestuurdersbond heeft zich tot den raad gewend met het verzoek aan de werkloozen een extra Kerstgave uit te keeren. B. en W. deelen thans mede dat blij kens van het departement van binnenlandsche zaken ontvangen telephonische inlichtingen een regeling terzake in voorbereiding is. In verband daarmede komt het B. en W. juist voor in afwachting van die Rijksregeling nog geen besluit te dezer zake te nemen. --- EEMNES. Stemming. Bij de gehouden stemming-gisteravond in de consistorie der Ned. Herv. Kerk te Eemnes-Buiten ter verkiezing van een notabel, werd als zoodanig gekozen de heer J. Roodhart Tzn. (de oudste), terwijl als gemachtigde voor het kiescollege bij deze gemeente, wegens het bedanken van den heer J. Roodhart Gzn., werd gekozen de heer J. Dop J.Gzn. --- De bevolking. In November vertrokken uit deze gemeente 4 personen, waarvan 3 mannelijke en 1 vrouwelijke, terwijl geen personen overleden. Er vestigden zich 7 personen, waarvan 3 mannelijke en 4 vrouwelijke, terwijl het aantal geborenen bedroeg 6 personen, waarvan 3 mannelijke en 3 vrouwelijke; Totaal nam dus de bevolking dezer gemeente met 9 personen toe. Huwelijken werden niet gesloten. --- LOOSDRECHT. Huwelijken. De trouwlustigheid is hier dit jaar al zeer gering. Het totaal aantal voltrokken huwelijken, dat vroeger bij kleiner zielental gewoonlijk tusschen twintig en dertig liep en meest dichter bij 30 dan bij 20 was bedraagt tot dusver slechts 13. In 5 maanden had geen enkele echtverbintenis plaats, terwijl het maximum aantal in een der andere maanden 3 bedroeg. Neemt men daarbij in aanmerking, dat nog 2 huwelijken door echtscheiding werden ontbonden, dan blijkt wel, dat de verhouding tusschen toen en nu al zeer ongunstig is en van sterken achteruitgang op dit gebied kan gesproken worden. Vermoedelijk zijn hieraan de tijdsomstandigheden ook niet vreemd. --- Verkiezing notabelen. Bij de Woensdag gehouden herstemming zijn tot notabelen der Ned. Herv. Gemeente te Nieuw-Loosdrecht gekozen de heeren G. G. Aalberts en J. E. Hacke van Mijnden. --- Uitbreiding electrisch net. Door de Prov. Utr. Electriciteits-Maatschappij zal worden overgegaan tot de verlenging van het laagspanningsnet doot Muyeveld, in verband met de aanzienlijke toeneming van het aantal huizen en landhuisjes in die buurtschap. --- NEDERLANDSCH INDIË Minahassa-Jubileumfonds. SOERABAJA, 1 D ec. (Aneta). Van het resultaat van • het onderzoek, in te stellen door het hoofd van den Dienst der Volksgezondheid, dr. Offringa, over de bestemming van het Minahassa-Jubileumfonds, hangt af, of het Leger des Heils al dan niet een leprozerie zal entameeren. --- BUITENLAND FRANKRIJK. Zorgen. (Van onzen correspondent.) PARIJS, 29 November 1932. Er is op het oogenblik geen kwestie aan de orde, die niet ernstige zorgen baart. In de eerste plaats zitten we met de financiën. Een ieder, die zich door zwaarder lasten of bezuiniging bedreigd ziet, en dat is behalve de landloopers en de bedelaars, de geheele burgerij, vindt, dat de nood der tijden hem zwaar genoeg treft, en dat hij dus van overheidswege niet nog meer moet worden bezwaard. De ambtenaren en de oud-strijders, die veeren zullen moeten laten, protesteeren aan één stuk door, de betalers van inkomstenbelasting klagen steen en been. De handeldrijvende klassen weten niet, hoe zij het moeten bolwerken en daarom is het geheele volk eensgezind om de belastingplannen der Regeering te veroordeelen en verdeeld over de wijze, waarop de begrooting sluitend gemaakt moet worden. Dit laatste volgens het principe, dat de buurman steeds veel beter betalen kan. Wat de begrooting betreft, deze is laat ingediend, de Kamercommissie van Financiën toont maar matige haast en het staat vast, dat we op zijn minst twee voorloopige twaalfden in het vooruitzicht hebben. En als men dan bedenkt, dat het hier te lande per slot van zake nog minder slecht gaat dan overal elders! Op de weigering van Amerika om over schulden te onderhandelen en een voorloopig moratorium toe te staan is in Frankrijk niemand te spreken. Aan de mogelijkhei 1 Wéér 1nvWerking te 'stellen en Duitschland weer te laten betalen gelooft men niet. Uit eigen zak over de brug komen, wil men niet. Ongelukkigerwijs schijnt men op tegemoetkoming niet behoeven te rekenen. En de toestand is inderdaad zeer moeilijk. De Kamer is vrijwel eensgezind om de betaling te beletten, maar Herriot heeft ronduit verklaard, dat hij zich vooralsnog niet ter verantwoording wil laten roepen. Wèl heeft hij mededeelingen beloofd vóór 15 December den dag waarop het geld er zijn moet. Van de vele moeilijkheden, die hij voor zich heeft, is er deze een, waarover hij gemakkelijk kan struikelen, want de Kamer weet, dat haar weigering uittermate populair zou zijn. Wat dan? De toestand zou belangrijk eenvoudiger zijn, indien de parlementen van alle schuldenaarslanden hun veto tegen de betaling uitspraken. Het zou een drastische maatregel zijn, die echter op den duur zeer schadelijk zou blijken voor het internationale crediet. Het voorstel van den senator Henry Bérenger om een te Bazel geblokkeerde dollarrekening groot 19.261.432 dollars aan te bieden als een soort lokaas voor de Amerikanen om over de brug te komen, lijkt me psychologisch gesproken niet gelukkig. Aan de overzijde van den Oceaan kan men niet anders dan meer dan genoeg van geblokkeerde credieten hebben, een dergelijk aanbod van het door de crisis het minst getroffen land kan dus niet anders dan zeer onaangenaam aandoen, het zou bovendien een zeer ongewenscht voorbeeld zijn en Frankrijk ten eenen male onwaardig. Het zal dus wel uitloopen op betalen in een of anderen vorm en dat te meer omdat op een wezenlijke Fransch-Engclsche solidariteit niet valt te rekenen, tenzij alle teekenen bedriegen. Amerika wenscht deze niet en Amerika stelt de wet althans voor Groot- Brittanniö. Parijs voelt zich losser van Washington dan Londen. Of wij ooit den tijd van een solidaire Europeesche actie naar buiten zullen beleven? De geheele kwestie is dubbel hatelijk, omdat meer en meer de overtuiging veld wint, dat betaling op den duur zou blijken den Amerikaanschen handel blijvend te schaden. Amerika zou het geld ontvangen er een klein gaatje van zijn reusachtig begrotingstekort mee stoppen en zijn mogelijkheid van afzet op de Europeesche markten aanzienlijk verminderen. Het Engelsche pond daalt snel en zal stellig nog meer dalen wanneer tot goudzendingen besloten moet worden. Andere valuta volgen en zullen het blijven doen. Dit alles kan den Amerikaanschen uitvoerhandel slechts schaden. Nu heeft Frankrijk helaas de zeer ongerechtvaardige reputatie schatrijk te zijn. Niettegenstaande den terugkeer van Elzas en Lotharingen, die met aardsche goederen zeer wel bedeeld zijn, bedroeg volgens de in 1930 (toen hier nog geen crisis heerschte) opengekomen successies 's lands kapitaalbezit nog lang niet 2h van dat in 1913. Men spreekt in het buitenland steeds over de 81 milliard goud van de Banque de France. Maar dit goud vertegenwoordigt voor een niet onbelangrijk gedeelte zwervend internationaal kapitaal, dat liever Fransche dan andere bankbiljetten had en dat ieder oogenblik weer vertrekken kan. De lezers van den Gooi- en Eemlander weten hoe dit vele goud de biljettencirculatie heeft doen aanzwellen en daardoor de prijzen hooghoudt. Niettemin de Banque de France is rijk aan goud, maar de Fransche Staat is arm en al zendt men goud van de Banque de France naar Amerika'dan zal het daarom niet minder zeker door den Staat anders gezegd de belastingplichtigen betaald moeten worden en dat zonder profijt zelfs voor Amerika. De Times becijferde dezer dagen, dat de Vereenigde Staten alleen als oorlogswinstbelasting op oorlogsleveringen aan Frankrijk meer geïnd hadden, dan Frankrijk Amerika thans nog schuldig is. De Fransche Regeering heeft een begrooting ingediend, die in plaats van 53 milliard zooals de vorige slechts 47 milliard bedraagt. Zij is min of meer met kunst- en vliegwerk tot dit resultaat gekomen. Nu weer een half milliard naar Amerika te zenden, een half milliard, dat niet door vaste inkomsten is gedekt, heeft begrijpelijkerwijs niets aantrekkelijks. Een ander punt van zorg danken we aan de jongste berichten uit Duitschland. Zij komen van zeer verschillende zijden, zijn gelijkluidend en daardoor te geloofwaardiger. Zij komen in het kort op het volgende neer: In de werkelijk leidende kringen van de Duitsche politiek, die men vermoedelijk niet ver'van de Reichswehr heeft te zoeken, wil men een intiem samengaan met Frankrijk. Beidé landen zijn samen machtig genoeg om de wereld vrede op te leggen en naar hun pijpen te laten dansen. Maar... dan moet Frankrijk zorgen, dat Duitschland den Poolschen corridor, Poolsch Opper-Sileziö, Eupen en Malmédy enz. terug krijgt. Is dat eenmaal geschied dan maken deze leidende kringen zich sterk in twee maanden de Duitsche publieke opinie zoodanig naar hun hand te zetten, dat zij een Fransch-Duitsche alliantie gemakkelijk zou aanvaarden. Deze politiek is niet nieuw, er is reeds vóór den oorlog sprake van geweest, Caillaux b.v. wilde in 1911—'12 deze richting uit, maar zij heeft het groote bezwaar, lijnrecht tegen het Fransche beleid in te druischen. Frankrijk heeft geen behoefte de heele wereld naar zijn pijpen te laten dansen. Frankrijk streeft naar een Europeesche Federatie, waarin alle Europeesche landen gelijke rechten zullen hebben en die ondergeschikt zal zijn aan den Volkenbond. Men weet aan den Quai d'Orsay maar al te wel, dat het bovengenoemd Poolsch grondgebied niet zonder harden strijd afgestaan zal worden, zelfs in het zeer onwaarschijnlijke geval, dat Frankrijk Duitschland steunen zou. Europa zou in minder dan geen tijd weer in vuur en vlam staan en dat is nu juist, wat Frankrijk tot eiken prijs wil verhinderen. Men vindt deze diepste tendenzen van de Duitsche politiek onrustbarend en wel in de eerste plaats voor het slagen van de Ontwapeningsconferentie, waaraan hier te lande groot gewicht wordt gehecht. --- RADIONIEUWS. Programma voor Zaterdag. (Veranderingen voorbehouden). Hilversum 296 M. B.— Oramofoonmuziek. 10.— Morgenwijding. 10.15 Voor Arb. i. d. Continubedrijven, VARA-Kleinorkest olv. P. Duchant, gramofoonmuziek, J. Lemaire, voordracht en het VARA-tooneel olv. W. v. Cappellen. 12.— „De Notenkrakers" olv. D. Wins en gramofoonmuziek. 2.15 Gramofoonmuziek. 2.50 Causerie door M. Haas. 3.10 VARA-Mandoline-orkest olv. J. B. Kok en gramofoonmuziek. 3.50 Beoefening der huismuziek olv. P. Tiggers. 4.30 B. Groeneveld: Het speelgroepwerk van de A.J.C. 4.50 VARA-Kinderkoor „De Krekeltjes" olv. L. Hulscher mmv. J. Kickhefer, piano en gramofoonmuziek. 5.40 Boekbespreking door A. M. de Jong. 6.— De Notenkrakers olv. D. Wins en gramofoonmuziek. 7.— VRO. B.— De Dorpsbarbier. 8.15 VARA-Kleinorkest olv. P. Duchant. 9.— „Het ongeluk in den nacht", hoorspel door het VARA-tooneel olv. \V. v. Cappellen. 9.30 Orgelspel door Joh. Jong. 9.45 Toespraak door A. de Vries en VARA-Varia. 10.— „De Flierefluiters" olv. H. de Groot mmv. E. Philipse, zang. 10.30 Vaz Dias. 10?40 Vervolg „De Flierefluiters". 11.15 Gramofoonmuziek. Huizen 1875 M. B.— Gramofoonmuziek. 10.— Gramofoonmuziek. 11.30 Godsd. halfuurtje. 12.15 Sextet-concert. 2.— Voor de jeugd. 2.30 Kinderuur. 4.— HIRO. 5.— Orkestconcert. 5.30 Esperanto-nieuws. 5.45 Orkestconcert. 6.20 Weekoverzicht. 6.40 Orkestconcert. 7.05 Kath. RVU. 7.45 Sportpraatje. B.— Schlcgermuziek. 9.— Voordracht. 9.15 Schlagermuziek. 11.— Gramofoonmuziek. Daventry 1554 M. 10.35 Morgenwijding. 10.50 Tijdsein en berichten. 11.05 Lezing. 12.20 Northern Studio-orkest. 1.05 Orgelspel. 1.50 Commodore Grand orkest. 3.50 BBC-orkest, mmv. T. Pickering, tenor. 5.05 Orgelspel. 5.35 Kinderuur. 6.20 Berichten. 6.50 Voetbalnieuws. 7.05 Welsh Intermezzo. 7.25 Lezing. 7.50 Gramofoonmuziek. 8.20 „I sketch your world", revue van John Watt. 9.20 Berichten en lezing. 10.10 Tweede acte van „The Mikado", operette van Sullivan. 11.35 Dansmuziek. Parijs „Radio-Paris" 1724 M. 8.05 Gramofoonmuziek. 9.20 Orkestconcert. 12.20 Concert door het Omroeporkest. 3.50 Vervolg concert. 5.05 Orkestconcert. 9.50 Gramofoonmuziek. Kalundborg 1153 M. 11.20 Concert uit het Bellevue-Strandhotel. 1.50 Gramofoonmuziek. 2.50 Concert uit Rest. „Wivex". 4.20 Lindquist's Harmonica-orkest. 7.20 Marschen en walsen d. h. Omroeporkest. 8.20 Radio-tooneel. 8.40 Vioolsoli door C. Andersen. 9.45 Omroeporkest. 10.20 Dansmuziek. Langenberg 473 M. 6.25 Gramofoonmuziek. 11.20 Concert door werklooze musici. 12.20 Concert. 1.55 Gramofoonmuziek. 4.20 Operette-Concert. 7.20 Gevarieerd programma. 10.40 Concert uit München. 11.20 Gramofoonmuziek. Rome 441 M. 8.05 Concert d. h. orkest van de Staatspolitie. In de pauze: Litteraire voordracht. 10.15 Berichten. Brussel 338 M. en 50S M. 338 M.: 12.20 Concert. 5.20 Dansmuziek uit St. Sauveur. 6.50 Gramofoonmuziek. 8.20 Omroeporkest, mmv. J. Briels, humorist. 10.20 Max Alexys* orkest. 508 M.: 12.20 Zie 338 M. 5.20 Omroeporkest. 6.35 Zang door V. Gerlache. 6.50 Gramofoonmuziek. 8.20 Omroeporkest mmv. solisten. 9.05 Radio-tooneel. 9.20 Vervolg concert. 10.30 Max Alexys' orkest. Zeesen 1635 M. 7.20 Feestelijke opening van net Kerstfeest der Berlijnsche artisten. 9.35 Dansmuzièki ~ ---