Uit het Rijk van het Recht CCXCIII. Hoe lang moet ik mijn quitanties bewaren? We hebben in mijn vorig artikel gezien, dat men tengevolge van art. 2012 B.W. quitanties van betaalde alimentatie of huurtermijnen en van betaalde interest van geleende geldsommen en in het algemeen van alles wat betaalbaar is bij 't jaar, of hij kortere vastgestelde termijnen, niet langer dan 5 jaar behoeft te bewaren, omdat die schulden na 5 jaar definitief vervallen. Dit voorschrift van art. 2012 B.W. geldt niet voor andere schulden. Voor andere schulden geldt in 't algemeen, dat ze pas na 30 jaar verjaren. Op dien algemeenen regel zijn echter een aantal uitzonderingen. Allereerst geeft de wet in art. 2005 B.W. voor een aantal vorderingen een zéér korten verjaringstermijn, n.l. van één jaar. De wet scheert in dat artikel meesters, onderwijzers, herbergiers en de overgroote meerderheid van alle arbeidscontracters (d.w.z. alle die in dienstbetrekking arbeiden), over één kam! Art. 2005 zegt: „De regtsvordering van meesters en onderwijzers in kunsten en wetenschappen wegens de. lessen, welke zij bij de maand, of voor korter tijd, geven; Die van herbergiers en tafelhouders, wegens het verschaffen van woning en kost; Die van arbeiders wier In geld vastgesteld loon telkens na kortere tijdruimte dan een kwartaal moet worden betaald, wegens de betaling van hun loon, alsmede van het bedrag der verhooging van dat loon ingevolge artikel 1638 q, Verjaren door verloop van een Jaar". Deze personen doen goed hun vorderingen dus niet langer dan een jaar te laten oploopen. Hen wat langer termijn, n.l. 2 jaar, geeft de wet voor de rechtsvorderingen van dokters, apothekers, deurwaarders, kostschoolhouders en arbeiders, die hun loon per kwartaal of langer ontvangen. Art. 2006 zegt n.1.: „De regtsvordering der artsen, heelmeesters en apothekers, wegens hunne bezoeken, heelkundige diensten en geneesmiddelen; Die van deurwaarders, wegens hun loon voor het beteekenen van akten en het ten uitvoer brengen van de hun opgedragene werkzaamheden; Die der kostschoolhouders, wegens. het kost- en schoolgeld voor derzelver leerlingen,ïen van andere meesters, voor het loon van hun onderwijs. ' , Die van arbeiders met uitzondering van degenen bedoeld bij artikel 2005 wegens de betaling van hun loon alsmede van het bedrag der verhooging van dat loon ingevolge artikel 1638 q. Verjaren door verloop van twee jaren". Ook de vorderingen van advocaten, procureurs en notarissen geeft de wet in art. 2007 beperkte termijnen. Ten slotte geeft art. 2008 een verjaringstermijn van 5 jaar voor de vorderingen van twee categorieën, n.1.: 10. voor vorderingen van timmerlieden, metselaars en andere werkbazen, tot betaling van hun leveranties en loonen. 20. voor vorderingen van kooplieden voor koopwaren aan particulieren of aan kooplieden die denzelfden handel niet drijven. Als dus b.v. een bakker aan een baker brood levert, is die vordering na 5 jaar verjaard, maar als die zelfde bakker aan een collega-bakker brood levert, is de verjaringstermijn 30 jaar. Deze voorschriften maken wellicht een zonderlingen indruk. Men heeft hier echter te doen met voorschriften, die c.a. 100 jaar oud zijn en die toen gegroeid waren uit 't verleden. De wetgever heeft in zulke gevallen in de wet vastgelegd wat in de praktijk van het leven nuttig was gebleken. Maar het leven leeft verder en ontwikkelt zich gewoonlijk langs lijnen van geleidelijkheid, terwijl de wet het leven slechts schoorvoetend volgt of juister gezegd, als een auto, waarvan de motor niet regelmatig loopt, zoodat ze herhaaldelijk stilstaat en pas als de motor nu en dan weer aanslaat, het leven weer in haalt, om dan meteen weer tot stil- en achterstand te geraken. Men moet dit niet als een vernietigend oordeel over het systeem beschouwen. Het is slechts een schildering van den gang van zaken. Het is héél makkelijk om het systeem te critiseeren, maar héél moeilijk het te verbeteren! In elk geval moest echter het tempo waarin het systeem werkt versneld worden. Tientallen jaren lang is dit tempo veronachtzaamd. Het behoort aangepast te worden aan dat van het leven! De laatste jaren ziet men dat ook op het Departement in en is dientengevolge reeds acceleratie verkregen! Menigeen zal uit de hierboven vermelde artikelen 2005, 2006, 2007 en 2008 B.W. opmaken, dat hij dus gerust een maandquitantie, b.v. voor betaalde pianolessen na één jaar kan opruimen en dat hij b.v. een apothekersquitantie na twee jaar kan opruimen en dat hij een quitantie van een timmerman, metselaar of loodgieter e.d. evenals een quitantie van den slager of kruidenier e.d., na vijf jaar kan opruimen. In 't algemeen kan men dat. ook wel doen, want noch op medisch gebied, noch op hygiënisch gebied, no~h op verkeersgsbied, noch op zoo menig ander gebied, bewandelen we altijd dea veiligsten weg! Hij, die den veiligsten weg op het kwijtinggebied wil bewandelen, zou met de voorschriften van art. 2005 tot en met 2008 B.W. geen rekening moeten houden en dus ook quitanties betreffende vorderingen van personen in die artikelen aangediend, voorzoover ze niet vallen onder die welke ik in m'n vorig artikel behandelde en die men na 5 jaar rustig kan wegdoen, feitelijk 30 jaar moeten bewaren! Dat komt door art. 2010 B.W. dat zegt: «Niettemin kunnen degenen, aan wie de verjaring, bij artikel 2005, 2006, 2007 en 2008 vermeld, wordt tegengeworpen, van hen, die zich daarvan bedienen, den eed vorderen, dat de schuld werkelijk is betaald geworden. De eed kan opgelegd worden aan de weduwen en de erfgenamen, of aan de voogden van laatstgemelden, indien zij minderjarig zijn, ten einde te verklaren, dat zij niet weten dat de zaak verschuldigd is". Wanneer dus slager A. 6 jaar na de levering een quitantie presenteert bij bakker B. voor 6 jaar geleverde vleeschwaren, dan kan B. als hij er van overtuigd is die quitantie reeds te hebben betaald, volstaan met zich op de verjaring van art. 2008 te beroepen. De slager kan hem dan echter verplichten onder eede te verklaren „dat die schuld inderdaad betaald is". Menigeen zal, gezien het gewicht van den eed, daar nog wel eens tegen op kunnen zien, want al is men overtuigd de rekening te hebben betaald, als men geen quitantie er van heeft, en het een jaren oude post betreft, zal iemand die tegenover eed en geweten streng staat, al licht toch niet bereid zijn onder eede te verklaren, dat hij de betreffende rekening betaald heeft. Nu dient anderzijds weliswaar in het oog gehouden te worden, dat :neji door de inkleeding van zijn verweer kan bewerkstelligen, dat in elk geval de slager eerst moet bewijzen: „dat de betreffende v'eesch, vet of soepbeenleveranties hebben plaats gehad en zulks tegen de geëischtc bedragen", en dat is óók niet zoo makkelijk! Maar als de slager een deugdelijke boekhouding heeft, zal ook die bewijslastquaestie niet steeds redding voor den aangesproken burger kunnen brengen en -ieze kunnen komen te staan voor de keuze: „zweren dat ik de vordering betaald heb", óf: „nóg eens betalen!" Zulke gevallen blijven echter in de praktijk van het leven zóó zeer „excepties", dat ik (die niet tot de allersekuurste Pieten behoor) mijn slager-quitanties geen 30 jaar bewaar! In het algemeen is m.i. een termijn .van 5 jaar na het betalen van quitanties voldoende Alleen bij quitanties voor terugbetaling van geleende gelden en quitanties van importante andere betalingen lijkt 't mij gewenscht, een termijn van 30 jaar in acht te nemen. --- DE EERSTE WOLKENKRABBER VAN WARSCHAU. — In de hoofdstad van Polen is een wolkenkrabber verrezen. Het gebouw telt 16 verdiepingen. |I --- Mr. FERD. W. C. H. OLDEWELT. Laren, op den tweeden van Zomermaand.' --- Het trekken der jeugd Door middel van het Jeugdherbergennet Het jeugdherbergwerk geniet thans in breede kringen der bevolking bekendheid en belangstelling. In een 5-tal jaren werden bijna 70 jeugdherbergen opgericht, maakten de leden.van honderden jeugdorganisaties, clubs, sportvereenigingeri, scholen gebruik van dit instituut, werden 30.000 individueele trekkers bij de Nederlandsche Jeugdherberg Centrale ingeschreven en steeg het overnachtingscijfer over 1933 tot niet minder dan 146.000. « Weer staat een nieuw trekseizoen voor de deur en naar het zich laat aanzien zal de belangstelling voor de jeugdherbergen verre die van de vorige jaren overtreffen. Weer zal Holjand's jeugd uitzwermen over ons land. Naar welke jeugdherbergen zal men gaan? En waar zijn de mooiste gedeelten van Nederland? Om al die jeugdige toeristen voor te lichten, heeft de Nederlandsche Jeugdherberg Centrale in samenwerking met den A. N. W. B. en de Commissie ter Bevordering van de Heemschutgedachte onder de Jeugd, een aantal fiets- wandel- en kanotochten samengesteld, leidend langs de meest interessante en fraaiste gedeelten van ons land. Het is eigenlijk vanzelfsprekend, dat de jeugdherbergbezoeker, afkomstig uit de groote steden als Amsterdam, Rotterdam. Den Haag, Groningen, graag b.v. een Veluwetocht wil maken, waarbij hem de mooiste punten van deze streek worden getoond. Wat een aantrekkingskracht oefenen de bosschen van Putten en Leuvenum, de heidevelden van de Woldberg en Kootwijk, de Soerensche bosschen bij Apeldoorn, de Imbosch met Zijpenberg en Beekhuizen, op de stadsjeugd uit! In een specialen veertiendaagschen Veluwe- en Twentetocht worden de natuurschatten van deze streken geopenbaard. En omdat de jeugdherbergen een veilig onderdak (en goedkoop!) bieden aan de Nederlandsche jeugd na een aangenamen dagtocht, behoeft het geen verwondering te wekken, dat voor dit jeugdtoerisme groote belangstelling bestaat. Welke jongere zou niet graag eens Rond het IJsselmeer fietsen? En de bewoners van Noord- en Zuid-Holland willen gaarne naar Brabant en Zuid- Limburg en voor de Oostelijke trekkers „trekt" de Noordzee van Oostvoorne tot aan Terschelling. Bij de samengestelde tochten is er vóór elk wat wils en in groote lijnen komt het schema op het volgende neer:. 1. „Door Nederland" met overnachten in de jeugdherbergen te Amsterdam, Heemskerk, Castricum, Schoorl, Petten, Wieringen, Sneek, Hemrik (Fr.), Assen, Kampen, Zwolle, Deventer, Beek bij Didam, Arnhem, Doorn. 2. Speciale „Veluwe-Twentetocht" met overnachten in de jeugdherbergen te Amersfoort, Rhenen, Lunteren, Oldebroek, Apeldoorn, Arnhem, Nijmegen, Beek bij Didam, Winterswijk, Delden, Heemse (bij Hardenberg), Lochem, Emst-Epe. 3. „Noord Brabant en Zuid Limburg" met overnachten in de jeugdherbergen te Sluipwijk (bij Gouda), Arkel (bij Gorinchem), Ginneken, Aalst (bij Eindhoven). Beegden (bij Roermond), Vaals, Eysden. Klimmen, Helenaveen, Hilvarenbeek, Geertruidenberg, Rotterdam of Scheveningen of Sluipwijk. 4. „Zeeland" met overnachten In de jeugdherbergen te Utrecht, Ginneken, Yerseke, Vlissingen, Zierikzee, Bergen op Zoom. Geertruidenberg en Utrecht. ;> 5. „Langs de Noordzee" met overnachten in de jeugdherbergen te Noordwijker-i hout, Alkmaar, den Helderts Texel, Vlié-; land, Terschelling, Harlingen, -AVieringTMt en Castricum. " : i- [■{ ;;!j 6. „Noord Nederland" met overnachten in de jeugdherbergen te Groningen, Appel-i scha, Berkum bij Zwolle, Heemse (bij Hardenberg), Oosterhesselen, Emmen, Ter Appel, Assen en Eelde-Paterswolde. 7. „Rond het IJsselmeer" met overnachten in de jeugdherbergen te Amsterdam, Enkhuizen,- Wieringen, Harlingeru Sneek, Kampen en Amersfoort. j 8. „Centrumrondrit". Plassen en Rivierengebied van Noord- en Zuid-Holland", met overnachten in de jeugdherbergen te Blaricum, Vinkeveen, Abcoude, Noordwijkerhout, de Kaag, Oostvoorne,-Sluipwijk en Soest De duur van deze fietstochten varieert van 7 tot 14 dagen. : Twee wandeltochten zijn samengesteld; één over de Noord-Veluwe met overnacht ten in de jeugdherbergen te Apeldoorn,' Oldebroek, Kampen, Berkum bij Zwolle, Emst-Epe en één door de Noord-Hollandsche duinen met overnachten in de jeugdherbergen te Santpoort, IJmuiden, Castricum, Schoorl, Petten, Alkmaar en Heemskerk. Ten slotte is een kanotocht samengesteld over de Plassen van Loosdrecht en Kortenhoef, Vinkeveen, Westeider Plassen. de Kaag enz., met overnachten in de jeugdherbergen te Amsterdam, Abcoude, Kortenhóef, Bunnik (Kromme Rijn), Vinkeveen, de Kaag en Amsterdam." : • [ ' De route.van den,tocht rond het IJselmeer; van den.Zeelandtocht en van den Centrumrondrit. --- Brieven uit Hongarije II. De Hongaren thuis Een eerste kennismaking. — Eenige karaktertrekken. De Magyaren en hun buren. Al aanstonds bij aankomst te Boedapest had ik nog een andere ontmoeting ook dan die van den koetsier met het gebaar van een hertog: en wel met een vrouw. De vrouwen van Boedapest genieten een grooten roep om haar smaak, haar zwier en haar schoonheid. Ook hierom is dit vrouwenparadijs een ander Parijs. Geen wonder dan, dat de draden van een modern detectiveverhaal haast onvermijdelijk door dit knooppunt leiden, — dit mondaine Boedapest der dozijn warme bronnen en baden, waar het leven, het lui-lekker-leven, de cenige bezigheid schijnt te zijn van velen, en het niets-doen tot een opgave wordt, waartoe de atmosfeer zelf aanzet. Elke vrouw is hier een dame. Klinkt u dit vreemd in de ooren? Bevreemdend hoeft het niet te zijn. Men bedenke alleen maar, dat in Hongarije eenmaal elke zesde man van adel was; in Polen was dat elke veertiende, en in Bohemen elke vier en zeventigste, waarna Frankrijk pas kwam met zoowat één aristocraat op elke duizend Franschen. Deze veelvuldigheid'van den adel in 's lands beste jaren, heeft per slot het heele volk geadeld. De beminnelijke gratie der Hongaren, hun aangeboren innemendheid, hun gemak van omgang, hun voorkomendheid die altijd voornaam blijft, dit alles behoort van ouds tot de beste tradities van dit volk. Welnu dan, ook de vrouw die ikontmoettè, was een dame,'en het was niet om deze eerste alleen, dat Boedapest mij hardnekkig de herinnering aan Sevilla blijft opdringen. Hordar, pogyaszom Ik zocht mijn weg naar het bagage-depót, om er het zwaarste reisgoed dat ik meesjouwde, in bewaring te geven. Door een open luik, over een toonbankje heen, worden hier, als overal elders, de koffers naar binnen gewipt; achter een venster, met open ruit daarin, zit als boekhoudster, voor een schrijftafel, de, dame.. Bloemen in een vaasje op de kleine tafel voor haar. Daar schrijft ze de afgeleverde stukken in, teekent een formulier voor de verzekering, reikt een ontvangstbewijs uit. Meteen blaast ze den rook van een sigaret voor zich weg en dan kijkt ze me onderzoekend aan, met groote, donkere oogen. Ze had den vreemdeling gespeurd, nog eer ik een paar woorden in het Duitsch gezegd had. Dan glimlacht ze, zooals de menschen dat hier kunnen, en waarbij een nuchtere Hollander zich moet afvragen: waar halen de lui toch zooveel vriendelijkheid vandaan? Al haar mooie, blanke tanden zijn zichtbaar geworden: „Mag ik u welkom heeten in ons mooie Boedapest! Zult u er voor eenige dagen onze gast zijn? Of misschien voor langeren tijd? . Wellicht is er toen een klein kleurtje naar mijn wangen gestegen, want een dergelijke ontvangst aan•het bagagedepöt van een vreemd station is iets eenigs in heel de wereld. Groote, lange graskralen bengelen langs haar volle wangen, rood en rond. Veertig?... Mijn hemel, ik heb aan geen leeftijd gedacht. Ik heb mijn hoofd diep gebogen en heb schuchter, beleefd, „genüdige' Frau" gezegd. Ik zweer u, dat ik het op dat oogenblik niet minder kon doen. Er moest dan geld gewisseld worden, zoodat het nog tot een langer praatje kwam. Hoogdravende stijl. Ik mocht mijn beste woorden wel voor den dag halen. Door de dompige atmosfeer van het depóthokje >-fladderde ,v haar bekoorlijke glimlach. De Alle duivels,; dacht.ik^wanneer ze mij aanstonds de hand toesteekt, moet ik die nog kussen ook, zbo'als ik dat vroeger in Polen geleerd heb. Daar ontkom ik niet aan. Kortom, u ziet het tafereel: bloemen op een schamel arbeidstafeltje, sigarettengeur en tinteling van een glanzend juweel; voornaamheid van gebaar en uitdrukking, en woorden zooals een op-en-top dame die spreekt: ik geloof dat ook dit moment beslissend is geweest voor mijn indruk van de verrukkelijke Donau-stad. Bij zulke dingen hoeft een mensch nu nog wel niet zijn hoofd te verliezen, maar daarbij raakt zijn hart toch wel in gevaar. En misschien heb ik toen hier al aanstonds het mijne aan Boedapest verloren. Toen ik later op den dag aan het dwalen gegaan ben door de stad en mijn verkenningstochten langzaam inzette, ben ik al heel gauw om vele dingen blij geweest. Vooreerst al om het feit, dat ik pas geleden nog in Praag een nieuwen hoed gekocht had. Een jaar of anderhalf had ik het namelijk gedaan met een viltje, dat ik als afgedankt gevonden had op zolder bij een van mijn rijke vrienden. Daarmee ben ik dan, ik weet niet door hoeveel steden van Europa gedraafd; maar daarmee had ik het onmogelijk kunnen doen in Boedapest Stel je voor, in Boedapestl Hier zijn al net zóo min burgers als in Warschau. Hier. ben je zelf óf overtreffende trap of volk, of bovenaan of niets. Zelfs het nieuwe-pak dat ik voor deze reis heb laten maken, telt, letterlijk voor niets in deze chique stad: en ik had al zooveel verdriet over het vele geld dat het me kostte Maar verder was ik ook blij, dat ik nog een paar handschoenen van voor twintig jaar bij mijn reisgoed had ingepakt. Een paar. heel oude, die me zeker niet meer passen en een onbestemde kleur hebben aangenomen. Ja, waarom had ik die eigenlijk meegenomen, die toch een broertje dood heb aan handschoenen en manchetten? Doch maar heel goed, dat ik het deed. Nu bezit ik dan toch handschoenen hier. En handschoenen moet je hebben in Boedapest. Je hoeft ze niet aan te trekken. Je moet ze alleen maar in de hand dragen. Dit is nu eenmaal het heeren-teekén in deze aristokratenstad. Zonder dit gaat het niet. Of ze passen doet er dus minder toe. „Ein Hender Gesellschaft......" houdt mijn vriend Antal mij dagelijks voor, terwijl hij dan eenigszins bezorgd naar mijn Schillerkraagje loert — O, ik weet nu wel zeker dat hij me voor een boer houdt. Een heer in Hongarije, draaft hij verder door, draagt hoed en handschoenen altijd bij zich. De arme jongen heeft er geen notii» van, dat ik hem voor bar ouderwetsch houd. Zelf loopt hij onder zijn vest te zweeten; hij laat dat niet thuis, al bezit hij niets dan een winterpak. Hij loopt een half uur ver, om een avondbrood te koopen dat een stuiver goedkooper is dan het juist hier kost waar we zijn. Mijn vader, vertelt hij, trekt aan tafel zijn jas uit als het warm is, maar ik zelf ben een echte Hongaar in zoover ik dat beneden mij vind: ik ben een heer. Met een verdienste van tachtig pengö in de maand, Antal? Hoe begrijp ik nu, dat ër een diepe kloof moet zijn tus.schen een volk ais dit en bij voorbeeld de nijvere, bedrijvige Tsjechen. De meeste overeenkomst heeft de Magyaar met den Pool, die ook grandioos is, beminnelijk en breed van beweging; en niet minder met den Kroaat, die den Magyaar misschien alleen in zijn trots nabijkomt. Deze trots heeft het voor den Hongaar weer altijd bedorven bij zijn buren, die nooit zijn vrienden waren. Trots en hoovaardij dragen altijd het gevaar in zich, dat zij afstootend zullen werken op de omgeving. Maar nu is dit gevaar juist bij de Magyaren ondervangen door de groote beminnelijkheid waarmee zij den vreemdeling tegemoet treden en door de ongeloofelijke innemendheid die als hun eerste kenmerk moet gelden. Polen, Kroaten, Hongaren, hoewel van onderscheiden ras, hebben dit gemeenzaam: zij zijn heeren-volken. Het aristokratendom zit hun in het bloed. Zij kunnen niet dienen, niet sjacheren, ook niet kruipen. Zij haalden Joden en vreemdelingen in hun land om het werk te doen, akkers te bebouwen, handel te drijven. Als zij zelf niet langer heeren en helden kunnen zijn, dan zijn zij maar liever martelaars en duiders, in de hoop op beter tijden; liever dit dan zich te schikken in het onvermijdelijke en, in de pijnlijke omstandigheden, van het leven te maken wat er van te maken valt. Zelfs een Magyaarsche boer, in zijn mantel van schapenhuid bestikt met zijden borduursels en bloemen, is een koning in zijn dorp, en de voornaamheid van dit volk ligt al uitgedrukt in zijn voedingswijze: alle spijzen kruidt het met de pittige paprika, en alle maaltijden bekroont het met den edelen Tokayer. De Hongaar kan niet dan verachting hebben, of minstens een schouderophalen en een schamperen blik, voor een volk achter de toonbank, een volk als mieren bezig, dat zweet en zuinig is, dat zwoegt en ploetert, dat koel berekent en koud redeneert, dat lach en tranen voor transacties vergeet en dat het levenskan1 genieten-zórider"romantiek,.zonder kleuren» lijn en gebaar,' zonder vorm en verrukking, — een volk dat alle waarden in nuchtere cijfers uittelt en dat zijn hoogsten roem zoekt in zaken-doen en geld verdienen. Hongaar-zijn is geboren heer zijn, aristocraat tot in zijn vingertoppen, verfijnde vormendienaar en dichter, dweper, droomer, genieter, gastheer, die het meest zich zelf is wanneer hij zooveel mogelijk van zich zelf kan geven: zelfbewust grandseigneur van schedel tót voetzool. Een Hongaar kan hongerlijden, veeleer dan'aan zijn adeldom verzaken. Een meneer te zijn in het leven is zijn hoogste doel, al zou hem daarbij niets anders dan zwart brood blijven. Hij versmaadt de wandelsport en den rugzak, die aan den knecht doet denken. Hij kan alles ondergaan, wanneer het zijn rug niet kromt. Hij kan alles lijden, wanneer het zijn eer maar ongerept laat. Boven een gevulde portefeuille, gaat hem de „panache", en met „noblesse oblige" troost hij zich in alle leed. Armoede krenkt hem niet, waar de schoone rijkdom van droom en waan en illusie hem genoeg is. In zijn onverbeterlijk optimisme schept hij zich de sfeer die hij noodig heeft om gelukkig te zijn,' al is dit paradijs dan ook niets anders dan een fata morgana. Toen dit volk in zijn zelfbewustheid dan ook de kracht vond om zich zelf te projecteeren in een ding van schoonheid, dat tastbaar en bloeiend staan zou midden in den tuin van Europa, schiep het Boedapest, de hoofdstad van zijn land. ' ' Dr. FELIX RUTTEN. BOEDAPEST: Gezicht van den burcht op den Donau. PARADE IN ROME. — Bij een groote parade in Rome „defileerde" ook een kabelballon voor den'koning. --- Ook een sportief element. Aan deze tochten kunnen uitsluitend ingeschrevenen deelnemen van de Nederlands'che Jeugdherberg Centrale. De tochten zijn zoo samengesteld, dat behalve de oo&schoolklassfen, groepen; clulisTgêzihnen onder 'leiding 'van ouderen gertiakkelijk in staat-zijn aan enkele eenvoudige eischen te voldoen. Er is voorts een sportief element toegevoegd door het feit, dat indien men den tocht op de voorgeschreven wijze heeft volbracht, hetgeen door vaste controles in dé jeugdherbergen e.d. kan worden nagegaan, men een stoffelijke herinnering ontvangt. Routecontroles om na té "gaan of men overal de voorgeschreven wegen volgt, zijn er dus velen, maar tijdcontroles bestaan er niet! Men mag er immers net zoo lang over doen als men wil. Men kan voorts op elk willekeurig punt van de foute beginnen, mits men er maar zorg voor draagt, dat men op het beginpunt ook eindigt En wanneer men deze tochten kan maken? In de eerste plaats zullen degenen, die hun vacantie in de zomermaanden hebben, er veel gebruik van maken, doch een bepaald tijdstip is niemand gebonden. Men kan b.v. den .Veluwetqcht ook in den herfst maken. De jeugdherbergen, waar men verplicht is te overnachten.zijn immers altijd open. De routeboekjes, waarin een volledige beschrijving voorkomt van den. tocht, zijn tegen zeer geringe vergoeding verkrijgbaar bij de Nederl. Jeugdherberg Centrale, Plantage Franschelaan 14 te Amsterdam. ---