(Ingezonden mededeeling). DE EIFFELTOREN ê TE parijs on steekt ver boven de stad 11 U'l door haar geweldige ij hoogte. Toch zou men fü <*®e Nederlandsche H IIjTtrUUT''*!! i|n huisvrouwen per jaar JL i| JLm Hïü gebruiken,een toren kun-1 —■ nen bouwen, die nog Jr bruik bewijst welk een 'vooraanstaande plaats Jlyl*lllH kl k.l S3l B --- (Ingezonden mededeeling). ZOMER AANBIEDING voor uw vacantie, voor reis of sport kunt u nog profiteeren van onze ZOMER. AANBIEDING. Wij brengen Speciale aanbieding a||e resteerende zomerarti- POLO SHIRTS kelen voor extra lage prijzen NOORDMAN ZIE ETALAGES VOOR KLEEDING EN MODES --- Praatjes uit de Bloemenstad CXVI. Strubbelingen met voetbalclubs. ■ Sport en geld en een doorzien spelletje. — Even naar Zandvoort. — Wij leven vrijt Dit zal een sportpraatje worden, geheel in de lijn van den tijd des jaars, hoewel de officieele lichamen zich daar niets meer van aan trekken en den komkommertijd met zeeslangen en andere wonderbaarlijke gedierten in een zware periode van hard werken en zwoegen hebben omgezet. Waarom zijn die steunnormen nu juist in Juli verlaagd? Waarom gingen de menschen nu juist op de warmste zomerdagen relletjes maken en het leven van de journalisten in gevaar brengen? Hebben wij dan geen rust noodig om voor den winter weer fit te zijn voor lange vergaderingen? Waarom vergadert de Haarlemsche gemeenteraad in de mooiste maand van het jaar liefst viermaal? En waarom moeten provinciale staten altijd in „zomer"-zitting bijeenkomen? Ik begrijp de menschen niet en kijk met leede oogen naar de volle treinen, bussen'en trams naar zee. Het eenige wat we nog over houden is sla met komkommer, maar die kan ik niet meer zien... komkommertijd? Och kom! Excuseer deze verbitterde inleiding, ze moest even uit mijn boordevol gemoed, als de kogel uit een karabijn. Ik zou u een en ander over sport vertellen.... De gemeente heeft in het noordelijk deel van haar domein tot voor twee jaar drie eerste klas voetbalclubs een terrein gegeven. De velden lagen oorspronkelijk buiten de bebouwde kom en men achtte zich buiten wanneer men een wedstrijd ging bijwonen. De geweldige vooruitgang van de bloemenstad maakte het bouwen van veel huizen noodzakelijk en steeds dichter naderde het steenen gevaar de sportvelden. Totdat verleden jaar het terrein van R. C. H. (Racing Club Haarlem) moest worden afgestaan aan timmerman en metselaar. En daarmede waren de poppen aan het dansen. Voetbalclubs met reputatie'zijn conservatief, ze houden graag wat ze hebben en ze zijn van meening, dat er geen beter veld bestaat dan het hare. De gemeente beloofde een ander veld, iets verder in het land. R. C. H. eischte een vast omschreven plan zwart op wit, maar dit kon het gemeentebestuur niet geven, omdat het alle gronden nog niet had kunnen koopen. Als gevolg daarvan en uit zekere waardigheidsoverwegingen huurde de club een veld in het sportpark te Heemstede, stak een langen neus naar Haarlem en deelde, na het afsluiten van het contract mede hoeveel dat de Spaarnestad aan vermakelijksheidsbelasting scheelde. Op de gronden, die voor R. "C. H.'bëstemd waren, heeft E. D. O. thans een schitterend nieuw complex velden gekregen, dat in werkverschaffing is uitgevoerd. Een mooi en ruim sportpark zal aan den rand van Haarlem verrijzen, 19 Augustus speelt E. D. O. haar eersten wedstrijd in het nieuwe home. Drie oefenv&lden zijn achter het hoofdveld gelegen en twee korfbalvelden zullen straks in orde gemaakt worden. Maar er is nog meer. Ook het terrein van de voetbalclub „Haarlem" (bij sportsmen overbekend) is in een uitbreidingsplan opgenomen, zelfs grond, eigendom van de vereeniging moet straks bebouwd worden. Is geen goedschiksche overeenkomst te bereiken dan wordt het wapen van onteigening door de gemeente ter hand genomen. Het spreekt vanzelf, dat „Haarlem" eerst op haar achterste pootèn stond en er niets van wilde weten. Haar terrein was het beste van Nederland, dat kon niet beter en nooit vervangen worden. In de „Sportkroniek" verscheen naar aanleiding daarvan een artikel, dat o.m. het volgende inhield: Een van Nederland's droogste en mooiste velden wordt op de wreedste wijze vernield door den grondwerker, die eerlang ruw zijn spa den grond zal injagen. Alles zal met den grond gelijk gemaakt worden en niets zal meer van de gezelligheid en sportieve voor- en tegenspoeden getuigen dan de herinnering. Het geestesgewrocht van een architect heeft dus het zwaarst gewogen. Kapers liggen op de loer (bedoeld wordt Heemstede). Gemeenten, wien de sportbeoefening en de sport als kijkspel nader aan het hart ligt, dan het geestesgewrocht van een enkeling. In dit geval hebben de gezagslieden deze nieuwe blamage geheel aan zichzelf te wijten." Is het een wonder, dat daarop de wethouder in kwestie uit zijn vel sprong en het bestuur van Haarlem ter verantwoording riep? Groot was zijn verbazing echter toen bleek, dat het bestuur niets af wist van dit artikel en daarvoor geen enkele verantwoording wenschte te aanvaarden. Bij die gelegenheid kwam echter ook een addertje uit het gras te voorschijn. Verschillende „Haarlem' Meden met diep-financieel inzicht hadden bekeken, dat de terreinen van de vereeniging, nu de bebouwing zoo dicht genaderd was, hoog in waarde zouden stijgen. Onder het mom van behoud der velden zou de intrensieke waarde van het bezit minstens verdubbelen. Later zou dan nog met gemak een nieuw terrein gezocht kunnen worden. De betrokken wethouder, ook niet van gisteren, deelde mede, dat de gemeente de kosten van terrein-verplaatsing voor haar rekening zou nemen, maar dat zij niet kon goedkeuren, dat het uitbreidingsplan onmogelijk gemaakt zou worden om de kas van de club in de toekomst te spekken. ..Haarlem" is een sportclub en als een gelijkwaardig terrein geboden wordt en de tribunes bovendien op kosten van de gemeente verplaatst worden, is aan alle eischen uit sport-oogpunt voldaan. De heeren zijn het dan ook na deze uiteenzetting eens geworden en over ten hoogste 5 jaar zal „Haarlem" een half veld dieper in het land zitten. De verontwaardigde wethouder gaf in een persconferentie een uiteenzetting van de geschiedenis en vertelde tegelijkertijd hoezeer hij zelf een sportliefhebber was. Foto's en platen staafdefl zijn bewering en hij vertelde er nog bij, hoe hij sintel-hardloopbaneri' en tennisbanen''midden in" de stad had willen ontwerpen. Het onweer is voorbij. Een andere wethouder heeft nu weer te verdedigen, dat de sportvelden wel degelijk in werkverschaffing mogen worden uitgevoerd, omdat ze er anders niet gekomen zouden zijn. Dat bestrijden insiders, die opmerken, dat er gebrek was aan goede velden en dat ze er evengoed moesten komen.... Zoo ziet u alweer, waarde lezer, het leven van een houder der wet gaat niet over rozen, zelfs niet over paardenbloemen. i Laat mij nog even met u naar Zandvoort gaan. Neen, niet per electrische of Diessel, zoover zijn we nog niet, al vechten we er al jaren voor. ■ . \ Over sport gesproken, u moet al dié sportieve, kittige meiskes nu eens over den boulevard zien flaneeren in de kleurige strandkleedij. Het is een weelde voor het oog en het is om van een grijsaard weer een baby te maken. In het zonnebad wordt u verblind door de kleuren, het chocoladebruin overheerscht, de levensblijheid straalt u tegen. Er komt een oude badman op. bloote voeten naar ons toe. „Alleraardigst gezicht", zegt de man vergenoegd, „hoe kunnen de menschen daar nu kwaad in zien? Zouden die afschaffers van het zomerstrandfeest zelf. wel eens een zeebad genomen hebben en de zon op hun wit-weeke body hebben laten schijnen? Laten we gaan, lezer, het onderwerp is te gevaarlijk. Wat zegt u? Wilt u een bad gaan nemen? Denkt u dan aan artikel zooveel a en b, artikel zus lid 3 en artikel k tot z de eerste zes alinea's. Allemaal verbodsbepalingen. Wat wordt u bleek? Van mij is het maar een grapje. .. Er trekt een troepje jongelui voorbij, zingende: „Wij leven vrij, wij leven vrij!" » . ACHILLES. Haarlem, 12 i Juli 1934.- "• --- FEUILLETON GOUDEN REGEN door OWEN RUTTER. (Nadruk verboden). 18 Max was het onderste boven geloopen door een varken. De bamboes knalden als geweerschoten. Ik kwam net op tijd om een oude vrouw van de veranda af te helpen en toen viel het dak in: één ziedende, gloeiende massa. Vuur is iets, dat ieder bezadigd gevoel in ons doodt. Het bedwelmt iemand en windt op. Al mijn kalmte was alhans verdwenen. Een oogenblik was ik zoo woest als de agenten en schreeuwde als een gek. De Dajaks werden menschelijke furies. Zij holden de Dusuns na in de jungle, maar het was te laat. Twee hunner keerden terug met van bloed druipende hoofden in hun hand, vastgehouden bij de haren. Maar noch dat van Tabiko noch dat van Jeludin, zooals ik tot mijn verlichting zag — wat het laatste betreft tenminste — was er bij. En toen we allemaal weer bij elkaar waren was er van Tabiko's nederzetting niet veel meer over dan een groote aschhoop, met hier en daar een gebraden kip er tusschen in. Max stond hijgend naast me. Hij was de politie achterna gerend. Rufus kwam aanzetten met een gezicht als een schoorsteenveger. Plotseling verliet de opwinding me. Ik werd moe. Mijn oogen brandden. Nogmaals zag ik alles heel scherp voor me, z&g: dat we ons doel, door de schuld /an den Dajak, gemist hadden. „Dit is het einde van Tabiko's eer»te les," herinner ik me tegen Rufus gezegd te hebben. „Ik ben bang, dat hij nog wei een tweede zal noodig hebben, voor we klaar zijn." --- ACHTSTE HOOFDSTUK. I. Zelfs Rufus moest toegeven, dat het onbegonnen werk was om Tabiko en zijn aanhangers in de jungle te volgen. En ai heel gauw kwamen we tot de ontdekking, dat we het ook wel konden opgeven om Jeludin te vinden want zijn kleine woonplaats, een paar honderd meter van Tabiko's huis af gelegen, was verlaten. Hrt was geen prettig vooruitzicht, omdat het een lange geschiedenis beloofde te worden; maar twee dingen stonden vast: dat v.e naar Elopura zouden moeten terugkeert i en dat we terug moesten komen. De moordenaars van Yule moesten gestraft worden, wilden we ons prestige niet voor goed in den grond boren. Wij hadden Tabiko's huis boven zijn hoofd doen afbrandden, een paar van zijn mannen gedood en nog een en ander buitgemaakt zooals gongs, kruiken en koperwerk. Maar dat was niet genoeg: we moesten Tabiko zelf te pakken krijgen en Jeludin eveneens, want het was nu wel heel duidelijk, dat hij bij de zaak betrokken was, al wisten we dan ook niet, in hoeverre hij openlijk in opstand wilde komen. Om dit te doen moesten we meer'politie tot onze beschikking hebben: dit keer viel het niet te betwijfelen of er moest een goed uitgeruste expeditie op touw worden gezet. Wij keerden dus terug naar de Tarap, terwijl Jeludin, Tabiko en de rest verder de bergen introkken. Wij wisten de richting, die zij genomen hadden en meer niet. Weken zouden moeten voorbijgaan, voordat we er achter konden komen, wat zij in dien tusschentijd hadden uitgevoerd en dan bleef er nog veel na te speuren over. Sabtu was het wederom, die me heelemaal moest inlichten over alles, wat er gebeurd was, sedert den terugtocht van de Tarap naar de Trusmadiheuvels. --- De Fransche nationale feestdag. — De verjaardag van de bestorming der Bastille, de 14e Juli, wordt in heel Frankrijk telken jare met groote opgewektheid gevierd. Typisch Fransch is het dansen op straat. --- UTRECHT Uit den Raad. Politie en de relletjes. — A msterdam-Rijnkanaal. Onder de ingekomen stukken in de raadsvergadering van gistermiddag bevond zich een eisch van het Werkloozen Strijdcomité. De heer Reynders (S. D.) zeide accoord te gaan met het advies om dit adres ter secretarie te leggen, ter inzage voor de leden, omdat B. en W. aan de fractievoorzitters hadden medegedeeld, dat zij alles gedaan hadden om de steunregeling beter te doen zijn. Als we dus wat zouden willen bereiken, zonden wij ons tot de regeering moeten wenden. Spr. had gehoord, uit betrouwbare bron, dat de politie hardhandig is opgetreden bij de relletjes. Wel is de taak der politie mpeilijk, vooral als de jeugd provoceerend optreedt, maar spr. verzocht toch als het eepigszins mogelijk is, er niet direct op los te slaan en niet zoo hardhandig te zijn. Wethouder Bekker (R. K.) zeide, dat B. en W. bij de regeering moeite hebben gedaan om in de steunregelingen de verslechteringen tot het allernoodzakelijkste te beperken. Deze pogingen hebben echter geen succes gehad, en zoo moeten B. en W. de regeling doorvoeren die er thans is. De voorzitter had met dank geconstateerd, dat de heer Reynders beseft, dat de taak der politie moeilijk is. Die is hierom ook moeilijk, omdat de politie moet optreden .tegenover lieden voor wie achteraf critiek makkelijk is. Als men er echter voorstaat zooals de politie, dan is het zeer moeilijk; als men in het begin te zacht optreedt, is de kans groot, dat later veel harder geslagen moet worden, dan wanneer men in den aanvang de zaak goed aanpakt. ? Besloten werd het adres ter Secretarie te deponeeren. Aangenomen werd de voordracht om over het Geertebolwerk een rijweg te maken en bestaanden rijweg als tuin bij het St.'Agnesgasthuis te voegen. Aangenomen werd de voordracht om tien jaar lang elk jaar ƒ 30.000 bij te dragen in de kosten van aanleg van het Amsterdam—Rijnkanaal, nadat zoovel de heer Bos (S. D.) als de wethouder de heer Smulders (R. K.) spijt betuigd hadden, dat niet meer en beter met de Utrechtsche belangen was gerekend' en nadat de heer Wouda (A. R.) de Kamer van Koophandel had verdedigd, die een ander advies had uitgebracht dan B. en W. hadden gedaan, inzake het plan van den Rijkswaterstaat, dat nu zal worden uitgevoerd. Tot tijdelijke wethouders werden benoemd de heeren P. J. Nahuizen en G. Serton. --- BINNENLAND. De Amsterdamsche onlusten. Geen rechtstreeksch verband met „de Tribune." Minister-president Colijn heeft thans geantwoord op de vragen van het lid der Tweede Kamer mr. Westerman inzake de in Amsterdam plaats gehad hebbende onlusten. Dr. Colijn schrijft kennis genomen te hebben van de in het dagblad „De Tribune" gevoerde propaganda en gaat dan verder: Met zekerheid valt niet te zeggen of een rechtstreeksch verband bestaat. Intusschen is wel aannemelijk, dat de opruiende taal in de artikelen van het dagblad „De Tribune" het ontstaan van onlusten bevordert. De Regeering moge ter beantwoording van de vraag, of zij bereid is aan de communistische actie een einde te maken, verwijzen naar de dezer dagen door politie en justitie getroffen maatregelen. Op d- vraag van mr. Westerman of de regeering bereid is een verbod van de communistische partij in overweging te neen, luidt het antwoord: Het in deze vraag gestelde heeft blijkbaar betrekking op een aanvulling van de wet van 1855, daar vereenigingen, strijdig met de openbare orde, als in die wet bedoeld, verboden zijn. Het vraagstuk, of het. wenschelijk is die wet aan te vullen, heeft de aandacht der Regeering. --- HAARLEM. Gemeenteraad. In de gisterenmiddag gehouden raadsvergadering van Haarlem werd het presentiegeld voor leden der stembureaux met bijna 50 pCt. verlaagd. Langdurig werd gedebatteerd over het „kladden op straat". B. en W. hadden n.l. een voorstel ingediend om de politieverordening aan te vullen met een artikel, waardoor het verboden zou zijn zich na zonsondergang en voor 7 uur 's morgens op straat te bevinden met plaksel, plakbiljetten, kalkpotten etc. Natuurlijk kwam tijdens het debat verschillende spitsvondigheden te voorschijn o.a. het verhaal van den behanger die in den nacht van een vriend komt, wiens kamer hij # behangen heeft. Medegedeeld werd, dat deze bepaling niet alleen voor den verkiezingstijd in het leven is geroepen, maar ook voor vandaag, nu ieder oogenblik de muren volgekalkt worden met leuzen als „Redt Thaimann". De sociaal-democraten en de communisten verklaarden zich tegen de verordening, die dus met meerderheid werd aangenomen. Twee openbare lagere scholen werden opgeheven, waardoor straks weer 16 onderwijzers zonder werk komen. v Aangenomen, werd een voorstel om.voor de Middelbare Scholen een minimum schoolgeld te heffen van ƒ 12 tot ƒ 5 per jaar, naar gelang een gezin uit 1 tot 5 of meer kinderen beneden 16 jaar bestaat. Tevens werd een vermogenstarief vastgesteld. Het gratis in bruikleen verstrekken van boeken en leermiddelen werd afhankelijk gesteld van den ijver der leerlingen. Bij een inkomen van f9OO werd vrijstelling van schoolgeld verleend. Tenslotte ontspon zich een langdurig debat over de nieuwe steunregeling, maar men kwam tot de conclusie dat het rijk van geen wijken weet. --- II. Het schijnt, dat Jeludin heelemaal niet in Tabiko's huis verbleef op den morgen van onzen aanval. Zooals Sabtu mij uitvoerig vertelde — en ik geloofde dat best — was dat niet toe te schrijven aan gebrek aan moed bij zijn meester, maar' eenvoudig daaraan, dat hij, noch een der anderen, onzen aanval zoo vroeg verwacht had. Hun schildwachten in de jungle hadden hun de boodschap overgebracht, dat wij niet ver weg waren, maar onze plotselinge verschijning verraste hen toch. Vlug handelen gaat niet samen met een Maleische mentaliteit, en een mensch is licht geneigd om anderer handelwijze aan zijn eigen manier van doen te toetsen: daardoor komt het ook, dat uitmuntende krijgskundigen zoo vaak hun plannen falikant zien afloopen. De Dayang en Jeludin zouden dan ook zeker daar geweest zijn, wanneer de Dayang niet een droom had gehad. Twee nachten tevoren droomde zij, dat zij naar de rivier ging, om een bad te nemen, toen zij door een wolk van muskieten werd aangevallen. Terwijl zij terug naar het huis •liep om hen te ontwijken, werd zij door een geweldige regenbui overvallen. De Dayang zelf hoefde de beteekenis van haar droom heelemaal niet breedvoerig uit te leggen, want Jeludin en Sabtu erkenden dadelijk, dat het een waarschuwing zijn moest; de muskieten verbeeldden het naderen van een vijand en de regenbui wees op een groot gevaar, dat hun boven hèt hoofd hing. De Dayang vond, dat het het voorzichtigst was, Tabiko als stootblok te gebruiken voor wat naderde. Jeludin stemde daarin toe, daar het niet verstandig was, zoo vroeg reeds in de zaak gemengd te worden, en Sabtu, die naar een gevecht snakte, gevaar of geen gevaar, had er zich bij neer te leggen. Jeludin's Bajaus van de kust hadden Tabiko dien morgen versterking kunnen bieden, maar alles ging veel te vlug. Tabiko berichtte hun, dat wij den aanval ondernomen hadden. Dit bracht Jeludin in de war en alle voorzichtigheid werd vergeten. Maar het volgende oogenblik zag hij den rook van Tabiko's dak omhoog stijgen. Dat beteekende, dat Tabiko de vlucht zou moeten nemen. Het was te laat om hem nog te helpen. De Dayang die vooruitgezien had, dat er iets onaangenaams ging gebeuren, had haar maatregelen genomen om op te breken, en voor alle Dusuns uit het brandende huis weg waren, werd zij in haar stoel alweer verder door de jungle gedragen, met Jeludin naast haar en de bende koppensnellers, als een eerewacht, aangevoerd door Sabtu, die den Vredebrenger op zijn schouder droeg, er om heen. Toen zij den top van den heuvel bereikten, zagen zij oeneden zich den rook van het verwoeste dorp opstijgen. Het was dit gezicht, zoo vertelde mij Sabtu, dat Jeludin alle welgezinde gevoelens jegens ons uit zijn hart-deed bannen. Ik kan mij hem voorstellen, terwijl hij naar den opkringenden rook stond te kijken, bitter, vijandig, onvervaard. Het was zijn eerste botsing met den Prentah. Hij was in het nauw gedreven, maar hij had den tijd. Hij was er zoo goed als zeker van, dat wij hen niet zouden volgen: wij zouden terugkeeren en met 'n grootere macht terugkomen. Dit zou hem tijd geven om den werkelijken strijd die komen moest voor te bereiden. Het duurde een heelen tijd voor Tabiko en de Dusuns met twee en drie tegelijk den heuvel opgeklommen waren; de vrouwen en kinderen verschrikt, de mannen woest en opgewonden. De eenige dingen die zij hadden kunnen redden uit het huis' waren de koppen: die hoofden, die hun waardevolste bezittingen uitmaakten. Als ze die verloren hadden, zou het werkelijk een groot verlies geweest zijn, want een nieuw huis kon gemakkelijk gebouwd worden, maar het zou heel wat moeite kosten en jaren kunnen duren, jaren van strijd, voordat zij die trofeeën herwonnen hadden. Het moet een naar gezicht geweest zijn, die wilden in haast door de jungle te zien trekken, elk met een paar grijnzende doodshoofden in hun hand en Tabiko, die den grootsten schat droeg van allemaal — het hoofd van Adam Yule. Het grootste deel van dien dag hadden ze geloopen, de mannen met de koppen, de vrouwen met de kinderen in sarongs over den rug gehangen. "Toen de zon onderging en ze er zeker van waren, dat wij hen niet achterop kwamen, sloegen zij hun kamp op en hielden krijgsraad. .Van wat ik van Sabtu hoorde, was de Dayang niet in 't minst van haar stuk gebracht, door den loop dien de zaken genomen hadden. Meer dan eerst was zij er nu zeker van dat Tabiko en al zijn volk wrokten tegen het Gouvernement. Voor dien tijd was er toch nog steeds eenige kans geweest, dat de een of ander zich van hen zou hebben teruggetrokken. Nu wist zij zeker, dat Tabiko niet alleen voor zichzelf zou vechten, maar ook de heele streek in opstand zou helpen brengen. Het was een land, dat de Dayang en Jeludin niet kenden, maar Tabiko kende het wel: hij had er vrienden en vele verwanten. Zij besloten naar Trusmadi te gaan, want dit was het land waarvan Jeludin koning zou moeten worden en de Dayang koningin. --- Na Barthou's besprekingen te Londen De Fransche staatsman voldaan Onze Londensche correspondent schrijft d.d. 11 dezer: De Fransche minister van Buitenlandsche Zaken is welgemoed en voldaan uit Londen naar zijn eigen hoofdstad teruggekeerd. Voor zijn bezoek had hij voorgegeven dat hij zonder verwachting naar Londen zou gaan, waar hij volgens zijn eigen woorden rigoureuse onverschilligheid dacht te ontmoeten. Het moet veel beter zijn afgeloopen, want de voldoening, welke Barthou toonde in een onderhoud met Fransche journalisten in Londen, zou niet gerechtvaardigd zijn geweest indien hij inderdaad slechts den aangegeven vorm van onverschilligheid had gevonden. De „bijnavriend" van Genève schijnt nu een echt vriend te zijn geworden. Simon en zijfi Fransche collega schijnen elkaar te hebben gevonden. Alle teekenen en vele uitlatingen in geïnspireerde kranten wijzen daarop. En het ligt voor de hand, dat de vraag wordt gesteld of het bezoek niet veel meer is geweest dan een uitwisseling van vriendelijkheden. Een officieele verklaring bevatte in de taal der karakteristieke nietszeggendheid geen woord van voorlichting. De twee regeeringen hadden eikaars standpunt leeren waardeeren in de besprekingen. De Fransche minister had zijn plan voor een „oostelijk Locarno" uitgelegd, een afspraak voor eerbiediging van elkaar's gebied voor Duitschland, Rusland, Polen, Tsjecho- Slovakije en de Oostzee-landen. Het welslagen van dit plan hangt geheel af van de houding van Duitschland, het land dat door het uitspreken van zijn voornemen zijn grenzen uit te breiden de oorzaak is geweest van de typisch levendige werkzaamheid van Barthou. Duitschland heeft tot heden zijn houding tegenover zulk een Oostelijk Locarno niet bepaald, maar het schijnt, dat het land er weinig voor voelt, waarschijnlijk omdat het vreest, dat het tooverwoord „Locarno" voor dit Fransche plan te vleiend is omdat het beginsel van wederkeerigheid er niet met de vereischte onbaatzuchtigheid in wordt gediend. Barthou is een oud, een wijs, een schrander man. Men kan niet verwachten van hem, dat zijn hand, als die van het kind, gauw gevuld is. Indien hij in Londen niets anders had ontvangen dan Engeland's moreelen steun voor zijn Oostelijk Locarno, zou hij met minder uitgesproken opgewektheid naar Parijs zijn teruggekeerd. Hij moet meer hebben ontvangen dan moreelen steun. Barthou zoekt in nieuwe verdragen van het Locarno-model voor Frankrijk de veiligheid te krijgen, welke de Volkenbond en de Ontwapeningsconferentie het hebben onthouden. Verdragen van het Locarnomodel zijn verdragen waarin de vijanden van weleer tot aamenwerking worden gebonden. Het oorspronkelijk Verdrag van Locarno verbindt Duitschland, Frankrijk, Engeland en België. In status zijn deze naties precies aan elkaar gelijk. Een Oostelijk Locarno zou hetzelfde karakter moeten hebben. Het zou Duitschland met zijn vroegeren vijand Rusland, tevens potentieelen vijand, moeten verbinden cn met de andere genoemde landen. Van Engeland wordt nu verwacht, dat het op het alsnog weerspannige Duitschland drang zal uitoefenen om zich in zulk een verdrag te begeven. Hoe wordt de positie wanneer Duitschland niet te bewegen is? Welke gevolgtrekkingen zullen worden gemaakt? Er is reden aan te nemen, dat Barthou denkt aan de toekomst waarin deze vragen worden gesteld. Er is ook reden te vermoeden dat Barthou in Londen heeft vernomen of begrepen, Jat Frankrijk bij het mislukken van een Oostelijk Locarno in Engeland een vriend zal krijgen die het als het er op aan zou komen niet bij moreelen steun zou laten. Na de recente en verschrikkelijke gebeurtenissen in Duitschland wordt in En- geland tegenover dat land alleen nog de schijn der welwillendheid in acht genomen. Van het eens ruim verbreide gevoel ten gunste van Duitschland bestaat thans nog slechts een schaduw. Wat in dit opzicht in de bevolking leeft, vindt zijn weerspiegeling in Whitehall, dat toch al weinig aanmoediging behoeft om de ingevingen van zijn hart te volgen. Het kan Barthou niet moeilijk zijn gevallen Groot Brittannië te overtuigen, dat het altijd gelijk heeft gehad in zijn opvatting van het gevaar, dat niet alleen Frankrijk maar geheel Europa en Groot Brittannië bedreigt. Barthou is met zijn bezoek komen betoogen dat Frankrijk tegenover een onhulpvaardig Engeland gedwongen is geworden veiligheid te zoeken door middel van een Oost-Europeesch verdrag en samenwerking met Rusland. Mag men niet concludeeren — uit de onverholen vreugde waarmede de Fransche staatsman deze kusten heeft verlaten — dat Groot Brittannië (officieel nog steeds huiverig van een belangrijke politieke rol voor Rusland in Europa) zich heeft laten overhalen aan Frankrijk's kant te staan wanneer het ge§éhetste gevaar opdoemt? Barthou --- III. Midden in liet land van Trusmadia lag een groote vlakte, van ongeveer vijf kilometer in doorsnee, door heuvels omgeven, zoodat het wel iets leek op den bodem van een reusachtigen theekop. Die vlakte was de dichtst bevolkte streek van het binnenland. Daar hoefden de landbouwers zich niet. zoo spoedig tevreden te stellen als zij, die in de bergen woonden; en alles ging hun voor den wind, heerlijke boomgaarden, rijstvelden en vele buffels. Het was in de Trusmadi-vlakte dat de vluchtelingen van de Tarap zich nestelden. Na de sombere wouden vond de Dayang het vlakke land wel naar haar zin. Met den hemel boven zich inplaats van een jungledak voelden zij zich veel vrijer. Zeker, het was ver van de zee, maar bovendien hadden ze ook alles wat zij wenschten. Zij gingen aan 't werk, zoo gauw zij uitgerust waren, op eenigen afstand van een nederzetting van Tabiko's familielid Si Rindong. (Wordt vervolgd). ---