-j —Ingezonden mededeeling.) - - BEZOEKT TE AMSTERDAM HET ITALIAANSCHE RESTAURANT BELLA NAPOLI HEERENGRACHT 435 bij het Koningsplein AMSTERDAM, TELEFOON 30262 Diner vanaf I 1.50 en a la carte --- NIEUWS UIT AMSTERDAM Afscheid van den Poolschen consulgeneraal te Amsterdam. Gistermiddag nam de heer J. P. W. Kaczkowsky, consul-generaal van Polen te Amsterdam, die binnenkort ons land verlaten zal, in het Carlton Hotel afscheid van zijn vele vrienden en vriendinnen, die hij in den loop der jaren, dat hij zijn post te Amsterdam mocht bekleeden, verwierf. Onder voorzitterschap van den heer J. S. Auerbach heeft zich een huldigingscomité gevormd, dat samengesteld is uit leden van den Poolsch-Joodsche kolonie. Namens dit Comité sprak de heer Auerbach den scheidende toe en bracht hem hulde voor het vele werk, dat hij voor de Poolsch-Joodsche kolonie heeft gedaan. De heer D. B. Mahler, voorzitter van het Oost-Joodsche Verbond, zei, dat ieder, die met den heer Kaczkowsky in aanraking kwam, in hem niet slechts een ambtenaar van breeden gezichtskring en groote hoedanigheden heeft leeren waardeeren, maar tegelijkertijd een mensch van bijzondere gaven van intellect en karakter. Tenslotte spraken nog de heeren Dr. Dauber en F. Weihlser. Dr. Dauber zeide, dat de Poolsch-Joodsche Kolonie scheiden moet van een vriend, een groot medeburger en een groot patriot. De heer Weihlser wees o.m. op de beteekenis van den consul als Poolsch letterkundige. --- Bontveilingen. Op 14 Januari j.l. werd te Amsterdam in de veilinglokaliteiten op de Centrale Markt een bontveiling gehouden. De aangeboden pelzen bestonden in hoofdzaak uit zilvervossen, afkomstig van Nederlandsche fokkers. De resultaten met deze eerste veiling bereikt, waren zoodanig, dat besloten werd in den vervolge 8 tot 10 bontveilingen per jaar te gaan houden en deze dan zoo veel mogelijk internationaal te maken. De volgende veiling zal nu op de Centrale Markt te Amsterdam plaats vinden op 28. en 29 Maart a.s. De.aanvoeren zijn zeer belangrijk, terwijl reeds nu blijkt, dat over belangstelling van kooperszijde niet te klagen zal zijn. --- Autodief aangehouden. Op verzoek van de politie is gisteravond in Amersfoort een man aangehouden, die verdacht wordt hier ter stede een auto te hebben gestolen. De auto zou hij verkocht hebben in Gouda. Vermoedelijk heeft deze man meer dan een auto weggenomen, want toen hij werd gearresteerd was hij juist aan het onderhandelen over den verkoop van eer. anderen wagen. Hij is overgebracht naar Amsterdam en in het bureau Overtoom opgesloten. --- Valsche merken in gouden ringen. Verdachte tot zes maanden veroordeeld. Een goudsmid alhier heeft in de jaren 1928 tot 1934 een groot aantal ringen voorzien van valsche merken. Toen het bedrog werd ontdekt bleek het dat hij in het bezit was van een zelfvervaardigd Rijksmerk voor 14-karaats goud. De rechtbank heeft hem gisteren veroordeeld tot een gevangenisstraf van zes maanden. Verdachte erkende zijn misdrijf; de Officier van Justitie had ïen gevangenisstraf van twee jaar gerequireerd. --- Het kladverbod overtreden. Het verbod, dat er op het plaveisel geen verkiezingsreclame mag worden gemaakt, is gisteravond hier en daar overtreden. In de Borgerstraat, de Nic. Beetsstraat en nog enkele andere straten in de omgeving was men druk bezig de straat te bekladden. De politie zat er onvermoeid achterheen, maar kon de daders niet te pakken krijgen. Overal stonden uitkijkposten en als de politie zich maar even vertoonde, maakten de overtreders zich uit de voeten. Enkele malen werd zelfs met een overvalauto uitgerukt. --- Ernstige autobotsing. Op den hoek van de Noorder Amstellaan en Scheldestraat heeft gisteravond een ernstige autobotsing plaats gehad. De schok was zoo hevig, dat een van de twee wagens tweemaal over den kop sloeg en daarna weer op zijn wielen terecht kwam. Men vreesde dan ook het ergste voor den chauffeur. De ,man kwam er echter wonder boven wonder goed af. Hij liep slechts eenige schrammen op. De beide wagens waren er echter erger aan toe. De materieele schade was zeer groot. --- Amsterdamsche Universiteits Vereeniging. In de jaarlijksche algemeene vergadering der A. U. V. is door den voorzitter, Prof. Mr. Paul Scholten, verslag uitgebracht over de werkzaamheden der Vereeniging in het jaar 1934. Behalve het toekennen van 10 studiebeurzen en bijdragen voor de voltooiing van een 5-tal dissertaties werden uit de middelen der Vereeniging eenige belangrijke subsidies verleend, n.l. aan de Vereeniging voor Oost-Europeesche Cultuurgeschiedenis (Prof. B. Becker) aan de Stichting ter bevordering der studie, taal, letterkunde, cultuur en geschiedenis van Zuid-Afrika voor het bijzonder hoogleraarschap van Prof. Besselaar, aan het Wiskundig Genootschap: „Hen onvermoeide arbeid komt alles te boven", aan Prof. Clay ter voortzetting van zijn onderzoek naar de intensiteit der kosmische ultrastralen, aan Dr. Bierens de Haan voor zijn laboratorium voor dierpsychologie, aan de commissie ter bestudeering van het vraagstuk der overbevolking der universiteiten, aan de commissie van het privaatdocentschap in de maritieme geschiedenis (J. M. Warnsinck) en aan het van der Waalsfonds. Aan de privaat-docenten Dr. Stapel, Dr. Tinbergen, Dr. Evelein en Dr. Bernet Kempers werd een tegemoetkoming in reis- en verblijfkosten verstrekt. Uit de middelen van de door de Vereeniging beheerde stichting: „Gouda-de Vriesfonds" werden 23 studiebeurzen verleend en 6 studiebeurzen uit die van het eveneens door haar beheerde Blombergfonds, uitsluitend bestemd voor studenten in de pharmacie. In plaats van wijlen den heer S. P. van Eeghen en Dr. C. C. Delprat werden tot leden van het bestuur benoemd Dr. E. Heldring en Dr. J. C. Went. --- B. van Caldenhoven, de back van D.W.S. die in het Nederlandsch elftal is gekozen voor den wedstrijd tegen België op Zondag 31 Maart a.s. --- Kunst in de hoofdstad MUZIEK. Concertgebouw-Orkest. Dirigent: Willem Mengelberg. Bach-herdenking. Gisteren — den dag waarop het tweehonderd-vijftig jaar geleden was dat Johann Sebastian Bach werd geboren — een herdenking in optima forma in het Concertgebouw. Twee cantates, een concert voor twee violen, een suite.voor fluiten en strijkorkest en een orgelwerk. De cantate: „Ein feste Burg ist unser Gott" — een meesterwerk — heeft altijd in de Protestantsche kerkmuziek een eereplaats ingenomen. Ze is geweldig van struc, tuur en waarschijnlijk geschreven in 1730 ter herdenking van de Augsburger Confessie. Buitengewoon indrukwekkend is het beginkoor „Ein feste Burg ist unser Gott, ein gute Wehr und VVaffen", waarin we door de trompetten al heel spoedig het Lutherkoraal hooren inzetten. En niet minder overtuigend en vol geloofsvertrouwen klinkt het tweede koraal ons tegen: „Und wenn die Welt vol Teufel war', Und wollt uns gar verschlingen, So fiirchten wir uns nicht so sehr, Es'soll uns doch gelingen."....». De groote koraalparaphrase aan het einde der cantate: „Das Wort sie solle lassen stahn" en niet minder het koraal zelf zijn glorieuse stukken muziek, die een machtigen indruk schenken. Tusschen die koralen zijn ingelascht een aria voor sopraan en bas, een recitatief en arioso voor bas, een aria voor sopraan, een recitatief voor tenor en een duet voor alt en tenor. Het spijt me te moeten zeggen dat de uitvoering van deze Reformations-Cantate niet in alle opzichten onberispelijk was. De klank van het koor was lang niet altijd even mooi — vooral niet bij sopranen en alten —en van de solisten hadden we fraaiere prestaties verwacht. Thom Denijs blonk uit. Zijn zang en voordracht was zeer respectabel. De sopraan Adelheid Armhold is allesbehalve een Bach-zangeres, en haar zwak.geluid, dat dikwijls nog onzuiver was, boeide weinig. Suze Luger (alt) zong zeer verdienstelijk en Jac. van Kempen (tenor) was loffelijk. Jammer, dat het einde van het duet tusschen alt en tenor minder goed slaagde. De orkest-begeleiding was voortreffelijk; ook een extra woord van hulde aan ,den organist Piet van Egmond en den clavecimbel-bespeler mr. Den Hertog. Een geestdriftig applaus kon de uitvoering dezer cantate niet verwekken. Interessant is het zeker, dat we — nu deze cantate tot uitvoering kwam, die zoo duidelijk bewijst hoe diep Bach in het Lutheranisme wortelde — dezer dagen een belangwekkende uitspraak lazen van den heer J. Koopman (in het Kathol. Tijdschrift „Studiën"), die verklaart: „Bach was een overtuigend Protestant, maar ik ken geen enkelen componist, Katholiek of niet, die ook de geheimen van het Misoffer dieper heeft doorvoeld dan deze waarlijk uitverkorene." Met een uitnemende verklanking in de Passacaglia (C. kl. t.) heeft Piet van Egmond ons een verheffend genot geschonken. Bach's orgelwerken behooren tot het allerhoogste — zooals dr. Joh. Wagenaar terecht in den feestgids voor de Bachherdenking schreef — wat ooit op instrumentaal gebied is voortgebracht. Zij getuigen van onbegrensde vinding en fantasie; tegelijk zijn zij voorbeelden van ongelooflijk groote en onfeilbare compositie-techniek. Het is bijna duizelingwekkend er aan te denken, hoe de meester de ingewikkeldste contrapuntische combinaties en stemmenweefsels met vaste hand neerschreef in een ontzaglijken rijkdom van vormen, die ook uit architectonisch oogpunt, steeds weer volkomen waren. En heel dit geweldig kunnen, het was slechts het middel om zijn grooten geest te uiten. Bach's inspiratie moet bovenmenschelijk geweest zijn om hem het. voortdurend scheppen van zulke diepe, aangrijpende schoonheid mogelijk te maken. Van Egmond speelde de Passacaglia stijlvol en virtuoos — al kan ik me de registratie nog fijner denken — en deed ons bewust worden dat dit thema met twintig variaties en als bekroning daarvan een slottuga vol innerlijke stuwkracht, een alleenstaande plaats in de orgelliteratuur inneemt. De Passacaglia is een kathedraal van muziek — de volmaakte Gothiek in de toonkunst, zou Schweitzer zeggen — door de sterkemotioneele kracht die er van uitgaat en door de grootschheid van vorm en bouw. In een zeer schoone verklanking hoorden we de Suite (Ouverture) B. kl. t. voor fluiten en strijkorkest uitvoeren. Het was een buitengewoon genot naar deze fijnzinnige muziek te luisteren en de zes fluitisten — onder wie vader en dochter Klasen — hebben zich op bewonderenswaardige wijze van hun taak gekweten. Geen wonder, dat de uitvoering der Suite groote geestdrift wekte. Mengelberg — die zeer soepel en poëzievol leidde — liet zeer terecht de fluitisten — wien ongetwijfeld in de eerste plaats de hulde gold — staande bedanken en liet daarna ook het strijkorkest verrijzen. Na de pauze verwierven de twee concertmeesters Louis Zimmermann en Ferdinand Helmann buitengewoon groot succes met de in alle opzichten uitnemende weergave van het Concert in D. kl. t. voor twee violen. Hun gave en voortdurend in nobelen klank gehouden vertolking, die ook technisch aan de hoogste eischen beantwoordde, was in één woord: meesterlijk. Bach's Cantate „Nun ist das Heil und die Kraft" was een prachtig slotnummer. De voordracht dezer grootsche koorfuga — de rest is verloren gegaan — slaagde voortreffelijk. Het Amsterdamsche Toonkunstkoor was hier zeer fraai van klank en met de kranige begeleiding onder Mengelberg's gloedvolle en stuwende aanvoering werd zoodoende een uitnemend geheel verkregen. H. F. K. Willem Mengelberg. --- SCHILDERKUNST. Tentoonstelling van werken door de Vereeniging van Nederlandsche Beeldende Kunstenaren DE BRUG in het Stedelijk Museum te Amsterdam. De eerste groep in de groote zaal is van J. J. Moolhuizen, wiens uitvoerige, rustige stillevens het veel beter doen dan de duinlandschappen. Deze laatste zijn, vooral in de luchten, hard en droog. Het stilleven met eieren (no. 113) en dat met fruit (no. 115) hebben een mooie, ingehouden kleur. Warmer werden de stillevens van Wout Schram, waarvan dat met stroobloemen (no. 124) de blauwe tafel en het opengeslagen b( k door kleur en gevoelige stofuitdrukking het wint van stilleven met maskers, al is het lichteffect hierin vol raffinement. Van Nola Hatterman noteerde ik een in groote vormen en koelen, grijzen toon gehouden portret van een meisje (no. 57) en een gevoelige teekening van een neger (no. 60). Het zelfportret van Ger. Gerrits (no. 32) is levendig geschilderd, in warme, roodbruine kleur, terwijl het portretje Dora (no. 31) met den blauwen strik in het blonde haar, in enkele saamvattende vormen verd neergezet. Een gevoelig stilleven met een mooien toon er in is Vruchten (no. 35); Dirk Kruizinga heeft een inzending van groote verscheidenheid. Hij is kleurig tn vlot in Rozen (no. 89), blank en primitief in het Limburgsche landschap: Binnenplaats te Thorn (no. 87), fel in het stilleven met de zwarte flesch op geel tafelkleed, zwierig en feestelijk in zijn Japansche lelies (no. 85). Kruizinga moge ongelijk zijn in zijn werk, het getuigt van een levendigen, zoekenden geest die reeds veel bereikte. Men zie, om nog één nummer te noemen, op zijn luidruchtigen Bacchus (no. 85) links het stille straatje, droomcnd buiten het gerucht der kermis. Dat is een veelbelovend detail. . Theo Stiphout zoekt het in uiterst eenvoudige vormen en een soms mooie kleur, zooals Fabriek (no. 133) een Stadsrand (no. 138) met de woonwagens. Toch lijkt me dit werk meer cerebraal dan uit het hart geweld. De Zingende zaag (no. 63) van J. van Heil geeft twee goed waargenomen figuren in rustige kleur. Otto Hanrath heeft hier een fijne, lichte groep werk, waarvan de Kozen (no. 48) en Tulpen (no. 49), beide beschaafd van kleur, zeker niet de minste zijn. Ze werden gevoeliger gedaan dan de Asters (no. 50), die ook als teekening te gauw werden losgelaten. Mej. Pabst zond een drietal werkjes van hare intieme, uiterst ver doorgevoerde kunst in, waarvan het stilleven met boek (no. 116) het gevoeligste is. Het werk van Jan Wittenberg sluit hierbij aan, doch hij wordt bedenkelijk droog. De Goudvisschen (no. 153) en Winterlandschap (no. 150) zijn enkele nog maar steriel. Het naïeve, eenigszins primitief aandoende werk van Sal. Meijer komt het gelukkigst tot uitdrukking in de twee fragmenten van oud-'s Hertogenbosch (de nos. 100 en 102). In de zaal met teekeningen, etsen en litho's noteerde ik een verzorgd H. Geesthofje (no. 70) van mej. van Hettinga Tromp, een gevoelig Kinderportretje (no. 13) van M. van Dantzig, een prachtig gemodelleerd Naakt (no. 90) van Kruizinga, een geestig .geziea, en,met wat, kleur levendig opgewerkte aquarel: Gootsteentje, (nó. 66) van Arend Hendriks, een uitvoerige "Doode Kraai (no. 94) van Johan Mekkink, van wien er ook een zeer mooi indringend portretje hangt van zijn Moeder (no. 93). Jan Wittenberg is in deze afdeeling vertegenwoordigd met een fijne litho: De Lek (no. 155). Van de verdere schilderijen verdient o.a. aandacht het Berglandschap (no. 7) door M. -an Dantzig. Er zit iets grootsch in de eenzaamheid van dit landschap. De stillevens van mej. van Hettinga Tromp: Kandelaar (no. 68) en 69: Bakje met eieren zijn, als stamende uit de school van Bremmer, van een zelfde geaardheid als het bestudeerde werk van mej. Pabst en Komter, stil en intiem. Een goed landschap, fijn van toon en kleur, hangt er nog .van Han Hulsberg: Olijftuin (no. 73) en een groot figuurstuk in landschap: Tieneke (no. 71) dat misschien, geïnspireerd op Schumacher, [niettemin fijne qualieiten bezit. -Van Jan Grégoire, zijn er een aantal landschappen religieuze voorstellingen, waarover ik eenigen tijd geleden reeds gesteven heb naar aanleiding van een tentoonstelling bij Buffa. Genoemd worden nog even de sterke Gloxsinea (no. 41) de Barmhartige Samaritaan (no. 39) en vooral de Piëta (no. 47) met het mooie blauw tegen zilver-grijs. Van Frits Sieger merkte ik o.a. op een sterk Stilleven (no. 130) van visschen met groene kool, een romantisch landschap (no. 126) en een ander donker dreigend Landschap bij Amsterdam (no. 128). De Herfstastertjes (no. 18) van J. F. van Deene is wat rommelig. Beter zijn de Irissen (no. 20) al is de gefigureerde achtergrond wat druk. De Stadstuintjes (no. 21) is mooi van kleur en belangrijker dan de Dahlia's (no. 19) waarin men invloeden van Van Gogh bespeurt. H. v. C. --- Een eigenaardige situatie tijdens de dubbele cross country, welke gisteren door de Koninklijke Militaire Sportvereeniging in de omgeving van Amersfoort werd gehouden. --- Kunst en Letteren TOONEEL. „Overschotje" (Scampolo), spel van Dario Niccodemi. Ver. Rott. Hofstadtooneel. Abonnementsvoorstelling, Casino, Hilversum. ;; Een reprise na ongeveer vijftien jaar, maar hoe frisch is dit kleine, eenvoudige spel niet gebleven, hoe bekoorlijk, innig, en gedragen door een zuivere, innerlijke charme! Het is uit een tijd, dat het tooneel niet zwaar gebukt ging onder de problemen, welke men thans bij voorkeur op de planken uiteenrafelt en het is zeker ook geen geniaal meesterstuk, maar de man, die het schreef verstond de kunst van het tooneel èn de kunst van het leven als weinigen. En hij bracht deze twee met elkaar in contact, eenvoudig, volgens een oud en door de eeuwen heen onfeilbaar recept: een lach en een traan. Hij gaf geen jubelende, vervoerende vreugde, geen alles vernielende droefheid, maar hij gaf den heerlijken, soms wat sentimenteelen middenklank: den klank van de kleine dingen, die ons leven eiken dag goed kunnen maken, die het sfeer geven en d?n waren, dankbaren smaak. „Scampolo" doet in vele opzichten denken aan Shaw's „Pygmaüon" en het is zeker, dat Shaw's spel'grootere diepten opent, fellere bewogenheden oproept, met grooter raffinement en hooger kunstenaarsgeest is geschreven,'maar ik weet nog niet of ik, wanneer ik te kiezen had, dit lichtere en pretentielooze spél niet prefereeren zou. Het is in de halftonen van zijn zuivere psychologie van een onbetwistbaar, natuurlijk méesterschap, het is van een eenvoud, welke te veel moderner tooneel mist. Het heeft vooral een groote en telkens zuiver afgedempte innigheid en mildheid. Het is of een vriend een klein verhaal vertelt, simpel ontroerend, met de altijd te herkennen stem van het hart, van het oneindig zware en toch oneindig rijke leven. En daar gaat het tenslotte om, nu en altijd; daarvoor zetten wij ook dankbaar alle gewichtige theorieën op zij. Het stuk werd ook uitmuntend gespeeld, door de knappe regie van Cor van dér Lugt Melsert gehouden in de juiste, warme sfeer. Annie van der Lugt Melsert—van Ees vertolkte de titelrol bizonder goed. Een rol als deze ligt haar buitengewoon. In zware drama's of al te luchtige blijspelen faalt zij vaak, maar haar grootste kracht ligt in deze halftonen, in een lach en een traan, in het charmante mengsel, waarvan „Scampolo" het geheim bezit. Zij gaf met haar man zeer knap samenspel en men kreeg weer eens gelegenheid onomwonden te constateeren, hoe deze twee hun „vak" perfect beheerschen: tooneelartisten van het echte ras. Er waren — vooral In het laatste bedrijf — prachtige momenten. Van de overige medewerkenden valt Piet Bron te r\oemen — ook een oude, ervaren „rot"! — maar de rest leek mij minder: Mimi Boesmach noch Jocki Broedelet noch Joh. Elsensohn konden mij geheel overtuigen. Het eenige, dat ik zeggen kan is, dat zij de buitengewone sfeer van het ensemble niet konden storen. Daar ben ik blij om, want die was zeldzaam goed. O.S. Annie v. d. Lugt Melsert—van Ees. --- Minister de Wilde verdedigt de wet tegen de dwergpartijen Pleidooi voor een verloren zaak? - Geen schennis der Grondwet Qui prouve trop, ne prouve rien, zeggen de Franschen, en het kan best zijn, dat dit woord iet of wat van toepassing kan worden verklaard op dc rede van minister De Wilde, hedenmiddag gehouden ter verdediging van den door hem voorgestelden maatregel tot.wering van partijen uit de Tweede Kamef, die niet driemaal den kiesdeeler kunnen behalen. Het unieke van de zaak was ongetwijfeld, dat de bewindsman tijdens zijn rede onomwonden verzekerde, geen seconde te gclooven aan eenig succes van zijn pogingen. Waarom hij dan het woord gevraagd had? Eenvoudig, omdat men hem beschuldigd had van Grondwetschennis. Datjkkon hij niet op zich laten zitten en daarom had hij er niet toe kunnen komen om de alom gewraakte bepaling in het ontwerp maar terug te nemen. Eerst wenschte hij zich tegen de beschuldigingen — reeds in de schriftelijke stukken geuit — te verdedigen. Overigens bleek Z. Exc. volkomen bereid, de zaak — die immers grootendeels de Kamer zelf betreft — aan de Kamer ter beslissing over te laten. Dit wat de ingediende amendementen betreft. Wel betreurde de bewindsman, dat de Kamer de gelegenheid voorbij liet gaan om een einde te maken aan een misstand. De boom van het parlementarisme is gelukkig nog sterk — aldus mr. De Wilde — maar de woekerplanten kunnen hem zóó omknellen, dat hij tenslotte geen vruchten meer geeft... Echter sprak de minister de hoop uit, dat het Nederlandsche volk zijn nuchterheid blijvend zal bewaren en niet verder zal meewerken aan het euvel der snipperpartijtjes. Voordat de bewindsman het woord verkreeg sprak nog de heer Van Poll, die zich mede bij de tegenstanders van het drie-zetels-stelsel aansloot. En tevens verzette hij zich tegen het z.i. „hatelijke" uitsluiten van de z.g. vrijgestelden,* wat gemeenteraden en Prov. Staten betreft. Minister De Wilde deed in zijn lange, uitvoerige, met citaten doorspekte rede uitkomen, dat men eenvoudig van een Staatkundig vraagstuk een mathematische kwestie had gemaakt, waardoor men voorbij zag, dat ook de Grondwet aan haar doel moet beantwoorden. Intusschen wees hij erop, dat uit de Kamer de wensch naar voren was gekomen om met een poging tegen het euvel der kleine partijtjes voor den dag te komen. De minister dacht o.a. aan de nota-Knottenbelt van verleden jaar. Z. Exc. ging voorts met vuur in op het gevaar, dat ons vertegenwoordigend stelsel bedreigt via de versplintering, waartegen z.i. krachtige maatregelen noodig zijn, wil het Parlement zich blijvend kunnen staande houden tegen de mokerslagen, waaraan het tegenwoordig bloot staat. Z. Exc. betoogde verder, dat er twee wegen zijn om het gewenschte doel te bereiken: een rechte en een kromme. Het ontwerp wil nu de rechte, en het districtenselsel (gelijk een amendement-Bongaerts-Vliegen wil) de kromme. Beide wegen zijn volgens den minister niet in strijd met de Grondwet. Want de Grondwet spreekt niet van '„evenredigheid", doch alleen van „op den grondslag van evenredige vertegenwoordiging". Dat is een Staatkundig begrip, een stelsel, en geen mathematisch iets. De heer De Geer beriep zich op het onaantastbaar gezag van den kiesdeeler, doch nergens blijkt uit de Grondwet, dat de kiesdeeler sacrosanct is, aldus de minister. De kiesdeeler is slechts een zeker middel om tot verdeeling der zetels te komen, dat ook wel door een ander systeem zou kunnen worden vervangen. Mr. De Wilde noemde het argument, als zou het eischen van drie zetels een willekeurigheid zijn, zwak. Het cijfer drie is uitdrukkelijk genomen in verband met de noodzakelijkheid, een correctief te vinden op de feiten van het evenredig-kiesrecht. Kan men aangeven, waarom iemand precies op zijn 21ste jaar meerderjarig wordt? Of waarom men 30 jaar moet zijn, wil men Kamerlid kunnen worden? Mr. De Wilde eindigde met te verzekeren, dat hij de materie verder maar aan de Kamer ter afdoening zal overlaten. Bij de replieken kwam vast *e staan, dat de ministerieele rede niemand had overtuigd. Mr. De Geer handhaafde zijn bezwaren, was van oordeel, dat de „kiesdeeler de spil van het geheele kiesrecht" beteekent. De heer Boon verklaarde met den minister „te doen" te hebben gehad. Hij werd uitgenoodigd met iets te komen en nu hij kwam had men niets dan critiek. Maar de afgevaardigde zag hier iets als in het geval, waarin men niemand uitnoodigt om eens „aan te komen", en die iemand dan ineens op het etensuur verschijnt, gekleed in full dress De minister ging dus te ver. Mr. Boon had genoeg vertrouwen in de nuchterheid van het Nederlandsche volk. Dominee Lingbeek vroeg. Wat hebben die kleine partijtjes dan gedaan? En evenzoo de heer Vervoorn. Nadat de heer Vliegen nog een pleidooi had gehouden voor het districten-denkbeeld — waar de Kamer zich ook wel niet aan zal wagen — en zijn partijgenoot Drees daartegen was opgekomen (de sociaal-democraten zijn ten deze. verdeeld) kwam eindelijk een einde aan de algemeene beschouwingen. POLITICUS. DEN HAAG, 21 Maart '35. Minister De Wilde --- NIEUWE UITGAVEN „President Masaryk," door Mr. J. H. van Peursum. Uitg. Philatelie en geschiedenis, den Haag. In de Ncderlandsche serie Philatelie \en geschiedenis is als nummer zestien een geschriftje over president Masaryk van Tsjecho-Slovakije verschenen, die dezer dagen 85 jaar is geworden. Uit het rijke verleden van dezen grooten democraat bij uitnemendheid wordt in kort bestek de aandacht gevestigd op enkele der meest belangrijke momenten uit dit vruchtbare leven. Zeer terecht legt de schrijver daarbij den nadruk op diè kenmerkende eigenschappen van den staatsman, die hem bij zijn volk zoo bemind hebben gemaakt: liefde voor den medemensch, voor het Recht en voor de democratie. Een en, zestig cliché's zijn tusschen den tekst geplaatst, welke op fraai glad papier is gedrukt, terwijl het portret van den president is voorzien van zijn handteekening. „Devaluatie?" door Prof. Mr. E. G. ]. Gimbrere. Uitg. Nederlandsche Vereeniging voor waardevast geld. Deze brochure is een herdruk van het door Prof. Gimbrère in de maand Januari van dit jaar uitgebrachte prae-advies aan de „Vereeniging tot het bevorderen van de beoefening der wetenschap onder de Katholieken in Nederland" over de vraag: „Maakt de huidige ontwikkeling van het economisch leven in Nederland het gewenscht tot devaluatie over te gaan?" Als uitgangspunt voor de beantwoording van deze vraag, welke den laatsten tijd zeer actueel is, wordt hiervoor genomen, het ontstaan van het internationaal geldstelsel, waarvan terecht of ten onrechte door ons land, evenals door de meerderheid der beschaafde landen het goud als basis werd aanvaard. In groote lijnen wordt dan de ontwikkeling van' dit stelsel nagegaan, zonder nochtans de voor- en nadeelen van den gouden standaard op te noemen. De experimenten van de verschillende landen, die de laatste jaren den gouden standaard hebben veriaten, worden eveneens behandeld, evenals de bezwaren van een deflatieen inflatiepolitiek. Als gevolg van een en ander geeft prof. Gimbrère een algemeen overzicht van de economische wereldpolitiek meer speciaal van Nederland, dat, wil het zijn vroegere positie ten opzichte van het buitenland herwinnen, de vroegere verhouding van den gulden tegenover Sterling en Dollar niet uit het oog zal mogen verliezen. Zonder partij te kiezen voor het een of ander stelsel, zal dit boekje bijdragen tot het inzicht of devaluatie al of niet verantwoord is. ---