Belgische schilderkunst in Den Haag Een belangrijke ruiltentoonstelling Van de romantiek naar het impressionisme Het inwendig zeker in elk opzicht geslaagde Gemeente-museum van s-Gravenliage — het laatste werk van den grooten bouwmeester Berlage — heeft op het oogenblik, tot het einde van deze maand, gastvrijheid verleend aan een zeer merkwaardige verzameling schilderijen der Belgische Schildersschool van 1850 tot 1916, afkomstig uit het Kon. Museum van Schoone Kunsten te Antwerpen. Ze is bedoeld als een ruiltentoonstelling voor een verzameling uit het Haagsche Museum uit de beste werken van overleden Nederlandsche meesters sedert het midden der XlXe eeuw, naar Antwerpen gezonden. Ofschoon uiteraard niet volledig, geert de tentoonstelling toch wel een goed inzicht in de ontwikkeling der Belgische schilderkunst gedurende de laatste helft der 19e eeuw en de eerste tien jaren der 20ste, zooals deze van het historische schilderij, via de romantiek en het kabinetstuk uitgroeide tot het impressionisme der tachtiger jaren en later. Ze is vooral hierom zoo merkwaardig, omdat zij laat zien, dat de Hollandsche en Belgische schilderkunst in dit tijdperk feitelijk niet zooveel van elkaar verschillen, of, zooals Dr. H. E. van Gelder, de directeur van het Haagsche Gemeentemuseum het in de inleiding tot den catalogus uitdrukt, de kunst van beide landen bij zóóveel eigens ook zóóveel gemeenschappelijks heeft. Nu moge het waar ztjn, dat de Belgische schilders veel meer 'dan de Hollandsche het historisch schilderij gemaakt hebben, de romantiek werd in Holland zeker zoo druk beoefend, terwijl het genrestuk en later het impressionisme grootere vertegenwoordigers in Holland dan in België hebben opgeleverd. Tot de belangrijkste voorloopers van het impressionisme, in zooverre hij althans een overgang heeft gevormd van het romantisme naar de werkelijkheid, behoort de Antwerpsche schilder H. Leys (1815— 1869) wiens „De vogelvanger" een stuk XVI-eeuwsche Vlaamsche stad oproept met veel figuren, allen in de kleedij van dien tijd, met als achtergrond een brok oud-Antwerpen, een beeld vol werkelijkheidszin en rijke kleur. Ook zijn „Bij de stadspoort", een groep poorters, crte toegang tot de stad vragen, !s vol aandacht geteekend en geschilderd, terwijl „De Katholieke vrouwen", twee donkere figuren in den van licht doorzeefden gang vóór een kaarsenluchter, er op wijst, dat er zich iets nieuws baan brak, afgewend van de romantiek en gaande in de richting van het werkelijk geobserveerde. Van Henri de Braekeleer (1840—1888) een der voornaamste kunstenaars uit de na-romantische periode, zijn een zestal werken aanwezig. Hij was een eenzame, hetgeen ook tot uitdrukking kwam in zijn werk. „De man in den stoel" is hiervan een zeer merkwaardig voorbeeld. Diep gedoken in zijn stoel, zit de eenzame man als vermoeid van het leven, tegen een geweldig hoogen kamerwand van deltlg goudleer, verder is er niets. De Braekeleer schildert dit alles minutieus van stofuitdrukking maar zeer suggestief. „Het Loodshuis" is in zijn tegenstelling van armelijkheid zoo mogelijk nog feller sprekend. De kastelein achter de tapkast schenkt zich een borrel in, maar het geheel is van een navrante verlatenheid. Hier is elke romantische verfraaiing verre. De „Retoucheur", ijverig in zijn atelier aan het werk, getuigt vooral van de verbluffende knapheid, waarover deze stille beschikte. Dit atelier-interieur is eigenlijk een opeenstapeling van stillevens, saamgebonden in één gouden toon en al moge het waar zijn, dat de moderne mensch zich reeds heel ver van dit werk voelt afstaan, omdat er later zooveel meer vaart kwam in de schilderkunst, hij za! toch moeten erkennen, dat iemand als de Braekeleer iets te zeggen had, ook iets van zijn diepste innerlijk, zij het dan in een geheel andere voordracht dan wij van jongsaf gekend hebben. Charles de Groux (1825—1870) staat nog onder den invloed der romantiek, welke hij echter mengt met een zeker realisme, getuige zijn „De Koffietrommel", een donkere straat in den winter, waar enkele figuren zich scharen om de warmte van de brandende koffietrommel. De figuren mogen nog wat stijfjes zijn, er zit in de schildering dezer armelijke buurt met de sterke wit en donker-verdeeling reeds veel van hetgeen door de latere schilders der werkelijkheid vlotter en breeder zal worden verhandeld. Hoe ver hij trouwens zelf daarin reeds ging, leert men uit „De uitdrijving", waarvan het linker gedeelte, dat een afbraak van huizen te zien geeft, waaruit de familie, gehecht aan het huls, vol weemoed vlucht, ongewoon breed werd gezien en geschilderd. De „Antwerpsche bruiloft" van Willem Linnig Jr. (1842—1890), is eveneens een mengsel van romantiek en realiteit, welke laatste echter domineert, getuige de grootere losheid en bewegelijkheid dezer vroolijke groep, terwijl zijn: „Vrouw met schotels" friscli en modern van kleur aandoet. Van de portretkunst dier dagen mogen zeker genoemd worden Xavier Mellery (1845—1921), van wien een portret van den beeldhouwer Paul de Vigne hier aanwezig is, prachtig van rood-bruine kleur en Lieven de Winne (1821—1880), wiens portret van kapitein Van de Woestijne uiterst gevoelig van schildering en kleur werd behandeld. Een ander, zeer belangrijk portret is er nog van den iets lateren schilder Piet Verhaert (1852—1908), n.l. een „Portret mijner moeder", sterk van karakteristiek en met groote" nadrukkelijkheid geschilderd. Alfred Stevens (1833—1906) die voornamelijk in Parijs gewerkt heeft en daar veel naam maakte met uitvoerig geschilderde weelderige boudoirs, is vertegenwoordigd met twee vrouwetypen: „De wanhopige" en „Le sphinx parisien", belden dames du monde vol smartuitdrukking in het gelaat, sierlijk en elegant gekleed, maar toch zonder veel innerlijk leven en zwak van kleur. Het'is alles knappe en flatteuze uiterlijkheid. Onder de landschapschilders ontmoeten wij allereerst Alfred de Knyff (1819— 1855), wiens „Landschap", twee hooge boomen uitvoerig werd behandeld, maar die blijkens de zuivere sfeer van het landschap tegen de donkergrijze lucht reeds den invloed moet hebben ondergaan van de Barbizonners. die weldra zulk een geweldigen invloed zouden krijgen op de Hollandsche en Belgische schilderkunst der laatste drie decennia van de XlXde eeuw. Men lette slechts op Artan (1837— 1890), wiens „Mastklimmen" een Breedheid en soepelheid van factuur laat zien, als de besten der latere impressionisten hem niet verbeterd hebben. Hoe pracntig kleurt het warme rood der daken tegen het hooge brons der boomen en hoe los is de menschengroep rondom den mast gezien! En welk een felle visie en sterKe beweging kenmerkt niet zijn „Zee", een klein, maar pittig schilderijtje, dat een volledige overwinning beteekent op alles wat tot dusver aan zee was geschilderd. Th. Baron (1840—1899) moge zijn: „Rotsen te Profondeville" nog wat voorzichtig geschilderd hebben, de kleur ervan is zuiver en levendig, totdat Jan Stobbaerts (1838—1914) komt, eerst met stugge, zwaar gecontoureerde werken als „De Molen", maar later met vloeiende groote doeken als: „De koeien van den moren der Woluwe", een werk van rijke, warme welige kleur in het blank der muren, het rosé van deuren en vensters en vooral in het donkere diepe roodbont der koeien. Zijn zachte, als fluweelige toets o.a in „Stal van den slachter", is volop impressionistisch, met een uiterste van gevoeligheid. Jan Lamoriniere (1828—1911) geeft in: „Plassen in de Kempen" volkomen de wijde verlatenheid en stilte, terwijl Theodoor Verstraete (1850—1907), de leermeester van wijlen onzen Evert Pieters, in „Na den regen" een van kleur wat hard, maar breed en vlotgeschilderd groot duinlandschap laat zien. Wij zijn nu volop bij de impressionisten terecht gekomen en ontmoeten in /deze tentoonstellingszalen dan allereerst Constantin Meunier (1831— 1905), die behalve magistraal beeldhouwer, ook een sterk bewogen schilder was. Hij beeldde voornamelijk het trieste en armelijke landschap der Borinage uit, de zwarte steenkoolvelden met hun armelijke behuizingen en kroegjes, zooals: „Herberg in de Borinage', schamel en troosteloos, een donkere „Brug te Seraing", sterk bruin tegen wit van sneeuw en „Zwart land", de visie van het besmoorde landschap door een sterk bewogene, met deernis vervuld. Een grooter contrast dan tusschen Meunier en Emile Claus (1849—1924), die in zijn nabijheid hangt is moeilijk denkbaar. Meunier de sombere, Claus de van licht en klaarheid vervulde. Zijn „Winter" vol licht en zon, met eendjes in het water is haast onwezenlijk om zijn open blijheid en het is zeker jammer, dat deze meester van het luminisme slechts met één schilderij is vertegenwoordigd. Van Albert Baertsoen (1866—1922), is er ook slechts één doek: „Vlaamsch stadje", dat hij groots zag in de stille intimiteit van hef pleintje, levendig nochtans door.net spel van de zon op de witte huizekens niet de breede schaduwen van blauwgrijs op den weg. Een ruime visie van de Beneden-Schelde gaf Frans Hens (1856—1928) met een hooge lucht en twee schepen, zuiver van toon en atmosfeer. De impressionistische kunst van Willem Vogels (1836—1896) is vooral teeder en licht, getuige zijn verfijnde schets: „Mijn tuin", een winterimpressie in grijs en bruin, het „Boschgeiicht", dat rijk is aan lichte groenen en de prachtige schets „Rozen". Henri Evenepoel (1872—1899) begreep blijkens: „De poelier" den grooten vorm en de dramatische kleur in „Kermistent", Jacob Smits (1855—1928) werd de schilder van de eenzame Kempen, waarvan hij de binnenhuizen schilderde en de molens in groote partijen van zware kleur, korrelig opgezet. Felicien Rops (1833— 1898) is enkel vertegenwoordigd met een „Havenkom te Blankenberghe" in diepe kleur van groen en warm rood, waarna Rik Wouters" (1882—1916) de glorierijke rij besluit niet alleen met een tragisch zelfportret in donkeren toon, maar vooral met zijn van een blij en sterk licht overstroomde: „Vrouw in het rood" en „De strijkster", een teedere wemeling van lichte, tinten in een fijntonig interieur. Rik Wouters op zijn best, het luministische impressionisme op zijn schoonst en volledigst. 1 i> H. v. C. Constantin Meunier: Brug te Seraing. Rik Wouters: De vrouw in het rood. Al bert Baertsoen: Vlaamsch stadje. --- Gooi- en Eemland voor vijf en twintig jaar Laren. Zaterdag 17 Aug. a.s. zal er in het hotel Hamdorff te Laren ten bate van de nagelaten betrekkingen van den onlangs overleden kunstschilder E. van Beever een kunstavond gegeven worden, waar belangeloos aan medewerken: mevr. I. Mossel-Belinfante, mej. Lisette Steelink, en de heeren Jan Musch, I. Mossel, violoncel en prof. Bram Eldering, viool. Op een nader te bepalen datum zal voor hetzelfde doel een verloting van kunstwerken plaats hebben. Onderstaande kunstenaars stonden hiervoor reeds werken af: Prof. Allebé, mej. Batelt, Bauffe, Baumer, Bautz, B. van Beek, mej. v. d. Berg, mevr. Bisschop-Robertson, v. Blaaderen, Bobeldijk, mej. de Boer, G. J. de Boer, Bollema, Breitner, mevr. Broeckman-Klinkhamer, D. H. H. Broeckman, M. Broeckman, Broedelet, v. Caspel, Darling, Dievenbach, Thérése v. Duyl Swartze, Dijsselhof, Garf, Garms, Goedvriend, Gorter, Gouwe, Gratama, mej. v. Groningen, Hahn, Hart Nibbrig, Harting, Haverkorn, Heyenbrock, Heijl Hoytema, Jacobs, W. G. F. Jansen, Toon de Jong, Jurres, Knip, Gerard Koekkoek, Krabbé, Langeveld, Lintott, Simon Maris, A. R. Mauve, Derk Meelis, Doris Meelis, Mendes da Costa, Joh. Meijer, mej. Wally Moes, Molkenboer, De Moor, Moulijn, G. Muller, Miininghoff, v. Nieuwenhoven, v. Nifterik, v. Oort, Ortiz, mej. Osieck, v. Pelt, mej. v. Pesch, Pieters, v. d. Poll, Polvliet, Poortenaar, Pothast, Prins, v. Raalte, Schaap, M. Schildt, van Schooten, David Schulman, Willy Sluiter, Jan Sluijters, Hobbe Smith, Snoeck, Spoor, Steelink, Sterre de Jong, mevr. Stork-Kruiff, Stronkhorst, Terweij, Thijssen, v. d. Tonge, v. Tusschenbroek, v. d. Ven, prof. v. d. Waay, Weegewijs, Wenckebach, Westerman, mej. v. Willigen, Witsen, Wolter, v. Wijngaerdt, Zoetelief Tromp en Jac. Zon. Door particulieren werden voor de verloting geschonken het marmeren beeld „De Waterlelie" door prof. Bart van Hove, en een teekening door A. Mauve. Op den kunstavond zullen de werken in hotel Hamdorff tentoongesteld worden; eenige weken later te Amsterdam. (De Gooi- en Eemlander van 10 Aug. 1912). — Voor de verloting van kunstwerken ten bate der nagelaten betrekkingen van wijlen E. van Beever werden behalve de vorige opgaaf nog werken afgestaan door: mej. H. Asscher, Brender a Brandis, Bongers, Frans Deutman, mej. H. van Gelder, mevr. Franco Cohen Gosschalk, Rob. Graafland, P. van der Hem, mej. A. Hugenholtz, mej. G. H. Jaarsma, J. S. H. Kever, H. Kuijt, B. Laguna, J. H. v. Mastenbroek, J. Raphaël, Georg Reuter, mevr. Schaap— v. d. Pek en J. H. Wijsmuller. De kunstwerken zullen de geheele volgende week tentoongesteld zijn in het hotel Hamdorff. (De Gooi• en Eemlander van 14 Augustus 1912). RlanVnm D°"derdag ]'•'• vierde de zeeruiancum eerw heef B L Sndting( pas. toor alhier, zijn zilveren priesterfeest. Alhoewel de jubilaris nog slechts korten tijd in deze gemeente werkzaam was, meenden zijne parochianen, dat deze dag toch niet ongemerkt mocht voorbijgaan. De kerk werd prachtig versierd en toen de jubilaris voorafgegaan door een stoet bruidjes, daar binnen trad, hief de volle kerk een toepasselijk lied aan, begeleid door het orgel. De plechtige Hoogmis werd opgedragen door den jubilaris, geassisteerd door de zeereerw. heeren Snelting en Hojte, deze laatste professor te Kuilenburg. Na het Evangelie hield deze de feestpredicatie naar aanleiding der tekstwoorden: „Zooals de Vader Mij zendt, zoo zend lk U". Na de Hoogmis werd de kerk weder verlaten onder gezang der parochianen. Namens dezen werd onzen beminden herder een prachtig zaal-ameublement aangeboden. Ten twaalf ure brachten de kinderen der openbare school den jubilaris een hartelijke ovatie. Een der leerlingen bood namens de schooljeugd een bloemenmand aan. Een tractatie volgde, nogmaals klonk een „Lang zal hij leven" en de kleinen gingen heen, want ten één ure ving de receptie aan. Honderden maakten van deze gelegenheid gebruik om hun pastoor te feliciteeren. Ook 's middags was, als 's morgens, het kerkgebouw gevuld en voorzeker zal dien dag menige bede opgestegen zijn, dat God den liefdevollen herder, die in korten tijd aller harten won, nog jaren moge sparen. (De Gooi- en Eemlander van 17 Augustus 1912). Loosdrecht. Zaterdagmiddag had de feestelijke opening plaats van de gebouwen en terreinen der Watersportvereeniging „Loosdrecht" te Oud-Loosdrecht. .Aan de uitnoodiging van het bestuur, om deze inwijding bij te wonen, was door vele heeren met hunne dames gevolg gegeven. Tal van beoefenaars der zeil- en roeisport waren zelfs van verre met hun sierlijke, ranke jachten gekomen om aan de officieele opening deel te nemen en allen waren vol bewondering over hetgeen door de Watersportvereniging „Loosdrecht" in zulk een korten tijd is tot stand gebracht. Het geheel: clubgebouw met zijn terras, aanlegplaats, haven enz., maakt een alleraangenaamsten indruk en getuigt, met welk een energie de gansche inrichting is opgezet. Te ongeveer half drie verzamelden zich in het clubgebouw de talrijke genoodigden, o.w. de burgemeester dezer gemeente, Jhr. Q. J. van Swinderen, met de beide wethouders Timmermans en Schoenmakers, de gemeentesecretaris J. van Haselen en verschillende afgevaardigden van zusterverenigingen. Het clubgebouw was inwendig keurig versierd en verschillende fraaie bloemstukken stonden er als zoovele blijken van sympathie, waarin de jeugdige vereeniging zich reeds mag verheugen. De openingsrede werd uitgesproken door den voorzitter, den heer C. J. Doude van Troostwijk, die allen, in het bijzonder het Dagelijksch Bestuur der gemeente en vertegenwoordigers van zusterverenigingen, een hartelijk welkom toeriep. Spr. releveerde in het kort het ontstaan van deze vereeniging, die hoewel te kampen gehad hebbend met veel moeilijkheden, toch haat pogen met het beste succes zag bekroond. Met nadruk wilde spr. er op wijzen, ,dat de vereeniging niet is opgericht om anderen concurrentie aan te dpen, doch alleen met het doel, de zeil- en roeisport in het Gooi tot een hooger peil op te voeren en ter verkrijging van een goede ligplaats voor de vaartuigen. Nadat spr. dank had gebracht aan allen, die ook maar op eenigerlei wijze hadden medegewerkt aan de totstandkoming dezer gebouwen, werden deze voor geopend verklaard. Onder applaus werd door den burgemeester de vlag ten top geheschen. Nadat de eerewijn was aangeboden, nam de burgemeester, Jhr. van Swinderen, het woord, om de vereeniging het welkom in deze gemeente toe te roepen. De wijze waarop het bestuur deze zaak heeft aangepakt, zal de vereeniging bij de bevolking populair maken. Spr. wenscht, dat de vereeniging moge groeien en bloeien in het belang der watersport in het algemeen en van Loosdrecht in het bijzonder. De heer jhr. \V. Six, voorzitter van de Koninklijke Roei- en Zeilvereeniging te Amsterdam, bracht ook zijn beste wenschen uit voor de toekomst dezer vereeniging. Spr. herinnerde er aan, hoe ook voor 25 jaren pogingen in het werk zijn gesteld om tot oprichting van een watersportvereniging in het Gooi te geraken. Deze pogingen zijn echter steeds mislukt. Thans, door gunstige bij-omstandigheden, is met meer succes gearbeid. Spr. is er van overtuigd, dat de oprichting van deze vereeniging de watersport in het Gooi zal doen groeien en bloeien. Nu, in een tijd, waarin meer fietsbanden dan schoenzolen worden versleten en er geen afstanden meer bestaan, zijn groote bezwaren weggenomen. Ook de plassen leenen zich uitstekend voor de watersport, terwijl gevaar zoo goed als bulten gesloten is. Spr. hoopt, dat alle aanwezigen er het hunne toe bij zullen dragen om de vereeniging een doorloopend succes te verzekeren. Alle aanwezigen maakten nu op gepavoiseerde booten een tocht ovtr de schoone plassen. Door het stille weder was zeilen onmogelijk, doch motorbooten namen de vaartuigen op sleeptouw. Bij dezen tocht, waarbij de muziek niet ontbrak, fundeerde het fraaie motorjacht van den heer Cort van Erk als admiraalschip. Na den tocht werden in het clubgebouw ververschingen aangeboden en bleef men nog geruimen tijd gezellig bijeen. Jammer dat deze schoone middag voor een der aanwezigen, den heer G. C. V., te Hilversum, zoo tragisch moest eindigen. Met zijn rijtuig huiswaarts keerende, kwam hij even voor de uitspanning .„Dolman" in botsing met een melkwagen. De paarden sloegen op hol en de heer V., die zelf mende, slingerde van den bok. Hij werd met een gebroken been opgenomen. Dr. Meyboom verleende de eerste geneeskundige hulp, waarna de gewonde naar zijn woning aan den Vaartweg te Hilversum werd vervoerd. (De Gooi- en Eemlannder, van 21 Augustus 1912). --- Alkmaar en zijn mooie omstreken Ook hier kan men van een ongerepte natuur genieten De heer C. R. T. baron Krayenhoff, | voorzitter der Algemeene Nederlandsche Vereeniging voor Vreemdelingenverkeer, schrijft ons: Alcniaria Victrix — van Alkmaar begint de victorie! Dat leerden wij reeds op de lagere school. De oude hoofdstad van Noord-Kennemerland is bij alle Nederlanders bekend om haar heldhaftige verdediging bij het beleg der Spanjaarden in 1573. Voor Alkmaar stootten de geharde en ge- duchte legerscharen van Don Frederik — Alva's zoon — 't hoofd: de eerste overwinning van de Staatschen in een zeer bangen tijd! De stad is oud. In de 10e eeuw wordt zij reeds genoemd als Alcmere of Alckmare; de plaats van alle kanten door meren omringd. In de langdurige sorlogen tusschen de Hollanders en de West-Friezen had de stad, door haar ligging, juist op de grens, veel te lijden. De West Friezen staken de stad in de 10e eeuw al in brand. Zelfs in het begin der 16e eeuw nog werd ze door Maarten van Rossum, en den bekenden zeeschuimer Grooten Pier geplunderd. Ook later maakte ze bange dagen door in den Franschen tijd, bij den inval der Engelschen en Russen in Noord-Holland. Vele vorstelijke personen, van Willem den Zwijger tot Konink Lodewijk Napoleon, bezochten de stad en bijna had Keizer Napoleon tot de bezoekers behoord. De maire had voor die gelegenheid een schitterend ledikant met damasten gordijnen uit Amsterdam laten komen, om „de kleine korporaal" overeenkomstig zijn stand te laten logeeren. Zelf reisde hij den keizer tot Den Helder tegemoet om hem te bewegen in Alkmaar te overnachten. Alles tevergeefs! „Een in zijn mantel gedoken figuur reed in een pijlsnelle calèche door de stad en vermeed de hoofdstraat — zoo vloog de keizer van het eene eind van Europa naar het andere, en zoo zagen hem ook de Alkrnaarders — voor zooverre zij hem zagen." Alkmaar heeft een paar zeer monumentale gebouwen. Daar verrijst in de eerste plaats het aloude stadhuis met zijn fraai bordes in de drukke Langestraat — daar klimt omhoog het fraaie bedehuis, de Laurens of Groote Kerk, daar praalt in al haar glorie de schitterende Waag met haar mooien toren en rijk versierden gevel. Gedurende het seizoen speelt zich aan haar voet een „grand spectacle" af. Dan brengen ijverige kaasdragers — nog als vanouds behoorende tot verschillende gilden, kenbaar aan de verschillende kleederdrachten — het smakelijk product der omstreken in dribbelpas van de schuiten naar de Waag en terug naar boot of auto. Den ganschen voormiddag zijn de spelers in actie en het publiek, voor een groot deel bestaande uit vreemdelingen, onderbreekt zijn belangstelling voor dit middeleeuwsch gedoe alleen om klokslag twaalf als op commando naar boven te kijken, naar den toren, waar de ruitertjes onder vroolijke carillonmuziek, rondrijden. V.V.V. is wel zoo vriendelijk u van den toren af een panorama te geven over den mooien omtrek. Die omgeving is mooi, ongetwijfeld. Wend uw blik naar het Zuiden. Over de Alkmaarder Hout ontwaart ge de schitterende bosschen van Heiloo, waarvan onze onvermoeide wandelaar Craandijk op een mooien herfstdag reeds getuigde: „Treft ge het. dat de herfstzon over die mengeling van groen en bruin en rood en geel haar helder en toch zoo plechtig licht in stroomen uitgiet — dan bereidt u de tocht door dit heerlijk landschap een onvergetelijk genot." Heiloo was het heilige bosch onzer vaderen, waar reeds Willebrord predikte. Geheel door vijandige heidenen ingesloten, gekweld door honger en dorst, zag hij op zijn gebed een frissche bron ontspringen. De put bij de kerk, aan den heilige gewijd, werd een drukbezochte bedevaartplaats. Wend uw blik naar het Westen, waar de Noordzee in al haar schoonheid praalt, waar badplaatsen als Egmond en Bergen aan Zee u om strijd tot een bezoek noodigen. Wend uw blik naar het Noorden, waar de mooi begroeide duinen van Schoorl een plèkske bieden, eenig in de blonde duinenrij van Neerlands" westkust. Het . Staats-; boschbeheer zorgde hier voor schitterende wandelingen. Bestijg de Schoorlsche Nok, een moeilijken klim naar den 54 M. hoogen duintop die een heerlijk uitzicht biedt over den wijden omtrek. Het golvend duinlandschap aan onzen voet is allerwegen beplant; verder naar het noorden verrijzen nog de grauwe toppen en witte blinkerts der kale duinen. Daar, waar de duinenrij plots bij Camperduin eindigt, begint de zware Hondsbossche Zeewering, die de zeepolders van het noorden tegen den grimmigen waterwolf moet verdedigen. Misschien vormen de Schoorlsche duinen wel het schilderachtigste deel van de natuurlijke zeewering langs de Noordzee. Dat neemt niet weg. dat we ook op andere plaatsen volop kunnen genieten van het natuurschoon, dat de blonde duinenrij biedt! Alkmaar op Vrijdag (foto A.N.V.V.) ---