< (ADVERTENTIE) J & OM MODiEUS^^ ' v dè speciaalzaak RpöiVP** AMSTERDAM, ST.LUCIENSTEEG 19 ROTTERDAM, WESTERSINGa 60 --- iS-S (ADVERTENTIE) Recepten bijKlopKtop LaJ |bqTOOttetld chocola Jemoussc^—T^ M caloriearm f 1.27 per pakje ctr 1 jjuij rtctpt op elk zakjel y --- ;> (ADVERTENTIES) . ./I* midden in het i l| BRANDPUNT | - : --- . _ , n m ' ■ Schweppes-Sodawater ÏÏUBiïSBiBBBm de beste partner voor nw whisky --- Charles Montaigne, de enige Nederlandse modekoning in Parijs, sluit zijn salon. De couture is dood en ik schei er ook mee uit door DIEUWKE DE RIJK In de tijd dat Parijs het Mekka der' modeminnenden was, waar Christian Dior en Jacques Fath met flittcelen ruist regeerden, waakte een Nederlandse couturier in datzelfde Parijs een fabelachtige carrière. Mariene Dietrich, de baronessen de Rotlischild, de prinsessen van Monaco en tientallen andere rijke en vooraanstaande, vrouwen behoorden tot zijn klanten. Zijn tailleurs en mantels waren wereldberoemd en; in zijn ateliers werk' ten meer dan 200 mensen. Charles Montaigne was een begrip in Parijs. Dat is hij nu nog, maar alleen bij die generatie die zijn gloriejaren heeft meegemaakt. En dat is de reden dat Charles Montaigne, nn hij 72 jaar is, cijn haute-coutnrehuia gaat sluiten. Aan het eind van deze maand geeft hij * zijn laatste show en dan is het afgelopen. In het fraaie pand aan de Rne Roissy d'Anglas komt een boutique. Timmerlui zijn op dit ogenblik al druk bezig om de talon een eigentijdser - «ancien te (even. £ Charles < Montaigne, "op 'het hoogtepunt *• van X zijn carrière in 1956, aan het werk voor een nieuwe collectie. • Charles Montaigne, de ParUse couturier van Nederlandse oorsprong, aan het werk In zijn atelier. --- Niet treuren Maar Charles Montaigne zit daarom heus niet bij de mantel en andere pakken neer. Hij treurt niet na over de: goeie, ouwe tijd, hij is realist genoeg om te zien dat die tijd voorbij is en hij zegt zelfs lachend: „De couture is dood en ik schei er ook mee uit." In werkelijkheid Is hij er natuurlijk wel bedroefd over dat het nu echt afgelopen is. „Maar ik heb een goeie üjd gehad," zegt hij. „Vijftig jaar heb ik in Parijs gewerkt en met succes. Ik stond op goede voet met de andere couturiers cn ik had de beste klanten. Wat kun je nog meer wensen? Nu is het afgelopen, ja. Ik Was één der laatsten. Alleen Madame Grès is nu nog overgebleven. Onze tijd is voorbij. Voor wat wij maakten, is geen plaats meer. Dat ligt aan de auto's, de vliegtuigen, aan het tempo waarin de mensen nu leven en aan de hele wereld die veranderd is." ' --- Modeschool Dat die wereld anders werd, zag Charles Montaigne al heel lang geleden aankomen. En daarom startte hij in 1952, op het toppunt van zijn roem, een knippatronenservice. Een maand na zijn shows waren de patronen ■ van ' zijn - nieuwste modellen In drie«werelddelen verkrijgbaar. Als eerste couturier bracht hij daarmee de haute couture binnen het bereik van de minder kapitaalkrachtige vrouwen. Een jaar later, in 1953, richtte Charles Montaigne in Amsterdam zijn nu nog steeds florerende modeschool, de „Académie Montaigne" • op. En nog eens drie jaar later begon hij in deze krant een eigen kolom. In de vrouwenrubriek, zoals de vrouwenpagina toen heette, gaf hij de lezeressen adviezen bij „modieuze perikelen". Hij beschreef ook hoe zijn collecties tot stand kwamen en hij deed dat met een voor die tijd verbluffende openhartigheid en zonder de vage, mystieke bewoordingen waarmee zijn Parijse collega's hun scheppingsdrang plachten te verklaren.; Een Tilburgs trekje om precies trekje in Charles Montaigne. --- Zakelijk Die nuchtere zakelijkheid is ongetwijfeld een : Nederlands te zijn. want in die stad werd hij geboren. En niet als Charles Montaigne,' maar ': als Karei Meu» ese. Toen Karei Meuwese, 22 jaar oud, op de trein naar Parijs stapte, was dat niet om daar carrière te gaan maken. Karei1 zou zijn oom, een Tilburgse maatkleermaker, In diens zaak i opvolgen en wilde eerst wat ervaring in Parijs opdoen. Maar toen hij er eenmaal was. vond hij Parijs toch wel iets boeiender dan Tilburg. En hij bleef. Ging zich Charles noemen en 15 jaar later, toen hij zijn eerste modehuis opende aan de Avenue Montaigne, veranderde hij zijn naam in Charles Montaigne. Maar ondanks die naamsverandering en . het feit dat hij zich een paar jaar geleden tot Fransman liet naturaliseren, voelt Charles Montaigne zich nog steeds Nederlander. Elke maand komt hij een paar dagen naar Amsterdam om les te geven aan zijn school. Hij spreekt nog steeds perfect ■ Nederlands, compleet met zachte g. En hij beschouwt het als een van de eervolste opdrachten die hij ooit kreeg, dat hij voor koningin Jiiliana eens een mantelpak mocht maken. „Dat was toen' de Koningin voor de eerste keer met prins Bernhard naar New York vloog," vertelt Charles Montaigne. „Ik heb trouwens zelf niet zoveel aan dat pak mogen doen. De Koningin is erg natio' nftal' ingesteld en alles wat ze draagtr moet in Nederland gemaakt zijn. Het is toen zo opgelost, dat ik het patroon maakte en de stof en de fournituren uitzocht en dat het pak door een kleermaker in Nederland in elkaar gezet werd." --- Mantelpak Wat gut Charles Montaigne doen nu hij rijn salon sluit? Zal hij rich niet vervelen nu hij ophoudt met werken? • „Ophouden met werken? Nee hoor. ik denk er niet aan! Ik blijf kleren maken. Waar moeten die rijke, oudere dame* anders 2 hun mantelpakken^.van-' daan balen als ik'sou stoppen? Ik ben hun laatste steunpilaar." En hij lacht zeer Frans. --- Prinses Claudia werd kruidenier TOSCANE. „Met salami , of ham", vraagt prinses Claudia van Frankrijk me, terwijl ze een;enorm boerenbrood al in schijven heeft gesneden op de echte boerse manier, tegen de i borst geklemd, van zich afsnjjdpnd. We staan in haar dorpswinkeltje in Borro, ongeveer 60 km van Florence, waar haar man, Amadeo d'Aosta, neef van de koning in ballingschap, Urnberto, en tweede kroonpretendent, een landgoed met (500 hectare grond bezit, waar vnL de chianti „Savoia-Aosta" verbouwd wordt ■ Het rustieke Borro is ook eigendom van de Aosta's en bestaat uit 20 middeleeuwse, vervallen hulzen en telt 250 Inwoners. Zoals overal in Italië — en niet alleen in Italië — verlaten de boeren, vooral de jontere' ceneraties. aangetrokken door het stadsleven en de hogere ionen, bet platteland en wordt bet voor de grootgrondbezitters steeds moeilijker landbouwers te vinden. Ook Borro begon steeds meer te verkommeren. Het bezat maar één • winkeltje, éen „tabacchi", zoals dat hier heet, waar dus tabak, postzegels en zout (allemaal staatsmonopolies) verkocht mochten worden en wat levensmiddelen. Het ongure winkeltje werd door. een stokoud mannetje gedreven, dat er drie merken sigaretten op na hield, een merk spaghetti (een hele ernstige zaak voor de Italianen) en toen een straffe roker uit Borro het roken opgaf, klagend uitriep dat hij nu geruïneerd was. % Prinses Claudia achter de toonbank van haar dorpswlnkeltje 0 Claudia d'Orléans [ met. haar drie (kinderen' in; de > tuin ? van hurlliiiliNuaHßßßH --- Nerinkje Op één dag verkocht ze 140 kilo brood De bewoners van Borro gingen dan ook steeds vaker naar een beter uitgeruste zaak in bet nabije San Giustino en de oude man besloot zijn J nerinkje»te verkopen en ook maar naar dat veel levendiger dorp te verhuizen om daar zijn laatste dagen in vertier te slijten. Toen prinses ' Claudia d'Orleans hoorde dat het winkeltje zou sluiten, bedacht ze dat dit de ,t genadeslag f zou zijn voor Borro en dat er op die manier over een paar jaar alleen nog maar muizen in de bouwvallige huizen zouden wonen, zodat haar man niemand meer zou vinden 'om de , wijnstokken te verzorgen.: En zo kwam ze op . het t idee om zelf het: winkeltje over te, nemens en; wat' te moderniseren, zodat tenminste niemand meer naar San Giustino : hoefde tegaan. Ze . vroeg meteen een vergunning aan en begon alvast het zaakje schoon te; boenen, wat * trouwens erg nodig bleek. Ze was nog bezig de boel op te schilderen toen de vergunning doorkwam (middenstandsdiploma's, enz. zijn hier nog niet vereist) en de dag daarna had ze al twee ambtenaren tussen haar t, verfpotten, die haar bevalen direct te openen; want in Italië zegt de wet. dat' wanneer' iemand een I vergunning heeft, hij i verplicht; is nering te doen. De arme Claudia, had absoluut • geen warenkennis, maar. reed meteen naar Arezzo, de dichtstbijzijnde stad, om sigaretten' in te kopen — zelf rookt ze niet, dus deed ze er maar een gooi naar — en natuurlijk de onvermijdelijke spaghetti, macaroni,* enz., hoewel ze daar als Francalse ook al niet veel weet van had. Verder allerhande zaken die nodig zijn in een dorpswinkel — terug in haar nerinkje — stelde ze alles trots op de grasgroen geschilderde planken uit. --- Persbureau „De eerste dag — vertelt Claudia ■ was 30 december 1971. en er kwam geen kip, de tweede das idem. De boeren dachten er niet aan om bij mij, - de hertogin, te kopen en waren doodsbenauwd dat •ik te hoge prijzen zou vragen! Ik'zat dus moederziel alleen in mijn winkeltje en deed niets anders dan blikjes afstoffen, chocoladerepen etaleren'.en mijn eigen snoepjes opeten. Toen kwam Deo (Amadeo d'Aosta) op het idee het Italiaanse Persbureau ANSA in te schakelen, met het gevolg dat een paar dagen later, op Driekoningen, er meer dan 4000 mensen naar.; Borro gekomen zijn! Op een gegeven moment heeft Deo 1500 auto s geteld die de hele weg tot San Giustino bezetten!" j De prinses kwam die dag handen te kort; ze verkocht 140 kilo brood'(uit een kilo haalt ze 12 broodjes.'rekende ze me snel voor) en had 's avonds eelt het| feit • of1 ze geld heeft.' Geld i maakt onafhankelijk. Een vrouw met eigen : geld kan zich heel anders tegenover een man opstellen dan pen l vrouw, die elke week ; (of! maand; of j dag) > haar hand Imoet' ophouden. Ik " weet, wel, in goede huwelijken is dat geen bezwaar.' maar niet alle huwelijken zijn goed. * ~ Daarom ben ik blij met een informatiecentrum voor, de gehuwde ien gescheiden vrouw, zoals! zojuist in hartje I Rotter' dam