Advertentt* f. "i. T W W "V' vv % v^WJIBBiSwMBBdBfII /''. 7 %% • /! .. •• vy#li--'k\ s \\y \ms&fm&it!\ /;'-• -.*\\\jr \ ' '*"f4'\ ' I' * • % \ * if ,Ww.«>.i>M<& /?•»# wlfek '" iedere RICHMOND /'•-_" * • \,Jr zijn verwerkt de edele /?-" : :>v/ "SLOW-SMOKE"VIRGINIA —* ,\V/ tabakken, afkomstig AC- - x \>y van de beroemde /ƒ-T ƒ WINSTOM SAIEM FIEIDS USA ; V/ pwinn --- DE ZEVENDE DAG De laatste tyd geloot ik in een geografische. of liever, een locale predestinatie. Dit .klinkt miskien vreemd of dwaas, maar bepaal£ dingen gebeuren nu eenmaal altijd bepaalde plaatsen. Waarom breken ? in Lima voortdurend revolutie» uit fn in Leeuwarden nooit, terwijl re cr toch ook wel redenen voor hebben; steken de boeren ring in West- Friesland en spelen ze jeu des boules fn Zuid-Frankrijk; waarom gebeuren de ■".„lukken altijd <>P dezelfde plaatsen breekt men altijd dezelfde tramlij. op; waarom steken ze in Spanje de Sieren altijd met veel vertoon dood en doen ze het hier stiekum; waarom zijn sommige bewoners van het eiland BornholrrT zwart en treft men blonde zigeu?!,. aan in Granada, waarom leggen de kfopen in Barneveld zoveel eieren en die op het eiland Patmo» zo weinig? Al deze vragen kwellen mij sinds jaar en dag en omdat ik er geen oplossing voor weet, daarom geloot ik aan locale predestinatie. Wie schetst daarom mün onthutsing toen ik deze Zondag met mijn kinderen de twee grootmoeders bezocht en bij de één. waar men om de hierboven beschreven redenen legers wandelaars moest verwachten, slechts enkele kerkgangers zag en bij de tweede. waar men gewoonlijk slechts van landelijke rust genietende predikanten in emeritaat aantreft, plotseling drommen mensen in kleurrijk linnen, uitbundig zingend, zag voorbijtrekken. Zoiets is verwarrend: zoiets brengt wanorde in de principes. De kinderen echter stoorden zich door deze gebeurtenis nauwelijks meer aan hun grootmama en hingen als apen tegen het gaas van het hek om alles te zien. Kinderen zijn nu eenmaal gevoelig voor de massa. Ze houden van de stramme opgewekt marcherende colonnes en ze zien nauwelijks de vermoeidheid, het gaan van de kromme knieën en de vooruitgestoken, zichzelf voorttrekkende vermoeide mens. „De mensen lopen allemaal met zichzelf", zei de een. „Ze hebben glazenwassers-pakken aan met rooie en blauwe strepen" zei de ander. Mijn zoon hield zich stil en zat diep-philosophisch te kijken. Toen merkte hij op, „Ik ga later liever met auto." „En hoe betaal je die auto dan?" „Nou, ik ga eerst op een kantoor verdienen en als ik die auto heb, schilder ik er witte hoekjes op en dan ga ik bij het station staan." Toen kwam er juist een groep taxichauffeurs langs wandelen. --- BOSSCHE OMMEGANG, evenement van indrukwekkende allure Kleur en indringende fantasie (Van onze speciale verslaggever) , '»Hertogenbosch was gisteren, op de laatste dag van het Maria-congres, bevolkt met tienduizenden en nog eens van de plechtige Omgang met de Bosschenaren zelf samentienduizenden vreemdelingen; zij had zich tegen het uur geperst in de overwegend vr(j nauwe straten. Maar nochtans heerste er een intense stilte in de stad tijdens de oren dat de stoet langs de bidweg trok. De toeschouwers schenen geslagen met bewondering en bijna onthutste verbazing. En terecht. Deze plechtige Omgang is een evenement van indrukwekkende allure geworden. Marlus de Leeuw en Luc. Tan Hoek, die, verantwoordelijk waren voor de costuums en de samenstelling van de verschillende groepen, bleken heel hun kennelijk niet gering artistiek vermogen Ingezet Ie hebben. En het resultaat daarvan was een waarlijk magistrale processie, waarin de kleur een functionele rol vervulde en op sommige momenten op zich een grote bewogenheid uitdrukte. Deze stoet getuigde overvloedig van een indringende maar niettemin beheerste fantasie. En men mag hlerbU niet verreten het aandeel te noemen, dat Jan Hoes pr. en Harrie Beex pr., In het overtuigende welslagen hadden. Z(] ontwierpen de indeling van deze plechtige Omgang, die mede tot een Inderdaad religieus gebeuren van betekenis werd. Gezeten op voor het Bisschoppelijk Paleis opgestelde zetels sloegen Mgr. L. J. Suenens, vertegenwoordiger van Joseph Ernest Kardinaal van Roey. Mgr. W. P. A. M. Mutsaerts, Mgr. J. F. M. Pessers en Mgr. G. v. d. Westen het voorbijtrekken van de stoet gade. En toen het beeld van de Zoete Moeder, dat in het liturgische gedeelte van de processie werd meegedragen, was genaderd, voegden i|j zich met de wereldlijke autoriteiten, prof. dr. L. J. M. Beel, minister van Binnenlandse Zaken, mr. J. M. L. Th. Cals, minister van O. K. en W., prof. dr. J. E. de Quay, commissaris van de Koningin, en mr. H. J. M. Loeff, burgemeester van 's Hertogenbosch, in de rij van biddende en ringende gelovigen. Zoals deze Plechtige Omgang thans is ontworpen en opgezet behoort hij. en verdient hij zeker, een traditie voor Jaren en Jaren te worden. Een van de aangrijpendste groepen uit de Bossche processie beeldde het H. Lijden uit. Op de foto ziet men een van de door Mariut de Leeuw ontworpen-en op een licht-paarse doek geborduurde Kruiswegstatie». Op de achtergrond een kruisdrager, geflankeerd door twei figuren, dit een ratel hanteren. Anna Hambroek en haar gezellinnen, die het Beeld van de Zoete Moeder in 1629, bij het naderen van de beeldenstorm, per ■ koffer in veiligheid brachten naar Brussel, Een tafereel, zoals het gisteren tijdens de plechtige Omgang in Den Bosch was te Zien. --- Een stilte viel over de stad Het is nauwelijks of in het geheel niet mogelijk in woorden een duidelijk beeld op te roepen van de verzameling levend geworden schilderijen, die deze Omgang was. Reeds bü de aanvang van de stoet werd men getroffen door de aanblik van een allerbeminnelijkste groep „reisheiligen" — beschermers van de deelnemers aan de Omgang — onder wie een riant-„echte" Christoffel met het legendarische kind op de schouder. En wij kunnen slechts een greep doen uit de schat van soms werkelijk verrukkelijke taferelen, die zich voor onze ogen ontrolden. De zes scheppingsdagen, een kleurrijke allegorie, vol van een in alle opzichten verantwoorde symboliek. „Maria in het Oude Verbond" werd een groep van een bijna barbaarse pracht Men zag de profeten die voorzeggingen deden betreffende Maria en de vrouwen, die een voorafbeelding van de H. Maagd waren. Sara, de vrouw van Abraham, de profeet Balaam, Debora, de profetes die de Filistijnen versloeg, Ruth, de stammoeder van Christus, Ezechiël, Judith, Esther en Salomon. De ark van Noë, gedragen door diens zonen en schoondochters; en een vorstelijk geklede Bruid van het Hooglied, die fragmenten uit dat poëem opzet, schreed aan het slot van deze groep. De verschillende glorietitels van de Moeder Gods werden in het eerste deel van de stoet uitgebeeld. Men zag in het kader daarvan een bijzonder poëtische „verloving van Maria'*; de H. Maagd hand in hand met St Jozef voortschrijdend, voorafgegaan door een wonderlijke figuur met een bloeiende staf; het bezoek van Maria aan Elisabeth, een groep waarin zestien, rhythmische dansen uitvoerende meisjes was opgenomen en een achttal muzikanten die op hun blaasinstrumenten een vreemde muziek — met het „Magnificat" als grondmotief — aanhieven. „De geboorte van Jezus in Bethlehem" was een tafereel van kostelijke en aandoenlijke poëzie. Twaalf engelen in heftig blauw droegen de kerstklokjes; zij gingen Maria en St. Jozef, het kind dragende vooraf. Daar waren ook de herders en herderinnen met verbluffende echte schapen en zelfs een ezeltje; en de Drie Wüzen, mét hun kamelen, beladen met geschenken; een tafereel van barokke pracht. Van een bijna tastbare schoonheid was de groep die het H. Lijden tot onderwerp had. Zeven draagsters, het gelaat verhuld met zwarte doeken, torsten afbeeldingen van de lijdenswerktuigen: de doornenkroon en de geesel. Twee jongens in Romeins tenue droegen de opschriften INRI en SPQR. En dan volgden veertien vaandels, waarop naar ontwerpen van Marius de Leeuw, tegen een achtergrond van licht paars bijzonder schone voorstellingen van de verschillende staties waren afgebeeld. Achter elk doek liep een kruisdrager, die korte teksten opzei. Het klaaglijk gezang van het Stabat Mater en het elegische geluid van ratels begeleidden dit alles. De „verrijzenis des Heren" was een feest van lichte kleuren. Een bijna verbijsterende afbeelding van de legendarische vogel Fenix was het meest opvallende in deze groep. Wij zelden het reeds: wil kunnen slechts een greep doen. In het tweede deel van de stoet had Luc. van Hoek, misschien op iets minder exuberante wijze dan zijn voorganger, de geschiedenis van het Wonderbeeld der Zoete Moeder aanschouwelijk voorgesteld. Opvallend door verbeeldingskracht was hier de groep van de Miraculeus genezenen; de genezen blinden, dc 'n grote glinsterende glazen bol meevoerden om hun vreugde over het herkregen licht uit te drukken, genezen doofstommen, gongen en tamboerijnen, meevoerend, genezen lammen, spelena met een bal en ten leven gewekte kinderen, in lichtgroene en blauwe, met glazen lovertjes afgezette costuums gestoken dansende kleinen. Een exquise groep vormde ook Isabella van Spanje met haar gevolg, edellieden en edelvrouwen in rijke gewaden: fel rood, weelderig rose en diep zwart. En tenslotte de terugkeer van het beeld. Een tafreel van blijde innigheid; alle heiligen, van wie men afbeeldingen tegen de pilaren in de St. Jan en onder de bogen kan zien staan, liepen er in mee. En oo kin de stoet verschenen zij „on* der de bogen", die werden gevormd door een weelde van rode en witte bloemen. Het complete schip van de kathedraal, gedragen door in grijsgroen gestoken ruitertjes. Deze plechtige Omgang was, zoals gezegd, een evenement. De processie wekte de stille verrukking op van elkeen die haar zag voorbijtrekken. Zij was ook tot in alle onderdelen voortreffelijk georganiseerd. Een overtuigend exempel daarvan mocht het wel heten, dat men aan het begin van de route, vlak bij de St. Jan, door een geluidsversterker het getik van een metroxoon kon horen, dat het tempo van de voortschrijdende stoet bepaalde. En elkeen hield zich daaraan stipt. De liturgische processie gaf een staalkaart te zien van heel het rijk-geschakeerde katholieke Brabantse leven. Daar waren vertegenwoordigers van zeer vele kloosterorden, die in hun habijten een ongezocht feest van kleuren ontketenden, daar waren vendelzwaaiers en deputaties van over-oude gildes mitsgaders afvaardigingen van meer moderne, sociale en culturele organisaties. Nadat de processie door de stad was getrokken, celebreerde mgr. Mutsaerts op de Parade een Pontificaal Sluitingslof, onder hetwelk Züne Hoogwaardige Excellentie ten aanhoren van duizenden Brabanders Zijn Bisdom plechtig toewijdde aan de Zoete Moeder. Het Bossche Diocesane Mariacongres 1953 heeft gisteren zijn waarlijk stralend einde gevonden. --- Vrijmoedig commentaar Een grievende geste Onlangs heeft in Tokio een kleine plechtigheid plaats gevonden waarvan wij met verbazing en ergernis hebben kennis genomen. Toen op 10 Augustus 1945 de Japanse strijdkrachten capituleerden werd aan de toenmalige commandant van de Amerikaanse vloot in de Stille Oceaan, admiraal Chester Nimitz, een zwaard overhandigd om de overgave te symboliseren. Dit zwaard is dezer dagen door de Amerikaanse marineattaché in de Japanse hoofdstad, kapitein Ethelbert Watts, teruggegeven aan de vroegere opperbevelhebber van de Japanse vloot, de 68-jarige ex-admiraal Soemu Toyado. Het was een persoonlijk gebaar van admiraal Chester Nimitz. Op de foto's, die ons onder ogen kwamen, zag men de Japanner met kennelijk genoegen het wapen in de hand houden, dat hem herinnerde aan de tweede wereldoorlog. Een oorlog waarin de vloot, die onder zijn leiding stond, onnoemelijk veel onheil heeft gesticht in Oost-Azië. Als de Japanse admiraal, in de acht jaar die sinds het einde van de oorlog verstreken zijn, inmiddels enig besef had gekregen van de ellende die door de Japanners veroorzaakt is, zou hij zich geschaamd hebben het zwaard te accepteren. Maar wellicht kan men een dergelijke rouwmoedige houding niet verwachten van een man die een zo voorname tol heeft gespeeld in een zo misdadige Itrijd. Onbegrijpelijk is echter de vrolijkheid van de Amerikaanse kapitein, die hij — blijkens de foto's— bij de uitvoering van zijn opdracht aan de dag legde. Maar het meest verbazingwekkend is de geste van admiraal Chester Nimitz zelf, die toch, waarschijnlijk beter dan wie ook, weet wat de zeestrijdkrachten van Japan hebben aangericht. De oorlog tegen Japan ligt ol weer ver achter ons. Er is een vredesverdrag gesloten. De Japanners en de Amerikanen, die twaalf jaar geleden in een verwoed conflict raakten, zien zich in het Verre Oosten nu door een Bemeenschappelijk gevaar bedreigd. Maar de Amerikaanse mannen die indertijd tegen de Japanners hebben «loeten vechten zullen ,J>earl Harbour" en de gevolgen daarvan wel nooit vergeten. De „grootmoedige" geste van admiraal Chester Nimitz was onnodig, en daardoor ongepast tegenover hen die persoonlijk het slachtoffer zijn geweest van' de Japanse agressie en hellicht nog meer tegenover de nabestaanden van de omgekomen slacht-ofiers. --- KERKMUZIEKCONGRES TE DEN BOSCH Nederlandse kerkmuziek steekt uit boven de Duitse Het International! Kerkmuciekfeest is Zaterdag en Zondag in Den Bowh voortgezet net verscheidene kerkelUke uitvoeringen en concerten. Er waren op Zaterdag en Zondag pontificale hoogmissen tn de Sint Jan, waar o.m. reip. de Mii «Beflna Coeli" van Hermann Schroeder, professor aan de „Staatllche Hochsctanle fur Muslk", er. de Mis „Valde Honorandns est" van de Zwitserse Benedictijn Oswald Jaeggi werden uitgevoerd. Er was op Zaterdagmiddag een Lof met stukken van hedendaagse Nederlanders en In het Casino kon men een concert horen door het Rotterdams Pbilharmonlsch Orkest onder. Eduard Fllpse met stukken van Rudolf Mengelberg cn Alphons Diepenbrock. Er was derhalve in deze dagen een profusie van Duitse en Zwitsers- Duitse hedendaagse kerkmuziek, ongetwijfeld veroorzaakt, doordat men de muzikale verzorging van enkele voorname onderdelen had toevertrouwd aan het onvolprezen Kölner Domchor, maar de muzikale oogst is niet groot geweest. Men hoorde overwegend conventionele, en bepaald overmatig zoet en ingetogen muziek, die niet durfde te zingen en te klinken, omdat haar componisten kennelijk maar uiterst weinig te vertellen hebben. De schablones waren bü vele van deze stukken niet van de lucht af, en het was dan ook een verademing Zondagmorgen in de Sint Jan althans een muziek te horen van Oswald Jaeggi. die een zekere allure vertoonde. Hiermee wil niet gezegd zijn, dat Jaeggi zich in wezen vrij van de conventionaliteit weet te houden, maar hij heeft een duidelijk en gezond begrip van vocaliteit, hij heeft de durf en dc fantasie klankmassa's te laten klinken in de ruimte. Jammer genoeg is zijn persoonlijkheid toch weer niet zo vrij, dat hij zelfs in het kader van deze ene Mis „Valde Honorandus est" — geschreven in opdracht van het Kerkbestuur van de Sint Jan en opgedragen aan de Schola Cantorum, die er onder leiding van Frans van Amelsvoort een zeer beheerste en geestdriftige uitvoering van gaf — zich van een bepaald schablone weet te vrijwaren. Jammer genoeg moest het voornaamste en moeilijkste onderdeel van de Mis. het Credo, wijken voor de obligate volkszang. die men nu voor deze gelegenheid desnoods had kunnen achterwege laten, maar die onderdelen, welke men dan wel gehoord heeft, waren al genoeg om vast te stellen, dat Jaeggi zijn effect bij voorkeur tracht te bereiken door het onstuimig laten opgolven van imitatorisch inzettende stemmen. Het is een mooi en pakkend effect, maar het wordt net iets te steroetiep toegepast, om op de duur veel indruk te maken. Het blijft zelfs niet achterwege in het Agnus Dei, waar het op de woorden „miserere nobis" een wel hevig pathetische uitwerking maakt, doch als Jaeggi zich niet tot deze staat van extase opvoert, dan neemt men ook bij herhaling een duidelijke anti-climax waar: de muziek houdt dan nauwelijks spanning. Het is te begrijpen, dat Jaeggi zekere geestdrift wekt onder de beoefenaars van de kerkmuziek. Hij levert zijn dankbare momenten op en hij is stellig verre te verkiezen boven zovele andere componisten, die wij hier hoorden. Doch relatieve waarden zijn toch ook niet meer dan het woord uitdrukt. Jaeggi's Mis bleek dan wel het best bruikbare stuk gebruiksmuziek op te leveren, doch meer dan eenvoudige gebruiksmuziek is uit de Duitse kerkmuziekprovincies dan toch niet te voorschijn gekomen. Op gevaar af de verdenking van chauvinisme op te wekken moest men dan toch ver de voorkeur geven aan de Nederlanders. De muzikale omlijsting van het Zaterdagmiddag Lof. geleverd door Hendrik Andriessen en de „drie jongelingen" Strategier. Mul en Albert de Klerk, gaf bepaald muziek van aanzienlijk meer karakter en zeggingskracht dan men bij de Duitser» hoorde. Het waren. als ik my niet vergis, overwegend stukken van oudere datum, zodat men moet hopen, dat de jongere productie van onze talentrijke landgenoten het peil van hun ouder werk gehandhaafd heeft — en met name Albert de Klerk's weinig geslaagde „Stabat Mater" van Vrijdagavond een uitzondering geweest mag zijn. Doch als men zich oververzadigd heeft aan deze honingzoete Duitse muziek, die in een vaag romantischmysticisme blijft ronddwalen, dan werken deze Nederlanders bijzonder stoer en karaktervol en ook Rudolf Mengelberg als componist van buitenkerkelijke sacrale muziek sloot zich daar in een heel aparte variëteit uitstekend bij aan. Welk een voorname smaak heeft hij, hoe meesterlijk uitgewerkt is zijn factuur, hoe gedifferentieerd zijn klankvoorstelling. Hij moge een ietwat vermoeide geest zijn in die zin, dat hij een laat geboren componist is, uit zijn muziek spreken altijd houding en fijnzinnige keuze. En dan is er natuurlijk nog altijd Diepenbrock, die aan het begin staat van de hele kerkmuzikale opbloei van ons land. Diepenbrock in xiin Te Deum, Diepenbrock in zijn vervoerde „Hymne an die Nacht", Diepenbrock met zijn onhandigheden en zijn tekort schieten uit ambachtelijk oogpunt, maar ook Diepenbrock, die waarlijk was aangevaren door een hoog visioen. Men moet boven alles wensen, dat onze componisten geïnspireerd mogen worden door die geest, die natuurlijk niet paste in onze puriteins opgestelde regels, maar die hoe dan ook aanzienlijk meer heen waar gemaakt van het ideaal, waarom iedere kerkmusicus tenslotte dit vak gekozen heeft, dan tientallen, die het boekje volgen en zich daarbij uiterst nuttig maken. Maar ook niet meer. L.H. --- Intern. Vereniging voor Muziekonderwijs Op de Intern. Muziekconferentie te Brussel, waaraan 600 afgevaardigden uit veertien landen hebben deelgenomen en die tien dagen heeft geduurd, is een „Internationale Vereniging voor Muziekonderwijs" gesticht. Zij heeft ten doel het muziekonderwijs in de gehele wewereld te stimuleren, als deel van de algemene opvoeding. De conferentie stond onder auspiciën van de Unesco en de Internationale muziekraad. --- Residentieorkest met twee solisten in Amsterdam Bewogen zangkunst van Martha Lipton Zaterdagavond is het Residentie Orkest in het Amsterdamse Concertgebouw zijn programma begonnen met de Derde Symphonie van Badings, een werk van onze vruchtbaarste en meest gevierde componist, dat al in 1935 door Mengelberg werd uitgevoerd. Wat toen zeer up to date was, is nu alweer gemeengoed geworden. Toch blijft er een sterke charme van deze muziek uitgaan. In de markante, hier en daar zelfs opvallend volumineuze vertolking van Van Otterloo kreeg het stuk een physiognomie die het behoeft; er zit veel pathos in. dat af en toe triviale gebaren niet schuwt en zeker niet bang is voor zelfherhalingen. Maar ondanks de schijnbaar zwaarwichtige instriftnentatie is er veel doorzichtigheid; er is zeer kundig met de klankmiddelen omgegaan. Pas in het Adagio voelt men dat de aanloop verflauwt, en dat, wanneer de gebezigde componeerformules eenmaal obsoleet geworden zijn, men hier het eerst enige holheid zal bemerken. Badings beseft, dat zijn taal alleen verstaan kan worden door middel van het oor en hoedt zich er daarom voor, dat oor te beledigen. Maar in die concessie gaat hij misschien zo ver, dat het ons na enige tijd al te doorzichtig voorkomt De onderliggende pathetiek is immers van tamelijk conventioneel gehalte. Vin Otterloo dirigeerde het vierdelige werk uit het hoofd en de componist werd op het podium gehuldigd. Conventionele en volkomen verschaalde pathetiek in overvloed kregen wij opgediend in het Tweede Pianoconcert van Liszt, hoe pittig en overtuigend het ook werd voorgedragen door Leon Fleisher, de eerste-prijswinnaar van het Pianistenconcours 1952 te Brussel. Er was technisch en aesthetisch geen speld tussen te krijgen, zodat het eens verbluffende Concerto met al zijn rijk maar nu verstoft verguldsel zich opendeed. Maar bij deze weelde zou het niet blijven op dit dure concert; niemand minder dan de beroemde alt-mezzo van da Metropolitan, Martha Lipton, stond klaar om de even moeilijke als ondankbare aria's uit „El Amor Brujo" van De Falla te zingen. En zij was het die deze avond zin en inhoud gaf. Met grote overgave en bewogenheid zong zij de aangrijpende klachten van de Andalusische Zigeunerin, die zowel streng als hartstochtelijk van uitdrukking zijn. De bekende Vuurdans werd door het orkest met veel elan gespeeld. Het elan ontbrak evenmin in de voorafgaande „Valses Nobles et Sentimentales" van Ravel, maar hier kwam de emotionele inhoud zo weinig naar voren, dat alles voorbijging als een matte ademtocht. En dat heeft Ravel met alle speelsheid toch niet bedoeld. Voor de beide solisten langdurige ovaties die ze ten volle verdiend hadden. v. E. --- Heiligdomsvaart Tongeren Luisterrijke Mariale stoet laat onvergetelijke indruk na (Van onze Limburgse redacteur) Dat het in Tongeren druk zou worden zag men alreeds op het Vrijthof in Maastricht. Daar reden speciale gemeentebussen weg naar het kruispunt Vroenhoven op Belgisch gebied. En over de grote steenweg raasden autocars, motors en auto's, suisden fietsen en brommers btf honderden naar de stad van /Imbiorix en Sint Servaes. Spoor en tram voerden onophoudelijk duizenden en duizenden aan. Het aantal gelovigen, belangstellenden en toeristen, overgekomen om de vermaarde Mariastoet te rien trekken, moet tienduizenden hebben belopen, hoewel het weer zich dreigend het aanzien en af en toe druppels regen vielen. De burgemeester van Tongeren ontving op de officiële tribune zijn gasten onder wie de gouverneurs van beidb Limburgen, de gemeentebesturen van Hasselt en Maastricht, en schreed later ook in de Mariale feeststoet mee, naast de gouverneurs en achter de indrukwekkende rij van gemijterde bisschoppen en abten in vol ornaat, onder wie Kardinaal Van Roey, de bisschoppen van Luik en Roermond en andere geestelijke hoogwaardigheidsbekleders. De Mariale stoet liet weer een onvergetelijke indruk na. Dat Belgisch Limburg nog over een jonge generatie beschikt bleek wel uit tie eerste groep van de Ommegang, die in zijn geheel anderhalf uur in beslag nam. Honderden en honderden engeltjes in keurige en kleurige kledij trokken hier voorbij, afgewisseld met bijbelse groepen die af en toe ook als acieur optraden, alles evenzeer voorbeeldig verzorgd. Hierop volgde het doel der heiligdomsvaart: de schatkamer, omvattende tientallen borstbeelden, reliekschrijnen, monstransen en andere kostbare omhullingen van de overblijfselen van heiligen en martelaren en van de leden der Heilige Familie. Het meest spectaculair was natuurlijk de derde afdeling: verering van O. L. van Tongeren door de eeuwen. Hierin kreeg men schilderachtige groepen te bewonderen, aanvangende met de vroegste verkondigers van hel Christendom in de Nederlanden, de H.H. Maternus en Servatius. Voorafgegaan door een zingend maagdenkoor werd nu onder een prachtig baldakijn voorbijgedragen het miraculeuze beeld van O. L. Vrouw van Tongeren, genaamd Oorzaak onzer Blijdschap. Daarachter de reeds genoemde geestelijke en wereldlijke autoriteiten. Vanaf het perron van het stadhuis werd de zegen met het Allerheiligste gegeven. De ioning der relieken nam in do middag een aanvang en werd tegen de avond herhaald. Hoewel duizenden het schilderachtige stedeke na de Ommegang verlieten, heerste er nog heel de dag een gezellige drukte, wani iedereen ging de fleurig versierde straten in ogenschouw nemen en des avonds de illuminatie der hoofdstraten. Zondagmorgen en Dinsdagmiddag daaropvolgend (nationale fce&tdag in België) trekt de Mariale «toet andermaal).! --- INTERN. EUROPA-KAMPWEEK IN LIMBURG Vlaamse, Franse en Duitse studenten met Limburgers in tentenkamp (Van onze correspondent* Nabij Horst in Noord-Limburg zullen 150 tot 200 Vlaamse, Franse en Duitse middelbare-schoolstudenten benevens een groot aantal studerende jonge Limburgers in de week van 17 tot en met 22 Augustus langs de Venrayseweg in alle letterlijkheid hun tenten opslaan. Dit zal gebeuren met de bedoeling de internationale kampweek bU te wonen, die de middelbare-schoolstudenten uit Horst daar midden Augustus in samenwerking met de R.K. Limburgse Jongstudentenbond gaan beleggen. De kampweek beoogt een manifestatie van de Europese eenheidsgedachte te zijn. Het bestuur van de bond der middelbare-schoolstudenten. die enkel in de provincie Limburg bestaat, beijvert zich reeds een jaar lang de studerende jonce Limburgers het grote belang van de Europese eenheidsgedachte te doen inzien. Daartoe werden in de diverse kringen, die deze bond in Limburg telt, op yoorlichting afgestemde Europadagen belegd en trokken diverse clubs over de grenzen om met de buitenlandse studenten nader contact op te nemen. Als sluitstuk van dit op de Europese integratie gebaseerde jaarprogramma van de bond komen thans ongeveer tweehonderd jonge Vlaamse, Franse en Duitse studenten bijeen in een groot tentenkamp bij Horst een weck lan» De diverse tentgemeenschappen worden zo internationaal mogelijk gehouden, zodat er een hecht onderling contact tot star.d komt. .... Geenszins is het de bedoeling deze jeugd tijdens de vacantiemaand met zwaarwichtige lezingen over het Eur»> pese eenheidsstreven bezig te houden Maar wel wil men deze internationale jeugd de eenheidsgedachte zo concreet mogelijk laten beleven. Daarvoor Is een zeer variabel weekprogramma opgesteld, waarin naast voorlichting en discussie een nog ruimere plaats voor sport en spel is ingeruimd. Hoogtepunt van deze internationale Europa-Kampweek vormt Donderdag 20 Augustus. Ruim duizend jonge Limburgse studenten zullen dan naar Horst trekken voor het bijwonen van hun jaarlijkse bondsdag, die alt jaar volkomen in de geest van federatie! Europa zal verlopen. In de Horster veehallen zal in de middag een meeting worden belegd. De verdere dagen van de verbroederingsweek, waarvoor speciaal de Duitsers grote belangstellin* aan de dag leggen, worden gevuld met excursies, muziekuitvoeringen en »"PJ* voorstellingen. De geestelijke enwereldlijke autoriteiten hebben hun buzondere aandacht voor dit internationale evenement reeds laten blijken. --- IJsrevue van Bouwmeester In het Scala-theater te Den Haag is Zaterdag de première gegaan van een nieuwe ijsrevue. waaraan de naam Bouwmeester verbonden is en die wat de aankleding betreft deze naam zeker waard is. De costumering is bijzonder weelderig en al mogen dan verschillende nummers kitsch in het kwadraat ziin tenslotte wordt daarmee toch een kijkspel geleverd, dat de ogen van de toeschouwer moe doet worden v®" het geflonker en geglinster — wat wil men meer.... Het programma bestaat uit niet minder dan 32 verschillende nummers, het ene nog uitvoeriger dan het a"deF®' z1