De UNO huist in marmer, glas en aluminium Tussen Stalin's Scylla en Tito's Charybdis Pandit Nehroe als banbreker (Bijzondere correspondentie) LAKZ SUCCESS, 12 October. Het eerste gebouw van de V.N. aan Manhattan'* Oostkant, waarboven de vorige week de vlag gehesen is, vertoont naar vier kanten een verschillend gezicht. Eén gevel is van wit marmer, de volgende van aluminium, de derde van Aluminium en glas, en de vierde weer van wit marmer. Misschien hebben de architecten „elk toat tuil»" toillen geven, misschien verzinnebeeldt deze veelzijdigheid ook de verscheidenheid van aspecten, waaronder men de wereldorganisatie bekijken kan, of zelfs de verscheidenheid van intenties, die er een belichaming in vinden. Marmer voor de duurzaamheid van het recht, glas voor de doorzichtigheid van de vrede, aluminium voor het dagelijkse politieke keukengebruik. Eenzelfde veelzijdigheid schijnt echter geen oplossing te kunnen vormen voor het voorgenomen religieuze middelpunt, dat aan de permanente zetel van de V.N. is toegedacht. In pHats van een kleinste gemene veelvoud der wereldgodsdiensten en on-godsdienstigheden schijnt men het eerder te zoeken in een grootste gemene deler, maar komt daarbij tot de slotsom, dat deze, zoals het in de taal der wiskundigen heet, „nadert tot nul". lets stemmigs, iets indrukwekkends, iets eerbiedigs, zou dan de hal moeten vervullen, waarin gedelegeerden van iedere geest, tussen de bedrijven door, tot inkeer kunnen verwijlen. Maar misschien zou iets hols, . iets duisters en vreeswekkends beter zijn om aan te duiden wat de naties hier bijeen houdt en wal minder een gemeenschappelijk streven dan slechts een gedeelde angst is. „De vrees des Horen is het begin der wijsheid" zou dan het opschrift kunnen zijn. Maar dat zou waarschijnlijk óók al niet algemeen genoeg wezen. Terwijl de vrees voor oorlog — hetgeen nog lets anders is dan liefde tot de vrede — de naties bijeenhoudt, wordt die band door tegengestelde rechtsopvattingen tot het uiterste gespannen. „Laat recht geschieden. ook al vergaat de wereld" — die klassieke spreuk getuigt, dat voor fiere mensen er ook aan de angst een grens, is. Helaas schijnt zij ook een vermoeden te verraden. dat. èls er recht gedaan wordt, de wereld inderdaad zal vergaan, m.a.w. dat de motor, waarop deze wereld rondrijdt, slechts ka ndraaien op een vrij gemengde brandstof en bij een èl te hoge graad van zuiverheid dóórbrandt. Dit droefgeestig vermoeden brengt ons terug tot de dagelilkse bedrijvigheid van de Assemblee, n.l. tot de politieke mengkunst, die — zelfs al zou zij zuivere rechtvaardigheid in haar pomp hebben — daarvan toch slechts zoveel tapt als zij meent dat de motor kan verdragen. Op heden is dat blijkbaar niet veel. De klove tussen Oost en West. die in de koude oorlog haar actieve uiting vindt, lijkt zoal niet dieper, dan toch werkzamer dan ooit. Er is nauwelijks nog een vraagstuk, dat niet onder de categorie van die tegenstelling beschouwd en gewaardeerd wordt: wat de één wil. is reeds daarom ongewenst voor de ander, en wat de één schaadt, lijkt reeds daarom voor de ander een voordeel. In actuele kwesties als de erkenning van het nieuwe bewind in China en de candidatuur van Joegoslavië voor de Veiligheidsraad komt deze antinomie noaol verwarrend aan de dag. Ten aanzien van China wacht Washington blijkbaar, met de langzaamheid die dit reuzenland ondanks zijn drukke allures eigen is, op de uitkomsten van de Jessup-commissie, die nieuwe grondlijnen uitstippelen moet voor een politiek in het Verre Oosten, nadat de doodgebloede oude opzet onder de grafsteen van een Witboek begraven werd. Ook Tik het rapport van die commissie zal de beslissing echter op een kansberekening berusten, een speculatie n.l. op het karakter van het Chinese i communisme. De vraag, of de Chinese communisten „echte" communisten rijn, staat weer op de voorgrond van deskundige, maar uiteen wij kende beschouwingen, waarin de „optimisten" weer de overhand schijnen te krijgen. Misschien alleen maar bij gebrek aan alternatief. Evenzeer lopen de berekeningen uiteen, of een vleugje Westerse wind de rode jonk in een Tito-achtige koers kan sturen, dan wel of tenslotte alle wind toch in Stalin's zeilen terecht komt. Is dit Chinese probleem op zichzelf al een hoofdbreker, voor de V. N. heeft het bovendien complicaties van men zou kunnen zeggen huishoudelijke en daar* om uiterst pijnlijke aard. Een erkenning van het communistische China zou een rode mogendheid, groot en compleet met veto, in de huiskamer van de Veiligheidsraad binnenleiden, waar de stoelen juist zo héél bedachtzaam gearrangeerd zijn. Niemand kan de consequenties er van overzien; om in de huiselijke stijl te blijven, is een schoonmoeder, die komt inwonen, nog maar een zwak beeld; het lijkt meer op een doodgewaande echt- Eenoot, die in het gezin van een tweede huwelijk opduikt. Het geval-Tito is wèl minder zwaarwegend, maar niet minder pikant. De sympathieën voor ijn candidatuur voor de Veiligheidsraad berusten uiteraard niet op zijn verdienster., maar op de „nuisance value", de „lastpostwaarde" die hem tegenover het Sovjetblok eigen geworden is. Maar in verbinding met het Chinese geval draait het de gedachten in kringen, die zelfs een geoefende danser duizelig kunnen maken. Degenen, die het rode China een erkenning gunnen, hopen dat het Chinese regime niet echt communistisch is, maar tenslotte, juist als Tito Nationaalcommunistische politiek in een zekere onafhankelijkheid van Moskou zal willen bedrijven, hetgeen, daar Moskou geen onafhankelijkheid duldt, tot conflicten leiden zal. Daar staat tegenover, dat Tito, oie een getuige van gewicht is, zichzelf de vertegenwoordiger van het echte communisme noemt, en Stalin een ketter. Hoezeer die opvatting bijv. door een juist verschenen studie over het Stalinisme (van Isaac Deutscher) bevestigd wordt, is voor een buitenstaander de keuze toch eigenlijk niet beter dan die tussen Scylla en Charybcis, of tussen de duivel en de diepe zee. Als het communisme mis is, is het zuivere communisme het meest mis. Of moet mem voor zuiverheid opkomen, zelfs in het communisme? Dat zou dan de symboliek van de glazen fasade der V.N. kunnen zijn. Daar komt nog' de merkwaardigheid bij, dat de hoop van het Westen in het Oosten zich geheel zou verankeren In het nationalisme van Joegoslaven of Chinezen, terwijl het Westen in het Westen er alles op zet, om óoor de horizonten van het Europese nationalisme heen te breken Het is begrijpelijk, dat in de wandelgangen van de V.N. ieder Idee een cocktail waard is. Zelfs voor de oude diplomatie, die niet aan de weg timmerde en haar naakte Linggadjatis niet ideologisch behoefde aan te kleden, zou deze puzzle een zware opgaaf geweest zijn. Wie ook in Lake Success nog wel graag afzijds timmert, puzzelt nu graag mee. Tito èn China in de Veiligheidsraad V.R., een leuke balans zolang tenminste Tito een zuivere communist blijft; nöch Tito, nóch China in de V.R., bij wijze van dame-gambiet; China in de V.R., maar met afstand van veto tegen afstand van Tito. Enzovoorts. In deze verwarde dilemma's zal Pandit Nehroe, misschien weer een soort van arbiter of banbreker kunnen zijn, zoals hij in de onzekerheid van de Amerikaanse politiek t.o.v. Indonesië ook een beslissend gewicht in de schaal heeft geworpen. Men verzekert, dat Nehroe in ieder geval wat India betreft, do erkenning van 't rode China op zijn program heeft. In de zwevende balans van de afwachtende Amerikaanse politiek in het Oosten heeft het woord van de nieuwe Indische staat, die gisteren nog geen stem had, misschien een door. slaand gewicht. En men moet maar hopen, dat de wijsheid van de nieuwkomers evenredig is aan het gewicht, dat zij zo onverwachts in de schaal leggen. Paul Henrl Spaak, de voorzitter van de consultatieve vergadering van de Europese Raad. is gisteren per vliegtuig uit Brussel te Londen aangekomen. Spaak verklaarde, dat het een particuliere aangelegenheid betrof er. dat hij heden naar Brussel zou terugkeren. ■ Het nieuwe hoofdkwartier van de Ver. Naties in Cake Succets. Marmer, glas en aluminium, soa Is ome bijzondere correspondent meldt. --- KOORTS w moey huiverig Misschien voorboden van een griep. Doe er iets tegen: neem een AKKERTJEV~v In korte tijd voelt II zich weer flt//x£wv AKKERTJES ff helpen direct t --- X Oude Proever ZEER OUDE GEKIEVER WEWMEBCER. --- Adenauer spreekt met geall. Hoge Commissie Schacht bijna gemolesteerd Op de bijeenkomst, die de West- Duitse kanselier, dr. Konrad Adenauer, gisteren met de geallieerde hoge commissie heeft gehouden, zouden, naar verluidt, de demo:itage-politlek der geallieerden en de status van West-Berlijn sijn besproken. Vit het geallieerde communiqué, dat na de bijeenkomst werd uitgegeven, kon niet worden opgemaakt, dat er besluiten genomen s'Jn. In DUsseldorf heeft gisteren een grote demonstratie tegen Hjalmar Schacht, de vroegere Duitse minister van Financiën, plaats gevonden. De menigte riep, dat er geen plaats was voor oorlogsmisdadigers. Zij drongen op rond het hotel, waarin Schacht en zijn vrouw zich bevonden. De politie arriveerde en geleidde Schacht en zijn vrouw naar het politiebureau. Zij werden na twee uur weer uit deze „Schutzhaft" vrijgelaten. Het nieuwe West-Duitse vakverbond heeft gisteren te München Hans Boeckler tot zijn voorzitter gekozen en het bestuur gemachtigd deel te nemen aan de oprichting van een nict-communis* tische Internationale Federatie van Vakverbonden, hetgeen volgende maand te Londen zal geschieden. --- Papegaaienhuwelijk lan Mackay van de „News Chronicle vertelde deze week een kostelijke historische anecdote, die tot heden nimmer bekend is geworden. De vader van de huidige Britse koning, George v, had een zwak voor papegaaien. Ais ae eerste ministers MacDonald of Balduin bij de koning op bezoek kwamen, was het niet ongewoon cis de koning bij ae ontvangst geassisteerd werd door een papegaai, die op de leuning van , stoel placht te zitten. In 1930 werd op grond van het uitbreken van de. te papegaaienziekte bij koninklijk oesluit alle invoer van papegaaien vereoden. Dit wekte grote ontevredcnneid pu de koning, die zich had voorgenomen zun papegaai in het huwelijk te doen en die met dit doel een papegaai haa besteld in Brazilië. Het beest was onderweg, toen de koning zelf het decreet moest ondertekenen. Er was natuuriijK geen sprake van, dat de koning zu eigen wetten kon overtreden en hei er naar uit alsof de papegaalen-idyii geen doorgang zou kunnen vinden, ue lukkig kwam evenwel de toenmalige minister van Volksgezondheid op het mas* nifieke idee, dat het voorgenomen huwelijk toch plaat» zou kunnen vinden, w dien de koning tot medewerking berew was. Er wu namelijk ln het besluit, dat papegaaien en parkieten uit het land weerde, een uitzondering 8 maakt voor dierentuinen. Derhalve vroeg de minister aan Zijne Majesteit of hij er bezwaren tegen zou hebben zich te tt«n registreren alt eigenaar van een d eren tuin en het Buckinghampalets als dieren tuin op te geven. De koning had er»' het minste bezwaar tegen zijn palel» to dierentuin te verheffen, mits het geheim gehouden werd. En zo geschiedde. ning George V, eigenaar van een dieren tuin ln Londen, ontving , toestemming van het ministerie van volksgezondnei voor Import van een papegaal (vrouw lUk) en dank zij een combinatie van * ninklijke wijsheid en Brit» «taatsman schap ging ln de nieuwe Artif een P>P* gaalenpaar een gelukkig leven tegemoe . --- Ik draag steeds nieuwe schoenen Laat Mella Uw gedragen schoenen een verjongingskuur geven, dan gaan ze langer mee en U draagt altijd nieuwe schoenen. Rotterdam, N. Binnenweg 208: Amsterdam, Vijzelstraat 85; Den Haag. Passage 12. (Adv.) --- Jan Derks Via di Monserrato Illustraties: CLIM VAN LAMSWEERDE 51 Meer dan vijftig Nederlanders willen terug naar hun vaderland, dat hun vaderland niet meer is. Ik zal hen geleiden. Na hen afgeleverd te hebben in dat vaderland, dat hun vaderland niet meer is, zal ik terugkeren. Zal ik? Waarom neem ik dan Melanie en Petertje mee? Waarom zeg ik dan de huur op van mijn verdieping van het Palazzo dei nobili Sterbini? Keer ik terug, dan zal ik Kaar kwijt zijn, die verdieping. Er is 'n enorme liefheberij voor. Waarom in 's hemelsnaam? Ik heb er heel goedkoop gewoond, omdat bijna niemand meer iets voelde voor zo iets ouds. Nu wordt er bijna om het uur gebeld. Of men de woning kan zien? Waarom is men plotseling zo gebrand op die woning? Ik ontdek het spoedig. De schilderingen! De schilderingen van Roger Vercruysen! Van een schilder, zo arm als een rat. Van een schilder, die berooid als hij uit België vertrok naar Italië, uit Italië naar België is teruggekeerd. Wat heeft hij in Italië gedaan? Een meisje geschilderd dat lonne heette. Een meisje, dat model stond voor een beeldhouwer en daarvoor door deze betaald werd. Zo'n schilder als Rogier moet het hebben van wat tóch reeds zo ls. Er ls geen beeldhouwkunst denkbaar zonder het naakt. Er is wel schilderkunst', meen ik, denkbaar zonder het naakt. Maar het is voor een schilder uitermate nuttig, wanneer hij naar hot naakte model kan schilderen. Rogier heeft lonne geschilderd in al haar kuise naaktheid. Toen heeft hU op onze muren geschilderd. Do landkaart van Nederland, een Kersttafereel, wat zinloze dennebomen. naar de fantasie het hem had Ingegeven, en tenslotte drie bepaald onkuise naakten, die er, na aangekleed te zijn, niets op vooruit tljn gegaan. Heeft lonne dan te vergeef! voor hem model gestaan? Er ontstaat niet minder dan een oorlog om onze verdieping. Te wonen in een huil met muurschllderlngepas nu, nu lk dat hult moet verlaten, besef lk, hoe bevoorrecht lk ben geweest. Rogier, al» ja nog leeft, ver- geef mij mijn laatdunkendheid. Als je niet meer leeft, vergeef je mij haar allicht. Dan ben je nu bezig het verheerlijkte naakt te schilderen. Dat stroomt wel pas na het laatste oordeel de hemel in, maar daarboven kennen ze geen tijd. Als ik 't goed begrijp, zijn ze daar al lang aan de situatie van na het laatste oordeel gewend, terwijl wij hier op de bazuinen van de engelen nog zitten te wachten. Ik zèg terug te zullen keren, gelóven doe ik daarvan niets. Het is voorbij. Drie jaren heb ik in Rome geleefd. Het is langer dan een man uit het Noorden doorgaans is toegestaan. Het paradijs is voor alle mensen verloren gegaan. Maar voor de mensen uit het Noorden is het zó erg verloren gegaan, dat het Zuiden voor hen kan lijk e n op het paradijs. Zij vertoeven in dat paradijs één, twee — on in een uitzonderingsgeval als het mijne — drie jaar. Er zijn Noordelingen, die er nóg langer in vertoeven. Voor hen wordt het paradijs een hel. Voor licn wordt het Noorden een paradijs. Och, wij mensen, uit het paradijs verdreven, voor ons bestaat het paradijs In het andere, het nieuwe, het niet volledig gewoon gewordene! fin als ik terug zal keren, waarom meen ik dan, dat het ogenblik aangeoroken is, de antieke meubels, die de verdieping van ons palazzo stofferen, «an hun eigenaar af te leveren? Die zit intussen in zijn nieuwe huis. Maar die meubels, heeft hij mij met klem verzekerd, kon hij nog altijd niet gebruiken. Waarom? De meubels worden weggehaald. Melanie en ik en Petertje blijven achter met een tweepersoons ledikant en een wieg en een keukentafel met vier stoelen. Het is precies genoeg voor ons. Waarom hebben wij eigenlijk ooit méér gehad? Nee, wij zijn met meer achtergebleven. Met al de afval van drie jaren leven. „Hoe raken wU die kwijt?" vraagt Melanic. „Zet de deuren open", zeg ik, „en gooi het, terwijl Je het uitzoekt, over je schouder weg". Zo doen wij. Als wij alles over onze schouders hebben weggeworpen — want niets was het behouden waard — is niets achtergebleven. De kinderen uit de buurt hebben al de afval van ons driejarig leven ln de Vla dl Monscrrato weggesleept. Een kinderhand is gauw gevuld. In Italië zijn de kinderhanden, die zich uitstrekken tot ontvangen, het verlengde van de handen hunner ouders. Die in hun armoede ook maar kinderen zijn. Wij kunnen vertrekken; de drie Jaren zijn geliquideerd. WU komen teruft Jawel! Melanie en ik dwalen nog eenmaal door de avondlijke stad. De zon schijnt rood op de gevels. Er passeert ons een meisje, met zwart haar zo lang baast als haar bruine, slanke benen hoog zijn. „KUk nog maar eens goed", zegt Melanie. „Dat zie Je nou voortaan niet meer". --- Doodvonnis tegen Rajk c.s. bevestigd Het Hongaarse hof van cassatie heeft gisteren het te«cn Laszlo Rajk uitgesproken doodvonnis bevestigd. Rajk, de vroegere Hongaarse minister van Buitenlandse Zaken, werd 24 September veroordeeld wegens hoogverraad en pogingen om de regering omver te werpen. Ook de vonnissen tegen de vüf medebeklaagdcn van Rajk werden bevestigd. Zo behouden dr Tibor Szonyi en Andras Szalai eveneens de doodstraf. Lazar Brankov en Paul Justus behouden levenslang en Milan Ognyenovics krijgt negen jaar. Aaa veldmaarschalk Smuts is gisteren meegedeeld, dat de gouverneur-generaal van Zuid-Afrika hem ontheven heeft van zün functie als opperbevelhebber van de strijdkrachten der Unie. HU is op de lijst van gepensionneerden geplaatst, met behoud van zijn veldmaarschalksrang. --- Communisten in Amerika Schuldig aan poging tot omwenteling Elf communistische leiders in de V.S. i(Jn cisteren schuldig bevonden aan sar meniwering teneinde hun leer ingang te doen vinden, dat het plicht en noodzaak is de Amerikaanse regering op gewelddadige wijze -omver te werpen en te vernietigen. De jury, die tot deze uitspraak kwam — na een proces dat maanden heeft geduurd en dat naar schatting anderhalf milliocn dollar gekost heeft — bestond uit acht vrouwen en vier mannen, en had er zeven uren lang over gedelibereerd. De maximumstraf, die de beschuldigden kunnen krijgen, is tien jaar gevangenisstraf of een boete van tienduizend dollar. Onmiddellijk na het proces werden zes verdedigers der communisten veroordeeld tot gevangenisstraf wegens „misdadige ongehoorzaamheid aan het hof". De federale rechter, Harold Medina, beval de opsluiting van alle elf beschuldigden tot de volgende week Vrijdag des morgens 10.30 uur wanneer he» vonnis zal worden uitgesproken. In het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden werd de bekendmaking van de uitspraak in het proces tegen de communisten met applaus begroet. De mededeling geschiedde door de democratische afgevaardigde Vincent Quinn uit New York, die verklaarde: „De uitspraak beeft onomstotelijk het feit vastgesteld, dat de communistische partij streefde naar omverwerping van de regering door geweld". Giitrrrn Is bekend gemaakt, dat het ministeriële comité van de Europese Raad 3 November in Parijs zal bijeen komen. Vier dagen later, op 7 November, zal de permanente commissie van de consultatieve assemblee in Parijs vergaderen. Het ministeriële comité zal om. de kwestie van de toelating van West-Duitsland tot de Europese Raad bespreken, het zal vergaderen op het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken. --- Vredesverdrag met Oost-Duitsland? De president van de Oost-Duitse republiek en sQn premier dr. Otto Grotewohl, hebben gisteravond hun dank betuigd aan de nw|Jie en edelmoedige" maarschalk Stalin voor de gelukwensen, die dese aan de Oost-Duitse regering beeft geaonden. ZU brachten Jn naam van het Duitse volk de Sovjet- Unie dank voor haar edelmoedigheid, die ons in staat beeft gesteld een democratische Duitse staat te vormen." Het beroep, dat maarschalk Stalin op de communistische leiders van Oost- Duitsland heeft gedaan om de vrede in Europa te stabiliseren, wordt ln pro- Russische kringen te BerlUn gesien als een aanwijzing, dat er spoedig een vredesverdrag zal worden gesloten tussen het Sovjetblok en de nieuwe staat. De regering van Oost-Duitsland heeft gisteren haar communistische programma in de fabrieken en de mijnen gebracht ten einde de arbeidersklasse zich achter de deur te scharen. De eerste minister, dr. Otto Grotewohl, en zijn gehele kabinet waren over het gehele industriële gebied van de Russische zone van Duitsland verspreid', voor een aantal redevoeringen, te houden als begin van een nieuw vijfjarenplan, gebaseerd op het systeem van de Sovjetunie. --- NIEUWE TSJECHOSLOWAAKSE BISSCHOP BENOEMD Mijnwerkers produceren niet voldoende Gisteren heeft Radio Vaticaan, enkele uren nadat het wetsontwerp tot overneming van het beheer over de Kerk door de regering tot wet verheven was, de benoeming van een nieuwe bisschop in Tsjechoslowakije bekend gemaakt. Het is Mgr. Frantisek Tomasek, professor aan de theologische faculteit te Oiomouc, die door de Paus is benoemd tot hulpbisschop van Mgr. Matocha, aartsbisschop van Olomouc en de op een na hoogste Katholieke geestelijke in Tsjechoslowakije. Verleden maand kwamen te Praag berichten binnen, dat de veiligheidspolitie speciale maatregelen tegen Mgr. Matocha had genomen. De ingang van zijn paleis zou worden bewaakt. Radio-Vaticaan noemde de aanvaarding van de, kerkwet door de Tsjechoslowaakse nationale vergadering èen bewijs, dat het parlement „slechts een ma. rionet in de handen der Marxistische heersers is". „Katholieke geestelijken en gelovigen," zo zeide Radio Vaticaan, „op dit ogenblik, dat de ernstigste beproeving vormt van uw geloof en uw trouw aan God en de Kerk, wordt gij gadegeslagen door de gehele Katholieke wereld. Blijft sterk, wy zijn met u." De Tsjechische mijnwerkers zijn gisteren voor het ultimatum gesteld aan de vastgestelde productie-quota te voldoen of in de münen te blijven tot hieraan is voldaan. De verordening werd gepubliceerd in het blad van de vakbonden „Prace", de spreekbuis van ministerpresident Antonin Zapotocky. Het blad schrijft, dat de nieuwe verordening noodzakelijk is, om een einde te maken aan de lijntrekkerij en de steenkolenproductie op te voeren, die niet heeft beantwoord san de quota vastgesteld in het vijfjarenplan. Het officiële Tsjechische nieuwsagentschap meldde gisteravond, dat de razzia's, die de afgelopen twee weken op grote schaal door de Praagse politie zijn gehouden, gedeeltelijk bedoeld waren om het volk te beschermen tegen agenten van buitenlandse mogendheden. De Tsjechische communistische minister van Justitie, Alexei Cepicka, heeft gisteren in het parlement 'n bittere aanval gedaan op de Rooms-Katholieke bisschoppen en vooral op hun leider, aartsbisschop Mgr. Josef Beran, die hij ervan beschuldigde politieke werktuigen te zijn in de hand van het Vaticaan. Cepicka verklaarde, dat slechts tien procent van de Katholieke geestelijk* heid zich tegen de wet van de controle op de kerken verzet. De Katholieke bisschoppen daarentegen hebben verklaard, dat de grote meerderheid van de geestelijken van haar oppositie tegen het ontwerp heeft blijk gegeven en dat reeds honderden geestelijken daardoor gevangen zijn genomen. Cepicka zeide, dat Mgr. Beran zich als martelaar wilde voordoen door in zijn paleis te blijven. Hij wenst kardinaal te worden, was de uitleg, die Cepicka gaf. Mgr. Beran heeft, zoals bekend, verklaard, dat hij sinds 19 Juni in zijn paleis wordt vastgehouden. Ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van maarschalk Stalin op 21 December sullen er in geheel Tsjecho- Slowakije grote feestelijkheden georganiseerd worden. De hoogtepunten van dit feestprogramma sullen de onthalling van een monument van Stalin in Slowakije en de steenleggnig voor een Stalinmonument in Praag: zijn. Het centrale comité van actie van het 'Nationale Front heeft het plan een geweldige gelukwens aan Stalin in Praag in het openbaar te laten ondertekenen. De genationaliseerde industrie zal zorgen voor wagonladingen geschenken. Een ander geschenk is, dat in het gehele land cursussen in het Russisch begonnen zullen worden. --- Amerika's militaire hulp Huis v. Afgevaardigden keurt wet goed Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden heeft gisteren de wet op de buitenlandse militaire hulpverlening goedgekeurd. De wet zou waarschijnlijk heden in de Senaat in stemming komen. Het betreft hier een bedrag van 1.314.878.000 dollar, waarvan 1.000.000.000 dollar bestemd is voor de elf deelgenoten der V. S. aan het Atlantisch Pact, ten dele in contant geld, ten dele op lange termijn. Het resterende deel is bestemd voor Griekenland, Turkije, Iran -en de. Philippijnen. Ongeveer 75.000.000 dollar zal terzijde worden gelegd voor China, te gebruiken bij goedvinden van de president. --- LONDENS commentaar • LONDEN, Vrijdagavond. (Telefonisch van onze Londense correspondent) Dus geen verkiezingen in 1949. „Door de beslissing haar taak voort te zetten, heeft de regering zichzelf de handschoen toegeworpen", aldus de „Times" van hedenmorgen. Door aan te blijven heeft Attlee zich belast met de verantwoordelijkheid het land te redden in de meest ernstige crisis van zijn geschiedenis. De beslissing van Attlee is karakteristiek voor deze veelal onderschatte minister, een man zonder enige grote allure, maar rijk aan moed. Hij had gemakkelijk Churchills uitdaging kunnen aanvaarden voor een spoedige verkiezing en Labour zoii het waarschijnlijk gewonnen hebben. Doch Attlee heeft het waardiger geoordeeld zijn mandaat uit te dienen. De intense politieke spanningen in het Engelse publieke leven van heden zullen zich nu concentreren op een ander punt, namelijk op de maatregelen, welke in het vooruitzicht gesteld zijn ter bestrijding van de crisistoestand en ter benutting van de devaluatie-conjunctuur, Attlee zal ze waarschijnlijk de volgende week mededelen aan het I^aeerhn'*. --- Het nauwe pad De „Manchester Guardian" beëindigde hedenmorgen een somber hoofdartikel met de woorden: „Kan de regering, met haar onheilspellend verleden van achter-de-feitenaanlopen en van halve maatregelen, het land overhalen gedurende de komende crisismaanden de moeilijke weg te bewandelen? Als zij hierin niet slaagt, is zij verloren." Het ware dwaas te veronderstellen dat Attlee niet minstens even goed op de hoogte zou zijn van het gevaar, waaraan hij zijn partij blootstelt door aan de macht te blUven. Indien de regering wederom haar heil zou zoeken in ontoereikende lapmiddelen, dreigt een situatie te ontstaan, welke in enige maanden Engeland zou beroven van zijn laatste reserves en van de aanspraak op internationale solventie. De enige uitweg is het gorden van de magere lendenen, het met open ogen aanvaarden van een belangrijk gedaalde levensstandaard en hard werken voor niet-verhoogde lonen. Mocht de regering erin slagen het land mee te krijgen in een zo heldhaftig program, dan zal er werkelijk een wonder geschied zijn. Doch de „Manchester Guardian" wijst terecht op het twijfelachtige verleden van de huidige regering. Tot heden is zij vrijwel steeds teruggeschrokken voor harde maatregelen, behalve als de slachtoffers vielen in het nietsocialistische kamp. De tegenpartij heeft hierover al veel honen.de dingen gezegd, doch het is een onmiskenbaar feit dat Engelse socialisten slechts aan de macht zijn geweest in crisistijden en niemand kan het een arbeidersregering kwalijk nemen, indien zij terugdeinst voor maatregelen die in de eerste plaats de economisch minst-draagkrachtigen, dat wil zeggen de eigen mensen, zouden treffen. --- Her brede pad Het trleita van de situatie 1* dat de conservatieve oppositie min* atens even weinig raad schijnt te weten voor de hedendaagse moeilijk* heden. Men piag hierbij niet uitsluitend afgaan op de stemming op het Jaar* congres van dexe beweging. Dit soort partijbijeenkomst ls niets meer dan een zorgvuldig georganiseerd en gefinsce* neerd hallelujakoor, waarvan de leden gelf als onbetaalde claque fungeren. Met lulde hoera's voor Imperium en een heel klein hoeraatje voor Euro* po en met talrijke halleluja's voor veel, dikwijls onderling tegenstrijdige poll* tleke dagdromen. Doch men kan tich niet aan de Indruk onttrekken, vooral op grond van de allermlserabelst negatieve „rol ..van de conservatieven in het Lagerhuis, dat het denken van de partijleiding in wezen niet ver uitgaat boven de tekst van het conferentielibretto. Met uitzondering van een bleke, verweesde idealist, die onhoorbaar rondsluipt aan de peripherie van de partij-orgie, maakt niemand van de conservatieve leiders met inbegrip van Churchill de indruk dat hij weet wat men zou moeten doen, indien het land hun een kans zou geven de versjofelde teugels van het bewind over te nemen. De kern van het conservatieve program schijnt te zijn: „Geef ons de macht en wij zullen Engeland redden van wat de socialisten het hebben aangedaan." Men hoort wel zeggen, dat men van de conservatieve leiders niet mag verwachten, dat zij hun geheimen zullen verraden, daar immers de snode socialisten wel eens hun kruiden en zalfjes en poeiertjes zouden kunnen stcJen om ze onder eigen naam en faam aan de Britse patiënt te geven. Doch tot heden is nimmer gebleken, dat de conservatieven zelfs slechts het luchtje van flesje met medicijn in hun bezit hadden. Willen de conservatieven het vertrouwen van het land verdienen, dan rest voor hen geen andere keuze dan voor hun tegenstanders. Dan zullen nj zich openlijk moeten vertonen met mes en scalpel in de hand en de patiënt moeten uitnodigen zich zonder verdoving te onderwerpen aan een kostbare, pijnlijke en gevaarlijke operatie. Wellicht als uw correspondent aanstonds aan de voeten van Churchill zal zitten te luisteren naar de slotrede van de conservatieve leider, zal het mirakel gebeuren, doch het is moeilijk te geloven. --- Rode legers in Kanton Van officiële nationalistische sQde te Hongkong verneemt Reuter, dat Chinese communistische legen Kanton gisteravond ztfn binnengedrongen. Er hebben geen Incidenten plaats gevonden. Allo nationalistische regeringspersonen hebben de stad verlaten. De verbindingen tussen Kanton en Hongkong ijjn door de communisten verbroken. Twee vooftanstaande communistische functionarissen, die enige t|jd te Hongkong sUn geweest, zUn door de regering van Peking in een hoge regeringspositie te Kanton benoemd, aldus een gewoon. l()k betrouwbare Chinese bron. Het Britse riviervaartuig „Fatshan", dat het laatste schip is, dat gisteren uit Kanton is vertrokken, is heden, volkomen bezet met personen, die op het laatste ogenblik besloten de stad te verlaten, te Hongkong aangekomen. Onder de uitgewekenen bevinden zich achttien vreemdelingen, merendeels van Britse nationaliteit. Bij het vertrek van de „Fatshan" leverden opgewonden Chinezen verwoed slag in hun pogingen aan boord te komen. De orde werd echter hersteld door doelmatig optreden van leden van de Kantonnese politiemacht die op haar post is gebleven. Aan boord van de „Fatshan" lagen en sliepen overal mensen. De dekken van de tweede en lagere klassen waren volledig overdekt door de Chinese passagiers en hun bagage. --- Wereldnieuws De Poolse minister van Oorlof, maarschalk Zymierski, heeft bevel gegeven tot militaire registratie van alle mannen van de leeftijd van 31 tot 44 jaar. Mgr. Mlchael O'Doherty, Rooms-Katholiek aartsbisschop van Manilla, is op 73-jarige leeftijd overleden. Zijn onlangs benoemde opvolger, mgr. Gabrièl Reyes, wordt de eerste inheemse primaat. De Amerlkaanhe Poolvorser admiraal Byrd heeft te New York verklaard, dat Russische schepen in samenwerking met machtige vliegtuigen onlangs het Zuidpoolgebied verkenden. „Of zij naar uranium zoeken of niet, kan ik niet zeggen", zo voegde hij er aan toe. De Russische schepen zouden niet met namen zijn aangeduid. ---