Advertentie ' sigaret tiio --- Zevende Algemene Conferentie in Parijs Bezorgdheid en vooruitgang bij het werk der UNESCO Samenwerking tussen Missie en UNESCO zeer gewenst (Van onze Pa rij se correspondent) Op Woensdag, 12 November, komen weer de culturele deskundigen van fS landen te Parijs bijeen voor de 7de Algemene Conferentie van de UNESCO. Tot 10 December toe zullen zij met elkaar de grote vraagstukken bespreken, die opgelost moeten worden wil men nog iets redden van het grote humane idealisme, dat de naoorlogse tijd gekenmerkt heeft en thans door enghartige nationa lismen voortdurend wordt bedreigd. In een politiek welhaast versplinterde wereld gaan mannen en vrouwen uit de onderwijswereld en uit artistieke en wetenschappelijke kringen nogmaals proberen een sttik van de wezenlijke solidariteit van het mensdom te redden. Haalt dit iets uit? Bij zulk belangrijk werk is het misschien belangrijker hard door te werken dan zich te verliezen in dromen. . --- Meer belangstelling dringend nodig Zoals te doen gebruikelijk zal de directeur-generaal van de Unesco, Torre s—Bodet, een verslag uitbrengen over de activiteit van de laatste 12 maanden. Dit verslag, de balans opmakend van het afgelopen jaar, laat bezorgde geluiden horen, maar noteert juist op het belangrijkste project van de Unesco grote vooruitgang, n.L op het gebied van het „basis-onderwijs". Deze naam is gegeven aan het onderwijs aan kinderen en volwassenen in de meest achterlijke gebieden. Nog steeds blijkt meer dan de helft van de mensheid analphabeet te zijn en verkeert mede daardoor in levensomstandigheden, waarvan de westelijke wereld zich nauwelijks een voorstelling kan vormen. Er is dan ook een nauwe samenhang tussen de in de Ecosoc (de sociaal-economische raad van de V.N.) gemaakte plannen tot hulp aan de onderontwikkelde gebieden en de grote zich over 12 jaar uitstrekkende plannen van de Unesco om het analphabetisme tegen te gaan. In Februari 1951 constateerde een rapporteur, dat tweederde van de wereldbevolking slechts beschikt over 15 pet. van het wereldinkomen. In grote delen van de wereld heerst een economische en sociale achterstand, die meestentijds gepaard gaat aan ondervoeding, slechte hygiënische toestanden en weinig ontwikkeld sociaal leven. Elke poging van buiten af verbetering te brengen in deze toestand zal tot mislukking gedoemd zijn, als niet de voornaamste inspann.ing daartoe uit het volk zelf komt- Het is evenwel bijzonder moeilijk het economische en sociale leven tot verbetering te brengen in een bevolking van analph.'beten. Het één derde deel van de wereld, dat de 85 % van het wereldinkomen geniet, heelt hier verstrekkende verantwoordelijkheden, daar nog aitijd vast staat, dat de rijkdommen van de aarde er voor alle mensen zijn. Uit dit verantwoordelijkheidsbesef te ener zijde, maar ook uit de plichten die de Staten op zich genomen hebben, toen zij de universele verklaring van de rechten van de mens tekenden te ander zijde vloeien de taken van Ecosoc en Unesco voort. Want in deze Universele Verklaring is het recht van ieder mens op onderwijs erkend. Aan de verwezenlijking van dit recht dienen de ondertekenaars dan ook actief te werken. Men zou natuurlijk kunnen zeggen, dat iedere staat maar zorgen moet voor de verheffing ven het eigen levensniveau en in principe zal dit ook uiteindelijk moeten gebeuren, daar dit aangepast behoort te zijn aan de mogelijkheden van het land. Zolang dit echter door tal van omstandigheden, waaraan de Westerse mogendheden niet al- tijd vreemd zijn, voor de betrokken landen niet te verwezenlijken is, krijgt internationale samenwerking een diepere zin. In dit twintig millioen-dollarplan van de Unesco is voorzien 'ln. de oprichting van zes centra voor basisopvceding, die waarschijnlijk in Mexico, Egypte, in Afrika, India, in het Verre Oosten en in Zuid-Amerika gevestigd zullen worden. Mèn hoopt in deze twaalf jaar 4200 specialisten en 6000 deskundigen te kunnen opleiden. De afgestudeerden van deze centra trekken dan zelf het eigen land in om scholen of kweekscholen op te richten. Kan de Unesco dit allemaal zelf bekostigen van de acht millioen dollar (een kleine dertig millicen gulden) die het jaarlijks te verteren heeft? Natuurlijk niet. Daarom wordt door de Technische Bijstandorganisatie van de V.N. 14 pet. bijgedr&gen en hoopt men bovendien privegeld te kunnen vinden. De Fordfoundation en de Rockcfellerfoundation schijnen er al voor gevonden te zijn. Men kan zich gemakkelijk voorstellen, dat de katholiek enige huivering ondervindt, als hij deze grote plannen ziet van een organisotie, waarin de meerderheid van de landen niet van christelijken huize is en zich nochtans voorstelt in gebiedsdelen te gaan werken, waar, zoals in Zuid-Amerika, het merendeel van de mensen gedoopt is. Zal de neutraliteit van het onderwijs, dat door een dergelijk gemengd college moet worden georganiseerd, met de gevaarlijke uitwerking hebben van het „verleekt»" staatsonderwijs, dat in Frankrijk, naar de mening van vele deskundigen, die ik niet onjuist kan vinden, de ontkerstening in de hand gewerkt heeft? Bovendien zitten wij hier vast aan een uitdrukkelijke veroordeling door Rome van het leerstellige liberalisme, dat houdt, dat alle godsdiensten evenveel waard zijn en dat ze allemaal goed zijn. De Unesco beweert van haar kant, dat zij in godsdienstzaken niet tussenbeide kan komen en dat zij alle godsdiensten eerbiedigen, zal. Zij neemt een practische houding aan Bovendien moet de Unesco er rekening mee ho.uden. dat er op datzelfde gebied al veel gedaan is door missie en zending. 25.000 missionarissen en 60.000 zusters wijden zich aan geloofverspreiding meestal door de eerste sociale en culture noden op te vangen. Zij hebben 40.000 lagere scholen, 3800 voor uitgebreid lager onderwijs, 1170 middelbare, 740 vakscholen, 307 normaalscholen en 46 universitaire centra. Met dit a' hebben zij al een wezenlijk netwerk van „basis-opvoeding" gelegd nog voor hei woord voor het eerst gemaakt u-erd op een conferentie van de Unesco. Eerste voorwaarde voor een geestdriftige medewerking van de katholieken i» derhalve, dat tussen de .Unesco en dit missiewerk een vruchtbare samenwerking tot stand komt. Van de andere kant legt dit werk de missionnerende congregaties de plicht op zich er zo goed mogelijk van op de hoogte te «tellen. Het zou niet slecht zijn, als er op de seminaries, die voor dit werk opleiden — en ook op de andere — een leervak werd ingesteld, waarbij de kennis van de geestelijkheid op het gebied van internationale organisaties reeds vroegtijdig werd bijgebracht. Als er zo dikwijls geklaagd wordt over het geringe aandeel van de katholieken in het internationale leven waar steeds meer ook op zedelijk gebied belangrijke beslissingen worden genomen, — en deze klachten zijn niet altijd ongerechtvaardigd — doet men goed alle verantwoordelijke milieus te doordringen van het grote belang van deze organisaties en van de noodzaak uit eigen midden betere krachten te kweken. Als in de katholieke jeugdorganisaties, standsorganisaties en vakorganisaties hieraan iets meer aandacht zou worden besteed, zou al veel gedaan zijn De geestelijkheid, wetend dat het hier om de hoogste levenswaarden gaat, kan hier stimulerend werk verrichten, als zij er althans van jongsaf aan mee vertrouwd geraakt is en de draagwijdte van de internationaal genomen beslissingen kan overzien. --- Deel van taak van Minuor gaat over naar andere departementen Met ingang van 1 Januari a.s. De minister-president heeft aan de voorzitter van de Tweede Kamer een afschrift aangeboden van het K.B. betreffende de overgang per 1 Januari 1P53 van zekere taken van het ministerie voor Uniezaken en Overzeese lii.iksdelen naar andere departementen. Aan dit K.B. is het volgende ontleend: Aan de minister van Buitenlandse Zaken wordt overgedragen de zorg voor alle aangelegenheden betreffende de Nederlands-Indonesische Unie en de overige niet op de Overzeese Rijksdelen betrekking hebbende aangelegenheden, waarmede de minister vor Uniezaken en Overzeese Rijksdelen is belast met uitzondering van de zorg voor: a. De door Nederland overgenomen verplichting tot betaling van weduwenpensioenen en wezen-onderstanden aan nagelaten betrekkingen van overheidspersoneel van Indonesië, welke aan de minister van Binnenlandse Zaken wordt overgedragen; b. De culturele betrekkingen tussen het Koninkrijk en de republiek Indonesië, alsmede het Nederlands onderwijs in Indonesië, welke aan de minister van Onderwijs, Kunsten en WetenschapiV.n wordt overgedragen; c. De financiële betrekkingen tussen het Koninkrijk en de republiek Indonesië, welke aan de minister van Financiën wordt overgedragen; d. De economische betrekkingen tussen het Koninkrijk en de republiek Indonesië, welke aan de minister van Economische Zaken wordt overgedragen. De minister van Buitenlandse Zaken zal betrokken zijn in de gevallen t.a.v. de buitenlandse betrekkingen. De naam van het departement voor Uniezaken en Overzeese Rijksdelen wordt gewijzigd in die van departement van Overzeese Rijksdelen. --- Shakespeare wensteen eigen theater William Shakespeare, de grote Engelte toneelschrijver (vertolkt door Francit Stanitlaw), heeft aan de nieuwe Lord Mayor van Londen, tir Rupert de la Bere. tij den» <*•«"* traditionele tocht door de City, een petitionnement t* een ruiker bloemen aangeboden. Het petitionnement vraagt de Lord Mayor steun te verlenen aan de plannen tot ie bouw van een Shakeipeare-theater in Londen. --- Louis van Gasteren 65 jaar Op 14 November a.s. zal Louis van Gasteren zijn 65ste verjaardag vieren. Niet lang ge leden hebben wij gelegenheid gehad deze talentvolle acteur in het zonnetje te zetten, toen hij veertig jaar aan het toneel verbonden was. Var. Casteren, die in 1908 aan het toneel is gekomen, heeft bi! verschillende gezelschappen grote en kleine rollen gespeeld, maar de lengte van de rol heeft bij hem nooit de ernst en de bekwaamheid bepaald, waarmede hij zijn optreden voorbereidde en rolbracht. Men kan van hem zeggin, dat hij onder alle omstandigheden uitstekend toneel heeft geleverd, waarin ■de menselijke noot nooit heeft ontbroken. Ook als leraar van de Toneelschool en als regisseur van beroep», en amateurvoorstellingen heeft hij prachtiu werk verricht■ Hij is steeds een volledig toneelspeler geweest, die zowel de klassieken als de moderne, de ernstige als de humoristische róllen met grote technische vaardigheid en ware toneeldrift weet te spelen. --- Groeiende belangstelling voor wetenschappelijke film (Van onze correspondent) Een direct gevolg van het vorig jaar September te Den Haag gehouden internationaal congres van de International Scientific Film Association (ISFA) was de oprichting van de Nederlandse Vereniging voor de Maatschappelijke Film. De vereniging wil samenwerking brengen tussen de producenten, distributeurs en gebruikers van de wetenschappelijke film o.m. door het uitgeven van een maandelijks mededelingenblad, h-t organiseren van studiebijeenkomsten en door het bijeen brengen van de geïnteresseerden in werkgroepen, welke het gehele terrein van de wetenschappelijke film beslaan. De groepen productie, distributie en toepassing houden zich vooral met de film op zich zelf bezig, terwijl de litterairphilosophische, de natuur-philosophische, de medische, technisch-industriële en sociale groepen vooral de beoefenaren der verschillende wetenschappen bijeenbrengen voor het coördineren van de werkzaamheden en de voorbereiding van, voor verfilming in aanmerking komende onderweren. Voorts zijn er werkgroepen, welke zich wijden aan filmtechnische research en studie van de educat'cve waarde van de wetenschappelijke film. De oprichting, welke geschiedde met steun van 0., K. en W., en van bedrijven en overheidsinstellingen, heeft grote belangstelling getrokken, vooral in universitaire en industriële kringen, waar de wetenschappelijke film een steeds belangrijker plaats begint te veroveren. Als eerste taak heeft de jonge vereniging zich gesteld de catalogisering van alle bestaande wetenschappelijke films, een omvangrijke arbeid, welke geruimte tijd in beslag zal nemen. 0., K. en W. heeft krachtige steun aan dit project gegeven. In het bestuur van de vereniging hebben momenteel zitting prof. dr. H. M. Dekking, hoogleraar in de oogheelkunde aan de universiteit van Groningen, J. W. Varossieau, directeur van de Unfi (Universiteitsfilm), H. Nieuwenhuizen. mr. J. Beekman, N. A. Douwes Dekker. J. C. Mol, dr. J. W. B. v. d. Stigchel en J. de Vaal. De toetreding tot de ISFA heeft tot gevolg gehad, dat een uitgebreide vertegenwoordiging van de Nederlandse vereniging in de besturen der verschillende internationale secties is opgenomen. Naast de in 1950 door de drie rijk»- universiteiten en de T. H. te Delft opgerichte UNFI, telt Nederland nog een vrij grote groep producenten van wetenschappelijke films. Er bestaat een grote mate van samenwerking tussen deze producenten. De UNFI zag onlangs de Cannes een van haar films bekroond. De vraag in universitaire kringen naar wetenschappelijke films is .momenteel zo groot, dat de UNFI een wachtlijst heeft moeten aanleggen, de productie is ongeveer één film per maand. Daarnaast zijn er ook particulieren, die wetenschappelijke films vervaardigen. Op de eerste studiebijeenkomst van de vereniging, het afgelopen weekeind op „Drakenburgh" bij Baarn, werden o.m. films vertoond, die door prof. Dekking uit Groningen en door dr. O. Magnus, van de St. Ursulakliniek te Wassenaar werden opgenomen. Medische kringen vooral wijden grote aandacht aan de wetenschappelijke film. Op de studiebijeenkomst, die vooral uit universitaire en industriële kringen belangstelling trok, werd, naast een serie bijzonder geslaagde wetenschappelijke films, ook de nieuwste apparatuur op dit terrein vertoond. --- Ontijdigheden Champagne In De Telegraaf heeft H. A. Lunshof - lof toegezwaaid aan dr. Drees, wegens diens baanbrekend werk voor de bevordering van de parlementaire welsprekendheid. Door namelijk de V.V.D. buiten de regering te houden, had hij de oppositie te langen leste een stem gegeven, die in één adem scherp en snijdend genoemd wordt en gekarakteriseerd als champagne. Afgezien van het feit, dat het klaarblijkelijk een ietwat inferieur soort champagne is — namelijk scherp en snijdend — dat in De Telegraaf wordt aanbevolen, voelen wij ook wel ietï voor wat meer bruisende parlementaire welbespraaktheid. Hoe men die kan ontketenen leert eveneens het recept van De Telegraaf: „Het verdwijnen van mr. Stikker is voor dc heer Oud het verlaten van de kurk van de fles". Nu begrijpen wij meteen, waarom enkele fractieleiders zo nadrukkelijk verklaard hebben, dat zij, ondanks de aanwezigheid van ministers van hun kleur in het kabinet-Drees. een onafhankelijke positie willen blijven Innemen. Zij wachten eenvoudig op het moment waarop ook die ministers met het vrolijk knallende geluid van champagnekurken uit de regering zullen springen om aanstonds ook hun parlementaire champagne te laten bruisen. Het verschil tussen een schip en een regering is dus welbeschouwd, dat bij een schip champagne geplengd wordt wanneer het gaat drijven, terwijl bij een kabinet de champagne pas overvloedig begint te schuimen wanneer het zinkt. --- MARIA TIPO, pianiste De 21-jarige Italiaanse pianiste Maria Tipo, prjjswinnares van de internationale concoursen te Brussel en te Genève, gaf gisteravond in de vrij goed bezette Diligentia-zaal te Den Haag haar eerste concert hier te lande. De jongedame is technisch zeer begaafd en voortreffelijk onderlegd en zij heeft een bijzondere aanleg voor het klavierspel. Zij pakt de zaak fors en energiek aan en haar optreden ■ getuigt bovenal van zelfverzekerdheid. , • - >. > • Wat ik echter bijna voortdurend in dit spel miste was stijlbegrip, evenwichtigheid en bezonkenheid. Bij alles wat zij reproduceerde, of het nu Beethoven was of Ravell of Chopin, liet Maria Tipo zich nagenoeg uitsluitend leiden door haar vurig temperament en door haar streven om van iedere compositie een zo effectief mogelijk „speelstuk" te maken. Zij voerde de tempi overdreven op (Etudes van Chopin) of zocht het in een onaangenaam hard fortissimo. Het is wel merkwaardig dat de concertgeefster juist de zwakke stukken van Bloch verreweg het best heeft gereproduceerd. --- THOMAS BROCKMAN, gaaf en geweldig pianospel Af en toe verschijnt er in de stroom van Overzeese kunstenaars, die in de Kleine Zaal van het Concertgebouw te Amsterdam de vleugel komen bespelen, een figuur die je opeens overeind doet zitten en gespannen luisteren. Zo iemand was de jonge Amerikaan Thomas Broekman, die Maandagavond een pianorecital gaf. Aan de man zelf is weinig bijzonders te zien; zyn optreden is nog wat verlegen en jongensachtig; hij is kennelijk niet verwend door het publiek. Hij heeft ook niets mee om dat publiek in te palmen; zijn verschijning is geheel onromantisch en de muziek, die hij brengt getuigt van goede smaak en niet de minste sensatiezucht. En dan zijn spel kristalhelder, evenwichtig, uitermate bestudeerd, zonder noembare vergissingen, maar steeds machtiger van greep en doordringender van expressie naarmate de avond vordert. Hij zelf blijft er een wat houterige jongen bij; hij heeft nog niet de gave om contact met de zaal te maken; het hele gebeuren speelt zich af op de toetsen. Na de zelfbeheersing, die voor een modern geschoold virtuoos nodig is om Rameau te spelen — waarbij Broekman een verfijnd en tegelUk gedecideerd toucher liet horen —, kwam in de Derde Sonate van Hindemith zijn sterke zin voor opbouw en frasering aan . het licht. Dat Mozart hier vlak op volgde, was wellicht de oorzaak, dat toen de aanslag iets ruwer was dan men zou wensen. Van Ravel kwam de Ondino met glans en gloed de zaal in, en het einde waren de monumentale Hëndelvariaties van Brahms. die wü zelden zo gaaf en zo geweldig mochten horen. Als enige toegift een Etude van Chopin, waarin de pianist weer geheel andere bronnen aanboorde en een verrassende melodiei/:e vervoering zich van hem leek meester te maken. Dit is maar beeldspraak, want Broekman is steeds zelf de meester gebleven van zijn aandoeningen en van zyn verbazingwekkend ontwikkelde virtuositeit. Deze jonge kunstenaar zal zich, naar wij verwachten. een breed pad gaan banen door de pianistenwereld. Gaarne willen wij hem nog eens horen. v. E. --- ’s Lands Kroniek Het onsterfelijke plein — „De Doofpot” van toen en „De Doofpot” van nu - Amusement en een beetje verdriet Wanneer wij nog ooit een enkele maal echt op avontuur de avondlijke stad in gaan, dan komen wij altijd weer terecht op het Rembrandtsplein. Daar zit iets in de lucht, dat men elders, zelfs 0p het Leidseplein met al zijn allure, niet vindt. Het is er, ondanks die hopeloos dode hoek van het bankgebouw en het jammerlijk gat in de bebouwing, waar eens net Rembrandt Theater heeft gestaan, beslotener, intiemer. En er is nog allerlei-„van vroeger" gebleven, veel in de atmotfeer, dat op een of andere manier vergeten werd, uit de tijd, dat Amsterdam, ofschoon kleiner. veel gezelliger ls geweest, de derde stad in gezelligheid van Europa, né Parijs en Boedapest Dat waren de negentiger jaren, „the naughty ninetees" en dat bleef zo In „la belle époque", die juist dezer dagen, op bet filmdoek, in „De Uitkok", als een begoocheling herleeft En dat kwam nog éven terug in de twintiger jaren, „the roaring twentie»", om dan weg te ebben als een schone herinnering. Maar „onder de bomen van het plein" is er altijd iets van blijven hangen, dat men heimelijk met nieuwsgierigheid snuift, het trilt nog na, dat schier baldadig rhythme van de levensvreugd onzer ouders, de laatste generatie, die nog geweten heeft wat het is: zich amuseren. Wij bewaren zelf een vage herinnering aan „Mille Colonnes" en „De Nieuwe Karseboom", aan het Panopticum In de Amstelstraat, aan dat wonderlijk kleine bierknijpje in de hoek waar nu het Brouwerswapen Is, Zur Buten Quelle en wij hebben Flora nog gekend in zijn nadagen, vóór wij die vricskoude morgen van Februari 1929, het was onze tweede dag in de Journalistiek, naar 1 de nog rokende ruïne werden gezonden. Op het Rembrandtsplein heeft de kleinkunst gebloeid, hier zijn de contreien geweest van het Amsterdamse „levenslied", dit was het hart van Mokum de Jaren door. En daarom hebben wij zo'n gelukkig uur beleefd, een dezer avo'iden op het plein, in het nieuwe cafécabaret op de hoek van de Utrechts?- straat, dat zich heeft aangediend met een naam, die in Amsterdam historie heeft: „De Doofpot". Want uit die Doofpot bleek nog een gloed van onder de as gekomen, die fris weer aangeblazen, iet* van de stemming van voorheen, van genoeglijkheid en sfeer, als een wapperend vuurtje opvlammen deed. • • • „De Doofpot" kennen wij slechts van overlevering. Stel je voor. Zelden toch heeft een evenement in het uitgaande leven van Amsterdam zolang voortgeleefd in de herinnering als deze eerste vertoning in de vorm van;een revue, welke haar première beleefde op 1 September 1891 in de oude .Salon des Variétés", op de hoek van de Amstelstraat. De auteur van de revue was August Reyding, die in een reeks van scènes de actualiteit van de dag betrok: de destijds nieuwe vormen van gemeente zorg als kindervoeding. en schoolbaden, de gelegenheidsversiering van Naatje op de Dam, en vooral het recente Taptoe-schandaal tijdens het bezoek van de Duitse keizer, toen de politie met haar optreden een ware paniek onder het publiek had teweeggebracht. De politie was ln die dagen verre van populair, wel even anders dan tegenwoordig, nu z(J buurtfeestjes stimuleert en elke agent een „ome" is van de kinderen in zijn wijk. Nee, het zaaltje van de Salon daverde meer dan honderd maal achtereen van een storm van bijval, wanneer de acteur C. Pilger ten tonele verscheen als agent Foezel en het liedje werd ingezet, dat decennia lang populair zou blijven: Diender, o diender Ali men 't U gebiedt.... en Foezel riposteerde: Dan doe 1c het lekker niet! Met tenslotte het refrein in koor: Pats. patt, pat», Je dondert er maar door! Zoo wordt de rust door ons bewaard Waar anderi zijn wij voor? Pats, pats. pats, Je hakt er maar op in, Zoo ranselen wij de burgerij Heel opgewekt van zin! De zaal werd letterlijk afgebroken, zoals de vreugde niet minder was om het Amsterdamse knaapje, dat gevraagd wordt: Wil je zwemmen, beste jongen, wil je baden, kleine baas?, en dan zingend reageert: Nee, dat wil Ik"niet,I"nee, dat doe ik niet, geef me liever een broodje met kaas. r:r. • . •" h- Dit was „De Doofpot" en na zestig jaar heeft de herinnering daaraan nog zulk een goodwill, dat een nieuw cabaret het onder die naam probeert. En laten wij dadelijk zeggen: dit is nu precies wat het wezen moet. Een café-1 cabaret als in de dagen van Aristid9 Bruant en het Ueberbrettl, waar men dicht op elkaar zit rondom een klein podium en de sfeer alles is. Max Tailleur , verzorgt de conference, dat wil zeggen: hij vertelt heel de avond moppen. Maar dit is een repertoire, wel zó klassiek Amsterdams, dat het nergens anders denkbaar zou zijn dan hier op het plein alleen. Dit is Amsterdamse humor,' onsterfelijke Joodse gein, met een zelfspot, die bijna koud maakt, maar weer het volgend ogenblik het ; hart verwarmt en van'heimwee vervult. Een stemming, die smaakt naar gemberbolussen, vroeger uit zo'n nachtwinkeltje in de Transvaalbuurt, sappig is als het vlees op een broodje-pekel, eenmaal bij Velleman of de Haas, bros als de matzes ooit van de Haan, smijtg op de tong als Wiener melange, de slagroom druipend over het glas. zoal» . de diamanthandel die dronk in „De Poort van Weeip".-. Het ia inderdaad een stuk 'Amsterdam „van vroeger",' deze „Doofpot", en als Max Tailleur;; even op adem komt, want hij zou uren kunnen doorgaan, en Stella Fontaine haar imitaties ten beste heeft gegeven en Sonja O sterman haar chansons, dan zit daar Tony Schlfferstein achter de vleugel en laat maar zoetjes kabbelend een stroom van melodieën over de hoofden gaan, ook allerlei „van vroeger", en dan staakt men onwillekeurig zijn conversatie en luistert en droomt: men amuseert cich «n heeft een klein beetje verdriet. „Uwerdrtwe", zal Max. Tailleur zeggen alt hij dit «tukje leest. --- K.O.V. over classificatie Positie der middengroepen Het Katholiek Onderwijzersverbond heeft dezer dagen in Hotel Noord-Brabant te Utrecht vergaderd. De voorzitter, de heer J. Derksen, stemde in met de rede van prof. Romme bij de begrotingsdebatten, waarin deze wees op de noodzaak van- een spoedige oplossing van het classificatievraagstuk. • De heer Derksen besprak daarop I een tweede punt, dat bij de begrotingsdebatten behandeld was, n.l. de financiële positie der middengroepen, waarover Dr. Lucas san de hand van de K.V.P.-rapporten voor de Middengroepen gesproken had. Er is hier, zo zeide hij, een onduldbare achterstand ontstaan in de na-oorlogse jaren en alleen een aanmerkelijke salarisverbetering kan hier uitkomst brengen. De regering dient hier niet alleen niet achter te blijven, maar moet op korte termijn onderzoeken of de overheid hier als werkgeefster niet ernstig is tekortgeschoten, Op nog een derde punt wees de voorzitter, waarvan hij verwachtte, dat het bij de komende deb&tten vooral rond de onderwijsbegroting niet alleen aan de orde komt, maar ook tot een oplossing zal worden gebracht. Hij bedoelde de algehele en onvoorwaardelijke ontknikking der onderwijzerssalarissen. Wij hebben de oplossing in 1950 noodgedwongen aanvaard, omdat ons voorgehouden werd, dat ook voor de ambtenaren zg.n. barrières zouden komen, die in feite gehele doorvoering der ontknikking zouden tegenhouden, zo betoogde hij. Voor ons zocht men die barrière in de bij-acte. Doch na enige jaren is er van de gehele barrière-regeling bij de ambtenaren zo goed als niets gekomen. Besloten werd tot het vormen van een sectie voor gepensionneerden In het K.O.V. Geijverd zal worden voor rechtsherstel van vroeger gepensionneerden. Eveneens voor een glijdende schaal voor de salarissen en de pensioenen, voor maandelijkse uitbetaling van de pensioenen en een uitkering van het pensioen over drie maanden na de dag van het overlijden. Een regiement voor de sectie lichamelijke opvoeding werd goedgekeurd. Een subsidie van maximaal 1 1000 werd gevoteerd om de nieuw opgerichte katholieke vereniging voor handenarbeid weer op gang te brengen, speciaal voor wat betreft het tijdschrift van deze vereniging. De commissie voor buitenland* contact zal worden uitgebreid met vertegenwoordigers uit de diocesane bonden. --- Zuid-Afrikaanse dansers naar Nederland Honderd Zuid-Afrikaanse „niggies an neefs". Jongens en meisjes, zullen volgens thans bestaande plannen begin Mei 1953 voet aan wal ln Nederland zetten. Als vertegenwoordigers van een Jong cultuurland zullen zij in West-Europa volksdansen, liedjes en muziek presenteren. De Jongelui zijn uit alle delen van de Zuid-Afrikaanse Unie gekozen door een speciale commissie van d* „Raad voor volkszang en volksspelen." Voorbereidingen voor ongeveer tien voorstellingen, voornamelijk ln de open lucht, tijdens een 14-daags verblijf zullen worden getroffen. Een der plannetjes ia, om op da markt te Culemborg een speciale „braaivlees-avond" te geven, waartoe een Zuid- Afrikaanse vleesfabrlek reeda 25 achapen toezegde. .Di overtocht kost alleen al 140.000 gulden. Dit bedrag ia reeds grotendeels bij elkaar gebracht door de - bloelende „lagera", de volksdansclubs.'uit het gehele land. De rost zal ook spoedig bij elkaar z|jn. Het enthousiasme ln de Unie is groot. De Weat-Europese tournée zal de groep van Nederland uit ln vier weken tij da vla Relgl#, West-Duitsland, Denemarken en Zweden naar Schotland voeren en vandaar naar de kroningsfeesten in Londen. Half Juni keert men naar het vaderland terug. De tijd bleek, ln verband met de verscheping, te kort om ook Frankrijk, Zwitserland en Oostenrijk te bezoeken, hoewel daar grote belangstelling bestaat. --- De Taal is gans een volk De eerste alinea van onderstaand stukje heeft al in alle eitities van Cc Tijd gestaan; de tweede alinea in een gedeelte van de oplage, doch allebei zonder elkaars gezelschap en dut onbegrijpelijk. Zodat herplaatsing — en in de juiste verhouding — hier moge volgen: ir • JDoordat de deuren en ramen van haar slaapkamer dicht waren is wellicht de brand kunnen beperkt worden tot de slaapkamer. Het vuur hadden enkele politie-agenten in bedwang weten te krijgen, zodat de snel ter plaatse verschenen brandweer slechts nablussinp behoefde te verlichten". » ii.\ . iu» .•»«. • A Vraagt men nu, of bovenstaande zinnen . bepaald daveren van de fouten, dan 1 moet het antwoord zijn: Neen, Vraagt men of de schrijver van di« rtnnen akelig met dei Nederlandse taal omspringt, dan is het antwoord: Ja! ---