BUURIONGEN ZETTE BLONDE SCHOLIERE ’S NACHTS THUIS AF; SINDSDIEN HEET NIEMAND HAAR MEER GEZIEN door Cees Koring Spoor naar verdwenen Germa loopt dood Politie vreest dat zij zlachtofer LENGTE: 1.78 M FORS POSTUUR HALF LANG HAAR MET GROF PERMANENT KLEU OGEN: BLAUW WERKENDAM, zaterdag Germa danste tot diep in de nacht en verdween daarna spoorloos. Ze zei alléén nog haar buurjongen gedag, want die had. haar een lift naar huis gegeven. Daar, voor de deur van haar ouderlijk huis in buurtschap De Kille, aan de rand van de Biesbosch, werd Germa van den Boom (19) voor het laatst gezien. Dat is nu drie weken geleden. De politie vreest dat de blonde scholiere uit Werkendam, waaronder De Kille valt, een misdrijf is overkomen. „Want," zo zei deze week de commandant van de rijkspolitie in die plaats, „een wegloopster is Germa zeker niet. Daarvoor was de band met haar ouders veel te goed." Dertig man Mobiele Eenheid heeft de afgelopen da- gen, met steun van een helikopter en de Rijkspolitie te Water de grienden en polders rond De Kille meter voor meter afgezocht. Zonder enig resultaat. Na een opsporingsbericht in het televisie-journaal van afgelopen donderdag kwamen bij de Rijkspolitie in Werkendam zeventig tips binnen van mensen, die zeker wisten Germa te hebben gezien. ■ De Dwarssteeg in buurtschap De Kille. Daar verdween Germa van den Boom vermoedelijk gekleed in een grijs-blauwe overall en half hoge gymschoenen. Germa van dan Boom --- Benidorm Wegloopster was ze niet; band met ouders was daarvoor te goed Opperwachtmeester J. Maaskant: „Je hoopt altijd een beetje dat de gezochte, als dat mogelijk is, zelf contact opneemt. Maar we kregen nu meldingen van mensen uit het hele land. Aan de hand daarvan kon geen route worden bepaald waarlangs Germa eventueel kan zijn gereisd. Er was zelfs iemand, die zeker wist dat het meisje in Benidorm was. We zullen het allemaal natrekken, maar veel hoop op succes is er niet." Germa van den Boom is wat je noemt een struise meid. Blond, blauwe ogen, fors postuur, 1,78 meter lang. Een moderne dochter uit het land van de moddergeuzen, de Biesbosch. Tweede kind uit een gereformeerd gezin, laatstejaars leerlinge aan een atheneum in Gorinchem. Dit jaar gezakt voor haar eindexamen, maar daar tilde de Werkendamse niet te zwaar aan. Opper Maaskant: „Daar was ze allang overheen. Zij was vrolijk als vanouds. Wij zijn er zeker van dat haar verdwijning daar niets mee te maken heeft." Het weekeinde van 28 op 29 juli was Germa alleen thuis. Haar ouders en haar jongste broertje waren een paar dagen logeren bij familie in Hengelo. De scholiere moest éven haar eigen boontjes doppen. Ze was trouwens gewend aan een redelijke vrijheid, al waren er, net als in elk gezin met opgroeiende kinderen, wel eens wat strubbelingen. De eerste avond van het weekend-zonder-ouders zou Germa gaan stappen. Opper Maaskant, die uit het hoofd citeert uit een politie-reconstructie van de laatste uren vóór de verdwijning van het schoolmeisje: „Germa werd zaterdagavond in De Kille afgehaald door een paar vriendinnen uit het naburige Sleeuwijk. Eén van hen had een auto en daarmee gingen ze naar Gorinchem, het uitgaanscentrum voor jongeren uit deze streek." „Het stel bezocht, een paar discotheken. Germa ging daarbij haar eigen gangetje en ontmoette de buurjongen uit De Kille, die haar een lift naar huis wilde geven. Germa meldde dat in de loop van de avond aan haar vriendinnen. Die gingen akkoord. Het scheelde hun een eind omrijden." Dank zij de hulpvaardigheid van haar jonge buurman kwam blauwogige Germa tegen kwart voor twee 's nachts bij haar ouderlijke woning aan. Het meisje zei de jongen goedenacht en bleef alleen achter in de Dwarssteeg. Een straatje tussen grienden en polders met een huis of tien. Na elven 's avonds is de Dwarssteeg doodstil en slecht verlicht. Volgens de politie heeft de buurjongen niet gezien dat de scholiere haar woning binnen is gegaan. Vanaf dat moment is onbekend wat er met Germa van den Boom is gebeurd. Omdat er uit de woning een tas en wat kleren worden vermist, lijkt het mogelijk dat de Werkendamse tóch naar binnen is gegaan en daarna is vertrokken. Aanvankelijk hield de politie mede daarom rekening met het feit dat het meisje een avontuurtje was begonnen. Maar de gedachte aan misdrijf wordt sterker naarmate de tijd verstrijkt. Er is een theorie dat Germa, bij afwezigheid van haar ouders, zaterdagnacht thuis bezoek heeft ontvangen en daarna is weggegaan of weggevoerd. Buren hebben die nacht echter géén geluiden van vreemd verkeer opgevangen. Rijkspolitie-commandant Maaskant: „Na het bewuste weekeinde kregen wij van de ouders het verzoek om Germa op te sporen. Zij waren eerder uit Hengelo teruggekomen, omdat zij geen antwoord kregen toen zij probeerden het meisje op te bellen. Familie, die op onderzoek werd uitgestuurd trof niemand in de Dwarssteeg aan. Wij hebben daarop een telex uitgestuurd met het verzoek aan alle politiekorpsen om naar de scholiere uit te kijken." --- Gram Als hij nu spreekt over dr. Borné, zijn huisarts, is van die vriendelijkheid niets te bespeuren. Op hem richt zich zijn felle gram. Wat denkt die dokter wel, dat hij Onze Lieve Heer is soms? Aan diens ongeïnteresseerde slechte behandeling is het te wijten, dat hij, Van Assen, nu met de brokken zit. Op een ochtend, enkele maanden geleden alweer, toen hij op de treeplank van een ophaalwagen sprong, is hij uitgegleden en op de grond gevallen. Hij had zich daarbij flink bezeerd aan zijn rechter bovenarm en meteen had hij daar een hevige pijn gevoeld. Toen die aanhield was hij, diezelfde dag nog, naar het spreekuur van dr. Borné gegaan. Deze had, over de spreekkamertafel heen, even zijn arm gevoeld en was toen een recept gaan schrijven. Het viel allemaal wel mee had hij, al schrijvend, gezegd. Er zouden wel een paar pezen gescheurd zijn luidde zijn diagnose. Hij zou wat poeders voorschrijven opdat de pijn zou zakken. Het leed zou snel geleden zijn. Dag meneer Van Assen. Nee, erg vriendelijk was dr. Borné niet. Had ook nooit tijd voor een praatje. Gelukkig had hij hem maar zelden nodig. Acht jaar geleden was het nu weer, dat de dokter hem van zijn angina afgeholpen had. De pijn in de arm was, ook na het innemen van enkele poeders, blijven zeuren. En 's nachts was hij door een hevige pijn wakker geworden. ledere beweging deed zeer. Zou zijn arm niet gebroken zijn?, had hij 's anderendaags aan de dokter gevraagd. Deze had daarop niet geantwoord en hem evenmin nog onderzocht. Had slechts kribbig gemompeld, dat die arm wel door rust zou genezen — en op het belletje gedrukt. Volgende patiënt. Van Assen kon vertrekken. Toen er geen verbetering optrad en de pijn alsmaar heviger werd, was Van Assen de dag daarop toch maar weer, voor de derde maal nu, naar het spreekuur van Borné getogen. Ook nu weer had deze het blijkbaar erg druk. Had hem — nou niet zeuren Van Assen — geen gelegenheid gegeven nog over zijn klachten te spreken en met een buisje aspirine voor de pijn doen vertrekken. Weer een dag later, een zaterdag, had Van Assen, bang met die steeds agressiever wordende pijn het weekeinde in te moeten, zich gewend tot de dienstdoende arts. Na onderzoek van de arm had die hem wat verontrust aangezien en meteen een verwijskaart voor de chirurg gegeven. Hij moest daar, zaterdag of niet, direct nog maar naar toe. Een „luxatio" (uit de kom geschoten kop) aan de bovenarm, had de chirurg geconstateerd. En er was te lang met de behandeling daarvan gewacht. Genezing was daardoor nu een groot probleèm geworden, moest Van Assen begrijpen. Het was niet de eerste maal, dat mr. Raab minder gunstige dingen hoorde over de arts Borné. En hij had te doen met Van Assen die, geplaagd door hevig zeer, zijn werk niet meer kon verrichten en, zoals de advocaat geconstateerd had, maar wat doelloos door het park wandelde. Was er niets tegen Borné te ondernemen, wilde Van Assen weten. Kon die man hem zo beroerd behandelen zonder dat daar iets tegen te doen was? Na overleg met zijn cliënt werd besloten, dat de advocaat een „klacht" zou formuleren. Na ondertekening daar» van door Van Assen werd dut stuk gezonden aan het Medisch Tuchtcollege. De chirurg, die op de zitting van dat College als getuige/deskundige werd gehoord, verklaarde dat hij niet begreep dat dokter Borné niet meteen onderkend had, dat het om een luxatio ging. Onderzoek van de arm zou dat zonder meer aan het licht hebben moeten brengen. Doordat er niet direct was ingegrepen stond men nu voor -het dilemma wat te doen. Er moest nu gekozen worden tussen drie mogelijkheden. Een krachtdadige repositie (op de plaats brengen) onder diepe narcose, met gevaar voor een fractuur (breuk), een operatieve repositie óf het bestendigen van de toestand. Hij hield het College voor, dat zijn wetenschap en ervaring hem leerde, tegen de eerste twee mogelijkheden grote bezwaren te hebben, omdat toepassing daarvan voor Van Assen functioneel geen verbetering zou brengen. Heel duidelijk stelde de deskundige, dat die bezwaren niet zouden hebben bestaan, indien de luxatio spoedig na haar ontstaan behandeld zou zijn. --- Vuilstortplaats Een paar dagen later, 3 augustus, in Oudewater. Hemelsbreed een kilometer of dertig van Werkendam. Bij het avondeten meldde een tienjarig jongetje zijn ouders, dat hij die middag iets vreemds had gezien. Bij een vuilstortplaats, de Tappersheul, zag de knaap uit de verte dat een man iets in de kofferbak van zijn auto stopte. „Het leek op een mens," zei de jongen. „Een meisje." Zijn ouders gingen naar de politie. Opper Maaskant: „Toen wij dat verhaal van onze collega's in Oudewater hoorden, werd dat hier meteen in verband gebracht met de verdwijning van Gcrma. De technische recherche in Oudewater heeft die vuilstortplaats centimeter voor centimeter nageplozen. Er werden wat haren gevonden, maar die bleken later afkomstig van een dier. Je moet er altijd rekening mee houden, dat die jongen toch gelijk heeft gehad. Maar wij hebben die zaak voorlopig op een zijspoor gezet." Het zoeken naar de scholiere heeft zich afgelopen week voornamelijk geconcentreerd op de omgeving van de ouderlijke woning van Germa van den Boom. Vanuit de lucht, zijn korenvelden bekeken en gefotografeerd, dichtbegroeide grienden door M.E.-personeel doorworsteld, en de Bakkerskil, een afwateringskanaai langs De Kille, is afgedregd. Thuis, in de Dwarssteeg, bleef de telefoon stil. Géén teken van leven van de vermiste dochter. De leider van de zoekactie, opper Maaskant tenslotte: „Dat is juist zo typisch. Stel dat Germa tóch van huis is weggelopen, dan hoor je allicht iets na een paar dagen. Onze ervaring met weglopers is, dat er via het Jongeren Advies Centrum tenminste een telefoontje komt, dat het kind het goed maakt. Maar nogmaals, weglopen was niets voor Germa. Haar vriendinnen hebben die laatste zaterdagavond niets bijzonders aan haar kunnen merken. Er werd gelachen, gedanst, Germa was vrolijk." --- DE DIAGNOSE VOOR ZIJN RAAP door mr M Moszkowicz? Boosheid straalt van het, nu wat rood aangelopen, open gelaat van zijn cliënt. „En dan nog zeggen, dat het allemaal wel' meevalt, dat ik maar 's op mijn tanden moetn bijten," brengt Van Assen er geëmotioneerd uit. Mr. Raab kent zijn cliënt als de man van de gemeentelijke plantsoenendienst, met wie hij meer dan eens een praatje heeft gemaakt als hij, op weg naar de rechtbank, door het wandelpark liep en Van Assen daar bezig zag met zijn bloemen en planten. Een opgewekt en vriendelijk mens van de oude stempel die, al pratend, doorgaat met zijn werk, dat hij, zichtbaar, met veel plezier doet. --- Plannen „Het meisje zat bovendien nog boordevol plannen voor de laatste weken van haar vakantie. Zij zou, net als vorig jaar, nog twee weken gaan werken in de bejaardenhulp. En daarna nog een weekje vakantie bij haar vriend, die seizoenwerk doet op een camping aan de kust. Dan weer naar school voor het laatste jaar atheneum." Dat jaar begint volgende week. In de zesde klas van die school in Gorinchem blijft voorlopig een plaatsje leeg... --- Schuld Borné — wat zag die man er „gewoon" uit zonder zijn witte doktersjas — erkende schuld. Maar, zo verweerde hij zich, hij was te goeder trouw geweest. In de beslissing die het Medisch Tuchtcollege kort daarna nam, werd dat beroep op de goede trouw als niet terzake dienende verworpen. Het College achtte bewezen, daÓ dr. Borné het ongeval verkeerd behandeld had. Zeker toen de pijn bleef aanhouden had de arts de oorzaak daarvan behoren na te gaan. Verder werd overwogen, dat dr. Borné het vertrouwen in de stand der geneeskundigen had ondermijnd, omdat dit vertrouwen in de eerste plaats is gebaseerd op de elementaire eis, dat iedere medicus zich ernstig rekenschap geeft van datgene, waarvoor een patiënt zijn hulp inroept. Aan dr. Borné werd de maatregel van berisping opgelegd en er werd bepaald, dat die beslissing zou worden gepubliceerd. Door die uitspraak was nu wel het rechtsgevoel van zijn cliënt bevredigd, maar zijn pijn niet weggenomen. Nu Van Assen niet meer in staat was zijn werk te doen, ontving hij een passende uitkering maar, zo informeerde de advocaat zijn cliënt, hij had daarnaast óók recht op een schadevergoeding „wegens geleden pijn en gederfde levensvreugde", op vergoeding van de „immateriële schade", zoals dat in vaktermen heet. En zo werd dr. Borné door de advocaat gedagvaard, nu voor de arrondissements-" rechtbank. De eis van Van Assen tot vergoeding der im-t materiële schade werd zonder meer toegewezen. Zo was er, ook op dat punt, recht gedaan aan Van Assen. Een klein jaar later ontmoette de advocaat zijn, inmiddels opvallend snel verouderde, cliënt die weer eens door het park slenterde. Hij miste zijn werk, vertelde hij neerslachtig, naar een platgetreden perkje kijkend. Leed onder het nietsdoen' evenzeer als van de niet aflatende pijnen aan zijn arm. --- Troosten De advocaat kon hem niet troosten met de mededeling, dat dr. Borné lering getrokken had uit het gebeurde. Want zo was het blijkbaar, niet. Nadat zijn verzekering de door de rechtbank vastgestelde schade had betaald, was de arts zijn praktijk blijven uitoefenen — op dezelfde wijze als voorheen. Mr. Raab had dan ook vernomen, dat er onlangs weer enkele klachten.' tegen dr. Borné waren ingediend bij het Medisch Tuchtcollege. En voorwaar, overdachtJ mr. Raab, het werd tijd dat er* een definitieve diagnose, werd gesteld van de arts Borné... En dan niet door; hemzelf. Art. 10. Medische Tuchtwet. lid 1, luidt, samengevat: een . zaak wordt aanhangig gemaakt door een schriftelijke < klacht van een rechtstreeks belanghebbende. Reglement Medisch Tuchtrecht, art. 17: een klacht wordt schriftelijk inge diend bij de secretaris van het'• college binnen welks ambts- .a» gebied de persoon tegen wien * de klacht gericht is, woonplaats heeft etc. y> ---