TELEFONEREN G. Verhoeven uit Eindhof ven vraagt of het juist is niet te telefoneren na 22.00 uur en voor 08.30 uur, „of mag je bellen zolang je het vermoeden hebt dat de ander nog wel zal opnemen? Ik schrik wel altijd wanneer de telefoon 's avonds laat overgaat." Er zijn geen exacte regels voor te geven, maar een soort algemene hoffelijkheid schrijft voor, dat er, zoveel mogelijk „telefoonstilte" heerst na een uur of tien 's avonds en tot kort voor negen uur in de ochtend. In die uren is de tele-; foon zo'n inbreuk op onze. privacy, dat welgemeende verontschuldigingen voor het bellen op hun plaats zijn. ~t ■>: nebben het over een „huis dat zeer luxe is". Dat móet, natuurlijk zijn: luxueus. Ën niet, zoals ik ook weieens heb gelezen: luxurieus' want dat betekent nu weer:, ontuchtig! Wel geaccepteerd zijn koppelwoorden als: luxeartikel, luxe-editie, luxehotel en luxehut, luxetrein en luxe-uitgave. Luxezaak vind ik een twijfelgeval. Als het om een bedrijf gaat waar weeldeartikelen worden, verkocht zou het desnoods kunnen, is het een weelderig ingerichte winkel, dan' moet het zijn: luxueuze zaak. --- i/|PpAGENIAj | AJ/VOOR lU,"j I Naam: : » J I ? I I Straat: e j | Postc./Plaats: | I | Giro/Bankrek.nr.: | | | Tel.: (i.v.m. controle bezorging) ® j I Deze bon in een open envelop (zonder postzegel) zenden aan: ;f ! \ De Telegraaf, Abonnementenafdeling, Antwoordnummer 3409, o> ! I 1000 PA AMSTERDAM. Of bel even: 020- 5858005. TO9 f | i J I Indien daartoe aanleiding bestaat, kan dit proefabonnement worden geweigerd. J 1 r r) r\r ri $e®tkjraaf DE GEZOND-VERSTAND KRANT --- (advertentie) ' ' ; . ' . ■ - . i;; : H | J # 7 / m J m m m " WW! jj^H | f ƒ 0 a i n ■>•j' r, a M J ¥ i JL J (I •*► W-w. _ v »MI 01* nw« rrv* .; gaat dan 'n 100 g. spuitbus * Unieke brede vorm en daardoor t flnmfiSjj^^^V gemakkelijk op te brengen * Een bescheiden geur. VMRH dus onopvallend een okselfiisse dag. V^mÈj^M 'n ankyliitk r.n Vt/ ». t m 1.- 11 S :> v --- Andere planeet c<' Toch is het juist door haar 'beroep dat Amanda terechtgekomen is tussen al deze mensen die nog nooit van mode en vrouwenbladen gehoord hebben. „De fotografen ( maakten hun modeplaten . graag in een decor van tegen, stellingen. Met als gevolg dat . de duurste kleren en de meest .schitterende sieraden meestal .in'Derde Wereldlanden gefotografeerd werden. En daar ik dan, te midden van 'modder, vliegen, bedelende . kindertjes en zwakke lastdie• ren, met op mijn hoofd een hoed die zó duur was dat een gezin" er een jaar van zou .kunnen.leven. Op schoenen 'epjo een jurk die zoveel kostten.. dat alle dorpsbewoners . om'ine heen tot het eind van 'huid. leven verzorgd zouden kunnen worden. '-ktit.,,. JEn,"die mensen keken 'maar. Ze begrepen het niet, fcdfldèn ons alleen maar blijven 'aanstaren: we waren van neiW-andere planeet. Na het ;werk' keerden we terug naar ' bné'driesterrenhotel met airconditioning. Daar aten we onze dure maaltijden, we dronken champagne en vonden het normaal. Maar de dag kwam dat ik er toch beroerd van werd, zulke tegenstellingen tussen arm en rijk... dat was niet eerlijk! Ik wilde wat voor die mensen doen." Het bleef niet bij goede' voornemens. Toen Amanda 21 jaar was, ging ze naar een bureau waar vrijwilligers voor hulp aan Derde Wereldlanden werden gevraagd. Men herkende haar als de covergirl van verschillende weekbladen en glimlachte wat meewarig. „Lief bedacht, maar ze zou het er nóóit uithouden." Ze zocht verder, en solliciteerde op een advertentie waarin mensen werden gevraagd om naar India te gaan. Het was de bedoeling dat ze zich in de problemen van het land zouden verdiepen opdat later meer effectieve hulp geboden zou kunnen worden. Amanda werd gekozen uit negentig vrijwilligers. Haar standplaats voor een jaar: Andhra Pradesh, waar in 1980 vreselijke overstromingen hadden plaatsgevonden. --- Tandpasta In het kleine eethuisje waar Amanda dagelijks haar portie rijst, aardappels en mango kan halen, zit een vrouw te huilen. Haar vriendin, die pas een baby had, is gestorven nadat ze door een cobra gebeten was. Een van de vele tragedies die Amanda doen beseffen dat haar werk nog lang niet afgelopen is. Ze mag hier maar een jaar blijven, maar wil in Engeland verdergaan met haar taak. „Er is geld nodig om riolering aan te leggen zodat de waterputten schoner worden, om de rcholen van materiaal te * voorzien, om voedsel en kleding voor de kinderen te kopen. De mensen moeten voorgelicht worden over de gevaren van hun eigen land, niet worden volgepropt met zinloze dingen int het westen." Ze lacht. „Stel ie voor, er is hier een winkeltje waar een man voor veel geld tandpasta verkoopt. Dat wordt hier als een luxe beschouwd. Moet je nagaan, er is hier niemand die een tandenborstel heeft, iedereen maakt zijn tanden schoon met dunne houten stokjes." Amanda is van plan bij haar terugkomst in Londen een stichting in het leven te roepen, zodat ze vanuit Engeland geld kan inzamelen. „Nee, op de set zul je me niet meer zien," zegt ze vastberaden. „Om nu weer fotomodel te worden, zou wel héél oneerlijk zijn. Maar ik heb hier zoveel vrienden gekregen, ik voel me verantwoordelijk voor hun welzijn. En met die zorg zal ik het in Engeland druk genoeg hebben." --- WELEDELGEBOREN (2) De heer W. Hoogendijk herinnert eraan, dat oorspronkelijk zowel de feodale als prefeodale adel het predikaat „Welgeboren Heer" voerde. De feodale vechtadel voelde zich echter verheven boven de landbouwende prefeodale adel en nam de titel „Hoogwelgeboren" aan. Daarop reageerden de prefeodalen met „Weledelgeboren", dat wil zeggen van goede adellijke geboorte. Het gaat hier dus in feite om een erfelijke titulatuur, die echter onbeschermd is en daarom ook wordt gebruikt voor mensen die er geen recht op kunnen laten gelden. In 1814 hebben sommige „welgeborenen" zich (tegen betaling) in de adelstand laten opnemen. De meesten hebben van deze gelegenheid geen gebruik gemaakt, ofwel vanwege net kostenaspect ofwel omdat zij te trots waren hun adelstand door de nieuwbakken koning te laten erkennen. --- OFFICIEREN De heer E.J. Smits uit Dieren is een voorstander van het onverkort handhaven van de formele aanhef in brieven die men aan officieren stuurt. Die moet dan zijn: „Zijne excellentie" voor (vice)-admiraals en (luitenant)-generaals, Hoogedelgestrenge Heer" voor hoofd-, en opper-officieren van majoor t/m generaalmajoor en „Weledelgestrenge Heer" voor subalterne officieren. Een andere, veelgebruikte methode is, om brieven te richten aan „De Heer M. C. van Andel, Majoor der Cavalerie", respectievelijk „Kolonel der Koninklijke Luchtmacht" of „Luitenant-ter- Zee der le Klasse". --- VROUW VROUW VROUW VROUW VROUW De keuze tussen glitter en geluk Fopmodel Amanda koos voor armoede in India r,x - Van onze redactie Vrouw ' KOTTURU, maandag "'rlri: de naargeestigste, armoedigste provincie van India woont de 23-jarige rAmanda Goodall, tot voor kort topmodel voor het befaamde blad Vogue. Ze .keerde een wereld vol glamour en glitter de rug toe om te gaan werken ' voor! de allerarmsten. Voor haar geen champagne meer maar stinkend water, geen dikke tapijten maar modder, giftige slangen en ongedierte. Maar Aman- heeft haar stap uit de weelde nog geen seconde betreurd. We zijn in Kotturu, een onooglijk dorpje, waar Amanda haar standplaats heeft in een armoedig ziekenhuis. Ze gaat net aan het werk. Tientallen kinderen zingen een kwetterend liedje: Hindi Dai, Amanda, 'Hindi Dai-ai." Ze springen om het elegante meisje héén,- grijpen haar handen, doen alle mogelijke moeite haar aandacht te trekken. De Brandende tropenzon schijnt hen niet te deren. Ze kunnen toch-schuilen in hun armoedige lemen hutten? lacht, ze streelt de pikzwarte haartjes van de kinderen om haar heen en zegt vol overtuiging: „Denk ,je-nu echt dat ik Engeland mis,. als ik dit heb?" Het klinkt alsof ze zojuist is aangekomen op een van de luxueuze stranden aan de Ri.vièfa, om de allernieuwste creaties van een of andere haute-couturier te laten fotograferen. Maar de omgeving is allerminst luxueus te noemen. De provincie Andhra Pradesh in Zuidoost-India is " arm, er heersen tientallen besmettelijke ziekten en de 'mensen verkeren voortdurend in levensgevaar. Ook Amanda, die hier inmiddels 'tien maanden woont en werkt. ■ Amanda Goodall, 23-jarig topmodel, maakte de keus van haar leven, en ging de ontwikkelingshulp in. ■ Grote foto boven: De kin* deren van Andhra Pradesh zijn dol op Amanda en poseren trots en geduldig alsof ze ook het modellenvak van haar geleerd hebben. ■ Foto rechts: Niet overal is het water even vies. Amanda leert de kinderen dat ze daarachter kunnen komen met behulp ven een eenvoudige --- STRANDSCHONEN EN EEN SCHOON STRAND DOOR H.F. VAN LOON Bloot is modieus en kan ook heel aantrekkelijk zijn. Bloter dan velen van ons nu zijn bij het zwemmen en op het strand lijkt mij een opgave, méér is bijna niet} mogelijk. Het zou daarom een verademing zijn als er};, af en toe, weer wat meer kleding werd gedragen. Natuurlijk is een mooie vrouw, die alleen het broekie van haar bikini draagt op haar plaats in St. Tropez, Cannes of Biarritz, maar in een Spaans of Portugees vissersdorp valt ze bepaald uit de toon. Misschien gaat de eens opgeworpen regel (in een Italiaanse badplaats), dat „alleen mooie vrouwen topless mogen lopen" te ver, maar zouden veel vrouwen, die met lang-doorleefde lijven te bloot in het openbaar verschijnen behalve aan zichzelf ook wat meer aan ons gevoel voor esthetica kunnen denken. En, nu we het toch over strand hebben: moet het nog worden gezegd, dat rommel achterlaten op een strand een dieptepunt van ongemanierdheid is en dat zelfs het „vergeten" van een dop of papieren beker de eerste stap vormt op de weg naar de grote vervuiling die ons op ieder strand vrijwel overal ter wereld beareigt. Radio's zouden, teneinde ethervervuiling tegen te gaan, uitsluitend en alleen met oordoppen moeten worden gebruikt. --- Hindi Dai Gedurende een acht uur durende tocht in een hotsende, botsende jeep van de luxe luchthaven naar het dorpje Kotturu werd Amanda tot over haar oren verliefd. Op India, op de mensen die haar welkom heetten. Die haar rijst gaven van hun armoede, kokosmelk van hun eigen palmen. HaiLr, Amanda! ~Ze kunnen niet geloven dat ik van buiten India kom. Daarom noemen ze me ook Hindi Dai, De Hindoe Vrouw uit het noorden. Want daar zijn de mensen blanker dan hier." Ze heeft het razend druk, ze is intens gelukkig. „Alles wat ie doet heeft zin, iedereen heeft me nodig." Amanda reist tientallen getroffen dorpen af, voert een voortdurende strijd tegen eb en vloed, tegen tuberculose, dysenterie, slangebeten en wilde dieren. Ze probeert de mensen ervan te weerhouden met hun ernstig zieke kinderen naar kwakzalvers te gaan, wijst op het belang van de échte artsen, spuit oren uit, desinfecteert wonden, en leert de schoolkinderen liedjes in hun eigen taal over hygiëne en schone tanden. Vanaf zonsopgang 's morgens om vijf uur tot zonsondergang '• avonds om acht uur is ze in de weer en rijdt met haar jeep van dorp tot dorp. Na het werk tolt ze doodmoe haar bed in, in het kleine kamertje dat haar is toegewezen in een plaatselijk ziekenhuis. Kleine roodbruine vlekken op de kale grond verraden dat ze in een oud operatiekamertje ligt. Maar ze voelt zich er thuis. „Het kostte me geen enkele moeite om hier te wennen," zegt ze. „Make-up, sieraden, haarföhns, het lijkt allemaal zo ver weg. Alsof ik hier al jaren zit. Mijn moeder stuurde me, kort nadat ik hier was aangekomen, een wagonlading vol vitaminepillen, dieetvoorschriften, en meer van die rommel. Ze was als de dóód voor haar merkwaardige dochter. Maar na drie weken kookte ik niet eens meer water als ik dorst had. Ik ben nu twee keer van de kaart geweest, niet eens echt ziek." ---