(advertentie) \MANTIE ONDER EICENVLAG B ; Kijkspel oppagina-6-11-14-16-18-2 O * het Nederlands Bureau voor Toerisme --- Waarheen met de vakantie? ! Het is een vraag die duizenden Nederlanders zichzelf elk jaar weer stellen, rondom deze tijd. Vandaag, om u te helpen bij het bepalen van uw keus, onze Reiskrant-special „Vakantieplannen '85", waarin wij expres voorbij zijn gegaan aan voor de hand liggende bestemmingen. De nadruk is gelegd op de „doe-vakantie". Onze verslaggevers trokken er op uit en kwamen terug met avontuurlijke verhalen, die u misschien inspireren tot het volgen van hun voorbeeld. Henk de Mari doorkruiste bijvoorbeeld een deel van Zweden op de fiets en concludeerde dat het geen kwaad kan om dansschoenen mee te nemen. En de stilte: hij raakte er aan verslaafd. Hij wil terug. . Marcella van der Wiel sprong in hetzelfde land op een lorrie en fietste over de rails langs de meren en de bossen. Zij had pech: het regende. Twee reporters hadden last van muggen. Luud Peters en Jolanda Janssen bleven in Nederland en moesten dat met jeukbulten betalen. De één trok per kano door de Weerribben. De ander probeerde een alternatieve vorm van kamperen. Nico van der Zwet Slotenmaker wandelde van Hoek van Holland naar Den Helder. Een tocht over het strand, die hem tot de conclusie bracht dat de verscheidene gemeenteverordeningen een janboel vormen. Wat hier niet mag, mag daar weer wel. Bovendien maakte Nico aan de Spaanse en Portugese kust een cruise, die heel weinig kostte. Een tocht per passagiersschip voor de gewone man, die hem uitstekend beviel. Harry Muller zocht het in wildere wateren. Hij bekeek hoe het was om in een kajak wildwatervaren te léren en kwam tot de conclusie dat zo'n cursus, om ongelukken te voorkomen, in professionele handen dient te zijn. : i Twee skifanaten — Ingrid van Waard en Erwin Feekes — zetten voor óns op een rijtje waar men zomers kan skiën. Jazeker: zomers. Het kan, in Europa, op verschillende plekken. Want op de gletsjers ligt altijd sneeuw. Piet Grootendorst tenslotte produceerde volgens de traditie zijn nuttige „ABC voor de vakantie". ' Veel leesplezier en prettige vakantie! --- DOODSTILLE ONTMOETING MET EEN BLAUWBORSTJE EN EEN LEEG PAKJE SHAG DE WEERRIBBEN: HET MOOISTE KANOGEBIED VAN NEDERLAND door LUUD PETERS Kanoën? Dat is het mooiste in de Weerribben, dat schitterende natuurgebied van slootjes en greppeltjes in Overijssel. Onze verslaggever keek zijn ogen uit, daar tussen Kalenberg en Muggenbeet. Ja echt, zo heet dat dorpje- En het sterft er nog van de muggen ook! p| KALENBERG/MUGGENBEET, zaterdag t j Van alle kanten duiken ze'óp me af. Grote, kleine, fij dikke en dunne muggen. Slaan helpt niet. Voor elk i .* insekt dat je neermept, komen er tien in de plaats, i Het is voor de muggen misschien de enige kans in !hun korte bestaan op wat vers mensenbloed, maar dat zal je een zorg zijn, ten prooi aan zo'n zoemende meute. Mijn kano zit vast in de begroeiing van een doodlopend slootje. Het is er aardedonker. Draaien gaat niet en ruimte om de peddels te gebruiken is er niet. Voorzichtig wurm ik mijn bootje achteruit naar veiliger vaarwater door met mijn handen aan waterplanten te trekken. Onderwijl mompel ik lelijke dingen over muggen in het algemeen en deze hier in het bijzonder. Daar, waar het bladerdek de zon weer doorlaat, kan ik de schade aan benen en armen opnemen. Overal vlekken en bulten. In open vaarwater is de plaag bijna even snel over als ze is begonnen. Muggen vormen een duister volkje. Fel zonlicht zien ze niet zitten. De aanval van de zoemende beestjes vindt plaats tijdens een tocht door de Weerribben, een wonderschoon natuurgebied ergens bovenin Overijssel, dat alleen met kleine bootjes is te doorkruisen. Lopend zou je meteen tot je nek in inktzwarte blubber zakken. De naam van een dorpje in de buurt had me eigenlijk al moeten waarschuwen. Het heet Muggenbeet en zo'n naam komt niet zomaar aanwaaien. Voor een paar gulden was de aanval overigens te voorkomen geweest. Er zijn genoeg citroenachtige produkten in de winkel te koop, die muggen mijlenver van je vandaan houden. Maar ja, je kunt niet overal aan denken. Ik ben in de Weerribben terecht gekomen na een telefoontje naar het bureau van de Nederlandse Kano Bond met de vraag: „Waar ligt het mooiste kanoplekje van Nederland?" De bondsjuffrouw hoefde er niet lang over na te denken: „Als het u om de natuur te doen is, dan natuurlijk de Weerribben in Overijssel." Het dorpje Kalenberg, waar ik mijn kano-tochten begin en eindig, ligt in het hart van de Weerribben. Het staat bekend om zijn riet. ledere rietdekker weet, dat Kalenberg het beste riet van Europa levert. Het plaatsje ligt aan een doorgaande toeristische, vaart, waarop tal van kleine vaarweggetjes uitkomen, die toegang geven tot het natuurgebied. Langs de vaart liggen goed onderhouden boerderijtjes met rieten daken, gratis reclame makend voor het Kalenbergse riet. De oevers van de meeste waterwegen in ons land zien eruit als de randen van een langdurig gebruikt ligbad. Men gooit en smijt maar raak. Hier geen yuil en rotzooi langs de kant. Ik logeer in hotel-café-restaurant De Rietlanden, waar kano's worden verhuurd aan mensen zonder watervrees. Last van evenwichtsstoornissen moet je trouwens ook niet hebben, want je ligt om voor je het weet. Het hotel ligt aan het water en heeft een eigen aanlegsteiger. Vreemd genoeg is er geen tappilsje te krijgen. Alles per fles. De omgeving en het smakelijke eten maken dit gebrek echter goed. De hotelier — hij ziet er uit als een vriendelijke bulldog die teveel heeft gegeten — vindt het maar vreemd, dat een gast zijn eigen kano op het dak van de auto meebrengt. Dat uit zich in kleine plagerijtjes. Als ik met mijn boot onder de arm langs hem heen loop, zegt hij: „Die van ons zijn kleiner en lichter en gemakkelijker te varen." Even later vraagt hij wat de voor- en achterkant van mijn kano is. („Oh, dan zit u goed"). De Weerribben zijn in het nog vrij recente verleden gemaakt' door turfwinners, die, opgezweept door hun bazen — veenbazen genaamd — van 's morgens vroeg tot 's avonds laat hun zware arbeid verrichtten. De naam Weerribben geeft eigenlijk al aan hoe het natuurgebied is ontstaan: weren zijn gaten, waar turf werd gewonnen, en ribben zijn stroken land tussen die gaten. Het terrein is nu een eldorado voor biologen. De flora en fauna is uniek: er zitten visotters en af en toe wordt zelfs de zeer zeldzame vuurvlinder gesignaleerd. Het is nog vroeg en stil op de vaart, als ik op pad ga. Nou ja, op pad! Kleine, bijna onzichtbare bordjes waarop een Canadese kano staat afge.beeld, geven de toegangswatertjes tot de Weerribben aan. Ik neem het eerste het beste. Waarom zou ik ver halen wat dichtbij te krijgen is. Al na twee minuten peddelen waan ik me mijlenver van de bewoonde wereld. Getjilp in het riet, enkele eenden en futen in het water. Een grote, donkere libelle, die de vorm heeft van een Boeing 747, vliegt voor me uit, alsof hij me de weg wil wijzen. Wanneer de afstand tussen hem en het bootje te groot wordt, draait hij een cirkel om mij de gelegenheid te geven hem in te halen. Wat een zegen, dat motorboten hier verboden zijn! TTf ttf W.Mi'fctt.W UfcmMJt ■ De Weerribben, een wonderschoon natuurgebied ergens bovenin Overijssel, zijn bij uitstek geschikt voor kanovaren met het gezin. Foto's: Wim Hofland Sipp? ■ verscholen langs de oever groeien kleine bloempjes in s*. ' allerlei kleuren. Grote wit> te waterlelies bijvoorbeeld. --- HET MOET GEWELDIG ZIJN OM VANUIT JE BOOTJE KILO'S WILDE VRUCHTEN TE OOGSTEN Hoe dieper ik in het natuurgebied kom, hoe gevarieerder de begroeiing wordt. Verscholen langs de oever groeien kleine bloempjes in allerlei kleuren. Rondom mij drijven witte waterlelies — de grootste die ik ooit heb gezien. Jammer dat ik ze af en toe met mijn peddel moet beroeren. Hier en daar bloeiende, over het water hangende bramenstruiken. Ik weet niet of het mag, maar het moet geweldig zijn om straks vanuit je bootje kilo's wilde vruchten te oogsten. Je hoort hier alleen maar geluiden van dieren. Af en toe schiet, onaangenaam verrast door de kano, een vis weg, met zijn staart klappend op het water. Onwillekeurig schrik je van de plons. Je ruikt de geur van kruidachtige planten, vermengd met ondefinieerbare natuurluchtjes. Het water ziet er vanwege het onderliggende veen, zwart en onheilspellend uit. Maar die kleur bedriegt. Als je op de bodem zou gaan liggen en omhoog zou kijken — richting hemel — merk je, dat het in werkelijkheid kristalhelder is. Naar boven kijken kan, naar beneden kan niet. Probeer maar. Het is knap heet, zo met de zon recht boven je bol. Je kunt in het kleine kuipje niet verzitten en een zonnesteek heb je zo te pakken. Het belangrijkste uitrustingsstuk van een kanoër in de zomer is daarom misschien wel z'n petje. Afwijken van de uitgezette kanoroutes mag en biedt meer verrassingen dan het volgen van de bordjes. Je moet het er wel voor over hebben de weg kwijt te raken of ergens in een doodlopend watertje door muggen te worden toegetakeld. Hier en daar zijn aanlegplekjes gecreëerd, waar je even kunt verpozen. Ik passeer drie roestige, gehavende watermolens, die op instorten staan — symbolen van een ver verleden. Wieken ontbreken of zitten vol corrosie-gaten. Een eindje verder, richting bewoonde wereld, staat een tractor op een soort uit de kluiten gewassen punter. Het ding doet dienst bij de rietwinning. Rond vier uur 's middags ben ik weer terug op de vaart, waar nu — het is hoogseizoen — motorjachten knetterend en brommend af en aan varen. De Kalenbergers hebben er een soort omgekeerd toerisme van gemaakt. Met hun stoelen in de tuin aan het water vermaken zij zich kostelijk met het kijken naar de pleziervaarders en hun vaak rare bootjes. De pleziervaarders op hun beurt genieten duidelijk minder van de omgeving: zij hebben het te druk met het voorkomen van aanvaringen. De volgende dag zoek ik het natuurgebied aan de andere kant van de vaart op. Dat ziet er totaal anders uit. De begroeiing is minder gevarieerd, de waterwegen zijn er ruimer en de watermolens zijn keurig onderhouden en werken alle. Al snel vliegt een vogel met een helblauw lijf voorbij. Soort? Geen idee! Gesnuffel in natuurboeken leert me later, dat het vermoedelijk een blauwborst is geweest — hoe kan het ook anders? Tussen het riet huppelen wat slanke* op mussen lijkende vogeltjes. Even later een hevig kabaal in het riet. Geklappcr en gefladder, alsof er een strijd op leven en dood wordt gevoerd. Het drama onttrekt zich aan mijn ogen. Ik breek een stukje van een kalmoes-wortelstok, die in het water drijft. Kalmoes is een oud, geneeskrachtig medicijn, dat sommige mensen voor ieder kwaaltje met succes gebruiken. Er moet op worden gekauwd. Waarom niet proeven? Het is even wennen, maar dan gaat het bittere spul zelfs lékker smaken. Ik kom drie jongetjes tegen met evenzoveel toerkano's. Een van hen is omgeslagen en probeert zijn bootje, waarvan alleen het dek boven water uitsteekt, op de kant te trekken. Vergeefs natuurlijk, want een kano vol water is loodzwaar. Zijn twee maatjes blijven op veilige afstand toekijken, uit vrees ook om te slaan. Ik geef het drijfnatte knulletje iets om te hozen en na een kwartier zit hij weerv,. in zijn kano, vermoedelijk tot ((r,, de volgende onverhoedse be- , weging hem weer in het wa-, ,;c. ter zal doen belanden. De volgende ochtend (de derde en laatste dag van mijn .« verblijf in de Weerribben) o > • rond negen uur peddel ik.--- over de vaart naar Ossenzijl om wat betaalcheques te verzilveren. De opvarenden van langs de kant afgemeerde jachtjes ontwaken. Gordijn-'- tjes worden open geschoven, slaperige hoofden verschijnen aan dek. . Een matineus figuur roept mij aan: „Vannacht is tijdens een onweersbui mijn hengel: van het dek gewaaid. Bent ui ... hem misschien tegengekomen?" Ik moet hem teleur-, .; stellen, maar beloof naar het ding uit te kijken. In Ossenzijl leg ik mijn kano vast bij .;.:, de plaatselijke brug. Het stinkt er naar rotte vis. Ook dit plaatsje is geen bank rijk;'!!' Dan maar extra-zuinig met het resterende geld. In drie dagen tijd ben ik in de Weerribben slechts twee dingen tegengekomen, die e£.;£? per se niet thuishoren: eettvl*s plastic zakje Drum-shag eiïv.*s een leeg flesje Nivea-zonner&l&J brandolie, drijvend in het wa«:%v ter. Nauwelijks de moeite;»;*:» van het vermelden waard misschien, maar toch een te-.";-:*: ken, dat de toekomst van dé Weerribben nog lang niet veiv.&jï lig is gesteld. ---