„Aan de wandel” „De kunst is een pijp zó stoppen dat de tabak op de bodem van de kop heel losje wordt aangebracht en naar boven toe in steeds lossere lagen wordt opgebouwd. Vervolgens moet de vuurhaard zo klein mogelijk worden gehouden. Dat gebeurt met behulp van de zogenaamde houten „stopper", die de pijp „aan de wandel" houdt. Het Nederlandse record pijproken staat momenteel op 2 uur en 30 minuten, het wereldrecord (uiteraard op naam van een Zwitser) op 3 uur en 8 minuten. De mannen liggen nog aan kop, maar Zwitserland heeft het bewezen: de pijprokende dames kringelen verrassend omhoog!" --- VERWARRING OVER UITLEG BIJSTAND HOUDT VROUWEN BINNENSHUIS: „Eerst de regels kennen, dan pas de relatie” door MARJOLEIN SCHIPPER UTRECHT, maandag ' Je bent veertig, gescheiden, je hebt twee kinderen en zit (tegen je zin) in de bijstand. Je komt een aardige man tegen die je best verder zou willen leren kennen. Maar... je bent bang voor de Sociale Dienst. Want als je naar hun mening in een zelfde situatie verkeert als echtelieden oftewel een economische eenheid met die aardige meneer vormt, krijg je geen uitkering meer. 'Bijstand of vriend' heet dan ook het pas verschenen onderzoek naar de positie van bijstandsvrouwen, waaruit blijkt dat deze vrouwen het bestaan van regels niet erg vinden, maar wel de onduidelijkheid er van. „Ik krijg het er van op mijn zenuwen. Wanneer ben je nu een economische eenheid, wanneer ben je een voordeurdeler? Dan denk ik, zit ik nou goed, zit ik nou niet goed....' Een citaat uit het boekje, waarin de Utrechtse psychologen Carla Verrips en Anna van der Zwan hun onderzoeksresultaten bekendmaken. „We wilden een beeld krijgen van de manier waarop bijstandsvrouwen leven, en dan niet financieel maar meer sociaal," vertelt Anna. „Het blijkt dat de angst en de onzekerheid deze vrouwen isoleren. Het begrip 'in 'n zelfde situatie verkeren als echtelieden' wordt in iedere gemeente anders uitgelegd. In de ene stad gaat de Sociale Dienst ervan uit dat je een economische eenheid vormt als de betreffende meneer meer dan drie nachten per week blijft slapen, in de andere stad kun je al als eenheid worden beschouwd als men je een keer samen boodschappen ziet doen." Eén van de vrouwen uit het boek: „Ik ben nu al weer enige tijd bevriend met iemand. We kunnen heel goed met elkaar praten. Maar als hij bij mij is, wil ik toch niet dat hij te lang blijft. Straks gaan ze de Sociale Dienst bellen, van die mevrouw heeft weer een vriend. In de straat vroegen ze al of dat mijn nieuwe vriend i 5..." --- Isolatie Carla Verrips: „Dat is nog een punt dat bijdraagt aan die isolatie. De controle vanuit de buurt. Het is niet alleen zo dat er te pas en te onpas een controleur van de Dienst voor de deur kan staan, maar veel van de vrouwen hadden ook het gevoel constant door de buurt in de gaten te worden gehouden. De buurman die zegt: 'Ze leeft van mijn belastingcenten en nou houdt mevrouw er nog een vriend op na ook', en dan de Sociale Dienst gaat bellen. En JIJ moet maar bewijzen dat je vriend je géén financiële bijstand verleent." „Wij brengen in het onderzoek dan ook naar voren dat de regels zijn ontworpen met de oude gezinsnormen in het achterhoofd; er wordt automatisch vanuit gegaan dat een man een vrouw zal onderhouden. Dat legt ook een enorme druk op de relaties van de vrouwen. Zij leren een man kennen, en denken dan gelijk: o jee, als ik iets 'meer' met hem krijg, ontvang'ik geen bijstand meer en moet hij mij en mijn kinderen gaan onderhouden. Het komt dan ook maar wat vaak voor, dat deze vrouwen zich afsluiten voor contacten." Opnieuw een citaat uit Bijstand of Vriend': „Ik bescherm mezelf en mijn zoon door mannelijk gezelschap te mijden. Maar dingen die ik van een intieme relatie verwacht (van elkaar houden, bij elkaar zijn, ook lichamelijk, aandacht geven en krijgen) kan ik nu met niemand delen. Ik wil niet verdacht worden van economische eenheid... Je moet maar aan het idee kunnen wennen eenzaam te zijn, wil je kans hebben op een volledige uitkering of op je bestaansrecht." ■ Carla Verrips en Anna van der Zwan: „Veel bijstandsvrouwen wen zijn heel onzeker over wat wél en wat niet mag." --- Checklisten Een voorlichtster van het ministerie van Sociale Zaken geeft toe dat de regels voor een bijstandsuitkering voor velerlei uitleg vatbaar zijn. „Volgend jaar zal het er met de invoering van de nieuwe wetten omtrent de sociale zekerheid voortaan om gaan of mensen een gemeenschappelijke huishouding voeren. De uitvoerende ambtenaren ter plaatse moeten echter, aan de hand van situaties die zich voordoen, zélf oordelen of dat het geval is. Daar zijn zogenaamde 'checklisten' voor, maar ook die zullen per gemeente weer kunnen verschillen." In het boek 'Bijstand of Vriend' is een gedeelte uit zo'n checklist opgenomen. Daaronder vallen waarnemingen als wasgoed aan de lijn, de post in de bus, het gedrag in de woning en de omgang met de buren. „Privacy kun je dus wel vergeten," zegt Anna van der Zwan. „Bovendien weet je zelfs met zo'n checklist in de hand nog niets. Je mag dus blijkbaar niet eens een onderbroek van je vriend uitwassen, want stel je voor dat ze die aan de waslijn zien hangen..." De onderzoeksters doen dan ook verschillende aanbevelingen in het boek. „De criteria waarop vrouwen van hun uitkering uitgesloten kunnen worden, moeten duidelijk zijn. En ze moeten bekend worden gemaakt aan alle vrouwen die bijstand krijgen, zodat ze weten waaraan ze zich moeten houden. De meeste vrouwen vinden het toch al vreselijk dat ze 'hun hand op moeten houden', maar als daar dan nog de angst bijkomt dat ze elk moment hun inkomsten kunnen kwijtraken, hebben ze helemaal geen leven meer." --- VROUW VROUW VROUW VROUW VROUW Nederlanders rookten zware pijp op wereldkampioenschap VROUWEN BIEDEN NOG HOOP VOOR DE TOEKOMST door HENK DE KONING TILBURG, maandag Het symbool van stoere mannelijkheid, de pijp, blijkt ook goed tot zijn recht te komen wanneer hij wordt gerookt door een vrouw. Het bewijs hiervoor leverde dezer dagen de Zwitserse jongedame Lous Solterman op het internationale wereldkampioenschap pijproken (497 deelnemers uit elf landen) in het Zwitserse Olten. Met een tijd van 2 uur en 21 minuten pafte zij alle vrouwelijke en de meeste mannelijke deelnemers in geraffineerde trekjes voorbij waarna ze, eenmaal over de streep, gewoon voor de ontspanning nog even een sigaartje opstak. Dat de mannen toch hun eigen wereldkampioen uitriepen, mocht de pret niet bederven. De Zwitser Hans Ingold uit Bazel trok onafgebroken 3 uur en 30 seconden aan zijn pijp gevuld met drie gram tabak, waarmee hij zich in de hoogste categorie schaarde naast wereldkampioene Lous. ■ Dames zorgen voor een behoorlijke aanwas van de sportieve pijprokers in Nederland. Misschien slagen zij, waar de heren tot nu toe bij kampioenschappen faalden. Foto: GLENN WASSENBERGH --- Amputatie Nigar zal haar verdere leven lang aan het kapingsdrama herinnerd worden. De chirurgen in het Aga Khanziekenhuis, het modernste van heel Pakistan, moesten haar beide voeten goeddeels amputeren, nadat zij was getroffen door een van de handgranaten, die de kapers van de Jumbo-jet tussen de passagiers wierpen, nadat het licht in de cabine was uitgevallen. Als ik Nigar opzoek, zit haar moeder naast haar bed. Haar zusje Farhana, die door een scherf van dezelfde hand-! granaat aan haar hoofd werd getroffen, ligt nog steeds in coma op de intensive-eare afdeling en over haar broertje Imran hebben we al geen béter nieuws. „Het ergste vind ik de volstrekte zinloosheid van alle terreur, de onmenselijkheid. Het leidt allemaal tot niets dan ellende. Met een beetje moeite kan ik nog begrijpen dat verdrukte mensen, die tenslotte helemaal geen uitweg meer zien, dat die uiteindelijk hun vijand aanvallen. Maar je valt toch niet zomaar iemand aan, die je niets heeftmisdaan," zegt Nigar, beide voeten in het verband en verder nog vol hechtingen aan snijwonden, die zij aan haar armen en benen opliep door rondvliegende granaatsplinters. "I --- Olie boren in de Rotterdamse bibliotheek door HUIB BOOGERT ROTTERDAM, maandag Een kind kan met talloze sporten en hobby's kennismaken, zodat hij een keuze kan maken uit wat hem het beste ligt. „Maar waar kan het stoeien met technieken, die later in het beroepsleven van pas kunnen komen?" De Rotterdamse scheikundige Bert Nagel (37) zorgde zelf voor een antwoord op zijn vraag. Afgelopen vrijdag was hij als projectleider aanwezig bij de opening van „De Ontdekhoek" in de voormalige gemeentelijke bibliotheek in de Maasstad. De Ontdekhoek is een uniek jeugdlaboratorium, waar kinderen van viey tot en met veertien jaar hun hart kunnen ophalen. In dit „pierebad van de techniek" kunnen ze metselen met echte kleine bakstenen, schakelpaneeltjes maken, met een echte ploeg in een kleine akker ploegen, eigen muziekprogramma's met gaatjes maken (zoals voor draaiorgels, maar in dit geval voor speeldoosjes), piepschuim snijden met hete draden, zelf dijkdoorbraken dichten met kleine zakjes zand, je kunt het zo gek niet bedenken. Binnenkort zal de jeugd ook olie kunnen boren in de kelder van de voormalige bibliotheek. „Zo'n voorziening is dringend noodzakelijk, omdat het voorkomt, dat in de toekomst met name het midden- en kleinbedrijf achterstand oploopt. Vooral de kleinere bedrijven moeten het immers vaak hebben van de jonge technici," vindt Bert Nagel. De Ontdekhoek is voor veel kinderen niet helemaal onbekend. Het jeugdlaboratorium reist al drie jaar in beperkte vorm door het land. Nu is met steun van het Prins Bernhardfonds, het ministerie van Economische Zaken en de gemeente Rotterdam een vaste stek gevonden. Bert Nagel: „We hebben voor Rotterdam gekozen, omdat hier ook de natuurwetenschappelijke mammoet-expositie Fenomena is gehouden. Hier is er een klimaat voor dit soort attracties. Bovendien maakt Rotterdam zich, in de persoon van wethouder Linthorst, sterk voor de komst van een Scientopia, een permanente wetenschapsmanifestatie. Beschouw De Ontdekhoek maar als een bescheiden Scientopia-start voor de jeugd. Daarom was het ook wethouder Linthorst, die afgelopen vrijdag de officiële opening verrichtte." --- Jonge knul „Een van de kapers, die steeds vlakbij rij 23 stondé waar mijn zusje, m'n broertje en ik naast elkaar zaten, zijlC gezicht zal ik nooit vergeten!' i Het was een jonge knul nog,' hij lachte steeds naar ons. Dat ik nog dacht: misschien best een aardige jongen, hij dreigt alleen maar en zal ons nooit echt aanvallen... Uitgerekend deze lachende terrorist gooide de handgranaat naar ons. Ik. voelde een vreselijke pijn aan, m'n voeten, maar ik pakte m'n zusje en ik sleurde haar' naar de nooduitgang van het vliegtuig. Ik trok m'n broertje' naar buiten. Ik ben zo blij dat? we alle drie nog leven." 'v' f,~ Jl *•. "V De wereld praat allang weer over andere dingen, de. ene terreuraanslag volgt óp' de andere. Op de binnen-' plaats van het ziekenhuishaal ik maar eens diep adem' en ik denk aan al die slachtof-* fers van de recente reeks ter " reurdaden. Hoe zou het hiïn' vergaan? ' 'Co vT Dokter Mustafa, die buiten het ziekenhuis een stukje met me is meegelopen, staat plotseling stil en trekt een beden-' kelijk gezicht. Zegt dan ineens dat Nigars broertje een. paar weken geleden al aan z'n verwondingen is bezweken. - Ze durven het Nigar alleen C; nog niet te vertellen... --- (advertentie) "ij ledere maandag in Op Volle Toeren wedsttujd i 10.00 uur TROS-radk, 2 j Speel mee en win met Tros Kompas I- i. ?1J O 222 ~' i7~z«/ •■**». i 023 »fe uVa Overal verkrijgbaar voor slechts 5' 1 r j - / 26 33 42 -> I TROSKOMPAS. DA S ELKE WEEKB//VGO.' --- *: r » - (advertentie) ff Vraag een schoonmaakbedrijf niet alleen hoe het schoonmaakt maar vooral hoe \ zijn huiswerkdoet. ft öhago De schoon makers van Nedeiland. Tel. 045-719466. Vt-stigingen te Amsterdam - Rottendam - Utrecht - Groningen - Apeldoorn - Roosendaal - Eindhoven - Maastricht - Heerlen. --- Aparte techniek -Toen eenmaal in de Zwitserse arena de damp was opgetrokken bevond het Nederlandse team, dit keer naar het wereldkampioenschap uitgerukt zonder onze pijprokende dames, zich in de onderste regionen. In de diverse categorieën gingen alle eerste, tweede en zelfs derde plaatsen naar Zwitserse en Italiaanse pijprokers. Voorzitter van de federatie van Pijprokersgilden in Nederland, de Tilburger Geert Derkse, hierover: „Het zijn altijd dezelfde nationaliteiten die met de hoogste eer gaan strijken. Dat gebeurt al meer dan tien jaar, zeg maar sedert het begin van het wereldkampioenschap pijproken. De Italianen en Zwitsers beschikken over een hele aparte techniek en voor het eerst zijn we er in geslaagd in Zwitserland een Italiaanse crack onder het pijproken uitgebreid te filmen op video. Die opnamen gaan we in ons land uitgebreid bekijken en bestuderen in de hoop te ontdekken wat het grote geheim van deze kampioenen is," aldus Derksen, in zijn rookstoel thuis ontspannen een pijpje stoppend. „Het individuele kampioenschap pijproken," zegt hij dan, „wordt om de twee jaar in een ander deelnemend land gehouden. Steeds meer vrouwen nemen er de laatste jaren aan deel. Ook in Nederland grijpen steeds meer dames naar de pijp en worden lid van een pijperokersgilde. Ons land telt momenteel ongeveer 13 van deze overwegend door mannen bezette clubs. Ongeveer vijftien procent is daarvan vrouw. De leden komen bij elkaar voor de gezelligheid en natuurlijk om in clubverband de techniek van het pijproken steeds beter onder de knie te krijgen." --- „DE TERRORIST LACHTE VOORDAT HIJ GRANAAT GOOIDE…” door JOS VAN NOORD Njgar(19) voorhel leven getekend door vliestuiskaper KARACHI, maandag Nigar heeft een prachtige glimlach, maar toch kijkt ze verdrietig. „Die kapers deden het voor hün doel, hun ideaal, zeiden ze. Maar ik had ook een ideaal en mijn vader en moeder ook. Zouden, ze daar wel eens over nagedacht hebben, of geldt alleen hun ideaal en kan de rest stikken?" Nigar Rizvi is 19, een leuk Pakistaans meisje, ze zou samen met haar broertje Imran (18) en haar zusje Farhana (22) naar Los Angeles vliegen om daar haar oudere broer Salman op te zoeken. Maar nauwelijks was ze op het vliegveld van Karachi aan boord gegaan van de PanAm Boeing-747 of haar vakantiereis eindigde door de kaping in een nachtmerrie, waarvan het einde voor Nigar nog niet in zicht is. Als ik haar ruim ccn maand na het bloedig beëindigde kapingsdrama ga opzoeken in het Aga Khan-ziekenhuis, even buiten Karachi, zegt ze me zachtjes: „Wat ik maar niet kan begrijpen, is dat die terroristen... die jonge kerels, dat die zomaar onschuldige mensen, die hun niets hebben misdaan, moedwillig kunnen ncermaaien, zoals je met ccn muggenspray lastige insekten verdelgt. Daar kan ik nog steeds niet van slapen. Ik had 't nooit willen geloven, als ik 't niet zelf had meegemaakt. Eigenlijk kan ik 't nóg niet geloven..." ■ Nigars voeten zijn voor een gedeelte geamputeerd, haar zusje Farhana ligt in coma op de intensive careafdeling van het ziekenhuis in Karachi en haar broertje is overleden. Alleen durft niemand dat nog tegen Nigar te zeggen. ---