WW-problemen voor de tweeverdieners Sociaal verhaal door MARIUS VAN ELST De oude rolpatronen, waarbij de man als hoofd van het gezin het geld verdient, terwijl zijn vrouw thuis de kinderen verzorgt, worden voortdurend minder vanzelfsprekend. Steeds vaker werken beide echtelieden (gedeeltelijk) buitenshuis. Dat kan consequenties hebben als een van beiden elders een betere baan kan vinden. Wat gebeurt er als de ene partner zich genoodzaakt ziet de eigen baan op te zeggen, omdat er verhuisd moet worden naar de omgeving van de nieuwe werkgever van de andere partner? Vindt de bedrijfsvereniging (BV) dan dat men uit eigen vrije wil gestopt is met werken en er dus geen (volledig) recht bestaat op een werkloosheidsuitkering? Deze vraag speelt niet alleen bij gehuwden, maar ook als de verhuizing verband houdt met een voorgenomen huwelijk, om nog maar te zwijgen van mensen die willen gaan samenwonéfi. Zo'n geval, waarin een WW-uitkering werd geweigerd, kwam onlangs voor de Centrale Raad voor Beroep (CRvB). Het ging om Hanneke Dijckgraaf, die als verpleeghulp werkte in een verzorgingstehuis in het noorden van het land. Zij had al lange tijd een vriend, die in Dordrecht bij zijn ouders woonde en een goede baan als werktuigbouwkundige had. Hij stond al enige tijd als woningzoekende Ingeschreven. Toen hem een woning werd &aflgeboden belde hij meteen Hanneke en samen gingen ze het huis bekijken. Ze waren allebei enthousiast en hun plannen om te gaan samenwonen konden nu eindelijk worden gerealiseerd. Elk weekeinde besteedden zij aan het opknappen van de woning, maar toen was het toch zo ver. Hanneke had intussen al ontslag genomen en een WW-uitkering aangevraagd. 'Het geld hadden ze hard nodig voor hun peperdure plannen met het huis. Het kwam daarom hard aan toen de uitkering werd geweigerd, omdat Hanneke zelf ontslag had genomen en de onvermijdelijkheid daarvan niét had aangetoond. Dat zou bij een huwelijk anders liggen, maar in dit geval bestond er geen recht op uitkering, aldus de BV. Toen Hanneke van de Raad van Beroep (Ryß) gelijk kreeg, ging de BV in hoger beroep. De.BV meende dat de opvatting van de Rvß in stnjd was met een uitspraak van de.CRvB, waarin duidelijk zou zijn gesteld dat een verhuizing om te gaan samenwonen in principe géén recht op uitkering oplevert. J3e CRvB kwam tot een heel andere conclu- I si£; Weliswaar moet „werkloosheid,"die is , voortgevloeid uit het eigener beweging om particuliere redenen beëindigen van een dienstbetrekking, in het algemeen het karaktelf;van onvrijwilligheid worden ontzegd". Ook eèn verhuizing naar de woonplaats van degene „i*iét wie men een huishouding vormt of gaat vormen en met wie men door nauwe banden vaji welke aard ook verbonden is, vormt zo'n particuliere reden" en kan dus gevolgen hebban voor de uitkering. iüaar, aldus de CRvB, op die regel bestaat eein uitzondering, namelijk als niet alleen vaststaat dat de verhuizing onvermijdelijk is en de afstand tussen de oude en de nieuwe woonplaats te groot om dagelijks heen en weer te reiden, maar ook dat „zowel in voldoende mate al&zo tijdig mogelijk moeite is gedaan in de nieuwe woonplaats of de omgeving daarvan aa&sluitend werk te krijgen". •De BV had alleen gesteld dat bij Hanneke niét aan de eis van de onvermijdelijkheid was vqïdaan, nu het niet om een huwelijk, maar ; „Rechts" om samenwonen ging. De CRvB mprkte daarom ironisch op, dat de BV „kenneli jt niet was toegekomen" aan de beoordeling van de vraag of aan de beide andere eisen was vóldaan. ;!pè Raad nam die taak daarom maar over en oordeelde dat heen en weer reizen duidelijk uitgesloten was. Als vuistregel daarbij geldt d& men inclusief reistijd niet langer dan 12 a 12,5 uur per dag van huis mag zijn, maar van dfe norm kan afhankelijk van de omstandigheden worden afgeweken. /Er bestond al evenmin twijfel over de „intensiteit en tijdigheid" van Hanneke's pogingen om nieuw werk te vinden. Bleef de vraag of haar verhuizing onvermijdelijk was. Ook hier stóeg de CRvB de BV stevig om de oren: als de van mening is dat er alleen bij een huwelijk spirake is van onvermijdelijkheid, dan „miskent eiser de betekenis van de woorden 'nauwe blrtidcn' van welke aard ook", die de CRvB in eerdere uitspraken had gebruikt. ;JMet die woorden heeft de CRvB immers duidelijk gemaakt „in beginsel geen onderscheid te willen maken tussen een verhuizing wagens het (gaan) samenwonen met een gehjiwde partner dan wel wegens het (gaan) samenwonen met degene, met wie de betrokkene anderszins door nauwe banden is verboncfe'n". Die nauwe banden moeten dan wel wórden aangetoond, als niet „uit een huweljjksacte als onweerlegbaar gegeven blijkt dat cte"partners zich een bestendig samenwonen hébben voorgenomen". Als bewijs kan volgens cfe'Raad een notarieel vastgelegd samenlevingscontract worden beschouwd. •Alaar ook uit andere feiten en omstandighedjSjó kan blijken dat „de plannen van de pjjijrtners op duurzaamheid zijn gericht." Bij tqtnneke en haar vriend, die geen samenlevingsovereenkomst hadden gesloten, zag de CRvB het bewijs in de verzekeringen die zij op eikaars leven hadden afgesloten. * estaan overigens al heel "Vat roerige tijden heeft meegemaakt. Nu is het de riek waar keurige dames ;n heren — allen gebruikers van het softwarepakiet FCS van Thorn EMI — >roberen te komen tot een •ereniging van gebruikers, j lie de onafhankelijke te-1 [envoeter van de leveranier moet worden. Zoals in vrijwel alle andere [evallen, waarin het gebrui;ersverenigingen in de softvare betreft, is het een moeiijke bevalling. Tot nu toe :ijn alleen gebruikers van nainframe-software van uïSA erin geslaagd zich beïoorlijk te organiseren. Toch is het fenomeen dat Computergebruikers — users in het jargon — zich organiseren geen primeur. Met name voor de hardware-leveranciers «zijn zulke, vaak kritische organisaties van mondige gebruikers niet nieuw, IBM kent zijn 'Guide', Unisys 'Abcu' en ook DEC-gebruikers ziin actief. --- Tulip naar dominante positie in PC-markt door HANS MEIJER EWIJK, zaterdag De Nederlandse fabrikant Tulip Computers wordt de op een na belangrijkste leverancier — na IBM — van personal computers in dit land. Tot die conclusie komt het onderzoeksbureau Business View. Het bureau baseert zijn stelling op een permanent onderzoek bij grote bedrijven een extra onderzoek onder 12.500 ondernemingen in het midden- en kleinbedrijf. Business View — een samenwerkingsverband tussen Maurice de Hondt's Interview en de uitgeversmaatschappij VNU — voorziet verder een forse uitbreiding van het gebruik van personal computers in het MKB en een verregaande standaardisatie binnen bedrijven op één merk PC. Nu zijn dat vaak nog drie of meer merken. Bij bedrijven met meer dan 100 werknemers is de penetratie van personal computers 100 procent. Bij kleinere bedrijven is dat percentage 60. Uit het rapport 'PC hardware-trends 1988 'blijkt dat dat laatste cijfer met minstens tien procent zal stijgen. Van bedrijven in het MKB, die nu al PC's gebruiken, verwacht 23 procent er in het komend jaar een of meer bij te kopen. Zevenentwintig procent van de bedrijven in het MKB — die nog geen computer hebben — gaan er in 1988 eentje kopen. Business View verwacht dat verdergaande standaardisatie binnen het bedrijfsleven vooral ten koste van de kleinere leveranciers van PC's zal gaan. Van de grote zal alleen Commodore een klein stuk marktaandeel verliezen, aldus de prognoses. Driekwart van alle bedrijven in ons land wil terug naar één merk PC. ---