■i i ii—————————*—i^- « • (Advertentie) , UAct& U®*" I f Gemakkelijker on beter hebt U nog hPI UW* ƒ nooit gewassen I I + automatische Inweekwerklng - I vooraf wtktn overbodig / * nieuwe wonderbaarlijke waskracht ƒ * 7 emmers eop In plaats van 6 uit een I M dubbelgroot pak, per groot pak een I A halve emmer eop meer I I Al Uw wensen zijn vervuld •de witte waa - w'?"T C* I I ken niet éde bonte wit - helder en frta» da fijne I I wat - luchtig •" zaeht. En alle» zo gemakkelijks BVI | I I zonder apart Inweken ezonder lang koken • zoader ' yO 1 i I warm spoelen. fl I ter kennismaking* 55" """""l I >/// \\ I pL bil Omkoop Vraagt (J naar het geheel nieuwe wasmiddel ({)3D^^'n rood Païc --- PROF. KISSINGER IN DEN HAAG Eenheid van Atlantische wereld dringend nodig Verenigde Staten moeten op Europa kunnen reken en (Van een redacteur) Een vermaarde Amerikaanse expert in defensiezaken heeft gisteren in Den Haag een pleidooi gehouden voor de versterking van de Atlantische eenheid. Het Atlantisch gebied zou zich moeten ontwikkelen tot een gemenebest, zo betoogde hij- HU verklaarde ook, dat West- Europa zich meer inspanningen moest getroosten voor de opbouw van de eigen verdediging. Dé tijd is voorbij, dat de Westeuropeanen zich voor hun bescherming geheel kunnen verlaten op het machtige Amerika. Het is niet; meer zo, dat slechts Europa op i Amerika moet kunnen • rekenen, omgekeerd moeten de Amerikanen er ook van op aan kunnen, dat Europa zich sterk maakt om de vijand te kunnen weerstaan. Geen van de westerse landen kan zich nog in een geïsoleerde positie handhaven. Het westen, dat geconfronteerd wordt met een monolitisch communistisch blok, moet zelf ook een krachtig blok vormen. Het heeft de Amerikanen na de oorlog vèel moeite gekost te beseffen, dat hun lot onlosmakelijk en permanent verbonden is met dat van de andere westerse landen. Ztf hebben hun isolationistische 'traditie moeten prijsgeven, alsmede hun oude besef dat vrede de normale toestand in de wereld is. Prof. Henry A. Klsslnger, een hoogleraar van Ilarvard. heeft gisteren, op uitnodiging van het Nederlands Genootschap voor Internationale Zaken, een voordracht gehouden over de defensie van Amerika en "het Westen. Hoewel de spreker uitdrukkelijk verklaarde, dat hU slechts persoonlijke opvattingen gaf, hadden zijn uiteenzettingen toch een bijzondere betekenis, aangezien beker.d is, dat zowel In het Witte Huis als In het Pentagon Klssingers visie veel opgang maakt. In vooraanstaande Amerikaanse bladen wordt de hoogleraar herhaaldelijk aangeduid als adviseur van de regering-Kcnnedy In defensiekwesties. Klssingers recente boek „The Necessity lor Choice" (Harper, New York) onderstreept denkbeelden waarmee de Amerikaanse president en diens ministers van buitenlandse zaken en defensie reeds hun voordeel hebben gedaan. Klssinger betoogt, dat Amerika een atoommacht moet opbouwen die eventueel een eerste communistische atoomaanval kan overleven. Die atoommacht moet mobiel ztJn. De lanceerplaatsen van raketten met kernwapens moeten niet onmiddellijk uitgeschakeld kunnen worden. Als Amerika en de Sovjet-Unie tot een soort „wederzijdse onkwetsbaarheid" op het gebied van atoombewapening zouden komen, zou de leer van Dulles van de „onmiddellijke massale vergelding" verouderd raken. In geval van beperkte agressie door de communisten zou Amerika niet met een .volledige kernoorlog moeten reageren, maar .iet Westen zou zich met conventionele strijdmiddelen moeten vepdedlgen. Vooral In West-Europa zou een krachtig conventioneel defensieapparaat moeten worden opgebouwd. Het Westen zal een meer flexibele verdediging moeten krijgen. Het Westen moet door he* gebruik van conventionele wapenen zijnerzijds de voorwaarden scheppen om een eventuele beperkte oorlog beperkt te houden. De NAVO moet een strategie opbouwen waardoor* Amerika niet gedwongen wordt te kiezen tussen het lanceren van een volledige kernoorlog en het lijdelijk toezien terwUl Europa door de agressor onder de voet wordt gelopen. In zHn speech van gisteren verklaarde pro!. Kisslneer ook uitdrukkelijk, dat het Westen zelfs geen kleine communistische militaire overwinning in Europa zou mogen tolereren. Het prestigeverlies dat het gevolg zou zUn van zelfs een beperkte westerse strategische nederlaag zou rampzalige gevolgen kunnen hebben. De Amerikaanse hoogleraar wees ook op de kolossale problemen die verbonden z(jn aan een ontwapeningsgesprek. Als de communisten de indruk hebben, dat z(J een militair overwicht bezitten, zullen z)J de ontwapeningsconferentie slecht» gebruiken om het Westen te demoraliseren. Simpele oplossingen voor het ontwapeningsvraagstuk bestaan niet, al proberen de Russen het tegendeel te oewüzen. ledere leuze draag* slechts btJ tot .verdoezeling van de wer* kelUke problematiek. Prof. Klsslnger heeft weinig sympathie voor de neiging van vele nieuwe naties ln de wereld het Westen te veroordelen, terwijl zU zelf bulten de koude oorlog blijven. ZU praten (bijv. ln de V.N.) mee over problemen die zij niet begrHpen en die voor het Westen zelf al moeilijk te doorgronden zijn. Amerika moet de onderontwikkelde gebieden economische hulp verlenen, maar het moet niet de illusie koesteren dat het de neutrale Afrikaans- Aziatische landen spoedig aan ztjn zijde kan krijgen. Washington moet zich niet richten op het winnen van zoveel mogelijk stemmen b(j de eerstvolgende zitting van de Algemene Vergadering van de V.N., maar het moet een politiek op langere termijn voeren. De Amerikanen moeten door hun gedrag, hun verwezenlijking van de vrijheidsgedachte en hun opvattingen van de menselijke waardigheid de onverbonden landen Inspireren, zodat deze landen misschien over een Jaar of tien inzien dat niet het communistische maar het Amerikaanse systeem de mens de beste kansen biedt Op een vraag betreffende zUn visie op de kwestie Xieuw-4iulnea antwoordde prof. Kissinger het volgende: „De nationale aspiratie* van de nieuwe naties hebben de neiging tirh nit te strekken tot de grenzen van de oude „empire*". (Daarom praat Djakarta niet over Portugees Tlmor en Brit* Borneo). De Indonesische aanspraken op Xleuw- Gulnea hebben echter, als zodanig, niet meer waarde dan de Nederlandse. Ik hoop, dat de zelfbeschikking — wat dat dan ook mag betekenen — succes zal hebben. PersoonlUk ben ik van mening, dat Indonesië geen speciale rechten kan doen gelden op Xleuw-tiuine*. Ik hoop, dat de V.B. een oplossing sullen steunen die strookt met het zelfbeschikkingsrecht van Meuw-Gulnea". --- Tsjombe voo „de rechter” BUITENLANDSE KRONIEK . Hel is morgen Ucn maanden geleden, dal Moise Tsjombe de Congolese provincie Katanga los maakte van de centrale regering in Leopoldstad. Reeds elf dagen nadat de Congo een onafhankelijke staat was geworden, weigerde Tsjombe zich nog langer te onderwerpen aan het gezag van premier Patrlce Loemoemba. De afscheiding van de rijkste provincie van het land betekende een zware slag voor de Congolese economie. Tsjombe heeft door zijn drastische stap van 11 Juli 1960 aanzienlijk bijgedragen tot de chaos die sindsdien'in de Congo is ontslaan. Tsjombe die niets moest hebben van het denkbeeld de Congo tot een eenheidsstaat te maken beschouwde 'aanvankelijk Loemoemba •Is zijn grote tegenstander. Toen Loemoemba tenslotte door president Joseph Kasavoeboè aaii de kant was gezet, scheen er enige toenadering te komen tussen Leopoldstad en Elisabethstad. . Het was de Congolese centrale regering die in Januari Loemoemba naar Katanga liet overbrengen, waar de ex-premier be- V recht had moeten worden. Maar een maand later werd I-oemoemba ge- dood. onder om- standigheden die nog altijd niet zijn opgehelderd. Tfjombe ■ heeft indertijd gezegd, dat Loemoemba bij een onl vlucht ingspoging door woedende dorpelingen werd vermoord. Maar de Katangrse'president heeft nooit overtuigende bewijzen kunnen leveren voor dit verhaal, en het is niet onwaarschijnlijk, dat in werkelijkheid Tsjombe het bevel gaf tot de liquidatie van zijn Congolese aartsvijand. Tot voor kort was dit echter voor president Kasavoeboe geen aanleiding te weigeren met Tsjombe te onderhandelen. Twee maanden geleden werd in de hoofdstad van Madagascar. Tananarive, een conferentie gehouden van de leiders van de Congolese deelstaten, en het zag er toen naar uit, dat Kasavoeboe en Tsjombe het eens zouden worden over een losse confederale structuur van de Congo. Katanga zou een aanzienlijke autonomie behouden. Maar vorige maand is op een tweede rondetafelconferentie, te Coquilhatstad, een breuk ontstaan tussen de presidenten van de Congo en Katanga. De centrale regering heeft dit conflict als aanleiding gebruikt om Tsjombe te arresteren. Leopold'stad heeft nu het voornemen bekend gemaakt de Katangese president te berechten wegens „hoogverraad". Opmerkelijk is, dat de confederale gedachte nu weer verdrongen schijnt te worden door het idee van de eenheidsstaat, waar Kasavoeboe tot nog toe nooit voor te vinden was. terwijl voorts geconstateerd kan worden, dat achter de figuur van de Congolese president de gestalte oprijst van de minister van Buitenlandse Zaken. Justin Bomboko, die in Leopoldstad meer en meer een dominerende rol gaat spelen. Waarschijnlijk is het idee Tsjombe terecht te laten staan van Bomboko afkomstig. Overigens bestaat er in de Congo tot nog toe geen rechtbank waarvoor 1 sjombe zou kunnen verschijnen, en er is in het hele land. voor zover bekend, maar Mn academisch gevormJ jurist. Maar de Congolese politici staan voor niets. Op politiek terTein is de Congo het land van de onbegrensde mogelijkheden, en de „rechtspraak" is er slechts een verlengstuk van de politiek. --- Wereldunie Katholieke Vrouwenbewegingen ROME, t mei — Tijdens de vergadering van de Wereldunie van Katholieke vrouwenbewegingen, Is In plaats van Mademoisell* Du Rostu tot voorzitster gekozen slgnorina Bellosillo uit Spanje. Melle Du Rostu is.nu vicepresiaente. Naast Duitsland en Oostenrijk is ook Nederland ln het algemeen bestuur vertegenwoordigd en wel door mejuffrouw Mia Stollman uit Heerlen, die al sinds Jaren een topfunctie heeft bU de katholieke arbeidersvrouwen. --- Aanklacht tegen Tsjombe omvat ACHT punten Voorarrest van Katangaanse president kan lang duren LEO POLI) STAD, 10 mei (Rtr, L'PI) — De eentralc Congolese regering heeft gisteren een »rt gepubliceerd, waaraan i|) het recht ontleent president Moise Tsjombe van Kalanis tonder proces tes maanden gevangen te houden. Tevens is tegen Tsjombe een beschuldiging van acht punten uitgebracht. Hetzelfde geldt voor (Un minister van buitenlandse taken, Evariste Kimba. die gelijk met Tsjombe in Coquilhatstad werd gearresteerd. Beide mannen worden nog steeds in deze stad gevangen gehouden. Ingevolge de nieuwe wet hebben t|j geen recht op juridische bijstand in de tes maanden die hun voorarrest kan duren. Na de eerste periode van tes maanden kan het voorarrest trouwens worden verlengd. Wat er met Tsjombe moet gebeuren wordt momenteel bestudeerd door een juridische commissie, die het bewijsmateriaal zal bestuderen en daarna rapport zal uitbrengen aan president Kasavoeboe. Binnen acht dagen na ontvangst van het rapport zal de premier besluiten hetzij tot verlenging van het voorarrest hetzij tot berechting. De samenstelling van de commissie is nog niet bekend gemaakt. De acht punten van de aanklacht tegen Tsjomba zijn: 1. Machtsmisbruik en usurpatie van volmachten. 2. Zonder regelmatig geïnstalleerd te z(jn riep Tsjombe de onafhankelijkheid van Katanga uit. 1. Willekeurig dwong hU zijn ondergeschikten misdaden te begaan, die ernstig de vrede van het land bedreigden. 4. Vla pers en radio liet hU doorschemeren dat hU dit onwettig optreden zou voortzetten. 5. Hl) richtte een eigen leger op dat tegen net nationale Congolese leger rebelleerde, hetgeen een dreiging met burgeroorlog betekende. HU nam huurlingen ln dienst die burgers van de republiek doodden en verminkten. 6. Verraderlijk wees hU verzoeken af van de president en leden van de wettige -egering om dit optreden te staken. 7. HU trad ln relatie met buitenlandse mogendheden zonder de centrale autoriteiten ia te 8. HU stelde voor Katanga een eigen betaalmiddel ln. In de akte wordt de moord op premier Loemoemba niet genoemd, maar mogelijk zou dit onder de punten S en 5 kunnen vallen. --- TerugkeerO § Onder alle reputaties die wij. Nederlandera, in de wereld hebben op te houden ia die van netjes te wezen wel de meest op de ' voorgrond tredende. In Duitsland heb ik z6 veelvuldig de lof van ons „sauberes Land" horen zingen, dat ik soms, bli terugkeer in mijn „Heimat", nauwelijks de neiging kon weerstaan om eens duchtig met inkt te morsen. En in Frankrijk kijken ze tersluiks naar hun handen als je bekent dat Je uit „la Holland»" stamt. Ik moet u' eerlijk bekennen dat ik nooit erg ingenomen ben geweest met die faam van blinkend geschuurde klompen, keurig gewassen gordijntjes en tot op het laatste, moment btjgestreken kindertjes. En als ik, in den vreemde vertoevende, gecomplimenteerd werd met deze nationale verschijnselen heb ik dan ook nooit nagelaten te wijzen op onze Engelse oorlogen en — als da1 geen beslissende indruk maakte — op een var onze nationale helden: Pietje Smeerpoets. Wat heb lk dit ventje in de loop der Jaren veelvuldig en in verschillende talen opgehemeld. Op het laatst kreeg ik er een soort omgekeerd minderwaardigheidscomplex van • Echter, sinds ik enige tijd in Zweden heb vertoefd, ben ik er definitief van verlost Ik wil geen enkele Hollandse huisvrouw onaangenaam wezen, maar vergeleken bi) Zweden leven wij hier te lande in een koestal. Zweden ziet er uit alsof het iedere dag in zUn geheel — roerend én onroerend goed inbegrepen — in bad gaat. En als Je er met ongepoetste tanden rondloopt dan is het wel zo ongeveer alsof, je in de Kalverstraat plotseling ontdekt dat je je hoofd hebt vergeten. Overdrijven ligt mi) niet. Maar, dames, in heel Zweden kun je van de vloer eten. En nog goed ook! Best, U lacht erom. Maar ik heö de staalwerken in Sandviken bezichtigd. En ik ben net als u: als het over staalwerken-wéir-dan-ook gaat, dan denk ik: komaan, ze letten er niet op een stofje. In Sandviken letten ze wèl op een stofje. Ik heb zelf gezien hoe ze er een enorme fabriekshal met automatische bezems bijveegden. En lk; moet u eerlijk bekennen dat lk op dat I moment, Hollander zttnde, een brok in mijn keel kreeg. Ik wil niet zeggen, dat lk onmiddellijk mijn schoenen ging poetsen. . Maar ik wil wel dit zeggen. Toen Ik weer op vaderlandse bodem ctond dacht Ik meteen: nou, nou, een klein verfje zou geen kwaad kunnen en ze zijn hier ook niet al te Ijverig met de stofdoek. En, met mijn hand op mijn hart, dat heb ik, wiir dan ook vandaan komende, nog nóóit gehad. --- Tsjombe: „Nu vooral niet ontvluchten....” --- Frankrijk toch in „kernclub”? NEW YORK. • met (t'PI) — Het Amerikaanse t(jdschift „\>»iweek" schrift, dat premier Marmlllan van Kngelaml „met tetrnzln" bereid ta, Praokrijli op te nemen in de Anglo- Amerikaanve „kernrlub", Kngrlanda wens om lid te worden van de Euromarkt ton volgens „Newsweek" Mae» millana veanderde houding hebben veroorxaakt. Volgens het Amerikaanse tijdschrift wil Engeland zich erg graag bij de Euromarkt aansluiten, maar vraagt De Gaulle daarvoor onmogelijke concessies. „Door Frankrijk op te nemen in de Jcernrlub", aldus het blad, „zou De Gaulle bijdraaien." „Newsweek" meldt ook t og dat Engeland tegen 1 januari 1962 een Euromarktverdrag gesloten wil hebben. --- Kunstmatig diamant vervaardigd LONDEN, 10 mei (L'PI) — RU het beproeven van een nliiiiri apparatuur in het natuurkundig laboratorium te Teddington, (een staatsinstelling) heett men onopzettelijk kunstmatige diamanten vervaardigd. De edelstenen hadden slechts een doorsnede van een duize *• ste deel van een tneh oftewel 1/400-ste eentlmeter. De steentjes waren ontstaan toen men de installatie in werking had ft-steld en er drukken optraden van ruim tienduizend kg per vierkante centii—»er b(j verschillende temperaturen. Bovjet-L'nie — In de Sovjet-Unie en de satellietlanden zfln op het ogenblik tweeduizend zenders In gebruik om de Russische programma's van de „Voice of America" te «toren. (Reuter) --- ’s Lamds Kroniek „De inkt was op..” In 1906 vertrok een opgewekte 22- jarige handwerksman naar de Verenigde Staten, nadat hU eea psar maanden Engels had geleerd aan een Amsterdamse talenschool. Bernard van Bch(jndel ging zUn geluk beproeven in de „nieuwe wereld". Die twee Jaren ln de States kunnen een boekwerk (deel I) vullen. HU trok op met de houtzagers, arriveerde met anderhalve dollar op tak In Chleago, beleefde de gekste avonturen, maakte kennis met een Duits onderwUzeresJe en kwam een paar Jaar later In het ouderlijk huls In Amsterdam terug. Het onderwUzeresJe kwam ook over en In Mlt trouwden te in de hoofdstad. „Ze zhn me te ver, daar in de States", zei de ondernemende jongeman, die naar de talenschool terugging om Spaans te leren, want nu wilde hU naar Zuid-Amerlka. Het jonge paartje vertrok, een enkele maal hoorde de familie in Amsterdam en In zijn geboorteplaats Waalwijk nog wel lets van hem, o.m. dat er twee zonen waren geboren. Koert en Edward, maar weldra werd geen levensteken meer vernomen. Brieven uit het vaderland kwamen onbestelbaar terug, consuls deden vergeefs navraag en weldra vatte de mening post, dat het gezinnetje op een of andere manier ln het Argentijnse leven ten onder was gegaan. Maar plotseling meldde zich, enkele Jaren geleden, een 74-jarige heer met *t)n vrouw bU zijn stomverbaasde familie. HU sprak voortreffelijk Nederlands, zij het met een licht accent „We dachten, dat je al lang dood en begraven was. Waarom heb je nooit geschreven?" vroeg de familie. „De inkt was op", zei „oom Bernardo" die een ijverige pelgrimage begon langs alle familieleden, langs steden en dor- Cen die in zijn herinnering waren geleven. Wat vu er in al die Jaren gebeurd? HU had een zeer zware tijd gehad. HU had een metaalfabriek opgebouwd, die er ztJn mocht en in de industriewijk Temperiey bU Buenos Aires staat. Een automatisch bedrit, waarvan hU zeil de machines („lopende band") ontwierp. Twee Jaren lang was hU blind geweest, toen een chemisch preparaat b(] het nemen van proeven In zijn ogen spatte. Dat waren Jaren, dat net gezin met moeite de touwtjes aan elkaar knoopte. Nu Is h(| een industrieel van aanzien en zUn produkten vinden een markt in verschillende werelddelen. Dat zou deel II van zUn le- vensroman kunnen zjjn. ' En nu het hem zo bijster goed ging, wilde hU zijn broer en zussen en hun kinderen in het oude Europa bezoeken. H|] ging naar de Langstraat, om er zUn geboortehuis te zien en hjj en ztjn vrouw hebben volop van hun Europese vakantie genoten. „Oom Bernardo" is nu wéér In Nederland opgedoken. HU heelt de smaak te pakken. Waarom hU geko- men Is? Z(]n zus Flen ' viert zondag haat diamanten kloosterfeest in het Gezelschap J.M.J. Er is, ln het klooster in Heeswük, een mis te harer intentie en een feestelijk ontbijt. Dat had ze hem geschreven en dus stapte de thans 77-jarlge „oom Bernardo" ln de „En", zegt hM. „over'twee Jaren kom lk weer". Dan zal zön zus Betsle, als God belieft, ook haar diamanten kloosterfeest ln „het Gezelschap" vieren. Fien en Betsie zijn niet de enigen, want de oudste zus, Jeanette, vierde in 1956 al haar diamanten kloos- In „het Gezelschap", maar ze is kort daarop gestorven. Honderdtachtig kloosterjaren in één gezin, wel, daarvoor mag Je dan wel eens een paar reisjes uit Buenos Aires maken. Want van schrijven komt niet veel. En hoe komt brl, dat Bernard van HrhUndrl so voortreffelijk Nederlands la blyven spreken? „Ik heb altijd gewild, dat er bU mij thuia Nederland» werd gesproken. MUn Jon*rn». die nu directeuren van de fabriek i(jn, doen bet dua ook". Cn vol trota haalt hU een Nederland* paspoort uit zijn tak. Gedurende veertig Jaren telkena weer vernieuwd op het Nederlandse consulaat van de Argentijnse hoofdstad. „Oom Bernardo' --- Prijzen voor luchtvaart-journalistiek De Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Luchtvaart (KNV vL) heeft voor het eerst een prijs voor Luchtvaartjouniallfttiek toegekend en wel aan de schrijver A. den Doolaard voor iQn artikelenreeks over „liet strnaltUdperk" la „De Gelderlander".' De heer J. Brouwer, Ijichtvaartredacteur van „het .Vrije Volk", kreeg een extra-prijs voor zijn artikelen over de Invoering van de straalvliegtuigen en het Zweefvliegcentrum Teriet. De eervolle vermelding ging naar de luchtvaartredactear van het ..Algemeen Dagblad", do heer B. W. Maaskant, die de hedendaagse verkeersluchtvaart „op boelende wijze heeft beschreven". . ■ De Jury, waarin o.m. een aantal voorlichters op luchtvaartgebied zitting hebben, heeft de KNVvL-prijs aan Den Doolaard toegekend, omdat ztj zUn artikelenreeks volkomen ln overeenstemming acht met de eisen dia aan deze prijs zijn gesteld namelUk een goede voorlichting over het vliegwezen en het belichten van de belangrijke rol, die de luchtvaart ln ons nationale bostel vervult. • De voorzitter van de Jury, de heer A. P. Dekker (oud plaatsvervangend directeur-generaal van de Rijksluchtvaartdienst zei de vele perspubllkaties over de Nederlandse Luchtvaart zeer verheugend te vinden, al „gaat de kwantiteit niet altijd hand in hand met de kwaliteit". \VU zouden het toe- Juichen als de Journalisten meer initiatief zouden tonen en ile bladen minder „confectie-verslagra" zouden bevatten". Behalve een gouden medaille kreeg de winnaar een tiendaagse vliegreis aangeboden, waarvan hij de plaats van bestemming zelf zal mogen bepalen. De heer Den Doolaard zei de artikelen geschreven te hebben als voorbereiding voor een boek over de moderne wereld, waarin ook het lawaai van do vliegtuigen een belangrijke plaats Inneemt Door een kijkje achter de scher. men heeft de luchtvaart hem echter zo geboeid dat ht) er een roman aan zal wtjden. De winnaars; van link* naar recht* J. J. Brouwer. A. den Doolaard m B. W. Maaskant. --- Tele-bij Een simpel Idee van een telefoniste om met collega's van andere bedrijven een uurtje aamen te komen teneinde elkaar nu ook eena van gezicht te leren kennen en over het werk te praten, la uitgegroeid tot de organisatie van een massale telefonistenbtjeenkomst ln de ontspanmngszaal van de PTD te Amsterdam, komende vrijdag. Op 3 mei begon mejuffrouw Loekle Swinkels, telefoniste- bU een cargadoorsfirma, een paar collega'a te vragen of zJI lets voelden voor een gezellig uurtje onder elkaar. Het plan werd met enthousiasme begroet en ln een paar dagen tyds had zu tweehonderd namen van opgetogen, collega'a genoteerd. Er was al spoedig een naam verzonnen, Tele-BiJ «afkorting van tele-fonisten bijeenkomst) en vele meisjes, op het spoor gezet door collega's, melden zich met de woorden: ik wil Tele-bU word«n~. Maar niet alleen telefonisten belden op. Een onderdirecteur van de KLM vroeg of „zijn" telefonisten ook mochten meedoen, een fabrikant zegde toe voor biscuit te zorgen als bet zover was, mannelijke collega's (telefonisten van legerkampen, kazernes en de vlieg basis Soesterberg) wilden erbij zijn. Maar dezen werden vriendelijk doch beslist geweigerd: „wij willen met meisjes onder elkaar zijn". „Ik had me alles heel anders voorgesteld, veel knusset, veel Intiemer", zegt mejuffrouw Swinkels (een pittige brunette) met starende blik en gonzend hoofd. ,Jk voel me als de tovenaarsleerling, die wel wist wat hij begon, maar niet hoe*het zou eindigen". Vrijdag zullen dus enige honderden telefonisten uit alle delen van Nederland ((ondernemende dames ln Rotterdam willen bU voldoende deelneming zelfs met een bus komen) de grootste bijeenkomst van telefonisten realiseren, die ooit heeft plaatsgevonden. --- 10 jaar kindervreugde .Ter gelegenheid van bet tienjarig bestaan van „De Eftellng" In Kaatsheuvel ts ln het park eea beeldje onthuld, voorstellende eea Jong meisje, dat verrokt de handen Ineenslaat. DU beeldje wil de vreugde symboliseren van de ongeveer vier miljoen kinderen, dl» la de afgelopen tien Jaar _D« Eftellng" hebben besoeht. Het werd aaa het stichtingsbestuur aange- noden door do club van „Vrienden Van De Ktteling", uit dank voor bet vel» werk. dat dit bestuur In de*e perioda ten dienste van het kind heeft veriet. In de sokkel van het beeldje, dat naar een suggestie van Anton Pi rek gehouwen werd, staan de woorden „Tien Jaar Kindervreugde" gegrift. ---