Jubileum-zege op België niet om te jubelen Gemiste strafschoppen illustreren treffend de malaise (Van onze sportredacteur) Antwerpen, 2 oktober. De tweehonderd vijftigste landenwedstrijd, waarin bovendien de negenentwintigjarige Jan Klaassens zijn gouden jubileum als „man van Oranje" vierde, bekroond met een aan duidelijkheid niets te wensen overlatende triomf. Men zou zo zeggen, dat de eenennegentigste interland tegen de Belgische nationale ploeg 'moeilijk beter had kunnen eindigen. En toch, het halfjaarlijkse treffen tussen de voetbalélite van België en Nederland, dat zich afspeelde op de zonovergoten grasmat van de Antwerpse „Boschuil", zal de historie niet Ingaan als een voetbalgevecht, dat gerangschikt moet worden als een „klassieke derby". Al was er dan niets op de voor Nederland positieve score (1—4) af te dingen, omdat het Oranjeteam in alle opzichten duidelijk de meerdere was van de Belgen, toch kon die uitslag de teleurstelling over de matige kwaliteit van het spel, waarmee de triomf bereikt werd, niet wegnemen. Zelfs de sensaties, de opwindende momenten, die zo dikwijls de ontmoetingen tussen Nederland en België maakten tot de pikantste gangen van het jaarlijkse voetbalmenu, moest men zoeken ln het negatieve. Ztf bestonden uit gemiste strafschoppen, eerst een door Nederland, daarna door België. Zij illustreerden treffend de „armoede" van de wedstrijd; de malaise, die zowel het Nederlandse als het Belgische voetbal en dan vooral het Belgische doormaken op het internationale vlak. --- Voorhoede mist zijn „dirigent” Onwillekeurig kwamen ze naar boven •p deze dag van de tweehonderdvijftigste Interland-wedstrijd van het Nederlands elftal: de herinneringen aan enerverende voetbalgevechten, die Orante en de Rode Duivel* hebben geleverd la d* stadions van Rotterdam, Amsterdam en Antwerpen. Men dacht tijdens «U gang naar de steeds grauwer wordende, met gegolfd plaatijzer afgedekte tribunes van het stadion ln Deur- Da aan de rivaliteit, die bijna altijd garant was voor negentig opwindende mi- Buten. Ttfdens de eenennegenstlgste „derby van de lage landen" miste men flat legendarisch geworden facet node. Het had fleur kunnen geven aan de strijd. Het had de technische en tactische feilen enigszins kunnen verbloemen, althans overschaduwen. Nu bleef er weinig anders over dan vast te stellen, dat het Nederlands elftal ln een wedstrijd die veel weg had van een genoeglijk partijtje zomeravondvoetbal een wel royaal verdiende, maar tevens onbevredigende overwinning had geboekt. Onbevredigend, omdat er zo weinig perspectief in de verrichtingen van de ploeg zat Het klinkt paradoxaal, maar het toleurstellendst ln deze strtyd tegen de Belgas -waren de verrichtingen, van de voorhoede. De defensie van de tegenstander vier keer tot capitulatie dwingen, getuigt van de nodige bekwaamheden, zou men zo zeggen. Afgezien nog van het feit, dat by twee doelpunten duidelijk hulp van een Belgische verdediger werd verkregen, moest echter worden vastgesteld, dat een werkelijk bekwame aanvalslinie veel meer bressen had geslagen in een zo kwetsbare afweer als die van de Belgen in deze wedstrijd. --- Zeer zwakke voorhoede Er waren, dachten wQ, twee voorn», toe oorzaken voor het teleurstellende aaavalsspel. Dat het Nederlands elftal eigenlijk tonder linkervleugel speelde, emdat zowel Moulljn als Van der GUp hopeloos faalden, was uiteraard een •rustige verzwakking. Minstens «ven belangrijk was echter, dat het In do aanvilillnle ontbrak aan een dominerendo öguur; een man die de opzet van *• attaques bepaalde, die het aanvalspetroon s U n signatuur |*L Daardoor Wagen aJ'e aaavalspogingen van Oranje als los tand aaa elkaar, bleef do voorhoede van do eermte tot de laatste minaat een onzekere, In het duister tastende linie, waarin niemand eigenlijk *W wat er het volgende ogenblik zou (aan gebeuren en zich daarnaar ge■reeg. Groot was uiteraard do deceptie •ver het falen van Moulljn. Zijn verrichtingen waren zelfs zo duidelijk beneden de maat, dat «ü steeds meer overhellen naar de mening, dat het Biet verantwoord U hem in de nationale ploeg op te stellen; althans voorlopig niet. Telkens weer blijkt, dat men maar moet afwachten of hij •peelt als „het lievelingetje van de tienduizend Rotterdammers, die speciaal voor hem naar de thuiswedstrijden van Fetjenoord trekken" of dat hij helemaal niet in het stuk voorkomt. Pi* rklco ls bijzonder groot, vinden wtl. Te groot, om de kans te lopen, dat een deel van de aanvalsllnie goeddeels onbruikbaar is. Moulljn verdient *ün plaats pas ln het Nederlands elftal als la gebleken, dat zijn apel wat evenwichtiger ia geworden, dachten wij. --- Ceen persoonlijkheid Veel moeilijker lijkt ons op dit ogenblik de oplossing voor het probleem vaa da „dirigent" la da aanval. Geen vu de Jongeren, dia la de laatst* Jaren naar voren *Un gekomen — Van der Linden, Groot, Krnlver — heeft slch weten t* ontwikkelen als een dominerende flgnnr. Zij hebben onmiskenbare kwaliteiten, maar blUkei. niet ln staat te i||n sich op te werpen ala een centrale figuur, zoals met name WUkes dei tot in een aeer recent verleden Is gaweeat. O ranja's voorhoede miste ook nn weer een persoonlijkheid onder sijn mannen. Zo lang die er niet la, lijkt het oaa moeilijk om een linie op to bouwen, die weet wat se wil en dia een sluitend geheel vormt. Voor een groot deel la daarmee de traagheid van actie en de besluiteloosheid, welke nu tegen de Belgen gedemonstreerd werden, verklaard. Slechts Van der Kuil vormde een gunstige uitsondering. De opvallendste figuren in de Nederlandse ploeg moest men deze keer zoeken ln de middenllnie. waarin Muller dan nog weer de beste was met Klaassens en Van der Hart overigens als waardige teamgenoten en in de doelman, Pieters Graafland. De laatste verrichtte enkele bijzonder moedige reddingen op kritieke momenten, waarvan het stoppen van de strafschop uiteraard het eerst moet worden genoemd. Muller ontpopt* zich als een steeds waardevoller wordende kracht, zowel voor da verdediging als voor de aanval. Herhaaldelijk slaagde hU erin Belgisch* aanvalspogingen te onderbreken om dan ln een voorbeeldig* samenwerking met Klaassens te beginnen aan de opbouw van een voor d* Belgen minder aangename actie. D* kracht van d* defensie pellen, was deze keer bijzonder moeilijk, omdat de Belgisch* aanvallers *r nauwelijks in slaagden tegenstand van enige betekenis op te brengen. D* Belgen hadden in rechtbulten Pieters en middenvoor Wegrla nog de Ijverigste en gevaar- HJkste spelers, maar dat was uiteraard onvoldoende om geroutineerde krachten als een Van der Hart, Wiersma en Kuys ernstig te verontrusten. Toch boterde het niet altijd ln de verdediging en dat had tot kwalijke gevolgen kunnen lelden. Dat de schade beperkt bleef tot één doelpunt, was bepaald een meevaller. --- Onbegrijpelijke tactiek Onbegrijpelijk overigens, dat do Belgen het Oranje's verdediging zo gemakkelijk maakten, nadat zij ln de positie gedrongen waren, dat alleen de aanval ben nog tot een beter resultaat had kunnen voeren. De Belgische ploeg had weer alle hoop gevestigd op de sterk defensieve tactiek, waarin Mees de rol vervulde van de vierde verdedW ger en Uppens zich uit de voorhoede terugtrok om samen met de linkshalf Jurion te trachten de verbindingen tussen defensie en aanval te onderhouden. Dat extra versperren van de toegangswegen naar het door een onzekere Seghers verdedigde doel had tot kort voor do rust suocea. Toon Oranje echter de brui had (nrhotrn in de Belgische afweer en er later ook een tweede treffer volgde, had men motel verwachten, dat met name Meea i(|n defensieve houding ton laten varen en meer aandacht aan do aanval Klir besteden. De Beleen volhardden echter In hun negatieve spelopvatting. Het leek, alsof ie wilden leggen: „Goed, we gaan verliezen, maar dan met het kleinst mogelijke verschil". 7.1} iHn, dat vertelt de uitslag bijzonder duidelijk, niet geslaagd in die opxet en men mag xicb selfs afvragen of het verloop van de strUd voor de Belgen niet nóg desast reuier soa i||n geworden als het Oranjeteam de strafschop, die de Schotis scheidsrechter Davidson toekende, omdat Monlin door ds debuterend* Ver- Mest 'gehaakt werd, kort nadat hc4 o—t «tm geworden, niet had gemist. De strafschoppen-misère was overigens weer een hoofdstuk op xlch. Muller kreeg van Oranje'a aanvoerder Van der Hart de opdracht om zich te belasten met de vrije schietkans van elf meter afstand. Mocht Muller echter de rol van „strafschoppen-specialist" worden gegevenT In zijn club, Ajax, belast Groot zich altijd met dergelijke „executies", zodat er alle reden is om te twijfelen aan de Juistheid van Van der Harts besslissing. En hoe kwalijk de gevolgen van dergelijke fouten kunnen zijn, is duidelijk gedemonstreerd. Niet alleen verspeelde het Nederlands elftal een unieke kans om een voorsprong van 3—o te nemen, waardoor de overwinning praktisch veilig was gesteld, de Belgen kregen bovendien d* gelegenheid om zich moreel „op te trekken" aan deze meevaller om daarna op hun beurt hm» slag te slaan. Bijna is dat gebeurd. Het werd eerst in plaats van 0-3 heel snel 1-2. Daarna kregen de Belgen ook een strafschop te nemen. Als zij dl* benut hadden, zou het vervolg van de strij wel eens heel anders veel nadeliger voor Oranje, hebben kunnen zijn. Nederlands tweehonderdvljftlgste interland zal dus ln de annalen worden geboekstaafd als een wedstrijd, die niet alleen gespeeld werd tegen de ploeg, die ook de eerste tegenstander was, maar di* bovendien met dezelfde prettige cijfers werd afgesloten. Desondanks heerste er ln het kamp van de supporters niet de opgewekte stemming, die vijfentwintig Jaar geleden een uitgelaten legloentje rlch deed laven aan de bokaal met de „ere-wt)n". Oranje zegevierde, verdiend en royaal, maar zonder allure. Met bezorgde gezichten kijken zeven Nederlanden toe hoe Pietert Graafland in €e eerste minuut van de tweede helft moet worden opgelapt. Onderwijl houdt de Schatte scheidsrechter Davidson troostend het hoofd van Oranje's doelman vast DW mom Nederlanders zijn, Von der Gijp, Groot, Kuys. Klaassens. Van der Hart, de bondscoach Schwarts «n Wtorsmo. De beloning voor het feit. dat htf d« best# Nederland!» aanvaller wat. kreeg Van der Kuil. uiterst link», in de vorm van een /raai doelpunt ri l i mvmntummmmm™ — - — Kruiver juicht. doelman S*gh*r$ maakt nog een vergeefse *P™ngen België'ê J2tL^no}'t'vUrd e'*icht f°*' E,n achttrvMari— Pbal van Saeyt, de Belgieche rpil, levert Nederland net derde aoetinmt op. --- Jubeljaartje van Bataviërs ■ De Benelux heeft reële betekenis. Dat begreep ik ook heel duidelijk toen ik in het stadion even het aangeboden pro. gramma, gevat la de Belgische en Nederlandse kleuren, doorlas. Daarin stiet ik tot mijn vreugde op deze volzin: „Iteeds meer dan een halve eeuw vinden de Bataviërs steefc een uitstekende reden om ons toe te takelen, en het jubeljaar vau de talentvolle Jan Klaassens — die wQ hartelUk gelukwensen — zal nu ook een nieuw voorwendsel zijn om de „rotte Belgen" la het nauw te drijven". Ik wist toen zeker dat het la ieder geval een sportieve strijd zou worden. En achteraf gezien kan Ik dan wel zeggen, dat lk mij als bonafide Batavier bijzonder gestreeld voel door het feit, dat wij oie rotte Belgen Inderdaad met 4—l hebben toegetakeld. liet was me het jubeljaartje wel. En de talentvolle Jan Klaassens leve wel en lang. Het wordt tijd dat ik u iets over de wedstrijd zelf ga vertellen, want lk ben per slot van rekening niet voor de vaalc meegegaan. Welnu, over de eerste helft kan ik kort wezen. Daarin gebeurde in het geheel niets, zodat wij — Belgen en Nederlanders —gezamenlijk en onbekommerd konden genieten van de natuur. Gedreven door een vreemd soort plichtsgevoel heb lk nochtans wel enige aantekeningen voor u gemaakt; maar ik kan u toch moeilijk vertellen dat Armand Seghers over het hoofd van Krulver heen een bal wegsloeg en dat lk Pieters Graafland met doodsverachting op de schoen van Wegrla — een stronk van een vent en typisch iemand om Wegria te heten — zag duiken, toen deze heer dacht dat hij het leer ongestraft in ons doel kon deponeren. Er werd kortom ln die eerste helft zeer onbenullig gevoetbald; dat mag ik, leek zijnde, wel zeggen, want lk heb, gezeten op de perstribune, nog nooit de vaderlandse kranten van alle gezindten zo eensgezind op een en hetzelfde verschijnsel horen afgeven. Ofschoon het toen op een gegeven moment I—o voor ons stond. --- Penalty’s moeten zitten Na de rust lag het meteen allemaal anders. Weliswaar ging men door met onbenullig voetballen, en de pers dus met schelden, maar nu gebeurde er dus ook het een en ander dat voor onbevoegden van belang was. Daar werden om te beginnen twee penalty's genomen. Nu weet lk van jongs af aan dat penalty's moeten zitten. Dat kan niet anders. Dat is een gegeven, waarmee men leven moet en kan. De twee onderhavige penalty's echter zaten merkwaardigerwijze niet. De eerste werd — nadat onze Koentje Moulljn, ln het Jubeljaar nog wel, het slachtoffer was geworden van een overijverige Laurent verbiest, door Bennie Muller zodanig zachtzinnig genomen, dat Afmand Seghers maar voor het uitvallen had. De tweede werd door Eddy Pieters Graafland met leeuwenmoed onschadelijk gemaakt. Ik zit er nog over te dubben naar welke kant mijn medeleven nu eigenlijk had moeten uitgaan, naar die van de verdrietige schutter, of naar die van de glorieuze keeper. Het was overigens wil de middag van de wanhopige gebaren. Cor van der Hart, die de strafschop tegen ons veroorzaakte, zag lk de armen ten hemel heffen. Maar Lippens, die de fatale penalty nam, schreide bij-' kans als een vertwijfeld kind. Het was mijn indruk dat deze middag aan beide kanten alles mislukte en mijn eigen Karei Saeys wekte tenslotte mijn innig medelijden op door een doelpunt voor de tegenstander te scoren; zij het ook dat die tegenstander Nederland bleek te heten. Onze sportredacteur denkt daar misschien anders over. Nog een kleine, maar wellicht toch niet onbetekenende bijkomstigheid. Eddy Pieters Graafland zette steeds een zonneklep op nis de vijand naderde; trok de rode horde af dan wierp hij het ding weer achteloos ln het gras. Bij. zijn tegenpool Armand Seghers kon men het tegengestelde constateren. Hij verloor ogenblikkelijk zijn pet als Oranje opdrong. Misschien kan men uit deze geringe feiten te zijner tijd enige volkenkundig-psychologische conclusies trekken. --- Interland MINUTIEUS WEERGEGEVEN (Van «en speciale verslaggever) 0 min. Krul ver trapt af. v 6 „ Seghers stompt bal boven Krulver weg. 8 „ Pleters Graafland onderschept met prachtige zweefduik pass naar Piter». s/- 14 „ Corner voor Nederland. 15 „ Corner voor België. 19 Voorset van Wegria over slecht opgestelde verdediging brengt Bertels alleen voor het doel. Pietera Graafland redt met duikop-schoen. 20 . Corner voor Nederland. 23 Bertels kopt naast 29 Pleters Graafland stopt kogel van Wegria. 32 Corner voor Nederland. 33 ~' Corner voor Nederland. 34 Seghers stopt schot van Klaassens. 36 Corner voor Nederland.' 43 . Segera raakt bal na vrije trap van MonlUn half. Groot schiet terngipringend* bal In, *-1. 44 „ Corner voor België. • 44 „ Corner voor België. TWEEDE HELFT 1 min. Piters passeert Kuys, maar strandt op uitgelopen Pieters Graafland, die tijdens scrimmage geblesseerd raakt Corner «si- •« voor België. . ... 2 „ Pietera Graafland ontneemt Wegria met dulk-op-de-bal kan*, ontstaan uit corner. I m Combinatie MonlUn-Krniver- Van der KbII brengt laatste alleen voor doel. Uitlopen van Seghers baat niet meer, #-J. 6 .. Verbiest haakt SloulUn. Strafschop, door Muller slecht genomen en door Seghers gestopt S „ Wegria kan ongehinderd voorzet van Letawe inkoppen, 1-2. 13 „ Krui ver in vrije ren op doel gestuit door obstructie van Mees. IS „ Van der Hart raakt Wegria tUdens. kopduel-op-voll*-sn*lh*ld in de rug. Strafschop, door Lippens slecht (janomen. Pleters Graafland grijpt d* bal klemvast. 18 ... Seghers kan met snoekduik bal voor Kruiver weghalen. 22 . Seghers stopt met vuist kogel van Kruiver. 24 „ Kuys geeft corner cadeau. 23 „ Saeys kopt voorzet van Vaa der Kuil, belaagd door Kruiver, achterwaarts in eigen doel, 1-1. M!{ . Groot schiet via been van Verbiest raak, 1-4. --- Pieters Graafland geblesseerd w . > - ■■■ .. ANTWERPEN, 3 oktober — Met eea bloeduitstorting Tlik boven de linker knie beeft de doelman na het Nederlands elftal, Pietera Graafland, (tateren de terugreis naar Nederland aanvaard, liet Is de vraag of h(J sondag voor Fetfenoord kan spelen. --- Sombere oordelen over de Belgen ANTVVKRPEN, 3 okt — De Zweedse trainer George Raynor, die aanwezig was b(J de voetbal-interland Belgis- Holland, ziet nu de kwalificatiewedstrijd ln het toernooi om de wereldbeker, waarin Zweden op 19 oktober ln Stockholm tegen België zal uitkomen, met vertrouwen tegemoet Raynor zelde, dat hü zich geen zorgen meer maakt na het armzalig figuur, flat da Belgen tegen Nederland sloegen. Raynor zelde dat hjj da Belgen eenmaal eerder had zien spelen. Dat was ln het voorjaar tegen Zwitserland. Dl* Belgische ploeg was vol eens Raynor beter dan die van nu. Vooral laakt* Raynor het Individualistisch spel ln d* Belgisch* voorhoede. Ook waa htt van gevoelens dat het middenvoor Wegria aan routine ontbrak. De manager van de Hongaarse ploeg. Lajos Barotti, die naast Raynor zat tijdens de wedstrijd, en di* de Belgen al een aantal malen had zien spelen, zei: „Ze waren nog nooit zo slecht als vandaag." Barotti kwam een kQkJe nemen, omdat de Hongaren" op 30 oktober tegen België spelen. Ook de Belgische pers heeft vanmorgen de staf gebroken over d* „Rode Duivels". Wij lazen in „De Standaard", dat het wel heel droevig gesteld moet zijn met het Belgische voetbal als verloren wordt van een ploeg, di* «niet specifiek Hollands speelde en die zelfs geen imponerende figuur ln d* rangen had." De Gazet van Antwerpen waarschuwt de Belgische voetbalbond. „Het stadion was nu goed gevuld, maar dat zal waarschijnlijk voor het laatst geweest rijn. --- Deurne’s paradijs gelijk een bollenveld ELEK SCHWARTZ IS SOMBER BLIJ „De Bataviërs gaan ons toetakelen” ANTWERPEN, 3 oktober T*\eze wedstrijd België-Nederland I J zal ik nooit vergeten. Zelden of nooit heb ik een zomerse dag in de herfst zo intens ondergaan als gisteren in het Antwerpse stadion. De hel van Deurne bleek een paradijs. Men kon daar nu eens eindelijk en te langen leste echt uitwaaien. Wij hadden dat met zijn zestigduizend, na de verloren zomer, ook wel verdiend, dacht ik zo. De aanblik van het veld weerspiegelde wat wij allen voelden. De oranje truien van onze mannen staken bijzonder fleurig af tegen het groen van het onberispelijke grasveld en aangezien de Belgen, overeenkomstig de traditie, in het mooi contrasterende rood waren gestoken, kon men zich ook, enigszins verantwoord, wanen op een Hollands bollenveld in de lente. Ik zal deze wedstrijd ook om een andere reden nooit vergeten. Het was mij immers aan de vooravond van het gebeuren gegeven in de hall van het Antwerpse Excelsior Hotel een klein gesprek te mogen voeren met de heer Elek Schwartz, de bondstrainer. Dat gesprek ging niet over voetballen, maar over de cultuur. Want dat is mij wel opgevallen, dat men voor de strijd met degenen die er nauw' b{j betrokken zijn nooit over de op handen zijnde gebeurlenis moet praten. Dat kan storend inwerken op de concentratie. En concentratie betekent: voortdurend denken aan de afloop van de strijd en voortdurend over iets anders praten. Met de heer Elek Schwartz heb lk dus even gesproken over de film; om ; hem een beetje onopvallend af te lelden. Over René Clair dus en over Renoir, over Jean Louis Barrault en „Les Enfants du Paradis". Dat was om twee uur 's nachts. En ik had ruimschoots de gelegenheid om inmiddels op mijn beurt te constateren dat de heer Schwartz een merkwaardig man Is, die de melancholie van een poesta-Hongaar combineert met de zwierige onzekerheid van een Weense dansmeester en de tot praten geneigde Instelling van een Antwerpse taxichauffeur. Terwijl wij dus zaten te converseren, lagen zijn discipelen, de spelers van het Nederlands elftal dus, allang op één oor. ZIJ waren des avonds vanwege de concentratie nog wel even naar de bioscoop geweest om er „Du Rififi chez les hommes" aan hen te laten voorbijgaan, maar daarna was het slapen geblazen. Het viel mij op dat de heer Schwartz gedurende onze gedachtenwisseling voortdurend één oog gericht hield op de rood-beloperde trap, die naar de appartementen van de Oranle-elf leidde. „Er gebeurt natuurlijk niets", zo zei hij op een gegeven moment verduidelijkend, „maar je kunt toch nooit weten", lk heb niet naar de diepere grond van die uitspraak gevraagd, maar dat ik visioenen van loszinnige concentratieverstoring voor. mij zag kon lk waarlijk ook niet helpen. Ik heb mij echter beheerst en lk geloof, dat ik slechts één keer een — naar ik hoop — geringe misstap heb begaan. Dat was op het moment, dat de heer Schwartz gewaagde van de voortreffelijke acteurskwalltelten van Jean Gabln. Toen gebeurde het mij dat mij ontviel: „Maar hij kan niet voetballen". De pijnlijke stilte die toen viel, herinnerde mij eraan dat lk, gegeven de situatie. lets onwelvoegelijks had gezegd. Maar goed. Er wordt altijd gezegd: die wedstrijden tussen Belgis en Nederland — bij ons in Antwerpen wil men nog wel eens gewagen van „Olland" — die wedstrijden hebben een geheel elgeh sfeer, een apart cachet. Ik heb te weinig Inter- Lands meegemaakt om de waarheid van die uitspraak te kunnen verifiëren. Maar dat dit treffen bij onze zuiderburen ln ieder geval ln tel ls, heb ik kunnen constateren, toen ik zondagmiddag in een auto achter de bus aanreed, die het Nederlands elftal naar het stadion in Deurne vervoerde. Dat was geen kinderwerk. Twee ferme, op motorfietsen gezeten agenten, gingen ons voorat en loodsten ons met veel slrenegeloel en in duizelingwekkende vaart dwars door het alom „afgezette" Antwerpen heen naar Deurne. De wandelende inwoners keken daarbij met eerbied toe. Vorsten worden, dunkt mij, wel eens minder ontvangen. Op dt tchoudert ging de „gouden" Klaastent naar de kleedkamer. --- Niet „seelisch” ten onder I k ben na afloop van de strijd even mijn licht gaan opsteken in de Nederlandse kleedkamer. Ook om de stemming te peilen. Elek Schwartz bleek nu dus bereid om afstand te doen zowel van zijn trainingspak als van de cultuur. „Ik ben blij met deze 4—l", zei hij somber. ~Maar het ls een erg moeilijke overwinning geweest". Hij sprak er verder zijn waardering over uit dat zijn mannen, nadat Bennie Muller die strafschop had gemist, niet „seelisch" ten onder waren gegaan. Cor van der Hart heb ik nog nader ondervraagd ever die Nederlandse «trafwhop. „U deed net of U bem leU wilde nemen", so tel lk, „heel bet at»> dlon dacht het". En daar kon, Van dw Hart dan Inkomen. Het was so gegaaa. Van tevoren was uitgemaakt dat eaa eventuele penalty ton worden (enomn door Koen Moui'Jn. „Maar U weet net hoe dat gaat: als bet tover b zijn a« er natuurlijk' bang voor". Toen dacht Cor: „Dan neem Ik hem selt". Op dat moment echter was Bennie naar voren gekomen en had gezegd: „Laat mij maar". En Cor: pak 'm dan". Enfin, het was bij nader Inzien allemaal toch niet important gebleken. HIJ zat immer» In de Belgische kleedkamer werd ik niet toegelaten. Ook niet toen lk mij als zo gewaardeerd Batavier aandiende. En dat bevreemdde mij dan wel enigszins. Kon ik het soms helpen dat lk gewonnen had? Enfin, in de trein terug heb lk dan nog de gelegenheid gehad om uitvoerig van gedachten ts wisselen met een Amsterdammer, die het helèmaal niet had op Koentj* Meloen. HJIn. ---