EU EERSTE NEDERLANDSCHE Hjt|l _ Bf| 'ewedefritl// ■IV B —• / ; %±Msê> ;| U ï1 --- (Advertentie) £ SSssWtMÊMÊMmSm &| Mmsmae .*-» vT-* .. , .♦ - 1.-... / . • • Mi %. • ••• • > »** *' vf \r *N\. - i v,«v: i\ \ - ■ 'YÏr & j&k*li* iwßv\ W w ƒ / y 4r!«m* wSsm. ■ w triomf *■■■'. (A l' ( 4\ \ ham iiAwiiv )• van - ijMw) / I-^.-i w-tf/ / «SS Y>M ■ ■ ■ ■ \; n \SsSs^ ; ■ t- NOBEL • ZUIVER • TROUW ' 3 --- (Advertentie) EBgjl Ruü{jL| tafelzilver voor® | nieuw... H.n ■ hebt reeds >/} Tan bet nieuwe betaald. Vraag inlichtingen en de > folder over de „Zilver Inruil Actie** bij uwr? juwelier. --- Pocketboeken Ook in hoogste instantie zijn thans de Deventer kruidenier en de Haagse sigarenwinkelier, die pocketboeken verkochten in strijd met de vestigingsbeschikking-boekverkopersbedrüf 1958, in het gelijk gesteld. Opmerkelijk is niet, dat de Hoge Raad tot een onverbindendverklaring van deze'„pocketboekbeschikking" kwam, maar opmerkelijk is misschien toch wel, dat ons hoogste rechtscollege voor de motivering van zijn uitspraak met zo weinig woorden meende te kunnen volstaan. Na de rij van arresten, waarin de Hoge Raad zijn standpunt inzake artikel 7 Grondwet en de daarin verankerde vrijheid van drukpers had neergelegd en verfijnd, was het, naar ons oordeel. een iidele verwachting, dat ons hoogste rechtscollege de beperkingen, welke de gewraakte beschikking aan de verspreiding van boeken oplegde, •Is grondwettig zou accepteren. Er zijn ter verdediging van de grondwettigheid argumenten aangedragen, destijds van achter de regeringstafel door de verantwoordelijke bewindslieden. later ook van andere geachte zijde. Voor deze argumenten toont de Hoge Raad evenwel niet de geringste belangstelling. Hij constateert eenvoudig, dat juist de verspreiding van boeken via het boekverkopersbedrijf bij uitstek geschikt is om de grondwettig gewaarborgde vrijheid van drukpers te dienen en dat het dienen van die vrijheid zich niet verdraagt met de in de beschikking gestelde eis van een voorafgaand verlof tot vestiging. Na wat reeds eerder naar aanleiding van deze vestigingsbeschikking en van de beide thans besliste rechtsgedingen in dit blad geschreven is, behoeft het geen betoog, dat wij zowel aan de gevallen uitspraak als aan haar bondigheid gaarne onze instemming betuigen. Dat neemt niet weg, dat wij een open oog hebben voor sommige beweegredenen, welke tot de beschikking geleid hebben. Op zichzelf is het uitermate redelijk en gewenst, dat bedrijven die zich met de verkoop van boeken bezig houden voldoen aan bepaalde eisen van kredietwaardigheid en, niet te vergeten, vakbekwaamheid. Daarmee is het in de vestigingsbeschikking gekozen middel uiteraard niet goedgepraat. Doch de hoge waarde van de drukpersvrijheid geeft intussen in zekere zin.een bescherming aan beunhazen, welke men op de koop toe moet nemen. Dit legt op de vakbekwame en serieuze boekhandel, voor wie de weg naar •en behulpzaam ordenende, tegen branchevervaging wakende en eventueel 'sanerende overheid vrijwel is afgesneden, de bijzondere last om geheel uit eigen kracht en zonder de verspreidingsvrijheid geweld aan te doen te bereiken, dat het kopende publiek deze beunhazerij juist niet op zijn boekenaankoop toe neemt! Hoezeer nu ook de erkende boek» handel aanspraak mag maken op erkentelijkheid, toch rijst hier twijfel, of hy zich als groep van deze last wel op'de meest vooruitstrevende en doeltreffende wijze heeft gekweten. In zijn pleidooi vooi de twee vervolgde winkeliers wees de verdediger, mr. Pels Rijcken, op een aantal verschijnselen, welke die twijfel in de hand werken, met name de nog steeds niet weggenomen „drempelvrees" van het grote publiek in plaatsen waar de erkende boekhandel present is. En, wat een ongunstiger verschijnsel is, de al te schaarse aanwezigheid van „erkende" verkooppunten op het platteland. Wij vragen ons af of beide verschijnselen, hoe verschillend zij ook Tijn, niet verklaard moeten worden uit een onvoldoende aanpassing van de erkende boekhandel aan de door het pocketboek krachtig gewijzigde afzetmogelijkheden van het boek, dat ' thans binnen het bereik van een veel breder publiek is gekomen, maar dan ook aan dat publiek tegemoet moet worden gebracht. Het opkomende verschijnsel van boeken verkopende kruideniers en tabaksdetaillisten wijst erop, dat deze laatsten een kans zien, welke de boekhandel om welke reden dan ook heeft laten liggen. Wij willen — om ons hiertoe te beperken,— met name de moeilijkheden voor de boekhandel op het platteland, waar hij, als zelfstandig bedrijf gevoerd, uit financiële overwegingen weinig aantrekkelijks biedt, niet minimaliseren. Maar had de gedachte van een „gemengde" bedrijfsvoering, waarbij op enigerlei wijze de band met de erkende boekhandel werd vastgehouden, na de opkomst van het goedkope boek niet door de organisaties zeil krachtiger kunnen en moeten worden gestimuleerd? Inderdaad is de huidige situatie, waarin de nieterkende boekenverkopende kruidenier •n daarmee zijn leeswarenklant blijft aangewezen op een wel zeer eenzijdig assortiment van niet-erkende uitgaven, uitermate onbevredigend uit een oogpunt van lectuurspreiding en van de kansen voor het erkende pocketboek. ' Intussen heeft de Vereniging tot Bevordering van de Belangen des Boekhandels een circulaire doen uitgaan, waarin een verantwoorde uitbreiding van het aantal verkooppunten wordt aangekondigd. Wij hopen ln de thans» overwogen maatregelen een meer offensieve gezindheid te kunnen begroeten, welke de sterk uitgebreide schare van potentiële .kopers actief tegemoet treedt, en die de „defensieve" episode van de vestigingsbeschikking zal doen vergeten. --- Nieuwe naam voor Noord-Oost-Polder ? DEN HAAG, 30 maart — In het voorlopig verslag op de begroting van het Zulderzeefonds 1960 suggereren vele leden uit de Eerste Kamer de naam Noord-Oost-Polder te veranderen In „Schokkerwaard". ZU vragen hoe minister Korthals over zo'n verdoplng denkt. Een Schokkerwaard vinden deze Kamerleden een mooie tegenhanger voor de nog in te polderen Markerwaard. De naam zou de vroegere betrekking tussen de naam Emmeloord en die van het gebied waarvan het de hoofdplaat* vormt herstellen. --- Verlaging bouwkosten is wel degelijk mogelijk Er wordt veel onnodig gependeld AMSTERDAM, t 9 maart — „Voor ons staat het vast, dat Indien gezantenlijk door alle betrokkenen bij de bouwnijverheid, Inclusief de overheid, de schouders eronder worden teift, «eer belangrijke bouwkostenbesparlngen mogelijk lijn," dit schrijft „Het Financieel Dagblad" ln een artikel: „Veriaging van de bouwkosten is wel degelijk mogelijk", als antwoord op een uitlating van minister Van Aartsen in de Tweede Kamer bij de debatten over de huurverhoging: „Van de pogingen om te komen tot een verlaging van de bouwkosten mag u niet al te veel verwachten". Naar de overtuiging van het Financieel Dagblad bereikt men niets door de aannemers in de beklaagdenbank te zetten,en hen te bètichten, dat zi) de bouwkosten hoog houden. Er is hier sprake van kortzichtigheid, aldus het blad, want er zijn zeer veel externe kostenverhogende factoren, waarop de aannemer geen invloed kan uitoefenen. Daarnaast mag gesteld worden, dat de aannemersbedrijven intern zeer veel hebben gedaan om tot verhoging van de produktivitelt te komen. Er is alle aanleiding toe, een einde te maken aan de uitwassen van het pendelen, zo gaat het artikel verder. Er wordt veel onnodig gependeld, omdat vergoeding voor relsuren de arbeiders dikwijls in staat stelt tot een aanmerkelijke verhoging van het loon te komen.' Als gevolg hiervan drukken vele tientallen miljoenen Jaarlijks op de bouwkosten zonder dat daartegenover ook maar enige produktie staat. De werkgeversorganisaties alleen kunnen op dit gebied moeilijk iets bereiken. Hiervoor Is in eerste Instantie de medewerking nodig van de werknemersorganisaties, van de gewestelijk» arbeidsbureaus en eventuele andere overheidsinstanties. Een feit is ook, dat anderzijds maar al te gemakkelijk wordt teruggevallen op de wachtgeld- en werkloosheidsuitkering. Verder wordt in net artikel onder meer aandacht besteed aan het vraagstuk van de aanbestedingsregeling. Het blad acht het noodzakelijk, dat aan het tot stand komen van een landelijke regeling zowel de overheid als de opdrachtgevers alle medewerking verlenen. Er dienen algemeen erkende vaste spelregels te komen, tegen afwijking waarvan sancties moeten worden toege. past. ■ / Wanneer alle betrokkenen in '■ lands belang tot een op wederzijds vertrouwen berustende samenwerking komen, tijn belangrijke kostenbesparingen In de bouwnijverheid te verwachten. Dan zal het niet nodig zijn uit opportuniteit*, overweglngen bepaalde groepen, zoals thans Is geschied met de aannemers, ln staat van beschuldiging te stellen. En tenslotte, zo besluit Het Financieel Dagblad, dan lopen wil niet meer de onrustbarende kans, dat pogingen ln het werk worden gesteld om ln vrije wilsovereenstemming gesloten contracten geweld aan te doen. --- Jongetje onder auto BELFELD, SO maart — Gisterenmiddag is het achtjarig zoontje van de familie Grüters bij het spelen onder de achterwielen van een zware vrachtauto geraakt. Het jongetje werd vrijwel op slag gedood. --- „SOCIALE ZAKEN” IN EERSTE KAMER Werknemers hebben bepaald geen loonachterstand meer Coördinatie van achterblijvers pas over enkele maanden (Van onze parlementaire redactie) DEN HAAG, 29 maart — Er Is In de laatste maanden zoveel geschreven en gezegd over de vrijere loonvorming, dat minister Van Roo.v en staatssecretaris Koolvink gisteren in hun antwoord aan de Senaat nauwelijks meer iets nieuws konden vertellen. De staatssecretaris noemde bij de voortzetting van het debat over de begroting van Sociale Zaken een aantal cijfers, die hij voor een deel ook reeds in de Tweede Kamer had gebruikt. HU zei, dat 83 pet van de werknemers onder CAO ot loonregeling een verhoging hebbes gekregen of spoedig zullen krijgen. Het gaat om ruim 1,7 miljoen werknemers. Er zijn bovendien nog een half miljoen ambtenaren en andere functionarissen, die hun salaris direct of indirect van de overheid ontvangen (onderwijzers en leraren bv). Van de 800.0 M) werknemers, die niet onder een CAO vallen, zijn evenmin als tijdens de geleide loonpolitiek cijfer* beschikbaar. De staatssecretaris meent echter wel te knnnen aannemen, dat het merendeel van hen (vooral middelbaar en hoger personeel) wei een verhoging zal hebben ontvangen. De resultaten van het loonbeleld overziende concludeerde de staatssecretaris, dat de werknemers zeker geen achterstand hebben, maar dat het er naar uitziet, dat de aanwezige ruimte volledig — en misschien zelfs lets meer dan dat — wordt gebruikt. Geïnteresseerd wachtte men af wat minister Van Roo.v zou zeggen op de opmerkingen uit de Senaat over de doorwerking" van de coördinatiegedachte voor werknemers in „achtergebleven" bedrijfstakken. De minister stelde, dat men die coördinatie niet reeds nu, na pas enkele maanden, aan de orde kan stellen. Een verhoging van de achtergebleven lonen zal op de duur zeker noodzakelijk zijn; men kan dat echter pas doen als de kostenstijging, die van de verbeteringen het' gevolg zal zijn, door prijsdalingen elders wordt gecompenseerd. De minister zei, dat net een van de belangrijkste taken van het kabinet Is te voorkomen, dat de loonsverbeteringen door prijsverhogingen weer verloren zouden gaan. De minister gaf geen rechtstreeks antwoord op de vraag van prof. Wltteveen (WD) over noodzakelijke wijzigingen in het loonbeleld. Hjj zei alleen, dat het loonbeleld, als wezenlijk onderdeel van het nationale leven, steeds zal moeten worden aangepast. Wel wees de bewindsman de gedachte at om het loon te bepalen aan de hand van de schaarste aan werknemers In een bepaalde bedrijfstak. HU zei het bedenkelijk te vizden die beloning, af te laten hangen van die toevallige schaarste. Het ls praktisch ook niet uitvoerbaar, zeker niet In een tijd van hoogconjunctuur. De minister acht het huidige systeem, waarbU de werknemers profiteren van de welvaart' in de bedrijfstak, waaraan zij zelf hebben meegewerkt, juist Een nota over de achtergronden van het bouwconflict is volgens minister Van Rooy niet noodzakelijk. ledereen is over deze kwestie volledig door de pers ingelicht. De minister vond het jammer, dat de recente uitspraak van het Haagse gerechtshof over de doorberekeningsclausule in lopende contracten net te laat Is gevallen om nog voor het bouwconflict effect te hebben. Zoals bekend glrig het hier over een oude zaak waarin een machinefabriek tevergeefs heeft geprobeerd van de rechter een verklaring los te krUgen, dat het College van Ruksbemiddelaars niet bevoegd is het gebruik van de doorberekeningsclausule te verbieden. Staatssecretaris Roolvink deelde tiog medé, dat op het departement wordt gewerkt aan een concept „arbeldsvoorwaardenwet". De staatssecretaris acht deze benaming Juister, want ruimer, dan de term ~loonwet". Ook werd nog meegedeeld, dat er wordt gestudeerd op een noodregeling voor Invallditeitsrentetrekkers. --- Starfighter is geen „man-killer” Bewindslieden verdedigen keuze in Tweede Kamer (Ven onze parlementaire redacteur) DEN' lIAAG, 39 maart — De minister van Defensie, Ir. Vimier, en ataat»- «ecretarl* Calmeyer hebben in de Tweede Kamer de keuze van de nieuwe „Starlichter" voor onze luchtmacht verdedigd. Voorlopig worden er vijftig gekocht, waarvoor /SlO miljoen zal worden betaald. Ken bedrag van ƒ 110 miljoen wordt geput uit de zogenaamde „overloop-geiden", de rest wordt uitgesmeerd over de begrotingen van dit jaar (ƒ 76 miljoen) en volgende jaren. BU de keuze hebben allereerst zuiver militaire motieven gegolden. De „Starfighter" Is een uit voorgaande typen ontwikkeld perfect vliegtuig, aldus de minister. Als bijkomstige factor is het samenwerken In Europees verband niet van belang ontbloot. Ook Duitsland heeft tot dit toestel besloten. Er is voor een bedrag van ƒ740 miljoen aan Duitse orders te verwachten. Maar er Is geen kwestie van dat tot de aankoop zou zijn besloten, omdat zich achter de schermen een belangenstrijd heeft afgespeeld. Staatssecretaris Calmeyer heeft nog een ander sprookje uit de wereld geholpen. De „Starfighter" Is een zeer veilig vliegtuig en geen „mankiller" zoals is gesuggereerd. HU acht het bedenkelijk, dat dergelijke oncontroleerbare verdachtmakingen zijn rondgestrooid. De oud-staatssecretaris van Marine, vlce-admlraal Moorman, heeft vooral --- Geen gapende Kamerleden in de krant (Van onze parlementaire redacteur) DEN HAAG, 80 maart — Persfotografen die de laatste tUd veel meer vrijheid hadden gekregen om zich tijden» de debatten In de vergaderzaal van de Tweede Kamer te bewegen, hebben dti« vrijheid moeten afstaan. De griffie heeft in overleg met de voorzitter het voorheen geldende systeem weer ingevoerd: alleen als er lets bijzonders is te doen kunnen de fotografen in het Kamergebouw fotograferen, maar dan moeten zii zich enige zelfbeperking opleggen. „Ifet'gaat bepaald te ver als fotografen een kwartier lang op een of twee meter afstand om een minister staan te draaien totdat deze iets doet, dat spectaculair genoeg is om het als snapshot in de krant te zetten", zo verklaarde de griffier, mr. Schepel ons. Voortaan moet iedere fotograaf, die in de vergaderzaal zijn werk wi! doen, eerst by iedere gelegenheid toestemming vragen bij de griffie. Dit was tot voor kort een algemene regel. Toestemmine werd praktisch nooit geweigerd. Ook Kamerleden hebben bij de voorzitter en de griffie geklaagd, dat z(j last hebben van de fotografen, die het erom te doen is een volksvertegenwoordiger juist dan te knippen als hU bezig is iets te doen, dat de krantenlezers moet amuseren. Capen bijvoorbeeld. na hetgeen omtrent de veiligheid werd verklaard, zijn aanvankelijke bezwaren opztJ gezet. Wel vroeg hij in de komende defensienota een duidelijke uiteenzetting omtrent de steeds weer opduikende overloopposten, waar een buitenstaander geen weg in weet. ' De communisten hebben tweemaal een poging ondernomen om de behandeling van het wetsontwerp uitgesteld te krijgen maar het liep beide malen cp niets uit. --- Rokende spookschepen in de Golf van Biscaje H. Ms. „Drenthe” incasseert atoombom glimlachend Bemanning tevreden achter bord snert (Van onze speciale verslaggever) AAN BOORD H. MS. „DRENTHE", 30 maart — Door de Golf van Biscaje varen twee spookschepen: H. Ms. destroyer „Drenthe" en de Franse Jager „Du Chayla". Beide oorlogsbodems werden gisteren getroffen door een verschrikkelijke atoombom, die hen onmiddellijk met dichte, onheilspellende rooksluier* omhulde.... Op de overige schepen van de omvangrijke . NAVO-vloot lichtte men eerbiedig de pet bU zoveel kracht en geweld om zich vervolgens onder het motto: „Hier kunnen w|| echt niets meer voor doen" te wUden aan een razend snelle vlucht. Dat nauwelijks enkele zeemijlen verder zowel de „Drenthe" als de „Du Chayla" hun oude positie weer innamen,. Joeg beslist niemand de stuipen op het lijf- In de grootscheepse NAVO-oefenlng Dawn Breeze staat men voor niets en Is alles mogelijk, sterft men op het ene moment duizend en één doden en zit men het volgende ogenblik met een Intens tevreden gezicht achter een meer dan voortreffelijke rijsttafel of een bord dampende snert, nog - altijd de meert gebenedijde hap van de zeeman. Meer dan eens op de vlijtig'thuisvarende „Drenthe" hebben wij omhooggeblikt naar haar slanke mast met heel de apparatuur van radio en radar, in onze dagen de voelhorens en ogen, niet alleen voor de navigatie, maar voor de oorlogvoering ter zee wel heel In het bijzonder. Daarvan moest het komen wisten wij, het nieuws van deze operatie, en dat is tenslotte gebeurd ook. Dinsdagmorgen viel de vriendelijke mededeling binnen: „Hé daar Drenthe, je bent precies tussen uw twee schoorstenen getroffen door een atoombom". Zo iets van: Nu het beste er maar mee. Dat werd er niet büverteld, maar daar kwam het toch wel op neer. Want terwijl wi) al zwaar begonnen' te roken en door middel van overal op het schip aangebrachte spuiten een soort nevelgordijn om ons optrokken „om radio-actieve delen van het dek» te spoelen", keerden alle schepen ln de buurt haastig ons hun achtersteven toe en maakten dat ze weg kwamen. Alleen de naast ons liggende „Du Chayla" bleef, begon even later ook te roken en te spuiten en daaruit maakten wij dan maar op, dat deze Franse Jager een dodelijke voltreffer prefereerde boven een snelle, veel energie yerspillende vlucht. Overigens had de bom ons niet verrast. Er broeide allang iets en daarom nam onze commandant, overste J. van Dapperen, bijtijds zjjn maatregelen. De bemanning, zover niet op post in de belangrijke commandocentraie of elders, trok zich terug in twee speciaal daarvoor bestemde citadels, zo diep mogelijk ln het schip. Deze kunnen slechts door twee Ingangen bereikt worden. Die ingangen zijn tevens een soort zulverlngslokaal voor hen, die van het radio-actief besmette bovendek komen. Door mannen in het wit wordt men met vaardige hand ontkleed en vervolgens op moederlijke wijze schoongeschrobd onder de douche. In de kledingkasten hangen costuums voor elke maat, zodat men even later weer als een heer de citadels kan betreden, waar men aan de hand van vernuftige apparatuur precies weet, wanneer het besmettingsgevaar aan dek ls geweken. Natuurlijk gelden deze maatregelen uitsluitend voor schepen die ln de buurt van een voltreffer varen; z(J die een atoombom bovenop zich krUgen, zijn volmaakt kansloos. De bom die men ons had toegedacht was ia omvang en kracht tweemaal zo groot als die, welke de Amerikanen destijds op Hiroshlma gooiden. W|| gingen echter toch rustig door met oefenen als een letwat warm, maar noodzakelijk grapje, ontleend aan de harde wer. kelljkhetd. Op het moment van de ont,plofflng stortte ome stuurboorduitkijk op de brug met een rauwe. kreet tegen het dek, om even later door de dokter en de ziekenverpleger met een gebroken been en een (linke brandwond te worden gevonden. Het kostte hem echt wel even moeite om in i||a rol te blUven, te meer daar zUn „maats" hem by het optillen verweten, de vorige dag zo ontzettend veel van de „bramstaglopers" te hebben gegeten. De „patiënt" ging de moellUke weg door smalle mansgaten,' lage gangen en het zuiveringslokaal naar de citadels, waar hi) zijn veilige aankomst vierde met een hem door de dokter persoonlijk ver. strekte oorlam. --- Kistje vol depressies Inmiddels verloopt nu de oefening Dawn Breeze In alle eer en deugd. Weliswaar raakt het houten kistje met depressies op de brug van H. Ms. Drenthe voller en voller, doordat de mannen -van de verbindingsdienst de ene rode stormwaarschuwing na de andere erin stoppen, doch het weer houdt zich In tegenstelling tot het begin betrekkelijk rustig. De zee, staalblauw of van het teerste watergroen, de schuimende deining plonzend en bruisend langs boord, biedt alle gelegenheid tot oefenen. Zelfs het zeer riskante onderdeel: laden van stookolie uit een tanker In volle zee, kon doorgaan. Het hoofdkwartier had hiervoor een fantastisch plan opgezet. 28 schepen maakten al varende een soort magische kring, een gesloten circuit of zo-t als u wilt een „drijvende schotel". In die schotel dobberden dan als crème de la crème aan weerskanten van het vlaggeschip „Tyne" twee tankers. Netjes om de beurt mogen de schepen hun plaats in de kring verlaten en langszij van een der tankers komen om door middel van een witte slang olie te laden. Zo op het oog een hoogst eenvoudige opgave, maar in werkelijkheid een bijzonder moeilijk karwei, die een hoge graad van zeemanschap vereist bij de twee, soms wel»vtjf dicht bU elkaar varende schepen. In tegenstelling tot de Engelse tanker Tidereach die vier schepen tege- Hik kan bedienen, nam de Franse „La Saöne" steeds twee oorlogsbodems naast zich. Met behulp van het zo genaamde Jackstay-systeem wordt een dunne HJn overgeschoten, waarmee de ..dorstigen" steeds dikkere kabels naar zich toe trekken, tot op een gefeeven moment de gummislang komt, het dikke rietje, waardoor de oorlogsschepen uren lang stookolie slurp, ten, als geldt het een lekkernij van jewelste. --- Als een hellevaart De „Drenthe" alleen al leste haar dorst met 178 ton van dit edele vocht en zette zich na een paar zeer begrijpelijke oprispingen schrap voor een spectaculaire nachtoefening, waarbij alle schepen zeer nauwkeurig werden verduisterd, radio en radar moesten worden afgezet om niet de aandacht van de vijand te trekken en het achtervarende konvooi van vrachtschepen zo goed mogelijk te beschermen. Dit blind navigeren Is ais een hellevaart voor iedere zeeman, die weet dat vele schepen voor, naast of achter hem varen en zelfs In een medogenloze ramkoers kunnen naderen, zonder dat hU het ziet. Van hogerhand was aan slechts twee schepen toestemming verleend om zo af en toe heel even de radar bij te zetten en te kUken of er misschien iets loos was. Bij deze schepen hebben vele commandanten in deze nacht van de angst hun nood geklaagd. Totdat plotseling het bevel kwam om licht te maken. Als bU een feeëriek vuurwerk schoten de lichtraketten omhoog en verlichtten de rollende zee met een spookachtig geel schijnsel, In een oogwenk had men op de brug van de „Drenthe" de situatie door en ontwaarde men een vijandelijke Engelsman op wat men noemt schootsafstand. De „Drenthe" attaqueerde met een voortreffelijke „crossing T", een manoeuvre, waarbij men zijn tegenstander door een scherpe zwenking een van z(jn zwaarbewapende flanken toekeert. De regels van het oefenspel willen dan, dat het verraste slachtoffer zich gewonnen geeft, omdat hU bU een salvo eenvoudig zou weggevaagd. De Engelse commandant stoorde zich echter aan niets en stoof kennelijk zielsgelukkig door de beschermlinie heen om ergens op de donkere oceaandeining vrachtschepen aan te vallen. Op de brug van de „Drenthe" schudde men meewarig het wijze hoofd en haalde men de schouders op. In Joegoslavië is de tegen de ctaat gerichte activiteit in 1939 belangrijk toegenomen vergeleken met 1958, aldus heeft de Joegoslavische minister van binnenlandse zaken. Stefanovic, op een bijeenkomst van een parlementaire commissie verklaard. HU zei dat er in 1939 in totaal 1.064 mensen, die uit het buitenland waren gekomen voor staatsvUandige handelingen, gearresteerd zUn. In 1939 werden voorts 3.452 mensen wegens ondermijnende activiteit veroordeeld — 30 procent meer dan in 1958. . ' « --- Tijdspiegel Stenen voor brood Die pater Van Steen, over wie wij gisteren schreven, heeft praktisch heel zijn lange Jexuïetenleven les gegeven op Katwijk, Katwijk in Katwijk, Den Haag, Gulpen en Zeist. Nu was er in de „gay twentics", toen wij Mes van hem hadden, nog zoiets als standsbewustzijn. Op Katwijk zaten, zich daar. van maar al te zeer bewust, de zoontjes van de hogere standen of wat daar graag voor door wenste te gaan. Maar pater Van Steen was een zoon van een bakker, een banketbakker weliswaar. maar uiteindelijk toch een bakker. En dat wisten de Katwijkertjes, althans die van de vrolijke twintiger Jaren, en pater Van Steen wist, dat zij het wisten. Heeft hij déérom misschien zo graag gesuggereerd, dat hij een onmiddellijke prooi voor de dood was? De dood houdt geen rekening met standen; voor hem zijn allen gelijk en omdat niemand dat kan ontkennen, adelt de dood. Voor wat de bondgenoot van het leven, die de bakker is, pater Van Steen aan autoriteit onthield, zocht deze misschien compensatie in een bondgenootschap met de dood. ' Maar dan toch puur om pedagogische redenen. En dat hij dan om zoletJ relatiefs als standsbewustzijn zoiets absoluuts als de dood omhelsd heeft! HU nam stenen in ruil voor het brood, dat hU gaf. --- Prijs van uitnemendheid c.l. A Is geurende herinnering /f aan het succes van zon* dagavond slaan de voor• larsboeketten her en der verspreid in de gezellige zolderwoning van Jeannelotte Hertzberger. De ruitjesramen geven uitzicht op een van de oudste volkspleinen van de goede stad Amsterdam, waar deze violiste geboren en getogen blijkt te zijn. Als dochter van een der talloze muzikale dokters, die de 'cereld rijk I*. verkeerde zij van laar prilste jeugd in een muzikale sfeer. Thuii werden de muziek en het . samenspel ceelculdig beoefend en Jeannelotte begon op haar zevende jaar viool te spelen. Terwijl zij Montessorionderwijs volgde — men koos voor haar de M.M.S.-richting, zodoende raakte zij grondig met de vreemde talen vertrouwd —- bleven de middaguren vri) voor ie muziekstudie. Hiermee werd het al spoedig ernst. Toen z{j zestien wa» kwam zif, hiervoor 'doorgestoomd door Herman ' onlangs door Jeugd en Muziek georganiseerde Jeugdconcert met medewerking van het Concertgebouworkest in de Grote Zaal. Toekomstplannen? Kamermuziek, eventueel ook wel optreden met orkest, vooral een diepgaand bestuderen van het moderne repertoire, dat zU van harte toegedaan is (tij schuwt ook de goede jazz niet), en lesgeven. Met dit laatste geeft zij de grootse Oscar Back-traditie door, die in ons land reeds zo wijd vertakt zijn goede vruchten afwerpt. ~ Jeannelotte Hertzberger ---