Paard te water - De komende Jaarbeurs - Max Schmeling als valschermjager Een ontmoeting tusschen duikboot en vliegtuig - Nadering van het roeiseizoen EEN TE \V\TKK GEBAAR PAABD — beeft eenige benauwde oogenblikken meegemaakt. Ongeveer een kwartier lang heeft deze viervoeter in het Singel nabij de Brouwersgracht te Amsterdam moeten zwemmen, totdat de brandweer als redder kwam. (Polygoon) --- NADAT HET WERK AAN DEN NIEUW AAN TE LEGGEN RIJKSWEG FEMNES—HOEVELAKEN - gedurende de wintermaanden heeft stilgelegen, heeft de NVd. Heide Maatschappij het thans weer opgevat en is begonnen met het grondwerk in werkverschaffing uit te voeren. Een kijkje over een gedeelte van het traject, dat nu nog meer op een kanaal dan op een weg lijkt. Er zal dan ook nog gcrmmen tijd verloopeo voor deze belangrijke verkeersweg gereed zal . (Polygoon) --- 11 MAART A.S. — wordt op het terrein van het Jaarbeursgebouw te it- Voorj geopend. Overzien! van de bijgebouwen vuur de komende rs. Op den achtergrond de Domtoren. --- VLIEGTUIG ONTMOET EEN ITALIAANSCHE DUIKBOOT. — Zee- en luchtstrijdkrachten werken ook in de Middellandsche Zee op de nauwste wijze samen. Hier ontmoet xn Italiaansch vliegtuig een Italiaansche duikboot tijdens een controle-vlucht- (Scherl) --- VALSCHERMJAGER MAX SCHMELING. — De Duitsche kampioen van alle klassen, wiens bokswedstri - in het middelpunt van de telling stonden, bevindt zich nu bij een Valschermjagor-afdea?- Da camera bezocht Max Schmeling tijdens de opleiding, waarbij deze opname ontstond. On • toonl Max Schmeling bij don spri l uit het vliegtuig. f.SrrVrl) --- HET WATERSPORT-SEIZOEN NADERT THANS WEER. — Met wherry's gaat men er al op uit. Roei liefhebbers te Delft genieten van de mooie sport. (Polygoon) --- VELE GRONDEN, WELKE ANDERS BRAAK LIGGEN, — worden in verband mei de voedselvoorziening tegenwoordig geschikt gemankt voer het telen van voeding Vo .1 het telen van bruine bnonen en aardappelen komt hiervoor in aanmerking. Er is dan ook op het oogenblik in West-Friesland een groote vraag naar puot-aardi.ppelen en zaai. bruine boonen. De aardappelen zijn reeds aan het spruiten in een op juiste temperatuur gebracht vertrek. (Polygoon) --- FEUILLETON (Nadruk verboden.) GIPSY DOTT ERFT EEN GEHEIM -39) — Dit, zoowel als hot feit, dat ik niet, zooals allen denken, in New Vork moet voorloopig een geheim tusschen ons blijven. F.lke inmenging van derden zou mi.j in ernstig gevaar kunnen brengen. En zóó boos kun je toch liet op me" zijn, dat je me daaraan zoudt willen blootstellen. Ik verheug '"e, meer d;wi ik je kan zeggen, op °ns spoedig weerzien. Je koppige, maar trouwe Jim". Mot den brief in haar hand liet Daisv zich in een stoel vallen en daar las 7v hem opnieuw en tenslotte voor de üerdo maal. Allerlei gedachten gingen haar door het hoofd: veronderstellingen over het doel van deze geheimzinnige zending, waarvan zij niets begreep, vermoedens omtrent de mogelijke verblijfplaats van Jim, die zich lr> zijn overmoedigheid misschien aan ernstige gevaren blootstelde en andere, niet te beantwoorden vragen, Waarmee ze zich zooeven reeds bezig had gehouden, maar bij dit alles domineerde toch de gelukkig stemmende wetenschap, dat hij haar medewerking had ingeroepen en in de eerste plaats aan haar had gedacht als ~haar koppige, maar trouwe Jim..." Moe v.in het ingespannen donken en van de- zeelucht, welke haar invloed deed gelden, stond Daisy, toen allen aan boord, met uitzondering van eenige leden der bemanning, reeds lang rustig sliepen, op en ging naar de waschtafel. Daar nam ze het merkwaardige sieraad nog eens in de hand en betastte het fraaie snijwerk op de houten kralen. Daar, waar de groene verl van de figuren v. ngen, zag men de dunne voegen, welk" de kral.n in tweeën deelden. /.<■ probeerde ze los te schroeven, maar dat ging niet. Steeds weer gleden haar vingers van het gladde ebbenhout af. Waarschijnlijk had trien er een passenden sleutel VOOT noodig om de kralen te kunnen vasthouden. Daisy gaf tenslotte haar pogingen op, ontkleedde zich en deed het snoer om. Maar vóór zo het jasje van haar pyama sloot, wierp ze nog oen blik in den spiegel. Letterlijk genomen, droeg ze nu het geheim van Gipsy Dott's erfenis om haar hals! Het was toch lief van Jim, dat hij zooveel vertrouwen in haar stelde. Maar Gipsy Dott's eigenlijke geheim, dat hem eveneens bekend was, had Jim voor zichzelf behouden! De mooie zeereis, welke door schitterend weer werd begunstigd, verliep gelukkig zonder incidenten. Bob Hunter zag met groote voldoening, hoe Gipsy's bleeke wangen langzamerhand weer kleur kregen en hoe de gedrukte stemming, waaraan zij de laatste dagen ten prooi was geweest, geleidelijk plaats maakte voor haar vroegere opgewektheid. Ze kon het vooral met Daisy uitstekend vinden en innerlijk verbaasde ze zich ds meer over Jim, omdat hij dit frissche, vroolijke meisje, dut zoovele goede eigenschappen in zich vereenigde, louter door zim dom righeid, van zich had ten. Wie kon echter weten, waar deze iig goed voor was, ;t Gipsy. Da ry's gedragingen wa ren a ileini.ii-1 die van een meisje, dat Zich teil 1 -.eelt door een ongelukkige liefde en de belangstellende wijze, waarop ze steeds weer bij Gipsy en Bob Hunter naar Jim informeerde, bewees afdoende, dat hier vim een ongelukkige liefde vooralsnog geen sprake was. Niet minder goed waa de verhouding tusschen Tobias Fox en Raoul Bi :.md, die aan boord min of meer op eikaars gezelschap waren aangewezen, omdat John Cresson van tijd lot tijd uit sportieve overwegingen kapitein Cross of den stuurman aan het roer afloste. De schilder verkeerde permanent in een stralende Stemming en in den uitgelaten oom Tobias zou zeker niemand den eerbiedwaardigen New Yorkschen jurist hebben herkend. Mr. Fox was in zijn jonge jaren eenigen tijd in Parijs, geweest en Briand was zelf geboren Parijzenaar. Het tweetal wedijverde dan ook in urenlange : rekken in geestdrift voor de geneugten van de lichtstad. Zij haalden oude herinneringen op, bezochten in ichten alle bezienswaardigheden en daarbij toonde Daisy Parker zich en belangstellend toehoorster. — Ik wil ook eens naar Parijs, oom Tobias, zei ze. Ze had den ouden jurist reeds vroeger, in velband met haar toekomstige familierelatie, steeds met ""in aangesproken, wat later evenwel wat voorbarig bleek te z.i.m geweest. Mr. Fox keek met een vroolnko tinteling in zijn oogen naar het aardige gezichtje van het meisje, dat, lui uittrekt ir oen dekstoel, naast hem lag. — Natuurlijk moet jij ook eens naar Parijs, Daisy, zei hij vergenoegd. — Daar maak jij je huwelijksreis heen! — Ach kom! En met wien dan? — Met Jim natuurlijk! Let maar eens op, dien kriigen we nog wel klem! Op een rustig plaatsje bij den voorsteven van het fraaie jacht sprak ook Bob Hunter over reizen. Voor den jongen millionnair was deze tocht naar de Zuidzee de mooiste van zijn leven. Hij week geen oogenblik van Gipsy's zijde en ook nu leunde hij naast haar over de verschansing, haar aandacht ve-ligend op de snelle dolfijnen, die in scholen de ..Zeezwaluw" vergezelden. Het meisje volgde de gracieuse bewegingen van de dieren met groote belangstelling. — Als we zuidelijker komen, zal je ook nog vliegende visschen te zien krijgen, zei Bob en hij vertelde haar van de zeereizen, welke bij reeds had gemaakt. Gipsy hoorde droomerig toe. Ook zn voelde zich in Hunter'a gezelschap intens gelukkig. Ze bad alle zorgen en deprimeerende gedachten van zich af geschud er. genoot met volle teugen van de heerlijke reis. Als ze toch eens steeds, zoo kun bhiven varen, ti.t aan Int einde van de wereld. Bob, dien /e van harte lief had, naast zich. Maar dat zou helaas nooit voor haar zijn weggelegd. Kven trok er een schaduw over haar gezicht. — Eens hoop ik nog een rots om de wereld te maken, zei Hunter zacht. — met jou. Gipsy. Dan zou ik al het mooie, dat er te zien is, dubbel genieten. Z.- keek hem met een weemoedig lachje aan en ook nu verried deze zwijgende glimlach weer zooveel hulpelooze aanhankelijkheid, dat het den jongen milli.innair warm om het hart werd. Tegelijkertijd echter bekroop hem een gevoel van angstige onzekerheid. Wat lag er toch achter dit gesloten masker van Gipsy? Het was deze vraag, als gevolg van haar raadselachtige houding, welke hem met een zucht van het oorspronkelijke onderworp deed afstappen en hem onwillekeurig de woorden in den mond gaf; — Wie weet, wat ons nu in Hono» loeloe weer te wachten staat... — Ja, wie weet..., zei Gipsy, peinzend in de verte starend. — Ik ben blij. dat jij hij me bent. 80b... Meer was er voorloopig met noodig om Hunter tot den gelukkigste) man van de wereld te maken. Ze beschouwde hem als haar beschermer en wat het Ook mocht zijn, dat haar kwelde, hij zou dat vertrouwen niet beschaamd maken. Het leed geen twijfel, of ze gingen nu het geheim van CHpey's leven tegemoet, Over een paar dagen wellicht reeds zou de •-. welke dit geheüv bedekte, worden opgelicht en dan zou hij haar bewijzen, dal ze een vriend had in den nood, een vriend, die haar met raad en da.id ook in tic moeilijkste uren ter zijde zou staan en die nooit zou ophouden haar hef te hebben. — Ik dank je. Gipsy, zei hij, zijn hand op de hare leggend. — Èn ik hoop, dat je dit altijd zult kunnen blijven zt-ggen... Eenige dagen later, tegen middernacht, liep de ~Zeezwaluw" de haven van Honoloeloe binnen. Allen stonden aan de verschansing en staarden naar de stad, welke zich met haar duizenden lichtjes zoo schilderachtig tegen de donkere heuvels afteekende. — Het is een genot om er naar te kijken, zei Di. — Een schitterend panorama! riep Briand enthousiast en de anderen stemden daarmee in. LWordt vervolgd.l ---