(Ingezonden Mededeeling) Winter togfeji Gesprongen handen,ruwe huid --- I ■ EP^aS^-MOTORRUWIEb; --- EEN COLLECTIEF BEZOEK AAN BOEDAPEST? 's-GRAVENHAGE, 9 Febr. — In samenwerking met het gemeentebestuur van Boedapest heeft de Amtlicho Vertretung des K.O.L. Ungarisehen Handelsministeriums zich tot het bestuur van de Ned. Ver. voor Tentoonstellingsbelangen gewend met het verzoek een onderzoek in Nederland in te stellen, of, en zoo ja in welke mate, bij Nederlandsche industrieelen en handelaren belangstelling bestaat voor het brengen van een collectier bezoek aan de eerstvolgende internationale Voorjaarsbeurs te Boedapest, welke van 3 tot 13 Mei aldaar zal plaats vinden. Wanneer voldoende belangstelling bestaat, zal onder leiding van dr. E. Vasarhelyd. secretaris van genoemde Vertretung. hoofdafd. voor Vreemdelingenverkeer, van t—l 3 Mei een dergelijke reis worden gemaakt, via Berlijn. Voor nadere inlichtingen kan men zich wenden tot het secretariaat der Ned. Ver. voor Tentoonstelllngsbelangen. De uiterste datum van opgave voor deelneming is 15 April, aan genoemd secretariaat. Badhuisweg 143. s-Gravenhage. --- 1001-DAG DE MATADOR EL JACINTO, de beroemde Andalusische matador, stond al klaar ln de arena. Vlak bij, op de stampvolle eere-tribnne, zat de burgemeester, als ..voorzitter' bij deze eorrida. eveneens te wachten, te raidden der druk babbelende overheidspersonen. De magistraat had den grooten sleutel van den stierensta! al in het zand der arena geworpen en één der stedelijke controleurs, gekleed ln een rijk kestik'e oud-Spaansche kleedij. had op dien sleutel geloerd en was er direct mee weggeloopen. De arena wachtte: de eorrida kon beginnen. Op een lerkcn van den ..scßor presidente" schettert de fanfare. Dc spanning van het talrijke publiek trilt in do honderden kleurige waaiers, die in alle rangen der steil opklimmende bankc-nrijen 'n koe., klapwiekend gedrulsch maken. De matador !s het voorwerp aller aandacht. Hij stapt vlug vooruit en neemt een afwachte.de houding aan. En meteen draaft al de 3tier met gebogen kop naar binnen," in het : heete zonlicht. El Jacinto. wonderlijk waakzaam en vlug heeft het dier voorbij laten rennen. Fier staat hij nu in zijn nauwsluitend korte buis en satijnen spanbroek, die rijkelijk met gouddraad en zilveren besttksels versierd I»: hij buigt zich. Spaanseh-hoffelijk, nanr de vier zijden der arena. Ze mtWen weten, dat El Jacinto ook dezen vervaarlijken slier zal dooden — zijn duizendste! Met het groote zwaard zal hij ook nu weer de zoo moeilijke estocada toebrengen: hij zal órtk dit publiek toonen, wie de grootste matador van Spanje is! Maar de stier ls den aanval begonnen — alerto! Uitwijkend, snuift E! Jacinto den sterken dierenreuk van haar en zweet op. Ha, — nog maar één stier, deze! Dit wordt de bekroning van zijn roemrijke loopbaan. Opgepast! Daar is hij.. .. El Jacinto geeft eerst een demonstratie van het vermaarde mantelspel, waarin hij héél zijn geraffineerde kunst pn ongelooflijke behendigheid kan ontplooien. Volle twee minuien staat hij op é£n en dezelfde plek. terwijl alléén de uitschietende armen en het wiegelend bovenlichaam in beweging zijn. De stier valt aan. steeds driester: komt langzamerhand tot razernij. Wanneer ten slotte de woede van het kolossale dier toomeloos ls geworden, — Ja, dan is het tijd voor KI Jacinto om weer eens. 'n laatste maal. dat onvergelijkelijk stoute wangstuk uit te halen, waardoor zijn naam in de annalen der stierengevechten zoo bóven alles blijft uitblinken. 'n Wenk, en een vlugge picador overhandigt hem een spies met korte punt. llij zal nu de famenzen polssprong óver den aanvallenden stier héén uitvoeren! — Alerto! Pas nu op! r*n een ondeelbaar oogenblik. toen het dier even stil stond tusrrhen twee aanvallen in, had hij den picador, mantel en degen afgegeven en nu stond hij met de spies gereed. Het glimmend, rookend zwarte monster stormt op hem af. om hem finaal te vernietigen! — Mnar.... met een aanloopen wipt El Jacinto. met zijn spies vlak naast den breeden rus; van het dier geplant, hoog de lucht door. schuift glad over het glanzend voorts-Metend sUerenlijf heen en komt achter het dier op zn voeten neer! Zes duizend schreeuwende stemmen juichen hem toe, brullen, jubelen. „Ancora, Jacinto, — nó? eens!" roept men. Nu wist elke Spanjaard wel. dat men zórVn bravcur-kunstje geen tweemaal uithalen kón; zeker niet met een etier uit Rulra! Den tweeden keer toch zal het woedende dier zich midden in den sprong van zijn belager weten ln te houden, om met de scherpe horens den man op te vangen, als hij neerkomt. Drie beroemde toreros hadden In het afgeloopen jaar op die manier een wreeden dood gevonden! Op dergelijke grappen was El Jacinto zeker niet gesteld, vertelde men elkaar op de tribunes. Maar toch.... onder a.lernlooze stil'e keert hij zich om. plant, het einde zijner spies in het zand en zweeft nu, zoowaar, een tweede maal de lucht In! Caramba!.... De stier strekt de vier nooten met één ruk. die hem strak doet stil staan; hij heeft den snnivenden kop. de puntige horens gereed om den n»erkotnenden matador op te vangen, (rillen! Zes duizend verschrikte menschen houden de hand voor de oogen, om niet te zien! O, die arme Jacinto!.... Maar de matador kwam niet op de horens neer! Op het hoogste punt van zijn po'.ssprong wrong hij zich resoluut naar buiten, weg van den stier. Kn. ja. hij komt op zij van het dier neer, één halven meter slechts van de doodelijke horens!.... Wel beukte de stierenkop als ' een monsterachtige voorhamer onmiddellijk in zijn richting: maar de lenige matador was. toen zijn voeten den grond nauwelijks raakten, met ongeloofelijkc tegenwoordigheid van geest achteruit geschoven, verder weg. „Caramba! Hij hééft het gedaan! E! Jacinto!...." En 'n halve minuut later dreef Jacinto zijn degen tot aan het gevest in den hreeden nek van den stier van Knïra, — zijn duizendsten! Met een zucht van verlichting trok El Jacinto, onder het daverend gejuich eener uitgelaten menigte, zn mes en sneed z'ch het stierenvechtersvlechtje van het hoofd, dat hij naar den gevallen stier wierp. Zóó toch wilde het de traditie! Het was zijn hulde aan den gevallene, maar voor El Jacinto bovendien het teeken. dat zijn gevaarlijke carrière nu voor goed werd afgesloten. In de arena had de menigte hem langdurig toegejuicht, als de matador der matadors, die „zijn duizend" had verslagen! De autoriteiten huldigden hem later vorstelijk aan een feestmaal, waar men niet ophield ziin moed en ongeloofelijke bedrevenheid hemelhoog le prijzen. In optocht had men hem daarna naar zijn trein gebracht. En toen hij al lang alléén en op weg was naar Oranada. waar zijn Junnita en hun vijfjarig zoontje met het bericht zijner overwinning op hem zaten te wachten, kwam plotseling.... dat vreemde ptintilk-ro-verhaal hem onrust aanjagen. Een der arenaknechten had hem verteld, dat de gevallen stier, toen ze het kadaver wegsleepten, door stuiptrekkingen en gerochel bewees, nog niet dood te zijn Die mededeeling had Jacinto geweldig gehinderd! Of je had een stier behoorlijk gestoken, zondat hij morsdood was, óf het dier bleef doorvechten — er was géf-n tusschenwpg! Jacinto had den arena-knecht dan ook hij den kraag gegrepen en nadere bijzonderheden gevraagd — de elier was toch immers dood geweest? ~'t Is waar. sefior! I' dacht, dat hij dood was. het ptihliek dacht dat óók en wij eveneens. Maar hij was het niet, Ik heb hem zelf den dolkstoot achter den kop gegeven," zei de knecht trots. „Wit! Heb jij hem gepriemd? Was jij de pnntllleroT" vroeg Jacinto bijna woest. En de man was toen van schrik hard weggeloopen. Maar een bijgeloovfge vrees had daarop den matador bevangen, omdat zijn estocada door een puntlllero had moeten afttemaakt worden. Toen dc trein Oranada naderde, was E! Jacinto zijn kwade bui een beetje kwijt en langzamerhand weer in overwinnaarsstemming geraakt. Met zijn zoontje aan dc hand en een stralende, trotsehe Juanita aan zijn zijde, omstuwd door honderden enthousiaste stadsgenooten, bereikte hij zijn feestelijk versierde woning. En toen kwamen er dagen zóó vol ontvangsten, feestmaaltijden, recepties en fuiven, dat Jacinto die lamme geschiedenis glad vergeten was. Precies een weck later, toen El Jacinto 's avonds met zijn Juanlta In de kinderkamer kwam. waar de kleine jongen ln zijn bedje lag te slapen, was Jacinto daar uitgegleden. Dat kon iedereen overkomen! 't Had niets te beteekenen! Met een smak wae-stam levend begraven. Men is er niet in geslaagd de slachtoffers te bevrijden. — (Reuter). ---