Zenuwpijnen P SeeZAÊÜiERTJE¥t --- 486ste STAATSLOTERIJ. Trekking run l>in«dag 22 April. : 1 T.70 " ]'V3t#4 UW"! 13MB 13473 : . . . !ii»T? Hissi, IgSB4 i«907 16048 16088 17017 i '■ H I.' . . - --- Ernstig voorlbereid. zegt de heer Van Berkel lachend. De vorige week moest Van der Pol in misschien zie ik Sweering of De Leeuw wel." En het bleek goed gezien, want van Kra.-napolsky binnenging, zat daar Jan Sweering. ..Een partijtje. Jan'.1' vroe» de Rotterdammer. ~Top," zei Jan en even later klikten de biljartballen en waren de rivalen slaags. Van der Po! won (400—310 i. ..Maar dat zegt niets." merkt Van der Pol op. . Een echten wedstrijd spelen is zoo geheel anders en wedstrijdspelen, dat kan Jan Sweering. Hij kan ..klauwen' wanneer het noo- Den anderen dag heeft Van der Pol mer zijn vierhonderd bij elkaar en ook De Leeuw had nog een moyenne van 20 tegenstander .Maar voor de groote biljartsport werd nii veel later ontdekt. Want hij was reeds 18 jaar. toen hem gevraagd werd lid van ..De Maasstad' te worden Sindsdien ling van den heer Van Berkel en r.a het ste-klassespeler. Tot zijn 24e jaar is hij milie-omstandigheden het bijltje er bij neer om na 7 jaar. in November 1938. weer terug te keeren Direct maakte hij weer vorderingen en toen hij het vorige training weer op. Hij zal in Amsterdam Izyn beste beentje voorzetten, daarvan kan men verzekerd zijn. --- FEUILLETON. SUZANNE BEMOEIT ER ZICH MEE door A. HEPPLE. 22 Hfj begreep onmiddellijk, dat Teddy nu aan de geefster teruggegeven moest worden en daarom treuzelde hij zoo lang mogelijk, maar eindelijk was het noodlottige oogenblik toch aangebroken — met weerzin liet hij zich naaiden 6alon brengen. Hij stak juffrouw Primmer den Teddybeer toe — want gehoorzaamheid was door dreigementen in zijn kleine zieltje gebrand - er. tei ernstig: „Dank u wel. dat ik met uw Teddybeer heb mogen Juffrouw Primmer lachte tot ze c!e uitdrukking ln „Maar het is Jouw Teddybeer. William! Heelemaal van „Noem hem maar mee naar bed." En toen werd Juffrouw Primmer verrast door iets. Wa; haar nog nooit was overkomen: William sprong op haar toe. klauterde op haar schoot, sloeg zijn armen zoo stijf om haar hals, dat hij haar bijna smoorde en barstte in Niemand begreep, waarom hij huilde. Misschien was er een of andere vage herinnering in hem wakker geworden aan vroegere keeren. da: hij een stuk wollen speelgoed mee naar ned had genomen, heelemaal van hemzelf! Hoe hei zij. juffrouw Primmer moest William met betf en al raar bed brengen en Instoppen. Den volgenden morgen vond Aggie ze gedrieën in het bed van juffrouw Primmer: zi] aan den eenen kant. William aan den anderen en Teddv ln het mtd-ien. en sindsdien dag waren zij de beste maatjes. Zij maakten zeeën en eilanden In hun bord pap en pikten r> rozijnen Cf uit. Zij ontdekten ook. dat William grooten aanleg voor tuinwerk had en prachtige dingen kon presteeren met een speelgoedschopje en een gieter. . . ook met de dure tulpenbollen van den kolonel, maar dat was een vergis- I Na een paar dagen sprak niemand er meer over, dat :het scheen voor iedereen vanzelfsprekend, dat hij den heelen zomer zou blijven. In November — maar neen. dat zou op de geschiedenis vooruitloopen zijn. Door de komst van William was het echtpaar Cobh, dat zich voorloopig rustig hield, In de gedachten van juflrouw Primmer op den achtergrond geraakt. Zij scheen er ook minder aandacht door te hebben voor Suze en [Griff, want ze merkte niets. Misschien ook werd haar laandacht door nog iets anders in beslag genomen — dat ■ verondex.-telde Aggie ten minste. Eens op een avond — het stortregende — stond Suze in de keuken brood met melk en honing klaar "e maken ivoor William en te peinzen over Aggie en den majoor William was hij juffrouw Primmer en den kolonel in den gevraagd mee te doen, maar aangezien er maar óén tegeï-iet was wei eens wat stilletjes, ais zij allemaal weg waren, maar daar wa- nu eenmaal niets aan te doen; ieder op zijn beurt: Suze zou weer meedoen aan een Zij dacht net. dat William laai kwam voor zijn avondeten, toen zy zachtjes aan de achterdeur hoorde kloppen. Zij deed open en daar stond William, tot op zijn huid „William! Wat heb jij nou uitgevoerd, kind?" riep Suze. maar gelijk dat ze het vroeg, schoot het haar ln de gedachten, dat die deur met het groene, saaie gordijn er En dat hl»ek ook werkelijk het geval te zijn. Juffrouw Primmer bleek een tijdje geleden naar boven te zijn gegaan om lets van haar kamer ie halen en de kolonel, die met William ln den salon was achtergebleven en er nooit aan dacht, wat een angst het kind voor dat groene gordijn had, had hem naar de keuken gestuurd om te eten William had een oogenblik gewacht en was toen tot de ontdekking gekomen, dat hij zelf de voordeur open kon doen. waarop hij door den stroomenden regen op stap was gegaan om buitenom naar de keukendeur te wandelen. Door den regen en de duisternis was hij van [het pad afgeraakt en bij een vervallen zomerhuisje te land gekomen, dat achter in den tuin stond, te midden van struikgewas. Tot zoover was zijn verhaal eenvoudig tn openhartig, maat- toen Suze hem vroeg, hoe hij den weg terug naar de keukendeur gevonden had, begon hij ..Maar lieve schat," zei ze. terwijl ze hem op haar schoot nam en hem zijn doornatte kleeren begon uit te trekken, „wat scheelt er nu aan? Ben je ergens van ge- Wiiiiam sloeg rijn armen om haar hals en huilde nog rianter. Suze «as er nu van overtuigd, dat er iets gebeurd was, wat hein van streek had gemaakt, maar zij begreep, dat zij niets bereiken zou met verder vragen, dus wreef zij hem goed droog met een warmen handdoek en gaf hem „Kom," zei ze, toen hij weer heelemaal de oude leek. „vertel het tante Suze nou maar' Maar William schudde zijn hoofd — er was niets uit Pas toen hij zijn avondgebedje opzei, kwam er voor Suze eenig 'tcht in de duisternis: William vroeg altijd een heele rij zegeningen voor alle menschen. waar hij voor voelde, en vanavond voegde hij „de mevrouw ln het zomerhuisje" aan het gewone lijstje toe. „Wat voor mevrouw in het zomerhuisje." vroeg Suze Maar het geheim kwam niet nader tot zijn oplossing, want William schudde hardnekkig het hoofd ~Ik geloof dat je maar verhaaltjes verzint. William,' zei Suze streng, „er il heelemaal geen mevrouw in het zomerhuisje «n dat weet je best!" Williams lippen trilden alweer en de tranen sprongen opnieuw In 'ijn oogen „Tante Suze is stout" zei hij, „Je mag niet luisteren als ik tegen Onzen Lieven Heer spreek " Na zulk een berisping drong Suze maar liever niet verder aan. Ze stopte hem ln, toen hij in bed lag. maar toen ze de kamer uit wilde gaan. riep hij haar terug Hij lag te snikken met zijn hoofd in het kussen gedrukt Zrj was er nu zeker van, dat iets hem angst aangejaagd had Zij wikkelde hem in een deken, droeg hem naar beneden naar den salon, vertelde juffrouw Primmer, dat hij blijkbaar ergens van geschrokken was en vroeg, of ze hem een poosje op de sofa mocht leggen. ..Hm:'' bromde de kolonel. ..Dat is net de manier om hem in den grond te bederven!' Maar daar trok Suze zich niets van aan: ze wist wel, dat de kolonel het zoo erg niet meende ..Angst mag in een kinderleven niet voorkomen," zei ze, en liet William bij hen achter. De kolnnel en juffrouw Primmer speelden hun ingewikkelde spelletje patience uit en brachten hem toen weer naar bed Suze was intusschen naar de keuken teruggekeerd, had de groote stallantaarn uit de bijkeuken gehaald en aangestoken er. was er op uitgegaan om een onderzoek ter plaatse in te stellen. Toen ze buiten kwam was ze blij dat ze Griff's oude regenjas had aangetrokken, want de regen viel nog bij stroomen. .Zooiets moet nu natuurlijk net gebeuren op een avond, dat er geen man in huis is!" zei ze tot zichzelf, terwijl ze het donkere pad afliep dat naar het struikgewas voerde ..Je kunt een ouwen heer als den kolonel toch moeilijk vragen om er met zulk weer op uit te gaan, als er hoogstwaarschijnlijk toch niets te vinden is!" Of de kolonel, die nog flink en gehard was als een jong soldaat, het prettig zou hebben gevonden, te worden beschreven als een ouwe heer. die maar beter in zijn stoel in den salon kon blijven als er wat te beleven viel. daarover dacht Suze geen moment na Ze wenschte alleen maar, dat Griff en Simeon thuis geweest waren. Had William gesproken over een man in het zomerhuisje, dan zou zij stellig gewacht hebben, tot zij thuis kwamen, maar William had gesproken van een mevrouw — vermoedelijk een landloopster, want voor William was iedere vrouw een ..mevrouw" — en al dacht zij er niet aan. de vrouw in dit weer weg te jagen toch wilde zij weten, wat zij daar uitvoerde en waarom William. anders een toonbeeld van openhartigheid en waarheidsliefde zon vree.od bad gedaan en niets had willen zeggen. Zij It niel toestaan dat het kind bang gemaakt werd Dan had zij ook nog aan een andere verklaring gedacht: kon het soms Isabella Cobb zijn? Scharrelde die misschien rond. om te trachten juffrouw Primmer te spreken te krijgen en had dj William een schrik op het lijf gejaagd? Dat zou wel net iets voor haar zijn, dacht Suze nijdig, maar het zou toch wei vreemd zijn, als ze daar zoor. tenzij ze gedacht had, dat Suze ook naar die repetitie in het dorp was en de kust dus vrij. Ja. dat zou de oplossing wel zijn, dacht ze, terwijl zij nu het smalle paadje langs de seringen en de bessenstruiken volgde, dat naar het zomerhuisje voerde. Zou ze eigenlijk niet liever wachten? Ze was nu in ieder geval gewaarschuwd en kon er voor zorgen, dat Isabella juffrouw Primmer niet te spreken kreeg Maar het was niets voor Suze om nu nog om te keeren. ..Nee," zei ze tot zichzelf, „nu ik eenmaal zoover gekomen ben wil ik toch even zien. of het werkelijk Isabella is." Zij sloeg den laatsten hoek van het pad om en stond nu vlak voor het vervallen zomerhuisje Een deur had het niet. Voor de deuropening hing zoon zoogenaamd „echt Chineesch" gordijn van aan koord geregen kralen en stukjes bamboe Suze schoof dat gordijn opzij en liet het licht van haar lantaarn naar binnen schijnen De vloer en de bark waren bedekt met verdorde blaren en er hing een lucht van verrotting en verval Na enkele oogenblikken bleef haar lantaarn rusten op een donkere gestalte in den versten hoek Nog voor het licht op het witte, verschrikte gezicht viel, dat plotseling uit de duisternis opdook, had Suze al gezien, dat dit juffrouw Cobb niet was — die was groot en dik, en daar in dien hoek zat een slank, ineengedoken meisje met een doodelijk ontsteld, bleek gezicht en groote. verwilderde, donkere oogen --- GESPREK MET VAN DER POL. EEN BILJARTSPELER, DIE VAN WIELRENNEN HOUDT. En ook gaarne schaak speelt. ROTTERDAM. 22 April — Wanneer een aanvang nemen, is er een speler, die in bijzondere mate de aandacht op speler Van der Pol. Hij is de man van ■wien een Wiemers vertelde, dat hij de Maar wordt Van der Pol reeds deze week kampioen van Nederland.' Behaalt hij zijn eerste kampioenschap0 ..Daar is mets van te zeggen." vertelde de biljarder Pol. ..dij alles wat ik doe ben ik volkomen geconcentreerd. Zoo ook met het biljarten. Wanneer ik een partijtje ste coureur willen zijn. Heerlijk, dat moet ik mij dikwijls bedwingen om serieus Maar u ziet, nu hij chauffeur af is, kruipt het bloed toch waar het niet Van der Pol 'links) speelt ren partijtje schaak tegen zijn leermeester Van Berkel. --- Wietrijden. Veelzeggende zege van Derksen te Gent. THANS OP DEN GOEDEN WEG. ANTWERPEN' 2: April. — Derksen haakle Derksen zijn eerste zege uit zijn nog korte profloofiwan op Scherens en op Van Vliet, en dk geschiedde te Gent, de stad, waar de kleinste winterbaan maar, de lengte i-s zóó gering, dat tij king tot de grootere en groote wieier- En ondanks alles verloor Derksen den : wedloop regen Srtverens met slechts een halve lengte achterstand en dien tegen Derksen's papieren in de internationale sprintfoewegnng zijn met dezen prachtig-geluikten slag een stuik de hoogte in gle bekende een scheur ontstaan. den nieuwen ba 1.... --- Schaken. KAMPIOENSCHAP VAN RUSLAND. MOSKOU. 22 April