BIJ DE FRANSCHE RADICALEN GROEIT HET VERZET TEGEN DE VOLKSFRONT-POLITIEK. Doch wat wil men er voor in de plaats stellen? STERKE SYMPTOMEN VAN WREVEL. (Van onzen correspondent.) PARUS, April. — Een kort bericht, doch dat een diepe beteekenis heeft: het uitvoerend comité van de radicaal-socialistische partij, op Woensdag 21 April in vergadering byeen, heeft kennis genomen van de voorstellen vun enkele zijner leden, zoo spoedig mogelijk een bijeenkomst te beleggen, waaraan zouden moeten deelnemen het dagelijksch bestuur van genoemd comité, de besturen der radicaal-socialistische fracties uit Kamer en Senaat, alsmede de vertegenwoordigers der party in het gouvernement. Bij afwezigheid van den partijvoorzitter Daladier, die momenteel in Engeland vertoeft, is een beslissing over deze voorstellen tot na zijn terugkeer uitgesteld. Het is niet moeilijk, dit bericht te rnterpreteeren. Zonder cenigen twijfel zou het onderwerp der besprekingen in die bijeenkomst der kopstukken van de partij moeten vormen: een onderzoek van den algemeenen toestand en een behandeling van de kwestie, of in de huidige omstandigheden de radicaal-socialistische partij haar deelneming aan de regeering moet handhaven dan wel zich uit het Volksfront terugtrekken. Zoo lijkt dus eens te meer het probleem der radicale samenwerking met socialisten en communisten in het openbaar te zijn opgeworpen. Wel is waar mag dit feit nauwelijks sensationeel genoemd worden. Reeds sedert de zomermaanden van het vorige j.ar stellen de radicalen zich, gelijk bekend, vrijwel zonder onderbreking de gewetensvraag of zij lijdelijk kunnen blijven toezien bij de langzame ontwrichting van Frankrijks politieke en maatschappelijke instellingen. In haar hart beantwoordt de overgroote meerderheid die vraag ontkennend, maar de vrees voor sociale troebelen in geval van een regeeringscrlsis en de afkeer van een samengaan met rechtsche groepen hebben haar tot dusverre over haar gewetensbezwaren doen heenstappen. --- Gerechtvaardigde vrees. GERUIMEN tijd heeft de radicale partij gehoopt, dat alles vanzelf weer in het reine zou komen, dat een druk op het gouvernement voldoende zou zijn om het schip van Staat koers te doen houden en voor stranden te behoeden. Nu die hoop ijdel is gebleken, krijgt vooral de overhand het gevoel van angst, dat de radicalen mede aansprakelijk gesteld zullen worden voor de sedert een jaar aangerichte verwoestingen. Die, angst Is, het moet gezegd worden, volkomen gerechtvaardigd; de partij van Herrlot en Daladier draagt inderdaad een politieke verantwoordelijkheid, die nauwelijks met woorden is te omschrijven. De gebeurtenissen van den laatsten tijd hebben velen twijfelaars hun dwalingen doen beseffen. Zij beginnen thans in te zien hoe onder het bewind van het Volksfront-gouvernement — of liever gezegd van het almachtige ~ministerie der massa" — Frankrijk steeds verder afglijdt op den weg naar wanorde en extremistische dictatuur. De troebelen van Clichy lichtten een tipje op van den sluier der communistische agitatie: de koersbeweging ter beurze en de economische indexcijfers bewezen het echec der financieele en economische politiek: het willekeurig verbieden der vergaderingen van rechtsche partijen onthulde het extremistische streven naar een beknotting der burgerrechten; de sabotage van het werk op de tentoonstelling, de onafgebroken serie stakingen en de herhaalde inbreuken op de vrijheid van arbeid bewezen, dat de C.G.T. de pretentie heeft het openbare leven naar haar hand te zetten. Dit alles is, men mag wel zeggen, volkomen normaal en lag in de lijn der dingen. Alleen zij, die ziende blind geweest zijn, kunnen zich daarover verwonderen. Met zeer vele radicalen was dit helaas het geval. Thans vallen de schellen van de oogen. --- Groeiend verzet. ZAL dit onmiddellijke gevolgen hebben? Niemand vermag het te zeggen. Wel worden in en buiten de radicale partij krachtige pogingen in het werk gesteld, opda. zij haar onafhankelijkheid ten spoedigste herneme. Tijdens het jeugdcongres van Zondag IS April zijn dienaangaande woorden gesproken, die moeilijk kunnen worden misverstaan". Wanneer men figuren als die van den vroeg jren minister-president Albert Sarraut b.v. uitschakelt, dan was het eenstemmig Leitmotiv der gehouden redevoeringen de wensch tot emancipatie der radicale partij en het verzet tegen de politiek van de gebalde vuist, de Internationale en de vakvereenigingsdictatuur. lemand als Marchandeau, de radicale burgemeester van Reims, aarzelde niet, eenige dagen geleden een vernietigend requisitoir uit te spreken over de Volksfront-politiek. Terwijl in de geheele wereld, zclde hij, het economisch herstel belangrijke vorderingen heeft gemaakt, is in Frankrijk niet de minste of geringste verbetering zichtbaar. Ook hij kwam. na op de oorzaken van dit échec te hebben gewezen, tot de conclusie, dat zijn partij het Volksfront zonder aarzelen behoorde los te laten. Bovenal verdient echter de aandacht de brief, welken de oudalgemeen-secretaris der radicaalsocialistische partij. Eduard Pfeiffer, tot zijn vroegere vrienden heeft gericht. Men moet hierbij wel is waar in het oog houden, dat Pfeiffer zijn functie had neergelegd, juist omdat hij de aansluiting zijner partij bij het Volksfront niet kon goedkeuren. Hij is dus geen bekeerling. Desniettegenstaande is zijn brief merkwaardig genoeg, omdat daarin Juist de vrees en de bezorgdheid, die de radicalen ln het aangezicht der huidige gebeurtenissen ondervinden, zoo goed tot uitdrukking* worden gebracht. --- „De oogen geopend". Pfeiffer zegt 0.m.: ..Cllchy heeft u de oogen geopend. Toen een burgemeester een oproep tot het verwekken van ongeregeldheden heeft durven lanceeren. toen de sirenes van het stadhuis loeiden om de militanten op Ip roepen, zich op straat tegen de handhavers der orde te verzetten, hebt gij. evenals ik. ve'ontwairdiging in u voelen opkomen. Acht dagen later hebt gij gezien, dat een prefoct een vergadering der partij van Louis Maria verboden heeft. Toen hebt gij begrepen, dat uw beurt niet ver meer af was. Neen, gij kuut niet goedvinden, dat de communisten hun wil aan de rechtbanken opleggen, noch'dat zij trachten ze met bedreigingen te intimideeren. terwijl gij tijdens de Dreyfuszaak hebt gestreden om dat te voorkomen. Neen. gij kunt niet goedvinden, dat niet over wapenen beschikkende rechlsehe organisaties worden ontbonden, terwijl de communisten ongestraft hun leden van wapenen voorzien. Neen, gij kunt niet goedvinden, dat de revolutionnairen heer en meester op straat zijn en een ontwapende politie tegenover zich vinden. Dit is het wat gij allen denkt. Dit id het, wat velen onder u ln artikelen schrijven, maar het is niet voldoende het te zeggen of te schrijven: het is niet meer voldoende te remmen; gij moet nu den moed hebben met de communisten te breken. Gij aarzelt, want gij schrikt terug voor het vooruitzicht eener algemeene staking, maar de gebeurtenissen te Lyon hebben bewezen, dat een krachtige overheid binnen 24 uur zoon staking meester kan zijn. Wanneer gij daarentegen de communisten langzamerhand de uitvoerende macht laat ondermijnen, wanneer gij hen openlijk een nieuw complot tegen de veiligheid van den Staat laat voorbereiden, dan zal het te laat zijn en zult gij mede tot de slachtoffers behooren." --- Maar wat dàn? TN radicale kringen heeft deze brief, naar *■ men zich denken kan, nogal eenige opschudding verwekt. De duidelijkste reactie was echter deze: „Wanneer wij met het Volksfront breken, wat dan? Met wie kunnen wij een nieuwe regeeringsmeerderheid vormen?" Hier ligt inderdaad een groote moeilijkheid. Terwijl leden van het centrum, Flandin en Paul Reynaud met name, herhaalde malen op nauwelijks bedekte wijze de radicalen tot een aamenwerking hebben uitgenoodigd. is men bij rechtsch veel minder toeschietelijk. En toch zou een soort van nationale unie, gaande van Marin tot en met de neo-socialisten van Paul Boncour en Frossard nauwelijks voldoende zijn, om het Marxistische blok van socialisten en communisten, dat zich dan in de oppositie zou bevinden, in toom te houden. Vermelding verdient in dit verband, dat Jacques Doriot, leider van den Parti Populaire Francais en bestrijder van het Volksfront bij uitnemendheid, op een desbetreffende tot hem gerichte vraag uitdrukkelijk geantwoord heeft, dat hij tot een politiek aceoord met de radicalen bereid is „omdat het er thans vooral om gaat, alle voorstanders van vrijheid te vereenigen tegen de zich aandienende dictatuur van links". (Nadruk verboden.) --- EEN SAAIE REIS VOOR DE „PRESIDENT ROOSEVELT". Ten einde raad knipte de scheepsbarbier het baar van zijn assistent.... PLYMOUTH. 25 April. — Het Amerikaansche stoomschip „President Roosevelt" is Zaterdag hier aangekomen met slechts negen passagiers aan boord, als gevolg van de staking der Amerikaansche havenarbeiders, waardoor het schip 48 uur werd opgehouden. Ongeveer 250 passagiers werden toen overgebracht naar de „Berengaria". De bemanning van 200 koppen had tijdem de reis weini? te doen. daar bijna aHe hutten leeg waren. Toen het schip te Plymouth aankwam, was de barbier bezig het haar van zijn assistent te knippen, want klanten waren er niet. (Daily Tel. Service) --- DUITSCHE MOTORBEZITTERS MOETEN ZICH MELDEN. BERLIJN, 25 April. — Minister-president generaal Goering heeft een verordening afgekondigd, waarbij alle bezitters van zoowel vaste als beweegbare motoren zich bij de politie moeten laten inschrijven om van de noodige brandstof verzekerd te kunnen zijn. ( Havas.) --- Lily Rouw meest er in „Py gmalion” --- LONDEN ONTDEKT DE SLORDIGHEID VAN ZIJN TAXICHAUFFEURS. Vakblad doet een beroep op zijn lezers. MAAR - ZAL HET HELPEN? LONDEN. 25 April (Eigen tel >. — In gen der groote wereldsteden zien de taxichauffr urs er zoo armzalig uit als in Londen. Van een keurige uniformjas of -pet is geen sprake. De een draagt een pet, de ander een bolhoed, de derde laat den wind door zijn ongedekte lokken spelen. De een draagt een winterjas, de ander een trui onder het colbert. Londenaars letten er al lang niet meer op. maar een vreemdeling neemt aanstoot aan die er haveloos uitziende chauffeurs, die inderdaad geen reclame zijn voor de hoofdstad van het Britsche rijk. Het orgaan van den bond van taxichauffeurs heeft nu de kwestie der chauffeurskleeding op het tapijt gebracht naar aanleiding van de opmerking van een Londensch magistraat, die zeide, dat het uiterlijk van een taxichauffeur, die voor hem verschenen was, „nauwelijks inspireerend" werkte. Honderden chauffeurs, schrijft het blad, besteden niet de minste aandacht aan hun persoonlijk voorkomen, en het doet vervolgens een beroep op zijn lezers om, nu de kroningsfeesten zooveel vreemdelingen naar Londen brengen, er voor te zorgen, dat zij er behoorlijk uitzien. Of het zal helpen? De Londensche taxichauffeur bestuurt zijn auto meestal uitstekend. In de uitgestrekte wereldstad kent hij den weg op zijn duimpje en hij zal nooit een straatje omrijden als hij langs een anderen weg er vlugger kan komen. Maar zijn uiterlijk heeft hem blijkbaar nooit geïnteresseerd, en omdat tal van taxi's aan particuliere chauffeurs behooren, die met hun eigen wagen hun kost ophalen, is van uniform tot dusver geen sprake geweest. Als de grootere maatschappijen maar het voorbeeld gaven, zouden de kleine misschien volgen. --- GARBO, DE DAGVAARDING EN DE DEURWAARDER. Oftewel: de onaangename zijde van een stoplicht. LOS ANGELES., 25 April. — Tegen Greta Garbo heeft een zekere Fitzpatrlck een civiel proces aanhangig gemaakt. Fitzpatrick treedt als gemachtigde op van den leider der voormalige Trianon Filmgesellschaft te Berlijn. David Schretter, die beweert Greta Gaibo In 1924 tienduizend dollar te hebben geleend. De eisch is ingediend om terugbetaling van dit geld te verkrijgen. De deurwaarder, wien was opgedragen de Zweedsche. bekend om haar menschenschuwheid. de dagvaarding ter hande te stellen, heeft heel wat moeite gehad voor hij daarin geslaagd was. Drie weken heeft hij vruchteloos getracht haar thuis te treffen of te spreken te krijgen. Het had er dus allen schijn van, dat hij op zoon manier nooit zijn doel zou bereiken. Daarom bedacht hij een list. De deurwaarder stelde zich bij een verkeerslicht op en — het geluk was met hem — toen de filmactrice in haar wagen kwam aanrijden, was zij gedwongen voor het roode licht te stoppen. De deurwaarder sprong kwiek op de treeplank van den wagen en wierp Greta de dagvaarding ln den schoot. — (I'nited Press). --- DEVENTER HEEFT EEN NIEUWEN KAMPIOEN Een aschpunt van tien centimeter.... In Amsterdam hoopte men ... helaas, hij is nèt gebroken. DE ROOKDUIVEL VLIEGT ROND. p\K Jacht op de lanjrste asch pont Is eropend. Het belooft een titanenstrijd te norden, ren zegetocht tan in rook tervlogen, dnrh met teederc behoi ilzaamhcld irekopsterde en In stand gehouden asehslcanii. Van stad tot stad. ran dorp tot dorp > lletrt de rooktlnhel en velt record na record en liet zal niet lang meer duren ol duizenden In den lande znllen In spanning de radloi rrslagen volgen tan rook wedstrijden en een zucht vnn telenrslelling zal dan voor ontelbare luidsprekers klinken, wanneer de aschpunt, die de aller-, allergrootste beloofde te worden, tot een trieste grijze «lek Ineenvalt op de pantalon van den aanstaanden kampioen..... Van 's-Hertogenbosch begon de victorie en de aschpunt van vier centimeter werd met bewondering aangstaard door ooggetuigen, krantenlezers en bioscoopbezoekers. Vier centimeter asch! Hoe kon het bestaan? Vier centimeter? Het mochl wat. meldde Gouda, wij hebben een rooker. die een aschzull van acht centimeter heeft geproduceerd! Acht centimelrr! Gouda heeft Den Bosch geklopt en het record Is maar eventjes met vier centimeter verbeterd! Gouda fulcbte en Inderdaad.... Gouda kón Juichen. Maar er waren kapers op de kust. Dat fantastische record van Gouda, was dat wel zoo fantastisch? Zou daar heusch niels meer aan te verbeteren zijn? Komaan, zeiden de ridders van de aschpunt, wij zullen zien. En zij staken vol (roeden moed den brand In hun sigaar en bliezen zichtbaar genietend du me rookspiraaltjes uit. Voorzichtig, want zij hadden geen haast en asch is teer. Rook kringelde boven Nederland, rook van tallooze sigaren, dikke en dunne, lichte en zware, dure en goedkoope. maar ln ieder geval van lange sigaren, want waar moet anders de lange aschpunt vandaan komen? --- In Amsterdam? NEDERLAND rookte en wachtte In spanning op het bericht, dat het nieuwe record zou melden. Wie. waar. hoe lang? Daar klonk Zondagavond eet. opgewonden damesstem via de telefoon In ons oor: ..Komt tl gauw. want er Is bier een meneer met een aschpunt aan zijn sigaar van acht centimeter!" Hoera! Amsterdam ging het record breken! Het gaat toch ook niet aan. dat Je Amsterdamsche rookers het niet tegen de ..anderen" zouden kunnen bolwerken! WIJ holden naar het opgegeven adres en helden aan bij den heer Koster. Spulstraat 129. ten prooi aan een hevige opwinding. Want dat werd niet gering, dat nieuwe Amsterdamsche record! Met uitgestrekte hand en met een felicitatie reeds op de lippen, gingen wij binnen. Maar het gezicht van den heer Koster deed ons het ergste vreezen. ..Hij is toch niet....", waagden wij verschrikt. De heer Koster knikte, „ü bent te laat. HIJ is nèt gebroken. Acht centimeter was-le! 't Is éèuwig zonde". En de heer Koster haalt den aschbak er bij en wij aanschouwen in stomme berusting het overblijfsel van wat nog geen drie minuten geleden een kloeke aschpunt van ruim acht centimeter was Maar de heer Koster blijkt een goed verliezer. Hij draagt zijn teleurstelling met mannenmoed en hij wijst ons trots op hel minimale peukje, dat nog niet lot asch was vergaan. „De sigaar was te kort. hè? Ik kon hem niet langer vasthouden zonder mijn vingers te branden". Wij verlaten den man, die Amsterdam nieuwen roem had kunnen brengen en wenschen hem sterkte bij de volgende poging en raden hem aan. dan een langere sigaar te nemen. Dit is nog „slechts" een aschpunt van vier centimeter.... hoe angstig moet dan vel het aczirht zijn geweest van den Deventenanrl --- LILY BOUWMEESTER NAAR HOLLYWOOD? De actrice heeft uit Amerika een aanbieding gekregen. NOG GEEN BESLISSING GENOMEN. (Van onzen correspondent L ROTTERDAM, 26 April. .- Lily Bouwmeester heeft, ten gevolge van het succes van liaar vertolking in de film. «lic tlr. Ludwig Berger van Sliaw's „Pygmalion" vervaardigde, een aanbieding van de Paramount gekregen om naar Hollywood te komen ten einde daar te filmen. Er gingen geruchten, «lat Lil? Bouwmeester naar Hollywood zou gaan en toen wy haar vroegen of deze geruchten op eenigen grond van waarheid berustten, kregen we ten antwoord: zoo ver is het nog lang niet. De Paramount heeft me wel gevraagd.... Het zit eigenlijk zoo: toen Pygmalion pas uit was. vertelde de vertegenwoordiger van de Paramount me dat hij foto's en critieken van mij naar Amerika had gestuurd. ..Dank •J wel meneer." zei ik, maar men bracht me aan het verstand, dat ik daar heelemaal niet dankbaar voor hoefde te zijn. Het was nu eenmaal de plicht van de heeren om In Europa naar nieuwe krachten uit te zien. De foto's zouden dan naar Amerika gaan en als ze er daar wat in zagen, zou ik er wel meer van hooren. Eerlijk gezegd, dacht ik daar geen oogenblik aan. Een tijdje later, dat is nu al weer een poosje geleden, kreeg ik een telefoontje of ik in Amsterdam wilde komen, want meneer Fawley van de Paramount was uit Amerika gekomen en nu wilde hij van Parijs naar Amsterdam komen om Pygmalion te zien en met mij kennis te maken. — Dank u wel, meneer", heb ik gezegd, nel als een kind. dat een koekje krijgt. Het was te onwezenlijk en wat later kwam. eigenlijk nog meer. Mijnheer Fawley was zeer me! de film Ingenomen en hij vroeg of ik niet In Hollywood wilde komen filmen. Het duizelde me en zoo Ineens beslissen ging toch ook r.iet. Eerst moest ik er met mijn man eens «ver praten, we moesten toch samen eens teruege overleggen wat we moesten doen. We zijn dan met de Paramount overeengekomen, dat er een proeffilmpje van me zou worden gemaakt, met kleine scènes, die ikzelf mocht kiezen. Een humoristische scène, een tragische, een liedje en een dansje.... Ja, ook een dansje. Ik heb me vroeger altijd erg voor dansen geïnteresseerd, ballet en tapdans, maar ik heb er de laatste jaren niets meer aan gedaan. Als de spieren weer wat losser worden zal dat ook wel gaan. De scènes moeten ln het Engelsen worden vertaald en dan moet ik ze spelen. Of er nu werkelijk iets van al die plannen zal komen? Wie weet het? Ik ben eerlijk gezegd al erg blij. dat ik met Pygmalion heb bereikt, dat ik in Hollywood ben opgevallen. Ik zei nog tegen meneer Fawley: maar hebben ze mij nu noodig in Hollywood, met al die bjauties en die sterren? Zou ik daar niet heelemaal in de massa verdwijnen? Maar het antwoord luidde, dat de tijd van de beautivs voorbij is. Die blijven nog in de show-films, maar Amerik» wil nieuwe speelfilms met Jonge, liefst Europeesche talenten. In ieder geval, mijn man en ik hebben nog geen beslissing genomen. Als het doorgaat is het toch pas voor het volgende Jaar. En als er van al die plannen niets komt, dan heb ik toch voor mezelf de groote voldoening, dat mijn werk tot zelfs in Amerika zoo groote waardeering heeft gevonden." --- Communistische partij verboden in kanton Neuchatel. BERN, 25 April. — Eett.volksstemming in het kanton Neuchatel heeft met groote meerderheid het verbod van communistische of revolutlonnalre organisaties bekrachtigd. (Havas.) --- Nieuwe sensatie. \TO(i zijn wij niet irehrel bekomen van de opwinding, als onze correspondent uit De«enter niet liet sensatlnneele bericht komt, dat daar de heer J. Nentoboom tijdens een rookwedstrijd kans heeft eezlen een aschpnnt aan zijn sigaar te rooken van niet minder das flen centimeter, zesge en srhrljve tien centimeter! Het record van den Gouwenaar U tóch gebroken en eigenlijk zijn we nu blij, dat de heer Koster door overmacht moest opgeven, want hij zou niet erg lang het genoegen hebben ge smaakt, kampioen te zijn Deventer heeft het record binnen zijn muren gehaald en het ziet er niet naar uit. dat het daar weer gauw uit zal moeten. Want die Deventenaren schijnen op rookgebied hun mannetje te staan. Dat bewijst niet alleen deze enorme aschkolom Er werd ook in andere onderdeelen strijd gevoerd op de sigaar. Daar ging het er bijvoorbeeld om. in zoo kort mogelijken tijd een sigaar ..om zeep" te helpen. Van de vijf en dertig deelnemers slaagde de heer Kedde er ln, den eerepalm weg te dragen door een vrij pootige sigaar ln vier en een halve minuut ln rook te doen vervliegen. In tegenstelling mei deze prestatie wist de heer Wezenberg het nummer ..Langzaam rooken" te winnen door precies twee uur le doen over dezelfde soort sigaar als die van den heer Kedde. Deventer heeft dus nu hei asch-record In handen. Er zijn nog rookers en.... sigaren genoeg. O p. mannen, ten strijde! Wie stoot den heer Neuteboom van zijn aschpunt-troon? Tien centimeter! Brrrrr. het zal niet gemakkelijk zijn! --- Een ideale repetitie. NU had alles veel meer van een tooneelvoorstelling. van een pretje. De juichenden, die voor het paleis het vertrek bijwoonden, hadden nu de baan vrij. Zij raceden naar het andere einde van het St. James's Park. terwijl de stoet ln matig tempo den langeren weg naar Whitehall aflegde en kwamen op tijd op Parllament Square aan. om daar den optocht nogmaals te zien. Er stonden wel veel menschen. maar er was toch plaats genoeg En waarvoor diende de tribunes, die gereedstaan voor de duur-betalen len ? Toch zeker om er nu op te gaan zitten en net te zien wat de menschen zullen zien. die een paar honderd gulden voor een plaats moesten neerleggen. Zij. die vroeg lijn opgestaan, hebben dan ook geen spijt gehad van hun ochtendritje. Het «veer kon niet beter zijn. Als het zoo op den kroningsdar ls. kan iedereen zich in de handen wrijven. En de repetitie zelf? Alles liep op rolletjes en de autoriteiten vonden het niet noodig het spelletje nog eens over te doen. Zoo heeft Londen het prachtige schouwspel gehad van een stoet van leege koetsen, die toch zóó mooi waren, met de fiere paarden er voor, de postiljons er om heen en het escorte van garderegimenten. --- LONDEN OEFENT ZICH IN JUICHEN. De kroningsstoet was nu „net echt”. (Van onzen correspondent.) LONDEN, 25 April. — .Juichen alsjeblieft!" riepen agenten door de luidsprekers op een politie-auto, die lang 9 de menigte reed. „Wij willen de paarden wennen aan het lawaai". En zoo trok heden in den vroegen morgen de „kroningsstoet" door Londen, toegejuicht door talrijke belangstellenden, die er hun nachtrust of in ieder geval een deel er van voor hadden opgeofferd, om deze repetitie bij te wonen, en die zich nu schor schreeuwden. Het was net echt. Het goud der koetsen en uniformen, de glimmende kurassen van de garde te paard blonken in de morgenzon, die het kleurig tooneel in rossigen schijn buide. De muziekcorpsen speelden in den stoet. Het was alles zooals het zijn zal op dien kroningsdag, die nu niet ver meer is. De geheele stoet trok op naar de Westminster Abbey en trok weer terug naar het Buckingham Palace, zooals ook op den kroningsdag zal geschieden. Alleen werd nu een veel kortere route gevolgd. Want in hoofdzaak ging het er om, de regelingen te treffen bij het af- en aanrijden, hij de vorming van den stoet, vooral in de omgeving van de Abbey. als de koetsen tijdelijk In Dean's Yard. het stille plein onder de schaduw van de abdijtorens zullen worden geborgen. Het publiek. cfiit met extra-treinen uit de voorsteden was aangekomen of den nach'. in Londen had doorgebracht en zich bij het ochtendgloren naar de punten had begeven, waar de stoet passeeren ;ou. kon zich dus uitstekend een indruk vormen van wat de kroningsstoet zal zijn. ook al waren de koetsen leeg en ontbrak de geladen spanning van een werkelijken kroningsdag. Een tribune bij Buckingham Palace werd door een begin van brand aangetast toen de menigte de repetitie van den kroningsoptocht naar de Westminster Abdij gadesloeg. Een politieman greep onmiddellijk in: hij klom op het dak en smoorde het vuur in de kiem. --- HET LEEK WEL WINTER Maar de natuur is geen dag achterop. DIT is geen prettig voorjaar geweest. De zoete Meimaand staat nu voor de deur en wij hebben nog geen lentedag gehad. Het valt allemaal in het water, de eerste bloeiende bongerds niet minder dan de errste twee bollendagen. En zij, die beweerden: Ik ben gisteren de lente wezen ontdekken, praatten maar wat. De lente Is onmerkbaar verschenen en welhaast even stilletjes aan het verdwijnen. Boom en heester werden groen, maar het was bij lange geen uitbundige weelde. Het leek meer op het zachtkens groen worden van een veel gebruikt parapluicbekleedsel Maar gisteren in het duinterrein tusschen Vogelenzang en Zandvoort heb ik toch met eigen oogen gezien, dat de natuur wel degelijk haar gang is gegaan. De Meimaand zal haar niet verrassen. Eerder zal zü het ons doen. Want alles staat nu te wachten op den eersten warmen dag. om dan met een geweldige vaart in het oog te spring?n. Nog nooit is het groen zoo frisch geweest als het gieteren, op dien naren, bonden, nattigen Aprildag, was. En geen bloempje, geen bloesempje, geen teer, pril, eerste blaadje trok zich iets van het gure weer aan. Zij bloeiden en groeiden alsof er geen kou aan de lucht was. Als paarse eilanden in een zandzee lagen overal plokken duinviooltjes op den grond, de bloeiende kruipwilgjee verguldden menige del en schier overal was een tapijt gespreid van witte muursterretjes en rose hondsdraf. Hoe frisch was dat alles. De voortdurende regens hebben het waterleidingduin tot een groote actie aangezet. Op plekken, waar •het anders, zelfs in April, dor en droog lijkt, had het water thans kleine wonderen gedaan. Wegen, midden door het fraaiste duin, die men blijkbaar pas heeft aangelegd — waarom overigens al die kunstmatige paden, die niemand begeert?! waren heusche groene banen geworden. Er stond zooveel gras en zooveel pijpekruid en ander groenvoer op. dat het eigenlijk jammer !s, dat er zoo weinig gegadigden voor deze rijke tafel zijn. Het wild konijntje, dat toch heek-maal past in dit landschap, is hier een zeldzaamheid. Naar ik vernam, wordt het met alle middelen en het geheele jaar door vervolgd. De opzichters hebben zelfs vergunning gekregen, om ook het andere wild. dat hun niet aanstaat, te dooden. Vandaar dus. dat de wandelaar hier zoo weinig dieren ziet. Het maakt dit duin, dat waarlijk rijk kon wezen, armoedig. Men moet het doen met de vogels, met den wulp en een enkelen fazantenroep. B.ide zijn overigens best waard, dat men naar hen luistert en dat men stilstaat om het silhouet van zoon regenfluiter bovenop een duintop te bewonderen, maar men wil toch ook wel eens een stuk loopend wild zien. Wild zijn ook de woerden, die op het stille water in de stijve, rechtlijnige kanaaltjes de wacht houden. Dan zit toch zeker het wijfje tusschen de duindoorns op eieren. Een prettige wetenschap. Ook de wilde eend stoort zich niet aan deze koude Ifnte, die wij, met den kraag op en de handen diep in de zakken van het voorjaarsjaeje. nauwelijks verdragen. Hopelijk schijnt de zon als de kuikens uitkomen, want dan moet er levend voer zijn De kieften op de duinweitjes hebben eveneens bebroede eieren. Dat is best aan den kievitman te bespeuren. Zoo fel als die ons te gemoet kwam. Het leek wel midden Mei. En het is pas drie weken in April. Toch staat de Meidoorn al op bloeien en is de Vlier al evenver heen. U zult het niet gelooven. maar u ia gisteren de stad niet uit geweest. Moeder natuurs kinderen vinden het blijkbaar niet koud. en die nattigheid bevalt hun best. Natuurlijke waterloopjes, die ln dit gefatsoeneerde duin anders al lang verdwenen waren, zijn er nu nog, en hun frissche. groene boorden toonen. hoe dankbaar planten zijn voor. vocht. Tusschen al dat voorjaarsgrocisel zult gij najnarsverschljningen vinden. En ook zij zijn hot bewijs, dat de natuur rustig voortgaat. De voortdurende nattigheid heeft deze sperlfieken voorjaar szwam 'n beetje geholpen. Op vele plekken ln dit duin steken thans de zeer eetbare Morleljes haar gegroefde kegels omhoog. De lente is inderdaad ver gevorderd met haar taak. Wie Üiane naar de kleuren van een duinbosch kijkt, ziet zoon overvloed van licht, nieuw groen, dat de ever greens, de kruinen der oude grove dennen welhaast duistere plekken zijn. Het leek wel winter gisteren, maar de natuur is geen dag achterop. Thans Is het de tijd om het duin in te trekken, als men van de snel passeerende lente nog iets wil zien. Het kan nog net. Aanstonds, zoodra het weer maar even omslaat, bij de eerste warme zonnestralen, na éen dag van mildheid en dikke Meiregendroppels, breekt de zomer los. Dat zal inderdaad met grooten spoed gebeuren. De atmosfeer ls geladen, de koele, natte maand April heeft een geweldige spanning opgehoopt in bast. twijg en knop. Nog nimmer was het duin zoo krachtig als thans, nu geen wandelaar zich buiten waagt. Ten onrechte trouwens, ook al is het hem te guur en te nat. --- TOOVERFEEST OP WINDSOR CASTLE. De prinsesjes mochten laat opblijven. LONDEN, 25 April. — Welk een verrassing was het voor de Engelsche prinsesjes Elizabeth en Margaret Rose. toen gisteravond haar vader en moeder haar vertelden, dat zij mochten opblijven voor de avondpartij, welke de koning en koningin aan hun gasten aanboden, die het weekend met hunne majesteiten op het kasteel Windsor doorbrachten. Er was dan ook wel een bijzondere reden voor dit laat opblijven, want de leden van de Club van Amateur Goochelaars, de „Magie Circle", die het tegen de beroepstoovenaars waarlijk kunnen opnemen, hadden aangeboden, het koninklijk gezelschap te komen vermaken. Na het diner, waarbij o.a. de afgetreden gouverneur-generaal van Zuld-Afrika, graaf Clarendon en gravin Clarendon aanzaten, en de schotels werden opgediend in het befaamde gouden servies, vereenlgde het gezelschap zich in den groenen salon, waar de prinsesjes zich bij de gasten voegden. Ook koningin Mary en de hertog en hertogin van Kent waren aanwezig. Bijna anderhalf uur duurden de goocheltoeren, waarmede hunne majesteiten en de gasten zich ten zeerste amuseerden. Maar het meeste plezier hadden toch de twee prinsesjes. De aanwezigheid van het koninklijk echtpaar op het kasteel heeft velen naar Wlndsor gelokt; hedenmiddag werden de tuinen van het kasteel, die voor het publiek waren opengesteld en waar twee militaire muziekcorpsen om beurten speelden, door bijna dertig duizend personen bezocht, een recordcijfer. Toen de koning en koningin, koningin Mary en da beide prinsesjes zich voor een venster der koninklijke appartementen vertoonden, ging er een gejuich op, dat verscheidene minuten aanhield en dat bijna een kilometer ver In de stad kon worden gehoord. Vanmorgen heeft de koninklijke familie, in wier gezelschap zich lord en lady Baden Powell en de aartsbisschop van Canterbury bevonden, bijna duizend boy-scouts geïnspecteerd, die naar Windsor waren gekomen om er deel te nemen aan den jaarlljkschen padvinderskerkdienst ln de St. Georgeskapel. --- DUITSCH LEGERVLIEGTUIG NEERGESTORT. BERLIJN, 25 April. — Tijdens een oefenvlucht Is een militair vliegtuig hedenmiddag om 4 uur nabij Werder neergestort. De Inzittenden zijn om het leven gekomen. De autoriteiten weigeren het aantal bekend te maken. ---