„Buiten rijden” van leerlingen. — Een gansche school onder leiding van een vrouwelijken en een mannelijken pikeur in ~Rotten Row". --- ZOOVEEL MOGELIJK PLEZIER IN PAARDRIJDEN Doel van Engelsch systeem van lesgeven. DE CAVALERIE VAN „ROTTEN ROW”. Engelands jeugd vult de maneges op een leeftijd, wanneer haar jaargenooten elders nog niet alleen de straat mogen oversteken. (Van onzen correspondent.) LONDEN. 15 Jan. — Rijders in Rotten Row ! Dat zijn Londenaars, op manege-paarden. Want het rijpaard uit den particulieren stal bestaat vrijwel niet meer in Engelands hoofdstad. Zoo nu en dan ziet men nog een viervoeter met veel bloed, in aristocratische „robe" en met nog onversleten gangen. Maar dat is een der weinige rijpaarden uit de Koninklijke stallen of uit die der bereden militaire afdcclingen, welker kazernes onmiddellijk aan Hyde Park grenzen. Neen, Rotten Row is allang niet meer de verzamelplaats van een jeunesse dorée, die paard reed, omdat men van het paard hield, dan wel deed alsof, aangezien de mode en de opvoeding zulks elschten. De echte paardenliefhebber blijft niet in Londen, zooals ook de echte Amsterdamsche liefhebber van paardrijden niet in de hoofdstad blijft, hoewel Rotten Row- veel meer biedt dan het Vondelpark. ltotten Row is de buiten-rijbaan geworden der Londenscb.6 maneges, die door haar stalknechts, op bestelling, de viervoeters — men gelieve slechts gewicht en gewenscht paardentype op te geven — naar een afgesproken plaats bij een steenen „opstapje" in Hyde Park laten brengen. Indien men daarbij bedenkt, dat geen dezer paarden ook maar een oor beweegt wanneer men ze door Londens grootste verkeersknoopeu rijdt, is het gemakkelijk na te gaan, van welke kwaliteit de „mounts" zijn van Rotten Row. --- De „Mews” van West- Londen. Om Hyde Park liggen de maneges, of beter, riding schools, als paddenstoelen opeengehoopt. En dit wordt vergemakkelijkt door het feit, dat elke belangrijke straat in het Westen van Londen een of meer zijstraten bezit waarin de patriciërs van weleer hun stallen hadden gevestigd. Deze zijstraten hebben dezelfde namen als de hoofdstraten, doch vermeldden daarbij het woord „Mews". dat niet anders dan stallen beteekent. Deze „Mews" uit Londens Westerkwartier zijn. voorzoover ze niet voor paardenstallen gebruikt worden, ingericht voor het stallen van de meerdere paardenkrachten, w-elke in den modernen auto verborgen zijn, en die men onverzorgd en zonder voer in de Mews kan laten staan, totdat men daarvoor tijd of gelegenheid heeft. Er zijn twee dingen, welke elke directie van een Londensche riding school op den voorgrond stelt: zoo spoedig mogelijk, liefst onmiddellijk, buiten in het park rijden, alleen of in groepen en vervolgens enkele lessen in een manege — die altijd dieper in de hoofdstad gelogen is — welke uitsluitend individueel worden gegeven, omdat men tegen klassikaal binnenrijden gekant is. Om eens meer van de Engeische riding school methoden te weten te komen, hebben we ons naar een riding school met groote clientèle begeven aan den rand van llyde Park. Een allercharmantst heer begroette ons. ~0t het voor meneer zelf was?" werd ons dadelijk gevraagd. Een ietwat vreemde vraag, omdat een Hollander gewend is aan „zooveel lessen a raison van zooveel". Doch het was blijkbaar meer als een introductie van een aangename conversatie bedoeld, want op het gedrukte prospectus stond zeer duidelijk: Werkdagen: eersta uur 7/6, 's Zondags 10/6 (ongeveer f 4.75). Rijlessen (vooruit te betalen) 12 lessen voor 6 guineas — ongeveer f 4.75 per les — kinderen onder de 12 jaar 5 guineas. Springlessen 12/6 per les. Dat eerste uur — volgende uren bestaan waarschijnlijk niet in Rotten Row. omdat men dan reeds de wanhoop nabij is — is bedoeld voor gewoon rijden in llyde Park. en is niet als les te beschouwen. Wenscht men een pikeur, of voor de dames, een vrouwelijke pikeur, als hulp in den nood. dan wordt daarvoor een klein bedrag extra berekend. --- „Echte” paarden. „Ik ben sterk tegen veel lessen in een manege," aldus onze Hyde Park instructeur. Paarden loopen in de manege als machines, buiten zijn het pas „echte" paarden. Een verklaring, die we gaarne aanvaardden, maar die wel eenigszius op onzen lachlust werkte, gezien de kwaliteit van deze „echte" paardeu. Want ook in de Row zijn het gemakkelijke vervoermiddelen. En dat is aan den eenen kant maar goed ook. want, indien men zoover gaat als hier, dat men onmiddellijk leerlingen buiten laat rijden, moeten de paarden wel zóó mak zijn, dat de leerling niet zijn zelfvertrouwen kan verliezen. „Ik beschouw manegerijdon alleen nuttig om den leerlingen meer zelfvertrouwen te geven," vervolgde onze instructeur. Inderdaad zelfvertrouwen is een der voornaamste eigenschappen, die een instructeur een leerling kan bijbrengen. „Op- en afstijgen beoefenen we in de nabijheid der stallen in de Mews. Indertijd had ik de beschikking over een houten paard, en dat is ideaal voor zulke oefeningen, omdat een houten paard onder de bedrijven door niet wegloopt en.... ook geen voer kost! Hij had werkelijk some sense of humour deze Hyde Park-instructeur. Het geheele Engeische systeem is er op berekend de leerlingen mogelijk pleizier in het rijden te doen krijgen zonder dat men zich veel moeite getroost, om hun werkelijk te lecren „rijden". We gelooven, dat dit een goed systeem is, want hoe weinig leerlingen, ook in ons land, komen aan het werkelijke „rijden" toe. Het zich zoo aangenaam mogelijk laten „vervoeren" door een paard. Ziedaar het hoofdbeginsel der Engeische riding schools. Een systeem dat ouderen niet veel baat, maar voor de jongere garde prachtige resultaten oplevert. --- Zoo jong mogelijk. Er is vermoedelijk geen land ter wereld, waar men de jeugd, op zoo jougen leeftijd reeds, in den zadel plaatst. Voor de kleinste en jongste leerlingen zijn altijd genoeg pony's beschikbaar, die uiterst laag draven en even gemakkelijk galoppeeren. Zoo krijgt het jonge goedje er snel pleizier in en het is wonderbaarlijk, zoo spoedig het zich op een paardenrug thuisgevoelt. „Begin zoo jong mogelijk". Dal is het tweede devies der riding schools, en ook daarin hebben ze gelijk. Indien men zich eerst maar volkomen op zijn gemak gevoelt boven den viervoeter dan komt de rest vanzelf, indien men daarvoor dc goede instructeurs neemt. Daarmede bedoelen wc een instructeur, d i e zich genoeg van zijn vroegere militaire kwaliteiten weet te ontdoen, om practischen raad te geven aan zijn leerlingen, die niet in het geringste met recruten zijn te vergelijken. Ook hier komen de meeste instructeurs uit de militaire wereld, waar ze lange jaren als vrijwilliger hebben dienst gedaan Vandaar ook hier dikwijls de luide bevelen in de maneges, waar niet genoeg rust kan heerschen. Maar er zijn heel veel goede instructeurs, die het lastige probleem moeten oplossen, hoe steeds aan genoeg leerlingen te komen en ze te behouden, om de paarden de haver te laten verdienen. Een probleem, dat wel internationaal genoemd mag worden in burgerrijscholen. Engelands jeugd vult de Britsche maneges op een leeftijd, waarop hun jaargenooten van het continent misschien niet eens alleen de straat mogen oversteken. Engelands jeugd bezit de sportieve opvoeding van een volk, dat eeuwenlang in sportieven zin is opgevoed geworden. Engelands jeugd heeft „pluck". Zit niet volgens de Fransche of Duitsche school te paard, maar ze zit en blijft zitten, ondanks de lastigste hinderpalen, welke het Engeische terrein buiten Londen oplevert, en warnaar elk rechtgeaard Londensch paardenliefhebber snakt, als hij genoeg heeft van Rotten Row. (Nadruk verboden.) --- Een Engelsche instructrice van de oude school met haar leerlingen in Hyde Park. --- Anti-ronselwetgeving. Een vergelijking van Nederlands en Frans recht. HET weldenkend publiek der wereld neemt natuurlijk met grote belangstelling kennis van de Kranse wet tegen dienstneming in Spanje, terwijl een vergelijking met geldend Nederlands recht voor ohe Hartschelp, Halfgeknotte Strandschelp met boorgjatje. Kokkel en onbeschadigde Halfgeknotte Strandschelp. --- Geen levende ziel. Tegen tienen waren we waar we wezen wilden, d.w.z. aan het eind van het verharde weggetje, dat je met wat goeden wil ..strandbouleyard" zou kunnen noemen. Er was geen levende ziel te bekennen. De zee was glad als de spreekwoordelijke spiegel en je hoorde niets dan het kalme breken van de lange deining, welke traag op het strand dood liep. De kijkers kwamen nu voor den dag en werden om de respectieve halzen gehangen, terwijl mijn camera en statief verhuisden uit de fietstasschen in den rugzak. Toen de eetwaren nog en we konden itder gaan waar we wilden, de fietsen zouden wel op zichzelf passen dien dag. Gerrit stevende meteen Noordoostwaartsch naar zijn Baken en ik ging langz..am in tegenovergestelde richting naar het begroeide slikachtige strand. Nauwelijks was ik bij de eerste biezenpollen aangekorr.eL of een twintig meter voor me '.it schoot al een watersnip zigzaggend de lucht in. Die was natuurlijk rustig aan het visschen geweest in de ondiepe poeltjes, welker modderige bodem allerlei heerlijkheden bergt. Het zou met dergelijke vischpartijen echter wel eens heel gauw gedaan kunnen zijn, ten minste wanneer het blijft doorvriezen. Want het doodrustige zeewater in de kleine plassen en geulen begon al te verstijven. Op sommige plaatsen, daar waar korte rietstoppels een eindje boven den waterspiegel uitstaken, ging dat bevriezen al buitengewoon mooi in zijn werk! Het was of zich van uit ieder halmpje een groote ster van brekelijke naalden gevormd had. Glinsterend en stralend als fijn geslepen kristal lagen daar nu al die sterren, wachtend op het oogenblik, dat haar naalden licht knappend zouden afbreken door de flauwe golving van het water onder haar. In een kleine open haai iets verderop wilde het water ook telkens van de randen af beginnen te bevriezen, doch de ijsk.-istallen kregen hier niet de kans om erg groot te worden, want telkens weer kwam er een lage golf aanrollen en die brak het broze randje totaal in fijne splintertjes. Traag werden drie krlezelige stukjes ijs dan taar hoogere plekken gedreven, waar ze zich verzamelden tot groote witte hoopen. Overal lag zoo het losgeknabbelde dunne kristal, telkens bewegend en een beetje meer naar het land toe schuivend. En het leek wel of dat ijs kroop, waar het niet gaan kon, het was zelfs terechtgekomen in een armoedig veldje verdroogde zeekralen, die daar nu zielig en verkleumd schenen te staan. Wat een ander gezicht dan in het voorjaar of in den zomer wanneer de zeekraalplantjes sappig en rond zijn als welgedane kleine cactussen; Omdat er van plantenleven in den winterdag uiteraard niet veel te bespeuren valt op zoon stuk slik ben ik maar weer teruggobaggerd door het mengseltje van zeewater, ijs en modder En toen ik goed en wel het vaste zand onder de voeten had, ben ik verder gegaan den kant van liet echte zandige strand op om te zien of daar wellicht nog bijzonderheden te zien waren ln de lange, bochtige hoogwaterlijn. Nu. liet moet al verbazend vreemd loopen, wil je in de vloedlijn heelemaal niets niemendal vinden, dat de moeite van het bekijken waard is. En dus was ik vol goeden moed. Schelpen waren er in overvloed, en van allerlei soorten. Massa's mooie, regelmatig geribde kokkels en ook veel gladde, halfgeknotte strandschelpen, die dikke harde schelpjes, ongeveer twee centimeter groot, welke aan het overgroote deel van onze kust meer dan algemeen zijn. Ecu belangrijk deel van die halfgeknotte vrienden was op een eigenaardige wijze beschadigd. Het leek wel of een troep kinderen langs het strand gegaan was met het doel om van al die schelpen kralen voor een lang snoer te maken, zulke gave ronde gaatjes waren er in die schelpen geboord. NATUURLIJK had de vloedlijn nog veel meer in petto dan de. hierboven genoemde kokkels en strandschelpen. Zoo waren er vrij veel prachtige zwaardscheden, die lange. teere schelpen, welke we als jongens altijd verzamelden als „scheermessen", waarna we elkander met groot ceremonieel de zeep (meestal zeeschuim) van het gezicht krabden. En dan was er nog een onnoemelijk aantal kolossale strandgapers. forsche, sierlijke dingen, die heel dikwijls nog als „doosjes" met heide helften op elkaar zaten. Aan zoon compleet stelletje van twee kun je schitterend zien, hoe 'tiiver beide helften van het huis op elkander sluiten. Vooral het slot (d.i. de plaats, waar ze nog vastzitten) is merkwaardig. De linkerhelft draagt daar een flinken. stevigen tand. terwijl zich in de rechter schelphelft een een holte bevindt, waarin het uitsteeksel van de linkerhelft juist past. Intusschen begon mijn maag te vertelles, dat het ongeveer boterhammentijd moest wezen. Het bleek inderdaad bijna twee uur te zijn: ik was dus een behoorlijk eind weggeduaald en besloot maar met een stevig tempo terug te gaan, onderwijl het, twaalfuurtje naa- binnen werkend. Het was trouwens nok wel wat koud om daarbij te gaan zitten. Zoo onder het loopen kijk je natuurlijk toebr nog wat rond. en zoowaar, daar vond ik op den terugweg nog een vrij zeldzame, verschijning in het schelperleger. Zij leek veel op een kokkel, mijn Noorsche hartschelp, doch ze was veel edeler en fijner van bouw, hoewel toch tamelijk wat grooter dan haar verwanten. Ze droeg een groot aantal lange, smalle ribben en enkele sierlijke concentrische groeiringen. Toen ik eindelijk bij de fietsen kwam, zat vriend Gerrit daar, volgens zijn zeggen, al een uurtje te wachten, maar niettegenstaande dat was hij toch in een puike stemming. Want hij had bijna vierhonderd ganzen geteld, en hij ls lemand, die graag met groote getallen omspringt. Zoo had ieder van ons op zijn eigen manier een heerlijken dag gehad; en daar ging het toch maar om! KEES HANA. ..Zwaard-cbeede" lunchen den M-helpenrijkdnm van de vloedlijn. --- Langs de Straat Mist. HET is al acht uur in den morgen en nog aarzelt de nacht stuursch op den drempel van zijn paleis en wil niet binnengaan. Pc trams rijden met lichten. Maar vrachtauto's donderen voorbij als monsterlijke gedrochten, schimmig en onherkenbaar, tenzij a.in hun geluiden, en mist zuigt ze naar binnen als in een machtigen strot. De fietsers zoemen langs als geestverschijningen, zwart en bijna geruchtloos. En uit de geeuwend ontwakende huizen wordt het vuil opgehaald. Voor het huis dat ik meen staat een van de jongens die de emmers, hunne huiken gevuld met afval, van uw en mijn trappen dragen, voor zoover wij niet zeiven onze levens in gevaar willen brengen. Hij praat in den dikken miet en de duisternis die niet wijkt met een kogelrond, blozend dienstmeisje, en mist gelijk duisternis omhult hen als een schuttende mantel. De knaap is een schoone vuilnisophaaljongen, in de beteekenis van uiterlijk welgeschapen en aangenaam te zien. Hij heeft krullend blond haar, hij heeft een Grieksch profiel en hij houdt in sierlijkheid het midden tusschen een page uit den riddertijd en een modernen trapeze-acrobaat. Het dienstmaagdje daarentegen is een knap. mollig wezentje met blinkende oogjes vol min en kuiltjes in de appelwnngen. Want dat er min in het geding is, staat als eem paal boven water. Hot is maar niet zulk een gewoon, op harden, prózaïschen toon gevoerd gesprek. Het is d-1 teedere fluistertoon, die aan woorden van schijnbare onbeduidendheid hunne war» beteekenis verleent. Het is het minziek naar elkaar toeneigen der hoofden. Het is, in het kort, het gedempt gemurmel, in de beschermende en vc-el verbergende omvatting der nevelen, van de toegewijde minnewoordjes. Hoe gunstig zijn hun de omstandigheden! De mevrouw ziet het niet, de bestuurder van den vuilnisauto ziet het niet, de naijverige collega's zien het niet. Hier stoeit Cupido binnen een heining van mist, binnen een wal van duisternis. De burgerij rolt op aklertiande wielen naar haar werk, of zij slaapt nog. of zij staat zich te scheren, of zij eet rillerig en boosgohumeurd de stof die men gemakshalve en uit sleur nog steeds Brood heet, maar hier prevelen buiten de wereld twee jonge menschen de eeuwige klanken der liefde. „Wacht jai hier even op mal. sjat, dan ga iek een fain kommetje koffie voor jou halen!" zegt het zoete kind dan ten blijke harer dierbare gevoelens en haar goed hartje on meteen is ze het donkere huis al binnen, dat zijn deur heeft openstaan als een gapenden mond. Minuten verstrijken. Het bestaan en dc plicht stellen harde eischen. De schoone- jonkman, deze slaaf des afvals, moet wijken voor het dreigend naderen, met vuurstralende reuzenoogen. van de vuilniskar. Misschien hoopt hij op een mogelijken, sluikschen terugkeer — maar zoo al. dan Is dit voor den men die hier zijn avontuur onbescheide;i boekstaaft, verborgen gebleven. Het rolrond nieiske echter weekt zich eensklaps weder los uit de brij der traag optrekkende nevels, thans voorzien van een grooten kop vol dampende koffie. „Hier Liebling, drienk jai maar lekkal" zingt het kind innig. Zij ziet een hand. zij ziet een arm, zij ziet vaag een lichaam op de plek waar zij haren vuilnisheid heeft achtergelaten.... En een oude vischbeer. riekend naar teer en bokking, bonkig, stoer en ontbloot van elk grein uiterlijk schoon, drinkt grommend van genot, zonder verbazing om de beminnelijke toespraak te toonen, den kop heerlijke, warme koffie leeg. Hij hijgt er van als hij den kop teruggeeft. Hij zegt: „Dat mag je nog eris doen, juffer. Ken ik je hellepe met vette sprot?" LEO. (Nadruk verboden). --- EEN BELGISCHE EXPEDITIE NAAR EGYPTE. BRUSSEL, 16 Jan. — Een Belgische expeditie onder leiding van den heer Jean Capart. bestuurder van de Musea voor Kunst en Geschiedenis en mejuffrouw Werbronck, zal zich naar Egypte begeven. Er zullen onder bescherming van de Egyptische stichting „Koningin Elisaheth" opgravingen worden gedaan te El Kab op 30 K.M. afstand van Loeksor in Hoog-Egyp'e Men hoopt hier belangrijke hisrorische vondsten te doen, om. verwacht men een tempel te vinden. --- („Judge”) --- Eerste Hulp. In de pracht gevallen. C ENIGEN tijd geleden reed lk op een namiddag langs een der grachten in onze Jordaan, toen mijn oog viel op een oploopje en — al was lk gehaast — zooals het een rechtgeaard Amsterdammer past, wiens nieuwsgierigheid immers bij zulke gelegenheden spreekwoordelijk is, stopte Ik, ten einde poolshoogte van den toestand te nemen. Het bleek, dat iemand in het water was gevallen en juist toen ik kwam aanrijden, maakte een stevig gebouwde knaap zich op, den te water geraakte de reddende .hand te bieden. De man wist. wat hij deed: hij vermeed angstvallig te duiken, ongetwijfeld bevreesd in dat geval met zijn hoofd tegen tien een of anderen ouden emmer of afgedankte potkachel terecht te komen, die de bewoners langs de gracht wellicht in deze publieke parkeerplaats-van-oudenrommel hadden gedeponeerd; neen, hij begaf zich volgens den z.g. zitsprong — welke benaming voor zichzelf spreekt — te water, het oog strak gericht op de plaats, waar de drenkeling zoo juist was verdwenen en luchtbellen verraadden, waar een strijd op leven en dood onder water werd gastreden. Gelukkig slaagde de man er in het slachtoffer, dank zij eenlgen geslaagden manipulaties, boven te brengen, manipulaties, zooals die door de Reddingsbrigade zijn aangegeven en destijds in een reeks van artikelen ln ons blad zijn beschreven En zoo ligt dan onze drenkeling op den wallekant. In Amsterdam, waar de geneeskundige dienst zeer spoedig ter plaatse is. is nu eenmaal het publiek geneigd zich van lederen maatregel te onthouden, steunend op de overweging, dat de Dienst het wel zal opknappen. Op zichzelf een voortreffolijke gedachte in vele gevallen. Als iemand in de stad zijn b?en breekt, kan men heugen de spalk wel thuis laten; de broeders van den G. G. D. verschijnen spoedig ter plaatse. Maar, bij lemand die schijndood is..'.. ~.Ig!n gemaakt met de kunstmatige ademhaling volgens Sylvester, die lk eenlgen tijd geleden nader heb toegelicht. Onze pogingen werden gelukkig met succes bekroond. Moraal: De uitnemende leus: „Bei den G. 0. D. en 't komt ln orde" geldt in vele gevallen als eenig punt van overweging, maar niet in alle; zoo moet bij verdrinking ter plaatse onmiddellijk de kunstmatige ademhaling worden uitgevoerd. MEDICUS. ---