OM DE MACHT VLS ik zeg dat het sovjet-regime stabiel is. dan wil ik er niet mee beweren, dat er geen binnenlandse onenigheid zou bestaan. Ik twijfel er niet aan of er zijn scherpe controversen over de politiek en is er een boosaardig samenzweren om de macht in het Kremlin. Een van de zwaarste aanklachten, die tegen het sovjet-systeem kunnen worden ingebracht, is het feit dat men er na veertig jaar nog niet in geslaagd is om een goed systeem uit te werken voor het overdragen van de macht zonder samenzweringen, verbanningen en gewelddadigheden. Ik bedoel met stabiliteit, dat als nu het leven er al sober en hard is, het in ieder geval verbeteringen vertoont en dat er geen tekenen van rebellie zijn. Dat betekent niet dat alle Rusten oprechte communisten zijn. In feite is maar een zeer klein deel van dc meerderjarigen lid van de Partij. Maar al behoren zij dan niet tot de overtuigde massa fanaticken. de 200.000.000 enthousiaste communisten zoals zij door sommigen zijn afgeschilderd, toch zijn ze ook niet de massa weerspannige, geterroriseerde slaven, gistend van opstandige gevoelens, zoals anderen hen afbeeldden. Zij maakten op mij de indruk als de meeste andere volken te zijn: loyaal, gehoorzaam en vaderlandslievend, trots op Rusland als een grote natie en op hetgeen het bereikt heeft, d3nk zij ook hun bijdragen. Het nieuwe economische zevenjarenplan voorspelt met vertrouwen, dat de produktie van de Sovjet-Unie ons in totaal en per hoofd van de bevolking voorbij zal streven eti dat in 1970 of eerder het Russische volk de hoogste levensstandaard ter wereld zal hebben. --- BRUGGEHOOFDEN DE Sovjet-uitdaging is ontzagwekkend en we zullen er nog een lange tijd mee te maken hebben. Naar mijn mening hebben zij ervan af gezien om de meer beschaafde landen, zoals Frankrijk en Italië, onder hun invloed te brengen en het grootste gevaar ligt niet in Europa, maar in Azië en Afrika. Reeds hebben sovjettechnici en handelsmensen economische bruggehoofden bezet in vele arme landen, die worstelen om zich te ontwikkelen, en dat zonder enigerlei militaire verplichtingen. Het voorbeeld van Ruslands snelle en succesvolle industrialisatie van een achterlijk land met een bevolking van analfabeten, oefent een grote aantrekkingskracht uit op de zich nu pas ontwikkelende volkeren, die nog leven als de Russische boeren deeïen en nu een beter bestaan voor zich opeisen. En natuurlijk letten zij er daarbij niet op, dat het sovjctvoorbeeld een waarschuwing inhoudt, door de onmenselijkheid van de gebruikte middelen en de zware prijs, die betaald moest worden ten koste van de democratische waarden. Dit dringt niet direct tot hen door. Vijf jaar geleden heb ik erover geschreven en heb het daarna dikwijls herhaald, dat dc economische groei van de Sovjet-Unie „een belangrijker feit was dan de ontwikkeling van de militaire macht van dat land en voor vele lieden in dc onderontwikkelde gebieden is dit het enige feit dat hen imponeert van alles wat er in de communistische wereld gebeurt". En een jaar geleden spoorde ik onze regering aan o:n op de Nato-bijeenkomst te Parijs aan de economische ontwikkeling dezelfde voorrang te willen geven als aan de verdediging. Want indien door ons gesteunde economische groei onder democratische auspiciën zou mislukken, dan zouden de volken het Sovjet-voorbeeld gaan volgen. --- Dit laatste artikel van Adlai E. Steccnson oi'er zijn reis door de Sovjet-Unie geeft bchalcc verontrustende, ook hoopvolle aspecten coor de toekomst. Zijn dringend appel aan het slol getuigt can wijsheid en doorzicht in de verhouding Oost—lVesl. --- GEEN WEG TERUG I? N er zijn nog meer ll moedgevende aanwijzingen. Een ervan is het afnemen van het fanatisme. Vele van de jonge, opkomende sovjet-leiders hebben een ppleiding gehad als ingenieurs en economen en volbrengen nu hun carrière in regeringsdienst. Onder deze nieuwe „managers-elite" wordt de ideologie meer met de mond dan met het hart beleden. Zij zijn geen doctrinaire gokkers of revolutionairen die trachten de macht aan zich te trekken, maar praktische mensen, die proberen het sovjet-systeem beter te doen marcheren. En ik denk dat met hen gemakkelijker te praten za! zijn. wanneer zij de plaats van de oudere generatie van strijdlustige communisten hebben ingenomen. Nog een hoop die daarmee verband houdt is, dat met de economische vooruitgang en de betere levensomstandigheden in Rusland, wij meer over dezelfde dingen hetzelfde zullen denken en de vijandigheid, geïnspireerd door een gevoel van minderwaardigheid, zal afnemen. Het is niet onredelijk om te verwachten, dat met een groeiend zelfvertrouwen, dc terreinen waarop wetenschappelijke, economische en politieke samenwerking mogelijk is, zich zullen uitbreiden en zodoende de dingen die verdeeldheid en spanning geven, zullen verminderen. Als Rusland een moderne, geindustrialiseerde en welvarende gemeenschap wordt, zal het zich langs wegen bewegen, die gelijk zijn aan die welke de andere industriële gemeenschappen van het Westen gegaan zijn. Het mogen dan niet precies dezelfde wegen zijn. maar evenals andere naties zal ook Rusland zich geleidelijk moeten ontplooien. En wij weten dat hot voor gemeenschappen, die op een hoog plan van ontwikkeling staan, niet zo makkelijk valt om het volk voor de gek te houden, bang te maken of te misleiden. Zodra het beleid en de politiek van de sovjets zich concentreren op het economische welzijn en het Russische volk de smaak te pakken heeft van de eeuw van de massale produktie van verbi uiksartikelen (waarbij zelfs auto's), zal het onmogelijk zijn terug te keren van de welvaartsstaat tot het bolsjewisme, zoals wij het hebben leren kennen. --- „WAAROM AMERIKAAN GESTEUND, MAAR NEDERLANDER NIET?" (Van een onzer verslaggevers i AMSTERDAM, december NEDERLANDS HOTELEXPERT nummer 1, Lambert van Sterkenburg, zegt: „Ik heb niets tegen Conrad Hilton. Integendeel, ik heb groot respect voor de 71-jarige Amerikaanse hotelmagnaat. Hij heeft iets klaargespeeld wat mij niet is gelukt. Zelfs is hij erin geslaagd een hotelplan te lanceren, dat wellicht zal worden uitgevoerd zonder dat hij eigen risico's van betekenis loopt. En als het goed gaat. ï-trijkt hij 1 .'> van de winst op. Het sjofele miljoentje dat hij in het project wil steken, is — met Amerikaanse maatstaf gemeten — niet eens te duur voor een rclamestunt!" De verbolgenheid van de heer Van Sterkenburg is begrijpelijk. Jarenlang loopt de actieve leider van het grootste Nederland- se hotelconcern rond met holeibouwplannen. Onvermoeid poogt hij de nodige medewerking te verkrijgen van overheidsinstanties en kapitaalkrachtige ondernemingen om in een tekort aan hotelaccommodatie te voorzien. Het zijn geen kleine jongens met wie hij tot in den treure heelt geconfereerd. ~maar als puntje bij paaltje kwam" — verklaart hij — „hebben ze mij in de steek gelaten, lk snap niet waarom een Amerikaan de morele en financiële steun krijgt, die aan een Nederlandse initiatiefnemer zonder aanvaardbare redenen wordt onthouden". L. VAN STERRENBURG „Hotelier exploiteert ministerir, ovrrhrid rxploitrert hotrl". --- Zeven miljoen WAAROM kijkt de hotelier-financier uit de Doelenstraat zo zwart? De vakman heeft uitgerekend dat het Hilton Hotel pas rendabel, dus met een redelijke winst, zou functioneren als de jaarlijkse inkomsten 7 miljoen gulden bedragen. „Dat is te bereiken", meent de heer Van Sterkenburg „maar alleen ten koste van de reeds bestaande hotels. Want een dan nodige hoge bezetting van de Hilton-kamerruimte (om van de nevenbedrijven en de zaalverhuur nog niet eens te spreken) zou er onvermijdelijk toe leiden dat de andere hotels, vooral in de tijd buiten het seizoen, onderbezet zouden , zouden blijven". Wordt de 7 miljoen-grens niet gehaald, dan zal — volgens onze zegsman — Hilton er noodgedwongen toe overgaan de prijzen te verlagen teneinde een ..vol huis" te trekken. „Dat zou nog funester zijn", zegt hij.j „want dan zouden onze hotels; een nog lagere bezetting krijgen j en bovendien genoopt zijn ook | hunnerzijds de kamerhuur te reduceren. De eerste-klashotels zouden hun prijspeil tot dat van de tweede-klas-zaken moeten laten zakken. Die op hun beurt zouden het voorbeeld moeten volgen, enz. enz." In dit verband herinnert de heer Van Sterkenburg aan de fatale gevolgen van de dumpingmethode van hel Carltor. Hotel in 1929. Het bedrijf zelf ging op de fles. Onder meer het Amstelhotel. Krasnapolski en 1'Europe moesten de divider.d-uitKering onderbreken en de sporen van toen zijn nog niet geheel uitgewist. --- „Kale” bruiloft van Figaro HOUSTON, zaterdag (A.P.) — Een jaloerse minnaar heeft zijn rivaal gedwongen de vrouw hunner beide harten volkomen kaal te knippen. De jaloerse knaap was de 48-jarige caféhouder Parker, die uit Indianapolis naar Houston was gekomen — een autotocht van 1700 km — om te trouwen met de weduwe Uowman Bell. Toen hij dc vrouw aantrof met de heer Wilson, dwong hij deze met een automatisch pistool om de vrouw kaal te knippen. Hij kwam op deze gedachte, omdat | Wilsons beroep kapper is. Toen de weduwe kaal was. beval Parker aan de kapper om zich zelf ze kort mogelijk te knippen. Ook dit gebeurde. Het kale paar diende een aanklacht bij de politie ;n wegens bedreiging met moord. --- VeenYAdvocaat HII.VEKKI.iI 1 "■ . '* --- s^.s'^^^B De feestdronk bij uitnemendheid j^K^K^r<^¥ Houdt »te»d» voor ogen: Niet allo wijn dlo moutttert lt Champagn* /^f^r^T^rT^^^ Chompogn» wordt itoodt op «tlk«t tov>«l '"^^K^^^K^K^K^K^ --- ( Aavflentie > Ontdek HUDSON //j j \\ het Is de moeite ~ Vmt Sivrkvnburfi contrei Hilton --- « Artrerienue t Imp. N.V. Simon Pijper, Adam --- t 4 >ir*+riwntti* t CINZANO VERMOUTH wit - rood - dry --- ||' '~* ' ' HII.H i; PBY CIS? Wherever 'jSÜm it * best to ijUn. tffi tUfCRTEM: J«CCeUSBO£U«-»MSTt"3»u --- CONTACT BENUTTEN IK kwam uit de Sovjet- Unie terug meer overtuigd dan ooit, dat de strijd van de toekomst economisch en politiek zal zijn en dat het belangrijkste slagveld zal liggen in Azië en Afrika. Zij trachten de neutralen te overreden om zich los te maken van het kapitalistische systeem en buiten daarbij ten volle de geweldige aantrekkingskracht uit van hun eisen voorbeeld, dat zij, een achterlijk en geen koloniënbezittend land. „in hun streven geslaagd zijn". Er waren nog andere verontrustende gevolgtrekkingen. Een van de meeest treffende was de onkunde van de Russen omtrent alles wat het volk van de Verenigde Staten betreft. Zij weten weinig van ons leven en onze beweegredenen. De meesten van hen. vermoed ik, zijn er heilig van overtuigd dat wij het IJzeren gordijn hebben gemaakt en om een of andere geheimzinnige reden hen onverwachts zouden kunnen aanvallen, zoals de nooit aflatende propaganda verklaart. Het is mij een raadsel hoe de gewone mensen zo vriendelijk, gastvrij en bewonderend kunnen blijven ten opzichte van Amerika. Hun instincten zijn goed en het is ontmoedigend, dat zij niet kunnen weten dat de onze dat ook zijn. Wij zouden alles moeten doen wat wij maar kunnen om meer contact te krijgen en de Russen aanmoedigen om hier te komen en de Amerikanen om daar heen te gaan. Rusland komt nu pas goed en wel naar boven uit een tijd van revolutie, die al heel lang aan de gang was voordat de bolsjewistische revolutie plaatsgreep. Wij moeten alle verbindingen, alle uitwisselingen benutten, die er maar mogelijk zijn. Wat individuele vrijheid, beschermd door de Wet, betekent, is moeilijk te begrijpen voor mensen die deze nooit gekend hebben, maar het is ons meest kostbare bezit en het zou ons met trots moeten vervullen en het met geestdrift doen tonen, bovendien is het de beste hoop voor de toekomst. Ik zou willen, dat alle sovjetbonzen — de ministers, de leden van het presidium van de pattij' en zelfs Chroestsjev — in persoon naar Amerika konden komen, want de meesten van hen schijnen gevangenen te zijn van hun eigen propaganda en onder invloed van vele waanvoorstellingen. Zelfs als dat niet zo is. maar als zij cynisch en onoprecht zijn, valt het een mens moeilijker om daarin te volharden na iets te hebben leren kennen van een land en volk. --- DE AARDE ERVEN DE gevolgtrekking die mij het gelukkigst maakte was, dat de Russen evenmin oorlog willen als wij. Dc mensen die in de laatste oorlog zo vreselijk hebben geleden, wensen het om begrijpelijke redenen niet; de leiders niet omdat het hun grote plan voor ontwikkeling .van het land zou belemmeren en ook omdat zij geloven, dat hel de voorbestemming van het sovjet-systeem is. om in ieder geval de aarde te erven van het „decadente kapitalisme". Ik wou dat onze basissen voor verdediging in Europa, Noord- Afrika en in het Midden-Oosten. Chroestsjev St Co. niet luik een gemakkelijke aanleiding boden om propaganda te maken betreffende Amerika's aanvals-dreiging. Maar hoewel het een onderdeel van de communistische overtuiging is geweest dat het stervende kapitalisme zich door middel van strijd zou willen trachten te handhaven, kwam ïi toch ook tot de gevolgtrekking dat de sovjet-leiders waarschijnlijk niet langer menen dat oorlog onvermijdelijk is. Hun redenering is dat het sovjet-systeem zo krachtig zal worden, dat het Westen niet zal durven te vechten. Zelfs al komt deze visie van een indolent en stervend kapitalisme ons voor als de voorstelling van een zielszieke, dan zou toch een ommezwaai omtrent de onvermijdelijkheid van een oor- log veelbetekenend en hoopvol zijn. --- GESLOTEN; -OPEN? INTUSSEN' toont ons de werkelijkheid de genadeloze ïovjet-uitdaging. die wij te lang hebben genegeerd en onderschat. Zij zullen hun grotere plooibaarheid benutten om ons in het onzekere te laten en in het defensief te dringen. Zij zullen alleen maar overeenkomsten sluiten als het in hun kraam te pas komt. Opschorting van atoomproeven onder toezicht is een hoopgevende mogelijkheid, die de eerste doorbraak zou betekenen van de impasse in de ontwapeningsbesprekingen. Maar ik ben minder hoopvol dat de Russen er in toe zullen stemmen om hun grondgebied op meer uitgebreide schaal te doen inspecteren, want dat zou in de richting gaan om hun systeem van geslotenheid te veranderen in een van openheid, en daardoor de grondslag van de sovjet-controle in gevaar brengen. Terwijl ik meen dat de intensiteit van het sovjet-systeem mettertijd zal afnemen, zie ik weinig hoop dat er spoedig een verandering zal intreden. Aan de andere kant bestaat er het voortdurende gevaar, dat wij weer zullen indommelen. Als we niet veel met Moskou kunnen bereiken, dan kunnen we toch altijd nog vee! met onszelf bereiken. --- KRACHTIG WESTEN MOET GEDULDIG BLIJVEN PRATEN Werkelijkheidszin maakt samenleving mogelijk door ADLAIE. STEVENSON —*~rr OG niet zo heel lang geleden werd Sovjet-Rusland P\ in Amerika niet al te serieus genomen als een 1 ernstige mededinger op het gebied van de atoom}i N energie, de industriële produktie. wetenschappelijke ontwikkeling, onderwijs en waar het politieke invloed betrof. Nog korter geleden werd ons door hoge instanties verklaard, dat het sovjet-systeem aan het wankelen was en dat. als wij maar standvastig bleven, het door eigen, duidelijk waarneembare kwalen, vernietigd zou worden. Ik reisde daarom deze zomer naar Rusland, om zelf mijn waarnemingen te doen. Het was mijn eerste bezoek aan dat land na meer dan dertig jaar. Ik reisde door Europees Rusland, door Centraal-Azië en Siberië en sprak met premier Chroestsjev en andere leiders op velerlei gebied. Ik heb sommige van mijn indrukken al weergegeven in voorgaande artikelen en wil nu een paar gevolgtrekkingen vermelden in dit laatste overzicht. Mijn eerste conclusie is, dat ■wij slecht lijn voorgelicht en dat we ons ernstig vergissen. r>e Sovjet-l'nie is een stabiele macht en staat niet op het punl van ineenstorten. De redelijke hoop is niet dat het uit elkaar valt. maar dat het zich moge ontwikkelen tot iets dat minder agressief en dreigend is ten opzichte van de vrede en de menselijke vrijheid. De tweede is, dat niet Rusland het grootste vraagteken is dat wij tegenover Amerika's toekomst grpl.viM zien. maar dat het op de tweede plaats komt. On* grootste probleem vormt China en China is ook Ruslands grootste probleem. Maar de steeds langer wordende schaduw die China voor zich uit werpt, is een ander onderwerp. Onze emotionele reactie op de opkomst van het communisme is geweest, dat wij de werkelijkheid niet wilden zien. daarbij in alle opzichten geholpen door onze politieke leiders van de laatste jaren. Wij waren niet voorbereid op een Spoetnik of op een economische uitdaging door de sovjets. Maar de illusie van onze superioriteit in alles, samen met de ontkenning van onaangename feiten, is een slechte basis voor buitenlandse politiek. Ik hoop dat wij snel dit tijdperk van onnozelheid en onwetendheid achter ons zullen laten. In de vergaderzaal van de Opperste Sovjet worden Adlai Stevenson en zijn nicht (midden) door zijn zoon gekiekt. Op de achtergrond boven de sprekerstribune een levensgroot beeld van Lenin. --- ONRUSTIG IMPERIUM HET politieke doel van de Sovjets is om de Verenigde Staten te onttronen als de eerste macht ter wereld en om — en dat doel bestond altijd — de hele wereld communistisch te maken. En de leiders vertrouwen, dat zij dat ook zullen bereiken, ofschoon dc tijd die zij daarvoor zetten, elastisch is gesteld. Die jolige, beweeglijke en bekwame baas Nikita Chroestsjev, praatte in alle ernst over betere Kussisch-Amerikaanse betrekkingen en was het met mij eens dat non-interventie in de zaken van andere landen een goed uitgangspunt was. Maar zijn uitleg daarvan scheen te zijn: non-interventie door iedereen, behalve de USSR. En zijn prikkelbare manier van praten over Hongarije. Polen en Joegoslavië, was de echo van de spanningen en onderdrukte gevoelens in het imperium van satellietstaten, waar de volkeren op een lange geschiedenis van vrijheid en onafhankelijkheid kunnen terugzien en waar ze nu worden geregeerd door ongeruste communistische heersers, die op minderheden steunen. Ruslands sntellieten in Europa zijn een voortdurende bron van onveiligheid. --- BLIJFT TOTALITAIR MAAR wat het binnenland betreft schijnt de Sovjet-Unie stabiel te zijn, steeds sterker wordend. Cnroestsjev's Rusland is niet statisch. Hij vertelde mij, dat „het niet mogelijk is om een dergelijk groot land van een centraal punt uit te besturen" en op gedurfde wijze heeft hij Stalins super-gecentraliseerde industriële bureaucratie in stukken gedeeld en op dramatische wijze de grenzen in Siberië en Centraal- Azië verlegd. Maar er wordt niets veranderd aan de totalitaire structuur. En ik durf te wedden, dat Chroestsjev zeker niet de bedoeling heeft om een bijeenkomst te presideren, waar over de ontbinding van het dictatorschap zou worden beslist, niet — toals hij het op levendige wijze uitdrukte — „voordat de garnalen fluiten kunnen". De bedoeling van deze grote herstellingen aan het dictatorschap schijnt eerder te zijn om het regeringssysteem te moderniseren en aan te passen aan de eisen van een dynamisch groeiende industriële economie, teneinde het land economisch prodaktiever te maken. militair sterker, adminisiraticf efficiënter, moderner wat het uiterlijk betreft, normaler in zijn atmosfeer. ... en op die wijze het dictatorschap weer enise jaren veilig te stellen en er het één-partij-systeem door te versterken. --- BLIJVEN PLOETEREN DE vrije wereld moet er voor zorgen, dat bij haar alles in orde blijft en niet vervallen in onderling gekibbel uitstellen en wachten op het tot stand komen van een volkomen vrede. Moskou zal meer geneigd zijn om ernstig met ons te praten, als het westelijk bondgenootschap krachtig en vitaal is. de overblijfselen van dr koloniale problemen zijn opgelost (terwijl het imperialisme van dr sovjets meer in het oog gaat springrn) en vooral als de vrijr werrld rrn gezamenlijke krachtsinspanning dort om dr meer gevordrrdr en dr achtergebleven gebiedrn tr verrnigrn in grmrenschapprlijkr rconomische ondernemingen. Ik ben van mening, dat wij geduldig door moeten blijven ploeteren om dr bewapeningswrdloop tot ren rinde tr brengen met internationale supervisir. en wij moeten van allr militaire suprrioritrltsverlangcn* afzien, die alleen maar de bewapeningswedloop zoudrn doen versnellen. Ik geloof, dat het van werkelijkheids-zin zon getuigen rn gunstig zou werken, als wij het principe van grlijkhrid mrt de Sovjet-Unie zouden erkrnnrn. En . wij zouden altijd berrid morten zijn om mrt hm te pratrn, op wrik niveau ook. zij hrt mrt wrinig hoop op succes. Evenals bij oosterlingen is tijd van weinig belang voor hen rn onzr hoop is dat wij geleidelijk dr opvatting kwijt zoudrn kunnen raken, dat wij eikaars vijanden zijn rn daardoor angst rn wantrouwen doen verminderen. Ik heb de Russen van nabij leren kennen. Ze zijn taai, teruggetrokken en toch met een zin voor het avontuurlijke. Zij zijn ook zeer menselijk. Hun hoop en hun verlangen gaan uit naar vrede en een goede woning. Zelfs Chroestsjev is er op uit om de Amerikaanse levensstandaard te bereiken! En wij hebben altijd nog het niet te overtreffen voordeel, dat wij leven onder een systeem dat door de meeste mensen wordt begeerd, als zij het kunnen verwerven en het zich kunnen veroorloven. Die omstandigheid moet ons de zaken rustig doen beschouwen en ons ten slotte vertrouwen geven. Copyright: North American Newspaper AI!. Inc. — AHC Press — ..De Telegraaf De Courant Nieuws van de Dag". Overneming — ook gedeeltelijk — verboden. --- Huur opgezegd DE STRIJD tussen particulier Nederlands kapitaal en door de overheid gegarandeerd geleend geld (voor 12 van de 20 miljoen, nodig voor de Hiltonbouw, waarborgt het Rijk rente en aflossin j) noemt de heer Van Sterkenburg een ongelijke en; onsportieve partij. — ,.En waar: blijft de vrije concurrentie" vraagt hij. ..als de bij Hilton; geïnteresseerde K.L.M. en Holland-Amexika Lijn de passagiers uit Amerika naar ..hun" hotel dirigeren?" De heer Van Sterkenburg zou zich nog met de bouw van een Hilton Hotel kunnen verenigen als de Nederlandse hotelondernemers dezelfde kansen en in plaats van tegenwerking een minimum aan medewerking van de zijde der overheid hadden gekregen. In 1!>S6 kocht hij in Den Haag het oude ministerie van sociale /-aken. Ofschoon niet schriftelijk vastgelegd, meende hij ervan overtuigd te mogen zijn. dat het ministerie een nieuw gebouw zou krijgen en dat hij het oude zou kunnen verbouwen tot een modern hotel met congreszalen. ..Den Haag speelt wel met het plan een congreshal voor 40 miljoen gulden te laten bouwen maar voor een ministerie is er klaarblijkelijk geen geld en ofschoon ik de huur heb opgezegd, blijft Sociale Zaken zitten waar het zit. En ik blijf met mijn hotelplan zitten. De hotelier exploiteert een ministerie en de overheid gaat straks een hotel exploiteren! Het zou om te lachen zijn als het niet zo ernstig was!-' ..Ik bon ervan overtuigd." aldus besluit de heer Van Sterkenburg. „dat mijn kritiek niet alleen gerechtvaardigd is. maar dat het mijn plicht is voor de dwaze toestand de aandacht van het publiek te vragen. H'ant het geld waarmee wordt gespeeld, is het geld van de belastingbetalers!" --- Het Gedrang om de Vlieg - -t- -rr- ET getrek en geruk door de politieke . partijen om de verantwoordelijkheid L voor de kabinetscrisis van de Ilde december, betekent natuurlijk niets anders dan het elaaar willen afvangen van dc vlieg, die aanstonds in maart bij de verkiezingen het voordeligst uitgevent moet worden. Of de heer Burger nu wel de woordbreuk-zonde heeft begaan op de fameuze Eakkeldragersdag met de lange staart; of de heer Romme de hem aangeboden fakkel nu wel of niet in het buskruit heeft gestoken; dat doet niets aan de omstandigheid af, dat de vliegenvangst inderdaad geopend is. ' • • > yi EN zou hoogstens kunnen 1 beweren, dat de heer burger zo griezelig om zijn woordbreuk heen heeft zitten draaien. Zo goed als men dient te betreuren, dat de heer Romme pas zo laat zijn: ..Tot hier en niet verder", tot de socialistische staatsdwingelandij heeft uitgesproken. Het is te hopen, dat men van alle kanten in de komende maanden beseft, dat het niet om een vlieg, maar om een olifant gaat. En dus om een duidelijk waarneembaar wezen, dat zich echt niet met louter kleine slimme handbewegingen opzij laat zetten. Het gaat om niets meer of minder dan om het probleem of Nederland verder op het pad va:i het gedirigeerde staatssocialisme, met het onvermijdelijke gevolg van een verdere afbraak van de persoonlijke vrijheid, gedreven zal worden. Of dat onder de teleurstellende resultaten van de oppermachtige staatsbureaucratie met haar anderhalf miljard tekort een streep zal worden gezet. Nog duidelijker, of de individuele burger in Nederland van hoog tot laag de vrijheid wordt gegeven bij te dragen Ran de welvaart van het land. Of dat hij in de toekomst als louter passief en ondergaand wezen, zich nog slechts volgens de richtlijnen van de staat op economisch, politiek en cultureel terrein mag bewegen. • . • DIT vraagstuk is tot een clima_x gekomen, die voortdurend tastbaarder in de atmosfeer hangt. Het zou niet slechts bedroevend, doch ook levensgevaarlijk voor onze democratie zijn, wanneer de politieke partijen bij de komende verkiezingen, deze climax, waar het om gaat, uit de weg gaan om zich uit gemakzucht te beperken, tot de kleine vliegenvangst met centen en dubbeltjes tegenover de kiezers. Het zou bovendien onverstandig zijn, omdat het grote probleem, dirigisme of vrijheid, dan toch aanwezig blijft, omdat het zich met geen enkele drogreden meer uit de wereld laat helpen. • . • MEN ziet de kiezers meestal voor dommer aan dan zij zijn! Welnu, na dertien jaar dirigisme U men het loven en bieden om de Tiaar centjes of dubbeltjes meeT dan zat. Men is er eindelijk achter gekomen, dat de prijs die men aan de staat voor zijn persoonlijke onvrijheid betaalt steeds hoger wordt. En de vrijheid steeds minder! M.a.w. men maakt de levensruimte van de staat steeds groter er de levensruimte van de burger steeds kleiner. De staat wordt voortdurend machtiger en de burger steeds machtelozer. Omdat deze gang van zaken thans tot in de arbeiderswereld toe begrepen wordt en daar — zéér tot ongenoegen van de vakbondsbestuurders — op steeds meer weerstanden stuit is er alle reden om aan te nemen dat de verkiezingen van maart op de verwerping van het staalsdirigisme zullen uitdraaien. • . • ER bestaat bij de arbeiders r in Nederland steeds minder behoefte aan een nieuwe klasse van staatsuitbuiten volgens Russisch model. En het is onbegrijpelijk, dat de P.v.d.A. — ondanks alle protesten van het tegendeel, zoals van drs. Roemers van het N.V.V. kort geleden — legen beter weten in thans wegen bewandelt, die tegen het Nederlandse volkskarakter indruisen. Wanneer dc P.v.d.A. zich niet zo dogmatisch en fantasieloos legen het vrijheidsverlangen in Nederland te weer had gesteld in de afgelopen jaren, dan zou het er thans, ondanks al haar luidruchtige doch lege propaganda, niet zo droevig voor haar uitzien. JACQUES GANS ---