Men kan zich op dit Blad abonneeren en zijne Advertentiën inzenden bij onderstaande Heeren: Gaanderen: H. Wissink; — Doesburg: J. J. Ekr- Ijgh; — Hummeloo St Keppel: H. TV - Maandag; — Weel: J. RaaijmaN; — Zeddam: C. Kok; — '% Herenberg: J. Hulst ; — Terborg: S. H Wanrooi?; — VaraeTeld: B. Konink; — Dinksperloo: E. Nolex; — Aalten: G. J. Lindenhovius ; — Breedevoorde: Thomson; — Lichtenvoorde: B. J. Westeruan; — Groenloo: Z. Hummelink; — Neede: D. Gantvoort; — Eibergen: A. C. M. tan Ep» Reerink ; — Borkeloo ; H. Dull ; — Hengeloo: A. J. T. Kobus ; — Ruurloo: H; B. Meulenkahp; — Steenderen: H. T. Jebbink; — Zeihem: O. Klukper; — Diedam: £. Keusschot; — Gendringen: F. M. Kanters, correspondent, en Terder bij den Uitgever, alle Boekhandelaren cm Poitdirecteuren. --- Geschiedenis van de week. Te Baden-Badeu hebben de kwajongens het nog erger gemaakt dau hun collega s te Amsterdam: daar toch hebben die deugnieten een amazone met steenen geworpen, die niemand miuder bleek te zijn dan de Keizerin van Oostenrijk.. In onze jeugd waren de jongens ook lang geen engelen, doch de dienders wisten er met den stok beter orde onder te houden dau heden ten dage. Men ziet, dat het in de mooie helmen ook al niet zit. — Een buis der waterleiding te Utrecht is deze week gesprongen , waardoor een kolossale waterstraal met zooveel kracht tegen een huis aanspoot, dat dit belangrijke schade bekwam. Elke nieuwe inrichting brengt dus hare gevaren mee. — Te Schoonebeek zijn kinderbemdjes van een bleek gestolen door een ooievaar; volgens de weerphilosopben is dit feit een bewijs, dat het weer inde laatste dagen zeer guur was. — Drie jeugdige Amsterdammers, die met negotie laDgs de straten liepen, hebben een buitenkansjen gehad: op een lot toch, dat ze samen in de Staatsloterij hadden genomen, is de 20,000 gevallen. Voor de belangstellenden diene, dat bet No. 16269 was: van het geluk dier staartnummers schijnt toch wel wat aan te zijn. — Den lielhebbers van dwergen wacht een ongekend genot: in Europa zijn een paar van die spelingen der Natuur (zooals onze meester zei) uit Amerika gearriveerd, die stellig ieders verbazing zullen wekken. Het mannetjen heeft den ouderdom van 19 jaren bereikt, is 22 Engelsche duim groot (of liever klein) en weegt slechts 9 pond; het wijfjen is nog 2i duim kleiner en kan maar 7 pond halen. Heel wat anders dan die mijnheer, dien zich laatst in de Deutinchemsche tram bevond en waarvan de conducteur hardop fluisterde, dat bij 400 pond „schoon aan den haak" zou wegen. — Ons geëerbiedigd vorstenpaar is in blakenden welstand in ons midden weergekeerd en hoopt zich den l,ten Mei in het midden der geliefde Amsterdammertjes te bevinden. Waar kan men beter zijn dan bij zijn beste vrinden ! — Den minister Heemskerk is 't eindelijk gelukt een ministerie op te zetten. De liberalen kunnen dus voorloopig hun rust nemen en wat kalmeeren. —— De boot Mathilde, waarmee een menigte Duitschers den Rijn afstoomden, raakte deze week bij Ingen aan den grond. Door een andere boot losgemaakt, kwamen de stumpers uitgehongerd te Arnhem aan, waar ze als wolven alle bakkersjongens aanvielen. — Te Eindhoven hoopt een 20-jarig jongeling eerstdaags in 't huwelijk te treden met een meisjen, dat den aanvalligen leeftijd van 72 jaren bereikt heeft. De jongelui zijn van verschillende religie en de kinderen zullen om en om worden. — Hoe gek sommige menschen met hnn moedertaal omspringen, is overbekend: Zoo erg als die leuke schoenmaker het deze week deed, komt echter zelden voor. Aangezien een zijner concurrenten had uitgestrooid, dat zijn werk niet anders dan prullewerk was, voelde onze vriend zich verplicht, de volgende annonce in het orgaan zijner woonplaats te doen opnemen! alle gebreken welke aan het schoenwerk, bij ons gekocht, eventueel mochten voorkomen, worden niet hersteld, maar direct voor nieuwe ingeruild. Nu zal 't bij hem wel storm loopen. — Te Barcelona in Spanje had een zeer treffende gebeurtenis plaats: een ontrouw echtgenoot (een mooi begin!) besloot, zich van zijn vrouw te ontdoen, en ontving van een weduwe, zijn buurvrouw, die belang in hem stelde, een wit poeder en den raad, dit in de soep zijner vrouw te strooien. Het toeval wilde echter dat de vrouw, toen zij het bord voor zich had, er een vlieg in zag vallen, en terwijl haar man opstond om een lepel te halen, de borden omruilde. Wat er nu verder gebeurde kan de lezer gemakkelijk raden. De man stierf echter niet, maar genas vooral door de zorgvuldige oppassing zijner huisvrouw. -Indien het Dagblad dit verhaal van ons mocht overnemen, zooals het verleden week met het stuk van den llijseDschen boer te Haarlem deed, zij het zoo beleefd, de bron van z\jn eigen correspondentie te vermelden. — De Amerikaansche dames beginnen zich op het kegelspel toe te leggen. Bij de toenemende verwijving onzer mannen wordt dezen dat spel ook wel wat al .te moeielijk. — In de Rue Dronot te Parijs begon voor een paar dagen een onbekende eensklaps met een revolver op de voorbijgangers te schieten: een man trof hg doodelijk, een dame bracht hij een wonde aan het hoofd toe, en nog twee andere personen werden door hem gekwetst. Toen drie agenten er eindelijk in slaagden hem te pakken, bleek bet, dat de man door ongelukkige beursspeculatiën krankzinnig was geworden. — Een niet alledaagsch voorbeeld van tegenwoordigheid van geest gaf een 9-jarig meicje te Renesse, dat met haar zusje van 16 maanden speelde. Dit laatste viel al spelende voorover in een diepen sloot en zou stellig verdronken zijn, indien de oudste niet tevens in de sloot ware gesprongen en het hoofdje der kleine boven water hadde gehouden, tot er reddiog opdaagde. — Het vermogen der olie om door haar gewicht den golfslag te breken en dus hevige stormen te doen bedaren, schijnt niet tot het gebied der fabelen te behooren. Twee Fransche geleerden wijzen in een geleerd tijdschrift op dit verschijnsel, dat voor zeelui van groot nut kan wezen. — Uiiger ontvanger dan die, waarop Brussel met recht trotsch mag zijn, vindt men in de geheele wereld niet. Dit heer heeft namelijk gemerkt, dat velen met opzet verzuimden huu honden aan te geven en dus in strijd handelen met de hondenwet. Om nu een nauwkeurige opgave te krijgen der hondenhoudende en dns tot betaling verplichte inwoners van zjjn gebied, laat hij zijn ambtenaren 's avonds met een notitieboekjen in de hand blaffende door Brussel's voorsteden loopen; hooren ze in een woning een geblaf, dat het hunne beantwoordt, dan wordt het nummer van het huis opgeteekend. Leve het genie! — Hoe rijk aan afwisseling het leven te Amsterdam is, kan blijken uit de omstandigheid , dat voor een paar dagen een heer aldaar 's morgens aangifte bij de politie deed wegens het verliet van zijn zilveren cylinder-horloge en twee uur later het bureau weder betrad met de tijding, dat hij een gouden broche met 28 pareltjes had gevonden. — Waarschijnlijk zal de Haagsche kermis dit jaar (wegens de pokken-epidemie) niet doorgaan; Carré heeft den opbouw van zijn tent tenminste moeten staken. — Den Heer Mr. J. P. Amersfoordt te Haarlem viel een buitengewoon geluk te beurt: van den Keizer aller Chineezen ontving deze Meester in de Rechten twee Chincesche varkens ten geschenke. Jammer, dat de Amsterdamsche „heeren" die niet hebben; wat zouden ze van die staarten profiteeren. —- De Engelsche zee-officieren beginnen nu met de decoraties toch wel een beetje te spotten; zoo werd door de Eogelsche zee-artillerie b. v. een decoratie aangevraagd voor .... den hond van het regiment, Nelly. Dit dier was bij verscheiden schermutselingen tegenwoordig, nam deel aan de bestorming van Tel-El-Kebi:, en Nelly gedroeg zich daarbij zoo loffelijk, dat de officieren en manschappen haar een onderscheiding waardig keurden. Zij schonken haar een zilveren halsband met een toepasselijk opschrift, en trachten nu van de admiraliteit vergunning te verkrijgen, om de medaille der Koningin en de ster van den Khedite daaraan te hangen. Nu is 't wel waar, dat dit beest meer recht op deze onderscheiding heeft dan menig mcnsch, dan menig minister zelfs; maar toch twijfelt men aan de gewenschte toestemming; de klad zou er dan al te zeer in komen. — Van den bijbel is dikwijls misbruik gemaakt. Zoo zonderling als onlangs te Nieuw- York stellig nooit, waar dat boek der boeken gebruikt werd om te smokkelen; men had het uitgehold en met kostbaarheden ter waarde van f 96000 gevuld. — Als een groote bijzonderheid wordt door de groote bladen gemeld, dat de Duitsche kroonprins veel van „pijpjes rooken" houdt, maar liever geen pijp" rookt en daarom tabak koopt van Heraas Oldenkott te Amsterdam, van f 4,50 het pond. Nu, voor dat geld kan hij ook puike waar krijgen. — De kroning van den Russischeu Czaar wordt wel telkens verschoven , maar schijnt in Mei toch werkelijk te zullen plaats hebben: de toebereidselen er voor zijn ten minste in rollen gang en millioenen worden er aan ten koste gelegd. Minstens 400.000 personen worden verwacht, die aan het feest zullen deelnemen. Eten en drinken zal kosteloos aan het volk worden verstrekt uit 120 versierde goederenwagens, die tgdelijk in buffetten herschapen en op een rij geschaard zullen worden. leder der bezoekers krijgt een aarden kruik met het keizerlijk wapen er op, waarin hij het noodige bier kan laten tappen. Daarenboven ontvangt ieder twee vleeschpasteien, suikerwerk, gedroogde vruchten en koeken. In vier groote schouwburgtenten en een circus zullen voorstellingen gegeven worden, en twaalf militaire muziekkorpsen zullen te zamen met twaalf zangverenigingen concerten geven in de open lucht 1 — Te Rotterdam schijnt' een geest van verstandige braafheid tal van arbeiders te bezielen: zoo zijn er tegen het zoDdag-werken opgekomen en tegen het voortzetten van den arbeid twee nachten achter elkaar. De patroons, van hun kant, hebben aangeboden de uitbetalingen voortaan niet meer in herbergen te doen geschieden, maar in daartoe te bouwen loodsen, 't Kan van één kant natuurlijk niet komen. — De VVele.l. Heer Hangjas, gewezen infanterist te Amsterdam, wordt verdacht van te Haarlem ontvreemd te hebben: negen cn veertig stuks gouden en zilveren voorwerpen, o. a. 13 gouden ringen met juweelen steenen. Deze socialistische infanterist is 21 jaar oud en te kennen aan een kamgaren jas en zijden pet, welke voorwerpen ook gestolen zijn. Tot souvenir liet hij den bestolene zijn militaire plunje over; voor de kinderen om mee te spelen.— In 1870 zwalkte in deze gewesten een zekere Epstein rond, die in alle steden zijn vereerend bezoek had laten afkondigen. „Epstein komt", preikte op alle muren. We zagen dien goochelaar toen voor een spion aan en moesten het zonder hem stellen. Thans evenwel steekt hij, na lange afwezigheid, zijn hoofd weer boven water en eerstdaags zullen alle Nederlanders hem in levenden lijve kunnen aanschouwen, wiens naam dertien jaren lang op aller lippen zweefde, 't Is aandoenlijk! --- Brieven uit Gelderlands hoofdstad. Het mooie weer laat zich nog maar altijd wachten en eiken morgen is het: „alweer guur!" Hoe reien er ook vol hoop naar wat zoeler lucht uitzien en met smachtend verlangen het „Haantje van den toren" raadplegen en in dagelijksch gesprek zijn torenspits; hoe menige rozenknop op zonneschijn wacht en toch zoo gaarne bet groen wilde zien; hoe menige ziel zelfs in heimelijk verzuchten zich tot Hem wendt, „Die met het vreokes van Zijn hand En Wolk en Wind regeert;" of met vergefelijk ongeduld mistroostig uitroept: „Waarom draait het Haantje van de kerk zich toch niet zóó — naar ons toe !** „De dagen gaan voorbij En lijken op elkaar." Steeds is 't antwoord „keer aan keer: De Wind is Noord, de Wind blijft Noord, 't I» guur, 't is nog geen weer." En voor ons Arnhemmers was het toch vooral zoo hoog noodig, dat we beter weer kregen, want voor een gemoedelijk mensch wordt het waarlijk bijna te benauwd in een stad, welker atmospheer met zoovele onreine bestanddelen is vergiftigd. Met een gemoed vol walging moeten we ons afwenden van een omgeving, waarin tooneelen plaats hebben, die van dc ergste zedeloosheid getuigen en een treurig licht werpen op onze hooggeroemde moderne! beschaving. Hoe ongaarne ook, als getrouw verslaggever van uw blad ben ik wel genoodzaakt de zaak aan te roeren. De vieze historie van den baron v. H., die het geheele land met verontwaardiging vervulde, heeft haar beslag gekregen. Dinsdagmorgen veroordeelde de Rechtbank liem tot zet maanden eenzame opsluiting wegens het plegen van ontucht met meisjes onder den leeftyd van één en twintig jaren. Ik woonde de lezing van het vonnis bij en ben dus in de gelegenheid u den hoofdinhoud ervan terug te geven. De bijzonderheden zult ge niet van mij vergen; voor een fatsoenlijk blad zijn die niet geschikt. De middelaarster in deze vieze zaak was een wijf, dat vroeger in de nabijheid van het landgoed woonde, doch later naar Klarendal verhuisde, in welke volkrijke buurt natuurlijk de ruimste gelegenheid bestond om aan de geile lusten van haren lastgever en betaalslieer te voldoen. Met haar broer betrok ze hier een woning, waar de slachtoffers werden gelokt en voor de rol, die ze te vervullen hadden, werden voorbereid. Zeven meisjes waren gedagvaard, wier onder eede afgelegde verklaringen vrjj wel met elkander overeenstemden. Jammerlijk was het te hooren, hoe het loon hunner schande, dat ze op het landgoed hadden ontvangen, onder debetrokken personen werd verdeeld: zeiven hielden ze slechts een zeer klein gedeelte in handen, dat dan nog voor een goed deel aan punsch werd besteed, zoo bijzonder geschikt om het ontwaakte geweten tot zwijgen te brengen. Aandoenlijk was het te hooren, hoe ook een kind van dat geld werd bedeeld: „in den spaarpot der kleine moest ook worden geofferd." De Satan deinst toch voor geene middelen terug! Onwillekeurig drongen zich enkele episoden uit de Geldersche geschiedenis aan mijn geest op, toen ik eenige minuten naar de voor mij weinig belangrijke „overwegendes" minder luisterde; ik zag ze vóór my die geharnaschte ridders uit de dagen der v. Heeckerens en Bronkhorsten, die op hunne strijdrossen den bodem deden daveren; met gebroken lansen en geblutste helmen zag ik ze te voorschijn treden uit het krijt, waar ze met mannelijken moed hun tegenstanders hadden bestreden, toegejuicht door een schoone vrouwenschaar 1 Alles fierheid, alles kracht! En na? Verleden week werd een wijf veroordeeld tot vyf jaar tuchthuisstraf wegens het debaucheere van jonge meisjes, waaronder haar eigen dochter»! heden kreeg de Klarendaalsche koppelaarster twee jaar straf, en de derde in deze sierlijke rij is de Hoogedelgeborene, die als minder schuldig (voor de rechtbank der zedelijkheid is hij de hoofdschuldige) in bijna ééa adem met zijn medebeschuldigde tot zes maanden celstraf werd verwezen. Sic trantit gloria mundi! Het is de gewone loop van alle aardsche grootheid: „Opgaan, blinken en.... verzinken." Hoe treurig de ervaring ook zij, die bij het klimmen der jaren ons deel wordt; het is een niet te loochenen waarheid dat de geest van den logen onder de aaniuinnigsten vormen rondwaart in ons midden! Van alle zijden hoorden we in de laatste jaren aanheffen : opbeuring, verlichting, beschaving , licht, liefde, veredeling ft! En wat leert de ondervinding? Dat dikwijls de mannen, die het hardst meekraaiden, de eersten zijn om de kinderen hunner minder bedeelde broederen in 't ongeluk te storten door ze tot slachtoffers hunner onbetaamde lusten temaken! Ge zoudt verbaasd staan, wanneer ge de lange rij van namen hoorde opnoemen, die sedert de laatste dagen op ieders lippen liggen : mannen worden u zonder eenig voorbehoud genoemd, die zeer aanzienlijke betrekkingen in de Maatschappij bekleeden, zelfs met in 't oog loopende deftigheid, groote wijsheid, moderne begrippen en grijze haren t Om dien stroom zooveel mogelijk te stuiten en te redden wat nog te redden is, heeft zich een Vereeniging van dames en heeren gevormd, die een „Doorgangshuis" hebben gesticht, waar de gevallenen worden opgenomen en hun de hand ter opbeuring wordt geboden. Deze vereeniging draagt voorloopig nog een kerkelijke kleur, doch 't is te voorzien, dat zich ook van andere richtingen bij haar zullen aansluiten. Men behoeft toch juist geen kerkelijke vrome broeder te zyn om een warm hart te hebben, dat medelijden gevoelt met de rampzalige slachtoffers eener ondeugd, die met treurige brutaalheid het hoofd opsteekt. Zich aan die ondeugd schuldig te maken dreigt langzamerhand tot den goeden toon te gaan behooren; zonder blikken of blozen komen ongehuwden er voor uit en zouden u met een medelijdend lachjen aanzien, wanneer ge hun dorst zeggen, dat ieder hunner voor een deel verantwoordelijk was voor de vele jonge levens, die jaarlijks wegzinken als in een poel! Ze zouden u uitlachen, wanneer men voor den dag durfde komen met de ouderwetsche deugd, die zelfbeheersching heet! Doch wenden we ons af van dien modernen leugengeest, die kermissen afschaft en café chantants langs een achterdeurtje binnenlaat; die handen vol geld en veel groote woorden verspilt om de kinderen van den minderen broeder te onderwijzen, en die z\jne dochters debaucheert! I! Hoe Arnhem's jongelingschap het in 't Tervolg met de „goede houding" zal maken, moet de tijd leeren. Deze week toch, verliet ons de „professeur in de goede houding," Oscar Meunier, tevens dansmeester, goochelaar, arrangeur de fêtes, enz. enz. Hij moet (naar men zegt) met de noorderzon zijn „abgereiset" zonder afscheid te nemen van zijn „geachte leerlingen," zooals hij ze gewoonlijk noemde, en zonder zelfs een visite aan zijn schaldeischers te maken. Een niet alledaagsch staaltje van moderne hoffelijkheid gaf deze mooie dansmeester aan zijn kruidenier, wien hij de rekening terugzond met deze woorden (in slecht Duitsch) ter betaling: „eet aan deze schuldvordering jou eeuwige rust, jij hongerlijder." Uw O. — Arnhem verliest in hem stellig zijn mooisten man. J)e verstandige les zou onze gemeente uit deze verdwijning kunnen trekken, hoe gevaarlijk het i$ met uwm uwiMtva uvu uCokCiT ! iCCIIiUCU aliUCo weg te loopen, dien in de hoogte te steken en aan hem zijn kinderen toe te vertrouwen. Dit i« nu binDen weinige maanden de tweede .... Duitscher (ik had haast wat anders gezegd!), die ons op zulk een wijze de hielen laat zien. En nu zult Ge in geen tien keer raden, waar ik deze week ook al een bezoek gebracht heb. Ja, een mensch die van zijn rente leeft, kan al zonderlinge invallen krijgen. Maar laat ik 1/ eerst de aanleidende oorzaak tot deze buitensporigheid even mededeelen. Ge moet dan weten, dat ik een neef heb, die 't zich nu eenmaal in zijn hoofd heeft gezet, dat er in zijn binnenste een stem fluisterde, die hem aanried om onderwijzer te worden. Nu had ik, ziju oom en voogd, met die fluisterende stem niet veel op, omdat ik die aankomende onderwijzers en onderwijzeressen bij kudden lang s de straat ziende trekken, meende, dat op den duur de markt wel eens overvoerd kon raken en de Gemeentebesturen dan wel eens aan 't afslaan zouden gaan. Daarenboven had ik geen grooten dunk van zijn verstandelijke vermogens en vond hem beter geschikt voor lichamelijken dan voor geestelijken arbeid. Al mijn praten hielp evenwel geen zier, hij was op dit punt nu eenmaal zoo stijfhoofdig el» een ragebol en de stem begon hoe langer hoe harder te fluisteren, dal hij voor menseheuverlichter en wereldbeschaver geboren was. Nu is met stijfhoofdige neven niet veel aan te vangen, en ik moest wel toegeven toen hij mijn grootste bezwaar (dat zijner verstandelijke vermogens nl.) voorgoed uit den weg ruimde door de stellige verzekering van een deskundige , dat ze op de Normaalschool precies wisten uit welke boeken geëxamineerd werd en hoe ver ze in elk boek hoefden te komen. Zulk een maatregel vond ik nog al menschelijk, en daar de opleiding toch geen cent kostte en ik op een andere school nog betalen moest ook, gaf ik eindelijk mijn toestemming, in de stellige verwachting, dat de jongen het toch niet ver zou sturen. Maar wat heb ik me bedrogen ! Deze week deed de jeugdige kneveldrager in een onzer hoofdsteden examen e» ontving ik het sarrende telegram: „uitmuntend geslaagd." Een later schrijven meldde me, dat hij vooral in vormleer en zielkunde had uitgemunt. Nu heb ik van die dingen niet veel verstand (ze zijn er ook eerst na 1857 zegt neef), maar toch had ik wel gemerkt, dat zijn geest in die twee vakken bijzonder vaardig was: wat wy vroeger door strenge redeneering moesten bewijzen, kon hij maar zoo op het gezicht aantoonen en zei dan zegevierend: „zie oom, dat is nu vormleer!" En op het gebied der zielkunde heeft hij, geloof ik, zelfs een ontdekking gedaan: hij praatte ten minste altijd van ze» zintuigen. Hoe het ook zij (een uitdrukking die ik ook al van neef heb), mijn belangstelling in die examens was zeer groot geworden, en daar ik toch in de hoofdstad woonde en den tijd had, besloot ik ook eens mijn belangstelling te toonen. De wet gebiedt, dat die examens openbaar moeten zijn, en als vanzelf volgt daaruit, dacht ik, dat er ook gelegenheid moet gegeven worden om het belangstellend publiek behoorlijk te ontvangen, temeer daar toch op het gebied. van onderwijs een ongekende weelde heerscht in de uitgaven. Maar wat een teleurstelling! In een vrij somber vertrek stonden een achttal tafeltjes, waaraan aspiranten schriftelijk werk zaten te maken. In een hoek van hetzelfde vertrek stond nog een tafeltje, waaraan twee heeren waren gezeten met een horloge in 't midden. Rondom dat tafelfje stond bet belangstellend publiek met den hoed in de hand en drong zelfs tot tusschen de tafeltjes der schrijvenden door, maar werden zoo nu en dan door een derden heer weer naar het hoektafeltje gedreven. Om de twintig minuten ging de deur open en trad er iemand binnen, die bij de heeren aan het hoektafeltje plaats nam en dan door den eenen heer werd ondervraagd, terwijl de andere niets zei. Te midden van al dat gevraag moesten de overige aspiranten hun schriftelijk werk maken, en ik wist niet waarover mij meer te verwonderen, over de vlugheid der examinatoren die iemand in twintig minuten kunnen taxeeren; over de cordaatheid der ondervraagde examinandi, om wie het publiek (en daaronder een paar lieve dames!) bijna rakelings geschaard stond, of om de vastheid van hersens der schrijvende candidaten, die in de onmiddellijke nabijheid van dit alles niet schenen afgetrokken te worden van hun werk. Een geexamineerde dame verhaalde me later, dat zij gedurende haar schriftelijk examen de ooren had toegestopt om niets te kunnen hooren. Al die geruchten over grove geldverspilling schijnen ook al weer laster te zijn: armoediger kan een examen tenminste al niet ingericht worden dan hier... en ondoelmatiger ook niet, zei een gezakte broeder. ---