De Graafschap-Bode De Bcrkclbode Zcvcnaarsclic Courant , | z\jn drie Weekbladen, die te zamen ruim 4000 abonnés tellen en wekelijks in 71 steden en dorpen, gelegen rondom de hoofdplaatsen ARNHEM, DEVENTER en ZUTPHEN, algemeen gelezen -worden. Heeren Notarissen, Industrieelen, Handelaren, Winkeliers, enz., die er belang b\j hebben, dat hunne advertentiën ook worden gelezen door de bevolking hunner naaste omgeving , worden attent gemaakt, dat alle advertentiën, voor één dezer couranten opgegeven, tegelijk in de beide andere gratis worden geplaatst. Alle advertentiën worden met niet te groo t e, maar toch duidelijke letters, smaak vol gezet; zy beslaan daardoor weinig plaatsruimte, komen goed voor en kosten, in vergelijking met andere bladen, minder geld. In mijne inrichting voor ZlncogTapbie worden alle clichés voor geillustreerde advertentiën vervaardigd, tegen betaling van 2b cent per □ c.M. Toezending van een gewone teekening of een photographio is voldoende. De prijs per gewonen advertentieregel is 71 cent. Voor eenzelfde annonce, groot 10 regels, in de drie bovengenoemde weekbladen geplaatst, betaalt men dus in 't geheel slechts 75 cents. Alle annonces, den handel betreffende, worden tegen 5 cent per regel berekend. Ook deze advertentiën worden in drie couranten geplaatst, terwijl men slechts voor één behoeft te betalen. Advertentiën gelieve men uiter 1 ij k eiken Donderdagavond in te zenden aan den Uitgever C. 3IISSET, Doetinchem. Stoom Boek- en Steendrukkerij t Inrichting voor Zincographie. --- MEI. Mei is het land! Met vreugde scheuren wij het laatste blad, dat nog April vermeldt, van onzen kalender enmetzekekere verrukking roepen we uit: „Mei is in het land 1" Het is, alsof de aangename, welluidende klank, welken wij bij het uitspreken van dit korte woord hooren, ons als in één oogenblik al de reine gei nietingen, welke de liefelijkste der maanden ons aanbiedt, voor den geest toovert. Het is , alsof een nieuw leven ons wordt ingeblazen, of frisch bloed door onze aderen stroomt, of nieuwe kracht onze pezen staalt en onze spieren spant. Al doet de lieve Mei vaak zijn intocht met gure winden, zoodat wij, helaas, moeten instemmen met de verzuchting1 van de Génestet: „Onze Noordsche Mei, helaas Is arm aan zonneschijn, Hij kan zoo droef, zoo guur, zoo naar Hij kan November zijn." toch roepen we hoopvol uit: „Mei is in 't land 1" en begroeten we de koesterende zonnestralen, die tusschen de buien door ons komen verkwikken en nieuwen moed en hoop in 't harte ontsteken. Verheugd snellen wij naar buiten en met wellust snuiven we de zoele lucht op. Vooral heerscht leven en beweging: door de takken der boomen springen de teedere zangers van het woud en vergasten ons op hunne zelfde en toch altoos nieuwe liedjes; de trekvogels zijn wedergekomen en bouwen hunne nesten ; de leeuwerik stijgt loodrecht omhoog en laat zijn loflied heinde en verre weerklinken en als des avonds de kikvorsch zijn eentonig gezang doet hooren, word dit verrassend onderbroken door den smeltenden zang van den nachtegaal uit elzenstruik en berkenhout. De nijvere bijtjes gonzen om de bloemen en zamelen honing in, de bonte vlinders s.'aan bij de geringste zonnewarmte alreeds de teedere vleugels uit, en zweven als zoovele veelkleurige bloemen over boomen en struiken. Stond eerst alleen een meizoentje in het gras met haar helder wit te pralen, aldra staan andere welriekende zusjes in de eerste meidagen aan hare zijde en noodigen de kinderen uit tot plukken. Menige teedere meisjeshand kiest uit den rijken schat, welke zich weldra vertoont, bare lievelingen uit, die een plaatsje op hoed of borst worden waardig gekeurd. Nog een enkel regenbuitje en zonnestraaltje en iedere heg draagt een schat van bloemen en elke vruchtboom wordt omgetooverd in een reusachtig bouquet. Onze aarde is in een paradijs herschapen; 't is of Natuur haar bruiloft viert en de vogelen de bruilofsliederen aanheffen. Gretig vangen wij de malsche regendroppels op, die naar honig rieken en de kleinen ontblooten hunne hoofden om groot te kunnen worden, eene volksmeening, uit de kindsheid der volken tot ons overgekomen, welke aan het Meiwater, dat vooral des nachts geschept moest worden om als versterkenden drank te dienen, een heilzame werking toeschreef. Immers wasschen van het hoofd daarmede en het baden daarin gaf gezondheid, kracht en een lang leven. Onze voorouders, die zich meer dan wij met de Natuur één gevoelden, zagen met niet minder vreugde den zomer in het land komen, en vierden eenvoudige vroolijke feesten. Wel was er geen vasten datum bepaald, waarop de zomer een aanvang nam, maar toch waren er vertrouwbare voorteekenen in overvloed, die zijne komst verzekerden: de koekoek had men gehoord, de veldviolen bloeiden, meikevers en zwaluwen waren gezien , ooievaars hadden hunne oude nesten opgezocht. Op deze aankondiging toog oud en jong naar buiten. Al jubelend droeg men een stroopop uit het dorp, die daar buiten verbrand of in het water geworpen werd: de winter werd te niet gedaan. Onder vroolijke zangen, waaraan door de kinderen niet het minst werd medegedaan, ging men naar het bosch en haalde frische „Meijen" dat zijn takken met frisch, jong groen voorzien en liep daarmede zwierende naar het dorp, om er vriend en vriendin mede te begiftigen, terwijl op den hoed en de borst een frisch tuiltje bloemen was gestoken. In- later tijden, echter nog vóór den tijd, dat ook aan die gebruiken vol poëzie perk en paal werd gesteld door wetten en verorderingen, toog men soms nog vóór het aanbreken van den dag op den eersten Mei naar de bosschen, welke toen minder schaars waren dan heden. Daar werd een esch omgekapt en in triomf onder geleide van een jubelende menigte medegesleept door twintig span ossen, wier kop en horens bij die gelegenheid met groen en bloemen versierd waren. Deze meiboom of meipaal werd in het dorp geplant en des avonds werd er om den versierden enmetlichjes behangen boom gedanst. Op sommige plaatsen werden de kerken versierd en vreugdevuren ontstoken, waarvan waarschijnlijk onze Paaschvuren afkomstig zijn. Hier en daar was het gebruikelijk, om dat feest onder leiding te stellen van den knapsten jongeling en het schoonste meisje, die dan als Meikoning en koningin werden uitgeroepen en niet zelden in triomf rondgedragen. Dat zulke feesten den grondslag legden voor huwelijken, die evenals heden ten dage het meest in Mei gesloten werden is niet onaannemelijk. Zoo vierden onze voorouders feest en al is dat in onbruik geraakt toch roepen wij verheugd van harte: Mei is in 't land, welkom, welkom, lieve Mei. --- Geschiedenis van de week. Nu is de aardigheid met de reclame nog niet uit! We dachten, dat na de cacao-vergiftiging er niets ergera te bedenken viel, en zie! erger is toch gekomen. Sedert eenige dagen zag men in de Arnhemsche Courant de vraag: „"Wie was Lots huisvrouw," en „De zeven koks komen !" leder peinsde zich natuurlijk moede om van die vreemde woorden den zin te ontsluiten. Te vergeefs echter. En wat blijkt? Dat die zonderlinge woorden een reclame bevatten van Thomson's pudding. Den 2denMei zou, zoo werd later beloofd, een muziekcorps door Arnhems stro ten trekken, Thomson's Puddingmarsch spelende, en voorafgegaan door 7 koks in coatuum, reclameborden dragende. „Lots huisvrouw" bleek een fijn merk tafelzout te wezen. — De concurrentie verleidt den mensch tot al wat dwaasheden; een gedurige onrust is daarvan 't gevolg, en van slechts acht uur werken per dag, zooals do Socialen willen, komt er bij den handel' tegenwoordig niets in! — Ook het Zwitsersche leger houdt zich aan het beginsel der Socialen en wil niet langer dan acht uur manoeuvres maken. Toen die tijd verstreken was, scheidden zij er doodeenvoudig uit en gingen heel kalm naar huis. Nu is acht uur manoeuvreeren een heele tijd; maar 't is iets ongehoords , dat de militairen tegen zich zeiven zeggen, wat anders de Majoor tegen de schutters zegt: „ingerukt, marsch, gauw naar huis!" Een Zwitschersch blad noemt genoemde werkstaking oproer en muiterij. Waar zou dat heen moeten, als midden in een veldslag na acht uur vechtens er een toeken werd gegeven: „Jongelui, 'tis voor vandaag gedaan, morgen beginnen we weer van voren af aan; smakelijk eten en welterusten! Onze rustende schutterij heeft het evenwel nog rustiger: niemand is bij die keurbende nog ooit in verzet gekomen! — Ook een pluimpje ontvangen onze landbouwers, welke zich naar Argentinië begaven. De eigenaar van een landbouwkolonie aldaar deelde mede, dat hij veel liever aan Hollanders zijn land verpachtte dan aan Italianen b. v., die anders zeer worden geprezen als geschikte landverhuizers. De Italiaan is lang zoo overleggend niet als de Hollandsche boer en verbouwt ook niet meer dan hij noodig heeft om de pachtsom te betalen, terwyl de Hollander daarentegen van den beginne óverwerkt en óverlegt. Zooiets doet den mensch nog eens goed! Er wordt zooveel kwaad gesproken, dat we zoo'n woordje van lof wel op dubbelen prijs mogen stellen. In Argentinië schijnt behoefte te zijn aan landbouwers, en hier . . . loopen ze elkaar in den weg! Voor andere betrekkingen zijn de Nederlanders minder geschikt: ze pakken niet aan en . . . prüven nog al sterk. — Tegen dat prüven wil de Volksvriend den maatregel toegepast zien, dat alleen sterkedrank mocht worden gebruikt in| lokalen, waarvan de ramen door geen gordijnen , luiken als anderszins bedekt worden, zoodat iedereen kan zien wat daarbinnen gebeurt. We vreezen, dat de maatregel niet veel zou baten. De koffiehuizen worden immers reeds hoe langer hoe opener, en de bezoekers vechten soms om een plaatsje aan het raam. Die ouwerwetsche kroegjes, die potdicht waren behangen en beplakt, zoodat geen sterveling naar binnen kon loeren, en waar de klanten als dieven in- en uit slopen , zijn verdwenen. 't Kan raar loopen in de wereld! — Ja, dat kan het! Wie zou ooit hebben vermoed, dat Jannetje Struijk, de Iste miliioenenjuffrouw, te Apeldoorn genoegelijkjes en welletjes zou rentenieren in gezelschap van Jut's huisvrouwe, die zoowat de betrekking van gezelschapsjuffrouw bij haar bekleedt. Algemeen bekend zou dat ook niet geworden zijn, indien niet de heer Van Werven, de huisheer van beide dames, te sterk aangedrongen hadde op financiëelen steun. Hij schijnt wat met een mes te hebben gemanoeuvreerd, en toen riep Jannetje de politie. — Ook een vreemd geval is het metdenarbeidër uit Lobith, die Zaterdag naar de markt te Gendringen toog om varkens te koopen. Na eenige dezer diertjes te hebben gekocht | begaf onze vriend zich weer huiswaarts, doch stak onderweg nog al eens op, zoodat de nacht inviel lang eer hij en zijn vêrrrketjes te huis waren. Door de duisternis en iets anders misleid raakte de man met zijn gezelschap van den goeden weg en overschreden zij in heilige onnoozelheid de grenzen. Maar, alsof een vijandelijke inval plaats hadde, klonk het eensklaps : „Wer da!" Of hij al stamelende de onschuld van zich en zijn diertjes getuigde, het baatte niet: wegens verboden invoer van varkens werd de Lobither tot 105 Mark boete veroordeeld. Een nacht vrij logies gaat daar trouwens af! — Vreemd voor een oningewijde is het ook, dat te Goes een jongeling geen lid kon worden van de Ned. Hervormde gemeente wijl hij lid was van . . . een gymnastiek-vereeniging. Ze schijnen daar al heel vreemde, misschien wel kromme sprongen te maken. — Niet minder vreemd is de ziekte, door welke de jongeling Mack is aangetast: de velocipèdeziekte nl. Vóór eenige maanden, vermeldden we zyn veroordeeling door de Arnhemsche Rechtbank, wegens het huren van een rijwiel, waar mee hij eerst naar de „Zon" en toen naar.de „Wereld" reed en naar de Maan wilde rijden, toen de politie hem in zijn vaart stuitte. — Pas is dat jonge mensch weer uit de doos, of een onweerstaanbare begeerte om te rijen verleidde hem tot nieuwe oplichterij. Zich uitgevende voor een neef van baron van Nagel wist hy te Utrecht een apenpakje en een velocipède machtig te worden. Later bleek, dat de Duitsche jongeling in 't hötel Bellevue gelogeerd en daar ingeschreven was als Eduard Quack. Vroeger heette hij te Wageningen in de Wereld: Freiherr von Max. Toen men hem arresteerde, was hy by een ander weer aan 't onderhandelen over den koop van een wiel. Aan do sclioone verwachting, die zijn advocaat denlaatsten December van den jongeling had, lioefthij nietbeantwoord. Deze jongeling kent, hooren we, uitstekend zyn vak, on was voor een maand of vier nog lid van do Groote Societeit te Deventer! Eerlyker had hy dus door de wereld kunnen komen, wanneer hy mot nederiger lot ware tevreden geweest. — Zoo zou h\j, wanneer hy alleen behoefte aan beweging hadde, van de Duitsche grens naar Dinxperlo en weerom kunnen wandelen , telkens 6 pond meel medenemende, %vaardoor hij dan 18 cent verdiende. — Neder' landers, die een handwerk verstaan of bekwaam. heid bezitten op administratief, bouwkundig of . landbouwkundig gebied, onderwijzers en in 't algemeen alle bekwame, oppassende personen kunnen zeker zijn (zoo luidt een particulier schrijven uit Pretoria) in de Zuid-Afrikaansche i Republiek een flinke positie te verwerven. Het i gebrek aan arbeidskrachten moet daar, volgens hetzelfde schrijven, zóó groot zijn, dat de 100-1 1 nen tot f 18 a f 24 per dag zijn gestegen, terwijl men er voor f 100 in de maand rijk kan i leven. Als de inhoud van dat schrijven juist is (wij putteden het uit goede bron!) begrijpen we ■ niet, hoe zooveel jongelui met aanleg hier blijven suffen en betrekkelijk armoe lijden. In Zuid Afrika vindt men landgenooten bij de vleet, . zoodat men niet onder vreemden komt en ook ■ niet zooveel gevaar loopt, bedot en afgezet te : worden als in Amerika en Argentinië. Één ■ hoofdvoorwaarde komt bij dat alles: men moet • niet aan Bachus offeren! — Uit Epernay is een voorwerp naar do Parijsche tentoonstelling gezonden, dat met dien wijngod (die bij ons in een jenevergod veranderde) in nauwe betrekking staat: een monsterwynvat nl., dat door 3G ossen en 20 paarden moest worden getrokken. Geen der toegangen was groot genoeg om het gevaarte door te laten, zoodat er een gat in de i omheining moest worden gebroken. Door eenige ] Hongaren, wier restaurant beschadigd werd.!; was er bijna een moord gebeurd, die evenwelj gelukkig werd verhinderd. — Werkelijk heeft i er een moord plaats gehad op den spoorweg ; tusschen "Warschau en Wilna. In een waggon eerste klasse werd een mededirecteur der Groote ] Russische Spoorweg maatschappij dood gevonden, j Uit verschillende omstandigheden is gebleken, i dat hij zich heeft trachten te verdedigen. Geld- ; zucht schijnt wederom de oorzaak der misdaad te wezen. De politie doet onderzoek, evenals te 1 ■ Maastricht, waar een aangeteekende brief met . f 180 zoek is geraakt. — Werkdadig trad de . politie te Rotterdam op om vier heilsoldaten te . beschermen, die in een tram de woede des . volks waren ontvlucht. De lui waren boos, wyl het leger voorstellingen gaf tegen entree van . een dubbeltje en niet gratis. Wie zou 't geloo; ven, dat het heilsleger alleen in ons land 70 < • officieren en 6000 minderen telt. En toch is 't i waar. Over de geheele wereld vindt men een half millioen dier soldaten. Er wordt beweerd , dat ze ook op de Parijsche tentoonstelling werkzaam zullen wezen; welja, waarom i niet!? — Veel dingen zijn mogelijk. Waarom dan ook niet het verhaal van den Zuiderzeekapitein , die verzekert, dat hij deze week twee Friesche boeren aan boord had. Dat is nu evenwel de bijzonderheid niet; maar dit: de boeren i hadden nog nooit een zeereis gemaakt en hadden hooren zeggen, dat een mensch nooit ziek werd, zoolang hij land rook, waarom zij elk een groote graszode bij zich hadden gestoken < en daaraan uit alle macht begonnen te snuiven : als een dame aan haar flacon. De grappige kapi- : tein meldt niet of 't middel hielp. — Een spoorbootkapitein heeft bericht, dat een huzaar met pak en zak van zijn boord in de Zuiderzee is gesprongen, zonder dat hij weer verkoos boven te komen. Men weet, dat vroeger met diezelfde boot ook de dichter meeschommelde, die met den zangerigen elleboog op de verschansing l rustte en wiens bleekblauw poëtenoog naar Friesland staarde. Soms sok is 't, of een klaaglied De schampere lippen ontstijgt l)e hofmeester denkt, dat mijnheer dan ïen aanval van zeeziekte krijgt. En eindelijk „Vaarwel I" ruischt het van de verschansing Naar het langiaam wegblauwend strand, , „Vaarwel! mijn diepverbasterd, Én toch mijn vaderland I j Een ontiaglijk-hoonende tandkiars Bezegelt hel slotaccoord, En „help 1" gilt de man aan het stuurrad, „Een passagier overboord I" Td laat! De poëet is verdwenen Ia de diepte van 't dansende meer ( Slechts lijn pet vindt men acht dagen la'er Op de kast van Wieringen weer. — Een aardig voorval moot er in hetzelfde Sta- j voren, waar gemelde boot afvoer, zijn voorge- 1 vallen. Een boertje uit do buurt leverde een I bakker aldaar geregeld boter: altijd stukken van g 8 pond. De bakker merkte evenwel, dat de r stukken veel te licht waren en sommige zelfs \ niet meer dan zeven pond wogen. Hij biacht t dit het boertje onder 't oog, doch dat antwoord- r do met het effensto gezicht van de wereld: c „dat kan onmogelijk, want, omdat ik geen i gewicht heb, weeg ik zo altijd met uw 8-ponds- c roggebrooden." De bakker was met de ophelde- ) ring tevreden. — Minder tevreden is voorzeker ! de jongeman in Friesland, dio als onderwijzer I. reeds 70 maal naar eon betrekking had gesolli- t citeerd, doch nimmer met goed gevolg. liy \ werd uit wanhoop bakkersleerling. — Een ander c jongeling was niet weinig verbaasd, toen hij in t het koffiehuis, waar hij de noodige cognac naar v binnen zat te werken, op eens zijn .geheele familie zag verschijnen. Allen smeekte hem v mede te gaan en af te zien van 't noodlottige li plan tot zelfmoord. Onze vriend ontstelde niet weinig. "Werkelijk had hij 't geheime plan, zich straks een kogel door den kop te jagen. Gelukkig voor hem had een dief zijn overjas, wfiarin de geladen revolver met 't afscheidswoord aan zijn familie zich bevond, gestolen. Deze bezorgde direct den brief aan t adres, met de complimenten, dat hij zich aanbeval, wanneer soms door zijn toedoen, zoonlieis leven mocht gered zijn. --- BUURPRAATJES. XXVII. Berend. — Goeden avond, buur. Daar was ik al weer. Gart Jan. — Welkom, welkom, man. Ik zie je alt 003 graag komen, dan kunnen we samen nog eens een verstandig woordje spre! ken. Dat is heel wat beter dan maar in het | haardvuur te zitten kijken, of bij Manu 3 achter j de klare te zitten en je geld te verspelen met f. kaarten. Bebend. — Och ja, Gart Jan. Velen hebben i daar pleizier aan; maar wat zullen ze ook al anders doen ? Gart Jan. — Wat ze anders zullen doen! Hoe heb ik 't met je, Berend! Kunnen de lui niet een nuttig boek in handen nemen ? Kunnen ze niet in kranten lezen; over landbouwzaken spreken? Berend. — Stil maar, buur. Je hebt 't al lang gewonnen; we spreken daar misschien later nog wel eens over. Maar hoe is 't in 't goede vaderland? Komt er al wat leven in de brouwerij. Gart Jan. — Leven! leven! Hemel en aarde staan op stelten. De kranten staan van voren tot achter vol; in alle plaatsen, groote en kleine, worden lezingen gehouden of zullen ze gehouden worden; de persen kreunen onder het onvermoeide drukken van allerlei strooibilletten, dominés loopen het vuur uit de sloffen en de schoolkinderen Berend. — Ho ho, buur! Je steekt er den draak mede. Gart Jan. — Nu als dat alles nog zoo niet is, dan zal 't wel spoedig zoo worden, want geloof my, dat er wat gewerkt wordt. Nog nooit is er zooveel prij3 gesteld op de verkiezingen voor leden van Prov. Staten als nu. Berend. — En hebben de Liberalen het alweer gedaan ? Gart Jan. — Och buur, die zijn er natuurlijk in den laatsten tijd niet beter op geworden. Zoo'n Liberaal.... dat is een ... ja, een onmensch. Maar dat weten we al lang. Geloof mij geen beter lieden, dan de mannen van de rechterzijde. Zij strijden voor het volk, dat volk wordt verdrukt, dat volk moet het beter hebben,dat volk moet medestemmen en daardoor menschen naar hun zin kunnen kiezen. Berend. — Maar wat is het volk? Gart Jan. —.Ja, wat ia het volk, wat is het volk? 'tls tegenwoordig net, of niemand tot het volk behoort dan de lui, die Kuyper moeten helpen in 't verkiezen van mannen van zijne godsdienstige richting. Behooren de Liberalen dan niet tot het volk en niet alle meer ontwikkelden en rijken? Dan moet men die doodeenvoudig ook maar vrijstellen van het betalen der belastingen indien z\j toch door de groote massa moeten verpletterd worden, indien hunne eischen mogen voorby'gezien, hunne raadgevingen in den wind geslagen worden, alleen om maar dat zoogenaamde volk op den voorgrond te kunnen laten treden. Berend. — En zou dan werkelyk dat volk zich uiten. Zou het bij de stemming bljjk geven van hetgeen het zoo vurig wenscht. Gart Jan. — Och, jongen, het wordt er doodeenvoudig heengedreven met allerlei mooie woorden en vooral door den vreesaanjagenden godsdienstleer. Jo moet er soms om lachen als je hoort welk denkbeeld enkele menschen ervan hebben. Velen denken dat de Godsdienst en de Kerk op 'tspel staan. Maar die hebben volstrekt geen last; toch is ons volk daarmede het gemakkelijkst te vangen en voort te drijven; dat weten sommige behendige volksleiders maar al te goed. Maar ik zal mij niet b\j den neus laten nemen. Ik weet maar al te best, dat er onder do Liberalen edele, vrome, rechtschapen mannen gevonden worden, dat het huu niet om den ondergang der Kerk, maar wel oin het waarachtig heil van 't volk te doen is. Berend. — Maar wat doen de tegenwoordige bewindhebbers dan toch voor 't volk? Zyn de belastingen minder geworden; is de handel levendiger; wordt er meer verdiend; maken zo dat de rijko lui meer en de minderen minder betalen moeten? Ik merk er nog zoo weinig van. Gart Jan. — Daar zul je nog wat geduld voor hebben moeten; en dan zal alles wel komen. Berend. — Maar hoor je er dan wel oena -■van, dat die heeren flink voor de belangen van het volk spreken. Hoe houden bijvoorbeeld do Kamerleden van ons district zich? Voeren zij nog al kranig het woord zoo nu en dan? Gart Jan. — Ik merk er niet veel van, buur. Ik geloof wel, dat ze niet veel geredeneerd hebben in de Kamer. Berend. — Hé, maar daar had ik bepaald veel van verwacht. Gart Jan. — Nu ja, maar die zooveel sproken zyn daarom nog de besten niet. Er zijn wel heeren in de Kamer, die zelden het woord voeren, maar vooral in de afdeelingen door hunne wenken recht nuttige en werkzame leden zijn. En dat zal met onze afgevaardigden ook het geval wel wezen, denk ik. Berend. — En lekt daar wel eens wat van uit? Mij dunkt, dat men daarvan wel iets hooren moest! Gart Jan. — Jij hoort ze zeker liever, zoo nu en dan eens spreken? Geduld maar, dat zal misschien nog wel komen. Berend. — Geduld? Hoe lang moet men tegenwoordig voor alle verbeteringen wel geduld hebben! Ik heb al zoo lang geduld gehad, maar nu begint mij dat hoptn en wachten al aardig te vervelen. Ik wilde wel, df»t ik merken kon, dat er tegenwoordig beter regeerders zijn dan vroeger. Gart Jan. — Vroeger waren ze zeker niet slecht, want je herinnert je toch nog wel, dat de Minister van Geldzaken, toen hij aan 't bestuur kwam, al dadelijk zei, dat de geldmiddelen in goeden staat waren. Daar hadden de Liberalen tocli voor gezorgd. Berend. — Ja, dat is waar ook. En ze hadden van 't jaar al weer meer geld noodig voor Oorlog. Maar toch blijf ik er bij, dat ik weinig verbetering zie. Gart Jan. — Nu, spoedig zal je wat hooren van de nieuwe schoolwet. Berend. — Is dat eene verbetering voor het volk, buur? Wordt daarmede geld uitgespaard? Gart Jan. — Wat zal ik je zeggen, buur? De Minister heeft verklaard, dat 't nu wel zoowat honderdvijftigduizend gulden meer zou kosten. Berend. — Wat zeg je, meer ? Gart Jan. — Ja, maar dan krijgen de bijzondere scholen toelagen van het ryk. Je begrijpt, de heeren oprichters van die scholen, moesten altoos maar zien, hoe ze aan de dubbeltjes kwamen. Ze begrepen heel goed, dat altoos geven begint te vervelen en die scholen, welke zij nu eenmaal zoo heilzaam voor 't volk achten, konden ze zonder hulp in 't vervolg moeielijk in stand houden. Nu kan dat beter. Vroeger hebben ze altoos op de Liberalen gescholden, die voor hunne scholen het geld uit de staatskas gebruikten; maar ze vinden dat geld zoo verachtelijk met en het ook niet vernederend om geld te vragen en aan te nemen voor hun bijzonder onderwijs. Nu gaan ze dus ook uit de staatsruif meeëten, wat de heeren van 't bijzonder onderwijs vroeger wel wat schandelijk achtten. Berend. — Maar de openbare school is toch niet de school van de Liberalen? Gart Jan. — Ben je mal, Kerel? Dat heeft Kuyper er van gemaakt. Of dat waar is, of niet, schijnt er bij dien heer minder op aan te komen. Hij heeft het zóó genoemd en of het nu waarheid of leugen is, wat hij'zegt, dat doet er niet toe, hij redeneert daar op door, herhaalt zulke uitspraken en het volk gelooft dat het waar is, en ziet met angst en verachting naar die scholen. Berend. — Maar buur, zoo mal ben ik nu nog niet, of ik kan wel begrijpen, dat als men begint met iets onwaars vóórop te stellen, men al voortpratende hoe langer hoe meer onwaarheden moet gaan zeggen. Gart Jan. - Heel goed begrepen, buur. Wie zóó redeneert, draait het volk een rad voorde oogen. Van de ééne onjuistheid komt men tot de tweede en als die. geslikt is, volgt een derde. Als ik zeg en voor waarheid aanneem: de Liberalen willen het volk bederven, daarom hebben ze sectescholen, dat is, scholen voor hunne partij gebouwd, daar geven ze onderwijs, dat het volk verderft, dan dient dat eerst waar te zijn indien ik voortredeneeren wil. Bij onderzoek, want zie je, Berend, je moet onderzoeken , en maar niet gelooven, wat één je verteld, bij onderzoek zou blijken, dat de Liberalen niet zulke slechte plannen hebben en volstrekt geeho secte scholen van de openbare maken, en dat dus die uitspraken eenvoudig leugens zijn. Maar indien men die leugens voor waarheid aanneemt en dan verder redeneert, dan zal men er van zelf wel toe komen, dat de school erger is dan kroeg en bordeel, en dat het, hoe eer hoe beter, goed is, dat die openbare school door de bijzondere verdrongen wordt. Berend. — Maar is de openbare school dan voor de Liberalen? Gart Jan. — Onderzoeken, zeg ik, de oogen los, Berend! Wie dat doet, zal zien, dat van allerlei geloofsovertuiging de kinderen op de schoolbanken plaats nemen. Ouders, aan wier waarachtige vroomheid niet valt te twijfelen, zenden niet zelden hunne kinderen naar de openbare school, om ze daar te laten onderwijzen en op te voeden tot vredige, verdraagzame leden der 'Maatschappij, die in ieder mensch een broeder of zuster zien, die met hem hun eigen en elkanders geluk helpen bevorderen. Dat zijn ouders, die geen heil zien in het vroegtijdig aankweeken van den lust, om in afgezonderdheid te leven en den andersdenkenden broeder of zuster te haten, zonder hem of haar anders te kennen dan door vreesaanjagende verdachtmakingen. In eene goede maatschappij, Berendbuur, moeten allen samen leven; dat moet het kind vroeg leeren, dan zal ons dierbaar Vaderland behouden kunnen blijven. Dan zal de oude leus onzer vaderen „Eendracht maakt macht" ons vaderland in tijden van gevaar sterk maken, terwijl we nu al aardig op v/eg zijn, om die schoone eendracht kwijt te raken. Die partyhaat wordt op school, doch niet op de openbare, reeds vroeg ingeprent, als de kinderen hooren en leeren, dat zij zich wachten moeten voor hen, die niet zooals zij, het voorrecht bezitten volgens den waren weg opgeleid te worden ten goede. Bsrend. — Ja, jongen, wat hebben onze voorouders door hunne eendracht zich toch tot een machtig volk ontwikkeld! Hebben ze niet tachtig jaar gestreden am vrijheid van Qodsdienst te krijgen? Gakt Jan. — Ja, maar dat was tegen de Spanjaarden. Ja, man, om die vrijheid van den keu te krijgen is al wat bloed door onze vaderen vergoten. Maar dat schijnen reeds vele der vrome kleinkinderen vergeten, en loopen aan den leiband van een partij, die de macht in Wanden Willen krijgen, al zou er ook het Vaderland by ten gTonde gaan, zooala z\J zelf zeggen. Berend. — 't Is waarachtig wat moois!_Maar 't ia mijn tijd! Gegroet hoor! Gakt Jan. — Slaap wel, buur! Groet Hanne! ---