Geschiedenis van de week. In de Oprechte Zwammerdamtner komt een jubelzang voor tegen een eerzaam paraplu-kooper, of liever verkooper, die niet uitgegalmd is over den zegen, dien zijn vak te beurte valt, een zegen, in geen jaren gekend. — Hij gaat verder en kondigt een regenschermennood aan, die niet uitblijven kan. — leder voorzie zich dus spoedig van een dusdanig instrument, waarvan bij hem nog eenige degelijke exemplaren te krijgen zijn, niet van die moderne hopsa-paraplu's maar echte acht-persoons, ook zeer geschikt, altijd volgens dien snuiter, voor vrijende paren. — Wanneer we dien liberalen broeder en zijn vakgenooten benevens de handelaren in regenjassen en dito mantels (waterproef of reukeloos! gutta percha) uitzonderen, lyden, gelooven we, de meeste menschen schade bi) dien rijken regenzegen.—De menschen gaan niet uit in dat weer, er wordt bijna niet gereisd. — De tijdelijke bewoners van buitenkamers en optrekjes, die zich lang verkneukelden in 't zomergenot, vergaan van ergernis en verveling, en keeren vóór den tijd van waar ze kwamen, of maken allerlei kleinzielige en ongegronde aanmerkingen op de soep die te schraal is, het vleesch dat te taai is, en de thee, die precies naar vlier en kamillen smaakt. — En dat allemaal, omdat de regen hun proefzenuwen heeft verstompt. — In ernst, er wordt veel meer scha geleden dan men oppervlakkig zoo denken zou. — Een treurig tooneel vonden we geschetst van den toestand te Zandvoort, waar nu letterlijk niets moet te doen zijn en niemand vroolijk kijkt dan de ezels, die groote vacantie vieren in plaats van de lieve jeugd, die ze anders moesten torsen. — Te Scheveningen is het ook duf, en dan komt er nog bij, dat in de afgeloopen week zich daar een regen- en hagelbui ontlastte, waardoor zelfs het stinkende water der riolen de huizen binnendrong en de vloerkleeden bedierf. — Een afleiding, waarop velen zich hadden gespitst, niet van 't water, maar van de verveling, is door den commissaris van politie verboden. — Het Leger des Heils zou daar een voorstelling geven, waarbij 25 haleluja-zangere&sen met oranje-sjerpen zouden optreden. - Het hoofd der politie heeft de uitvoering evenwel verboden, wijl hij er te veel pret van voorzag. - Heel verstandig, want als het volk eenmaal in beroeringe is gebracht, wordt het niet zoo gemakkelijk weer gekalmeerd. — Dat heeft men dezer dagen in den Bosch kunnen zien, waar de schare ontevreden was op den commissaris en dezen niet minder dan ophangen wilde. — Met verstandig beleid hebben de autoriteiten thans de orde hersteld, zonder dat er menschenlevens te betreuren zijn. — En dan hebben de donderbuitjes, die zoo op zeer geschikte oogenblikken losbraken, ook het hunne meegeholpen om de woede at te koelen. — Da's waar ook; van den donder en daaraan voorafgaanden bliksem hebben we nog ni6t gesproken, schoon we een heel lijstje ongelukken moesten noteeren. — We zullen er evenwel maar een paar vermelden, die van de gewone gevallen afwijken. — Bij Druten is de bliksem geslagen in een boom, die vol spreeuwen zat, welke alle dood ter aarde vielen. — Een landbouwer, die op eenigen afstand bezig was, bleef ongedeerd niet alleen, maar onthaalde zich.en de heele buurt 's avonds op gebraden spreeuwen. — „Of die dan maar zoo gegeten kunnen worden?" — 't Schijnt wel zuster, want de menschen hebben er geen zier last van gehad, en we willen 't graag gelooven — Lezen we daar niet, dat een vernufteling op het denkbeeld is gekomen om varkens te slachten door den kunstmatigen bliksem , oftewel electriciteit ?! — 't Zou een vooruitgang zijn, als we dat geschreeuw en gereutel niet langer hoefden te hooren. — En dan is aan die nieuwe slachtmethode nog een ander voordeel verbonden. — „Goedkooper?" — Neen, zuster, dat niet, maar dezelfde stroom, die het zwijn doodt, doodt ook de trichinen, die in deszelfs lichaam rondwroeten. — Ja, de wetenschap gaat verre! — Daar heb je b.v. de keuring van aspiranten voor de marine, weet u, hoe ze die bewerkstelligen ? — Nu? nu zoo heel precies kunnen we't ook niet zeggen; maar de nieuwste manier is toch wel aardig om te welen. — En 't is geen aardigheid, die we mededeelen; heusch niet! Alle bladen, en dat niet alleen van die leugenachtige liberale, ook vrome en dierbare, hebben het geval voor waarheid meegedeeld en 't is niet tegengesproken, waar men anders nog al gauw bij ia. - Welnu, men trekt den aspirant uit • • 1 neen» wacht even! men trekt hem uit een hoofdhaar! Ja, waaratje een hoofdhaar. — En dan legt men dat hoofdhair onder een microscoop, en dan begint het gekyk, u weet wel, door zoo'n glaasje. - En dan kunnen de geleerde dokters aan dat haartje zien, hoe (ft bodem of akker van dat haar is, precies als een ervaren boer kan zien van welken grond de tüfleff, terepels, of piepers komen. - ja 't is sterï-' - In een geval is men tot de ontdekking gekonen, dat de haarakker eenigazins scrophuleis,; anders gezegd klierachtig was. - „Of de ar®e jongen daarvoor afgewezen is?" Neen, zster, daarom niet alleen, maar men kwam c gruwel l ook tot de ontdekking, dat het worM'en van bedoeld hoofdhaartjen kleiner was darwet volgens de eischen der wetenschap diende .1 zijn. — «Vindt u dat putluttig?" — Wy lazen het maar begrepen 't niet. — Maar we zijn al pratende van den bliksem afgeraakt en een bijzonder geval willen we toch nog even vermelden, omdat het zoo heel buitengewoon is. — Te Schöuberg in Moravië is het weer geslagen in een danszaal, waar 40 paren huppelden op de maat der muziek. — Alle tachtig dansers werden op de dansvloer geworpen. De meesten zijn er met den schrik vrij van gekomen; enkelen waren verlamd, doch ook voor dezen hoopt men op beterschap.— „Dat is dus al weer meegevallen!" — Ja, dat zei de matroos ook, toen hij met de valreep in 't water viel. — Van in 'twater vallen gesproken, daarvan zagen we Dinsdag een merkwaardig geval, toen we even te Arnhem waren. — Een meid, die op een schip een emmer waschwater over boord gooide, gleed uit en viel in den Rijn achter de school by 't begin van Onderlangs. — Onmiddellijk werd ze door den aldaar, zeer snellen stroom meegesleept, doch zonk gelukkig niet dadelijk. — Op haar gegil verlieten in minder dan een oogenblik eenige booten de daar liggende schepen, in eene van welke zij werd gered, onder luid hoera! van de stilstaande wandelaars aan den oever. — Het aardigste van 't geval was, dat, toen haar redder moeielijk tegen den stroom kon opkomen, zij hem flink een der riemen uit de hand nam, en meeroeide. — „Dat zoo'n mensch niet flauw valt!" zei een dame verbaasd. — En dan begint het, zoo waar! gevaarlijk te worden in den lokaal tusschen Doetinchem en Winterswijk. — Neen, niet door den regen, dat zijn maar druppels, en op een zwart pak ziet men die zoo niet, en die een licht pak draagt, moet maar in de hoogste klasse gaan zitten. — Ook is die niet door een bende Graafschapsche roovers overvallen; neen! — Maar toch is iemand een zak guldens, ten bedrage van 140 kwijt geraakt, dien hy in zijn argeloosheid en goed vertrouwen naast zich op de bank had gelegd. — Ja, ja! dat geld blijft nog steeds een begeerlijk artikel, en niet ieder komt er zoo gemakkelijk aan als die Engelsche broeder, die verleden week te Monte Carlo in drie dagen tijds f 240.000 won aan de speelbank. — Er wordt bij gezegd, dat de man elf uren aan een stuk speelde. — 't Is kras, maar we zouden het toch eerder volhouden dan de Franschman Jacques, die te Londen heeft aangenomen om 50 dagen te vasten, alsof er nog geen hongerlijers genoeg zijn! — We kunnen 't niet helpen, 't is zeker onze booze, liberale natuur, maar steeds denken we bij die hongerkunsten terug aan den Amsterdamschen Doolhof onzer jeugd, waar Betje van Meurs stond, „dat leugenachtig beest," we hoorden het den uitlegger nog zeggen „die 40 dagen gevast had, en de kruimels nog om den mond had zitten." — De Doolhof is lang weg, en Betje is weg, en ook de Reus, maar die moet nog op den zolder van het stadhuis liggen. — Zoo gaat de grootheid der aarde voorbij ! — Een zondige begeerte is door onze ziel gegaan en we waren op 't punt de pen weg te werpen, midden in een regel, zooals Bilderdijk deed met' zijn Epos, toen hij zag, dat er toch niets van terecht kwam, maar wij bij 't lezen van 't bericht, dat de Amerikaan Rockeffeller _ een vermogen bezit van 100 millioen dollars en dus heeft een inkomen dagelijks van 250.000 gulden. — Dat verdienen wij in een maand nog niet. — Maar we bedachten ons, omdat we niet zoo geurmakerig wilden zijn als Bilderdijk, omdat 't ons toch niet hielp, en omdat de lezers van dit blad dan met een halve Geschiedenis van de Week zouden zitten. — Wanneer ons evenwel iemand de gezegde som bezorgt dan.... werken we voor plezier. . — 't Is waarachtig onze schuld niet, dat we 't alweer over Sequah moeten hebben. — „Een kwakzalver?" — zeg dat niet, Zuster. — Jan Holland, — en dat is immers geen kwakzalver? — schrijft een waardeerend woord over hem in de Tijd, en twee onderinspecteurs en twintig agenten waren er te Rotterdam noodig om de duizenden rhumatieklijders tegen te houden, die den wagen bestormden. — Dat er onder die „door rhumatiek „verlamden" en „kromgebogenen" nog waren, die met straatsteenen naar de agenten konden smijten, geeft trouwens hoop op beterschap. — Maar, wat we eigenlijk zeggen wilden, is, dat het geslacht der Sequah's in een dag of wat zoo sterk vermenigvuldigd is. — Eerst was er maar één; toen bleek het, dat er ook een te Pretoria was. — Deze week reisden er twee te Charlois en te Naaldwijk en verkochten daar 60 fleschjes wonderolie, d. w. z. niet van die bekende olie, waarvan men zoo raar doet, maar van die wonderdoende prairieolie, tegen een gulden de flesch. — Der politie kwam die plotselinge vermenigvuldiging toch wel wat sterk voor en ze deed, zooals gewoonlijk, ijverig onderzoek. — En wat bleek? — Dat die twee een paar liberale oplichters waren, zonder geweten, maar in de plaats waarvan de een een oud diploma in zijn binnenste medevoerde van kiezentrekker. — „Jongen, jongen, 't is wat te zeggen!" — Ja, Zuster, dat is het ook. — Maar zoo'n beetjen boerkensbedrog komt ook wel eens een heel enkele maal voor by de vromen der aarde. - Dat zyn dan ook geen echte, maar nagemaakte; ondertusschen worden de boerkens er de dupe van. — En geweten? Nu ja, het 13de gebod luidt: „gij zult uwe heeren dienen en eten", zeggen zij. — En dat verklaart veel, en vergeeft veel. — Dingen, die anders onbegrijpelijk zouden zyn, worden met deze opheldering er bij, ten volle verklaarbaar. — Zoo ook het overdreven geijver tegen den Zondag en de onware beteekenis, die daardoor aan het woord „dienst" wordt gehecht. — Wanneer men zoo'n officiéél verslag leest, krijgt men waarlijk medelijden met die arme agenten, die dan ook nooit ereis vrij hebben, en met die arme schutters, die me daar op Zondag in 't zweet huns aanschijns moeten exerceeren voor 't lieve vaderland. — Latere, kalme ophelderingen leeren, dat de Zondagsdienst van veel Haag sche agenten bestaat in 't aandachtig meeluisteren naar de muziek, en dat ze hun Zondagsbeurt niet graag aan anderen zouden willen overdoen. — En de schutters oefenen zich liefst op Zondag, omdat ze dan niet hoeven te verzuimen. — Maar die Zondagsrust is voor enkelen weer zoo'n roeispaantje om mee te werken, en een schare goedgezinden laat zich door de vromen by den neus nemen en leiden, en voeren waar ze eigenlijk niet hadden willen zijn. — Een man, die het waarachtig goed met de menschen meent, is de vorst van Saksen — Coburg—Gotha. — Die vorst is, volgens hetgeen een oud liedje zegt, „de vader van zijn kinderen", een zonderlinge vergissing voor „een vader voor zijn kinderen", met welke laatsten dan natuurlijk de landskinderen worden bedoeld. — Een nieuw bewijs zijner vaderlijke zorg heeft deze vorst van den zooveelsten rang opnieuw gegeven door aan de ouders in zijn Staten te verbieden, hun echtelijke spruiten mee te nemen naar een bal, vóór zekeren leeftijd: de jongens vóór hun 17de, de meisjes vóór haar 15de jaar. — De maatregel is nog zoo verkeerd niet, maar de dansmeesters zijn bezig, oproer te maken in de Duitsche Staten en springen door mekaar als kakkerlakken. — Een dansmeestersoproer! De dansrevolutie! O, Broeder! — Een aardig middeltje en een gemakkelijk middeltje hebben we opgeteekend ter verdryving van... van... daar zijn we de diertjes kwijt... o, ja! van wespen, door sommigen met eigenaardige letterverspringing ook „wepsen" geheeten, evenals men uit vrees voor vergissen „rupsen" in „ruspen" omdoopt. — Dat middel is heel eenvoudig! Men neemt een wit glazen flesch, vult die gedeeltelijk met water, giet er dan een scheutje rooden wijns bij, en hangt de flesch dan op de plek, waar wespen verkeeren. — Evenals de menschenkinderen beminnen zy den wijn en vinden er hun graf in. — De Maatschappij tot verstandelijke ontwikkeling van de plattelanders, die volgens Broeder toch al zoo ontwikkeld zijn, klaagt steen en been over de domheid der boeren in 't Overveluwsche. „Velen hunner", zegt het officieel rapport, „kunnen lezen noch schrijven", zelfs de notabelen der dorpen niet. — In het exemplaar, dat wij ontvingen, staat met potlood genoteerd: rekenen doen ze des te beter, heelemaal naar Engelsche manier: nul ik houd alles. — Wie nu nog een aardig huisje wil koopen, heel netjes en voor niet te veel geld, wachte tot het najaar, wanneer de Rijkseigendommen te Ommerschans worden verkocht. — Er zyn bepaald zaken te maken. — Op de Middelburger kermis hebben eenige jongelui den bekenden socialist v. d. Stad de zaal „uitgesmakt" omdat hij floot, wanneer de mimiker Henry de Vrij in zijn panopticum wijlen Willem 111 voorstelde. — De overige aanwezigen vonden het gedrag der jongelui zoo flink en goed, dat de ongesalarieerde uitsmijters bij hun terugkeer in de zaal met gejuich en fanfares werden begroet. — En op die kerremis gebeuren rare zaken! — In een vreeselijken toestand moet zich de vader te Chicago bevonden hebben, die zijn dochter boven den berenkuil optilde om beter te kunnen zien. — Eensklaps liet het jurkje, vast zoo'n modern gewrocht, los en het kind stortte in den kuil, onmiddellyk gevolgd door den vader, die zijn kind nasprong, zoo'n echte degelijke juffrouw met 7 verdiepingen rokken, zou zooiets niet overkomen zyn. — Alleen met een wandelstok verdedigde hy zich en zijn kind tegen de wraakzuchtige dieren, tot hij eindelyk een ijzeren stang vond, waarmee hij eerst zyn meisje ophief naar boven en zich toen zoo lang afweerde, tot hy zelf opgehaald werd, met verscheurde kleeren trouwens. — Een belangstellend lezer, zendt ons nog een bericht, waaruit blijken kan, hoe gevaarlijk het is, zich lichtvaardig aan gondeltochten te wagen. Op de Ruhr tusschen de stations Steds en Uebersehr zag hij, hoe 27 arbeiders, om spoediger hun werkplaats te bereiken, die rivier opvaren in een boot, die eigenlijk slechts ruimte voor 12 personen had. — Het gevolg was, dat het overladen vaartuig kantelde en i mannen hun dood in de golven vonden. — Daar juist ontvangen we een telegram, dat Sequah naar Dinksperloo komt met zijn wonderolie. Hy zal afstappen bij . . .? Dat raadt niemand, en we en we zeggen 't ook niet. — Dat deed een deurwaarder in Heerenveen ook niet en dat is nog wel een man van de wet. De man had zeker zoo vaak wanorde in een anders zaken aanschouwd, dat het voorbeeld aanstekelijk op hem werkte en hij zelf zonder orde op de zijne te stellen, er vandoor ging. Heerenveen is nu een uitgezocht plekje voor kwade betalers. De deurwaarder is op den loop en ... . van aanmaningen heeft men geen last meer. --- BUURPRAATJES. LXVII. Bekend. — Hoe is het, Gart Jan, krijgen we nu nog een liberaal ministerie of niet? Gart Jan. — 't Schijnt wel, datje het wachten moe wordt, Berend, maar je bent de eenige niet. De houding, die de regeering aanneemt, wordt algemeen afgekeurd. Berend. — Wie is er eigenlijk schuld aan? toch niet het tegenwoordige ministerie, want die hebben immers hun portefeuilles ter beschikking gesteld. Gart Jan. — Dat is zoo en de nieuwe ministers moeten door de Koningin-Regentes benoemd worden. Nu begrijp je echter toch levendig, dat de personen in de omgeving van de Koningin hun beste krachten inspannen om de benoeming in hun eigen geest te doen plaats hebben. Berend. — Dat kan ik me wel begrijpen, maar niet, dat de Koningin zich aan die persoonlijke belangen en wenschen wil storen. Gart Jan. — Er is ook niet gebleken, dat zij dat zal doen; wel schynt zy heel moeielijk tot overeenstemming te kunnen komen aan wie de portefeuilles zullen worden toevertrouwd. De Koningin wil niemand tot minister benoemen, dien zij niet persoonlijk kent. Berend. — Dat zij voorzichtig in hare keuze is zal iedereen prijzen, maar niet dat de zaak op de lange baan geschoven wordt. Gart Jan. — Natuurlijk weet de buitenwereld niet wat er al zoo in de hoikringen verhandeld wordt, en hoever de zaak gevorderd is schijnt nog niet met zekerheid te bepalen te zijn. Het Handelsblad weet echter te vertellen, dat nog deze week de benoeming der nieuwe ministers verwacht kan worden. Berend — En wist het ook al namen te noemen ? Gart Jan. — Ja, maar of daar veel gewicht aan te hechten is, weet ik niet. Het zeggen is, dat de heeren Van Tienhoven en Tak met de samenstelling van het nieuwe kabinet zoo goed als gereed zijn. Daarin zouden de heeren Tienhoven en Tak voor Binnenlandsche zaken en voor Waterstaat zitting nemen; de heer Smidt, oud gouverneur van Suriname zou het departement van justitie krijgen, terwyi koloniën en financiën aan de heeren Cremer en Pierson zouden worden toegewezen. Berbnd. — En Oorlog, Marine en Buitenlandsche zaken? Gart Jan. — Daar weet ik je verder niets van te zeggen; wel wordt algemeen verwacht, dat de tegenwoordige Minister van Marine in het nieuwe Ministerie zal worden opgenomen. Berend. — Mij dunkt, dat het jammer zou zyn als de Minister van Oorlog moest aftreden. Gart Jan. — Naar beweerd wordt, streeft men er ernstig naar, een opvolger voor den heer Bergansius te vinden, die zijne legerwet wil overnemen; vooral in de hofkringen schijnt men er hoogen prijs op te stellen, dat de legerwet zoo spoedig mogelijk weder in behandeling wordt genomen. Berend. — Wat zullen de Katholieken daar tegen opkomen! Gart Jan. — Ik las nog dezer dagen dat het voornemen bestaan zou om in de eerste plaats de uitbreiding van de kiesbevoegdheid ter sprake te brengen in de nieuwe Kamer. Berend. — Dat is heel anders dan wij laatst bespraken. Dus weer uitstel van belastinghervorming; de goede lieden moeten dus maar te veel blijven betalen! Gart Jan. — Komaan, Berend, begin nu niet mopperachtig te worden. Al meenen velen, dat de belastinghervorming in de eerste plaats aan de orde dient gesteld te worden, zoo is er ook veel voor het idéé te zeggen, om allereerst de uitbreiding van kiesbevoegdheid in behandeling te nemen. Berend. — Wel ja, waarom niet; uitbreiding van kiesbevoegdheid, tengevolge daarvan kamerontbinding, nieuwe verkiezingen en ten slotte een clericale meerderheid; me dunkt met zulk een vooruitzicht mogen we wel blijde wezen. Gart Jan. — Wat haal je den boel weer door elkaar, Berend; geloof je dan, dat de uitslag der laatste verkiezing en de overwinning der liberale party een toevallige geweest is. Zeer zeker niet; die uitslag is een gevolg van de overtuiging, die bij de natie levendig is geworden, dat van de clericale of liever gezegd van de anti-liberale partij niet die verbeteringen te wachten zijn, die men als nuttig en noodig heeft leeren kennen. Men is tot de vaste overtuiging gekomen, dat de liberale beginselen een waarborg geven voor de toepassing van die denkbeelden , die in onze tegenwoordige maatschappij verbetering der bestaande wanverhoudingen te weeg moeten brengen. Berend. — Dat wil ik je allemaal wel toegeven, maar als er nieuwe kiezers bykomen heb je kans, dat die er weer een tegenovergestelde overtuiging op nahouden of wat nog erger ia, dat de geestelijkheid of de groote heeren van hun invloed op de minder ontwikkelde kiezers gebruik zullen maken, en dan zou de uitbreiding van kiesbevoegdheid eenvoudig ten gevolge hebben, dat die heeren over een grooter aantal stemmen de beschikking kregen. GrAET Jan. — Daarvoor ben ik nog zoo li cel bang niet, Berend, geloof maar dat er wel maatregelen genomen zullen worden om de stemming in alle opzichten een vrije te doen zijn. Maar bovendien gaat je bezwaar alleen op voor het platteland, voor de kiezers in de steden behoef je niet bang te zijn, dat die aan den leiband zullen loopen; werkelyk, daar zijn onder de werklieden zeer velen, die weten wat zy willen en ook de meerderheid van hen verwacht heil van een liberale Kamer. Berend. — De tijd zal het leeren, ik mag lijden dat je gelijk hebt. --- BINNENLAND. De Zondagviering. We hebben er natuurlijk niets tegen, dat thans een groot aantal Nederlanders aandringen op de rust van den Zondag. Dat elk onzer in 't algemeen, behoorlijk kunne uitrusten van de werkzaamheden, die zijn levensberoep uitmaken, is, 't spreekt van zelf, zeer billijk, en we gelooven ook zeer noodig. Alleen vreezen we, dat de vernieuwde beweging voor de Zondagviering ons een verkeerden weg instuurt en door overdrijving van ijver ons meer schade dan voordeel zal berokkenen. Die beweging toch gaat uit in de eerste plaats van de Calvinisten, die in de laatste jaren vooral den kans schoon zien om met allerlei riemen, en riempjes te roeien, teneinde de wrakke en lekke schuit te doen voortgaan. Ze komen door hun overdreven eenzijdig streven heel vaak in tegenspraak met hun eigen gewaande grondbeginselen. Door het roeien voor de Zondagrust o. a. met hun strijd voor de rechten van het eigen ik. Wat zij ons willen opdringen, is de Oud-testamentische sabbath met volslagen of volkomen werkeloosheid, doch ze vergeten daarbij, dat van hun dvvingerij lang niet allen gediend zijn, en dat zij met hun prediking indruischen tegen de rechten, die elk individu kan eischen omtrent den tijd, waarop hij zijn rustdag wenscht te kiezen, alsook omtrent de wijze, waarop hij dien wenscht te besteden. Nu is het heel natuurlijk, dat alle menschen van zaken met beide handen de gelegenheid aangrijpen om voor zich zeiven eens een dag of een halven dag in de week vrij te zijn, voor zich zeiven in de eerste plaats, we gelooven het gaarne, maar met het oog op de concurrentie, gaan ze zoo ver, anderen te dwingen, hun voorbeeld te volgen. En in dit laatste beginsel nu zien we een groot bezwaar. Men vergete toch niet, dat de maatschappelijke toestanden in de laatste jaren zoo buitengewoon zijn veranderd, en dat die behoeften dier Maatschappij op Zondag volstrekt niet geringer zijn dan gedurende de week. Wil nu iemand, uit kerkelijke bezwaren, aan die behoeften niet helpen voldoen; het zij zoo: hij heeft daartoe de volmaaktste vrijheid; maar 't gaat niet aan, anderen rechtstreeks of zijdelings te dwingen, met hem mee te doen. En daartoe brengt ons het Kerkelijk gedrijf der laatste jaren. leder worde streng verboden, anderen te hinderen in het vieren van den Zondag; maar ieder hebbe ook de vrijheid, den Zondag te vieren zoo hij wil en goedvindt. De Zondag is een dag der week, die door verreweg de meeste christenen als een kerkdag wordt beschouwd ; heel goed, mits den duizenden overigen voor den geheelen dag, en het meerendeel voor den overigen dag, na het vervullen der Kerkelijke plichten, geen dwang worde opgelegd. De Calvinisten willen ons heensturen naar den Zondag, dien we in Engeland zoo treurig zien vieren, een dag vol verveling en vol huichelarij, een dag met het teeken der vroomheid aan het voorhoofd, maar inwendig vol valschheid. De lui, die zich voor de overdreven Zondagviering spannen of laten spannen, weten waarlijk niet wat ze doen. Ze leenen der kerkelijke dwingelandij de hand, zonder de gevolgen te berekenen. In den naam van den godsdienst wordt langzamerhand verveling en somberheid gelegd over den dag, die een dag van ontspanning kon zijn, voor de meesten de eenige, dien ze na een moeitevolle week genieten kunnen. We willen niemand van zijn kerkelijke plichten afhouden , men versta ons wel; we willen geen onkerkelijkheid, of ongodsdienstigheid prediken, verre van daar 1 We gunnen allen onze medemenschen van harte gaarne een vrijen dag in de week, maar we strijden er slechts tegen, dat die eenige vrije dag gemaakt worde tot een kerkelijk-somberen dag, vol verveling en onnatuur, vol pharizeïsme. We strijden tegen de overheersching van het Calvinisme, ook op de viering van den Zondag. We strijden voor de vrijheid van het individu , tot in de viering van den Zondag toe, mits hij anderen niet hindere met werkelijke hindernisse in hun viering van dien dag. 't Spreekt wel van zelf, dat we sterk en scherp gekant zijn tegen hen, die den Zondag maken tot een dag van buitensporigheden en walgelijke tooneelen van dronkenschap: en vooral hebben we een afkeer van de kerels, die twee dagen in de week noodig hebben om in ongebondenheid door te brengen, wat ze hun huisgezin ontstelen. En ook hun, die geen huisgezin hebben, past zulk een losbandig leven niet; vooreerst toch vermorsen ze het kapitaal, dat hun toekomstig huisgezin behoort, en bovendien leggen ze reeds bij voorbaat den grond voor den ondergang van hen, die ze eenmaal de hunnen zullen noemen. Men vergete het toch niet, dat de gewoonte is een tweede natuur, waartegen de meesten later met meer plichtsgevoel doorgaans een hopeloozen strijd voeren. Die Maandagvierders zijn een treurig geslacht, waarvan weinig goeds is te hopen! Waarom werken patroons die ongelukkige gewoonte niet meer tegen?! ---