Geschiedenis van de week. Als een aantal menschen eene en dezelfde vraag te beantwoorden krijgen, loopen de antwoorden natuurlijk uiteen, en ieders gemoedsaard of te wel karakter is uit de antwoorden duideiyk leesbaar. — Indien we b. v. vroegen: Wat is geld? dan zou zeker iemand dadelijk uitroepen: „De ziel van de Negotie!" — Zuster zou van „zilveren banden" aanheffen, die de harten samensnoeren en stemmen tot eeuwige liefdesharmonie." — En „Broeder"? — Ja die zou waarschijnlijk met de diepste verachtinggge nederzien op dat zondenkweekend slijk der aarde, bron van verdorvenheid. — In ernst is die vraag gedaan door een Engelsch blad, en tal tan antwoorden kwamen natuurlijk in, want voor het beste antwoord waren twee guinjes beloofd. — We schrijven er eenige over. - le. „Geld is datgene, wat bijna ieder noodig heeft te lemen en vergeet terug te betalen." — 2e. „Geld heeft arendsvleugelen, maar kan toch niet zoo hoog voeren als de wenschen van een sterveling rijzen." — Een huisvader met veel dochters antwoordde: 3e. „Mannen moeten het verdienen, vrouwen moeten het uitgeven." — 4e. „De atoom van de groote machine van het leven." — Dit antwoord moet van een ingenieur zyn geweest, terwijl het volgend stellig afkomstig is van een ervaren nietbezitter: se. „Geld is datgene wat wij verlangen, als wij het niet hebben; wat wij meer verlangen, als wy het hebben; en dat ons hoe laDger hoe ongelukkiger eri ontevredener maakt, hoe meer wij het krijgen." — Ondertusschen blijft het geld de spil, waarop alles draait en waarvoor alles wordt gedaan om het te verkrijgen, langs eerlijken en langs oneerlijken weg. — Van de eerlijke wegen wordt minder melding gemaakt, die worden meer in stilte bewandeld; iets anders is het met de oneerlijke, waarvan we week aan week melding moeten maken. — Zoo o. a. 'thans weer van een Belg, die te Valkenswaard afstapte als opzichter der telegrafie om daar herstellingen te doen. — Aleer te kunnen beginnen moest de man naar Eindhoven om de noodige inkoopen té doen, doch had ongelukkig geen Hollandsch geld bij zich. — De hötelhoudster leende hem bereidvaardig de som var. 20 Hollandsche guldens en liet hem met het wagentje naar Eindhoven brengén. — Daar verdween de opzichter echter spoorloos, en de koetsier keerde alleen terug, mijmerende over de kracht des gelds, welke mijmering de hötelhoudster later voortzette. — De neef van den Italiaanschen Koning van wien we verleden week meldden, dat hij te 's Hage was afgestapt, dóch ook geheimzinnig verdween, is van achteren gebleken een Engel3che kellner te ztfn, „met vorstelijke manieren". — Nu zijn die heeren allemaal bijzonder extra-odinair ongemeen, vooral wat den tooi der hairen betreft, maar deze overtrof toch velen zijner collega's. — Men zegt, dat een aantal leden der diplomatie zich aan hem lieten voorstellen, en gaarne de ' uitnoodiging aannamen voor een diner, dat ! evenwel na de verdwijning niet plaats had. — En dan is de groote Dericks nog al niet terug. — Ach Broeder! Ook een steunpilaar! — Het . hoofd met eere omkranst, verliet daarentegen de wethouder Buursink den gemeenteraad van Zelhem. — Zulk een verdwijnen strekt slechts tot schande van . hen, die in den naam van den godsdienst, door onzalig gedryf de deugd der dankbaarheid met voeten treden. — Welk een treurige rol, als stokebrand in zulk een fraaie gemeente dienst te doenl — Maar boontje komt i om zijn loontje, en de kruik gaat zoo lang te water tot ze breekt. — Helpen we slechts toe- i zien! — Hoe zonderling het in de wereld kan : loopen, bleek verleden week nog op de Delftsche i kermis, waar de tent van de bekende heeren ' HenriJ en. de tent, waarin zulke fraaie ; geestverschijningen plaats hadden, openbaar i werd verkocht en gemijnd werd door een boef, i die er een . ...... doleerende kerk in wil houden! i — Prachtig! — O, dat werk der duisternisse i en der begoochelinggge. - Dat zal er in die i tente van gaan! — Van dik hout zaagt men ' planken! - Ook ging het er raar toe in de sociaal- : democratische Vrouwenvereeniging te Amster- 1 dam, waar broeder Fortuyn er langs kreeg van ; zuster Cohen, omdat hij de zusterkens eerst ] had aangespoord om naar 't Congres te Brussel ! te gaan, en toen zuster Drukker er kwam, zich i tegen haar toelating verzette Zuster Cohen i vond zoóiets riiet netjes. — Een heele gerust- j stelling was trouwens de verzekering van zuster < Cohen, dat ze niet tegen den man streed. Nu I kunnen we ten minste gerust gaan slapen. — i Naar we vernemen heeft de Duitsche vorst, 1 die verleden week verkeering zocht met een < Hollandsch meissie, een aantal blieven ontvan- 1 gen. - De vorst zal de rijkste nemen. — Nog I een gevallen grootheid schittert op het aanplak- ï billet van een Haagsch Café-chantant, n. 1.: 1 Prinses Maria Caetana Pagnatelle vorstin van ( Ceschiara, internationale lieder- en walserzange- , res.—De arme prinses moet temidden van tabaks- j ■lamp en punchwalm haar vorstelijke stem 4oen « iiooren en haar vorstelijke beenen laten bewon- j •'eren. — Van-meer eenvoud getuigt hetantwocrd c Uer jonge dame, die vóór eenige dagen op eei i examen de vraag te beantwoorden kreeg: Watl t is een Ode? — Daar het antwoord op deze lang \ niet makkelijke vraag een poosje uitbleef, ver- 1 volgde de behulpzame examinator: „Of kunt ( u me ook een Ode noemen?" — En zacht < ruischle het vandes maagdelijnslippen: „Jawel, eau de Cologne F — Van niet minder naïetheid gaf een jonge dame getuigenis, die beweerde, > dat in Brussel de Engelsche pokken heerschten. ■ — Ze had de aankondiging in een aantal winkels ■ en hótels: English spoken voor een waarschui wingaangezieD. — Onwillekeurig dachten weaan : de jufirouw, die Ibsen's spoken, de aankondiging : van Ibsen's tooneelstuk, verklaarde voor „zooiets • als English spoken." — Als vanzelf komen we i thans tot de mededeeling, 'dat in het Noorden i een zeer dichterlijk huwelijk zal worden gei sloten, en wel tusschen Sigurd Ibsen, zoon van i den bekenden tooneeldichter, en Bergholt Björn, son, dochter van den niet minder bekenden : Skandinavischen dorpsnovellist en tooneeldichter. . —: Als in dit huwelijk nu geen poëzie is, waar , zal ze dan ooit voorkomen ? — En dan is in Nederland een Nederlandsche leeuw geboren, die alle vroegere Nederlandsche leeuwen, welke tot heden de borst van zooveel verdienstelijke en alleen verdienstelijke mannen sierden, in beteekenis overtreft. — In de Rotterdamsche diergaarde heeft een leeuwenpaar n. 1. een jong overgewonnen, in hun taal welp geheeten, dat, in afwijking van vroegere kraamgeschiedenissen, in het leven is gebleven. — Het bestuur zorgt er met moederlijke teederheid voor. — Van een andere diersoort wordt een staaltje van koppigheid gemeld, dat werkelijk niet onvermakelijk is. — Een natuuronderzoeker heeft n.l. een koekoek gekweekt en gevoed gedurende langer dan een jaar. — Met ruimte van biefstuk leverde hij het bewijs, dat ook, een koekoek in 't leven was te houden in gevangen staat. — Maar.... schoon de eigenaar eiken dag nauwkeurig luisterde, geen enkelen keer had hy het beest den naam hooren noemen, dien het zich zelf heeft gegeven. — Maar zie, toen hij eindelijk, wachtens en * voedens moede, den vogel weer vrij liet, vloog deze onverwijld in een boom en riep, wat hij 14 maanden halsstarrig had geweigerd, onmiddellijk: Koekoek! Koekoek 1 — 't Was erg sarrig, ja! Maar men leert er uit, dat voor een gezonden toestand, de vrijheid een eerste vereischte is. — Bij den mensch heet de genoemde ontaarding der vasthoudendheid en volharding, met een beleefder woord, hoofdigheid, en de Friezen hebben den naam van nog al hoofdig te zijn uitgevallen. — Schoon we nu veel Friesche vriendinnen en vrienden hebben, welke met die overdreven deugd niet behept zijn, lazen we in de laatste dagen een staaltje, dat nog al sterk is. — Twee broers te Donkerbroek in Friesland kregen voor 18 jaren twist over den eigendom van een paard, en sedert dien staat het „gezonde" dier op stal, „.zonder van de plaats te komen". — Het proces duurt voort; elk der broeders heeft zijn advocaat, met wien hij geregeld raadpleegt, maar met elkaar spreken zij over het paard in geding geen stom woord. — Dat het paard gezond is, moeten we wel gelooven, nu alle bladen het eenstemmig verzekeren; we dachten onder het lezen anders aan het gedichtje van Huygens: Een vergeten Paard. • „Mijn Paard gaat slijten, dat men 't ziet, En 't eet en drinkt, en anders niet, Wat reden is hieruit te delven? 't Vergaat, omdat het niet vergaat. Wat raad? De pleister ligt op straat: Verstaat gij 't niet ? 't Verstaal zich zei ven." Wie nu goed lezen geleerd heeft, moet de aardigheid van dit sneldichtje kunnen vatten, en voor de jongere lui geeft het een aangename oefening tot nadenken en overpeinzing. — Dat niet alle ouders nog zeer ingenomen zijn met de edele leeskunst, bleek te Assen aan een boerken uit Schierkarrewouw, die met zyn eerstgeborene, vaders sprekend evenbeeld, een bezoek bracht aan de rechtbank. — In afwachting van de zaak, waarin zij moesten getuigen, luisterden zij naar een andere. — Aangezien hij niet goed begreep, wat er gaande was, vroeg hij aan een deurwaarder: „Wat hef dat schobbejeksken bi 't ende ehad?" — „Die heeft de handteekening van anderen nagemaakt, valsche handteekeningen vervaardigd!" - En zich tot den appel zjjner oogen wendende, sprak de verlichte plattelander tot hem, zeggende: „Zêê 'jnoewel Lubbert, dat kump van dat vervleukte gelês en geschrief. 't Is niks gedaon." — Ook geen groot bewys van letterkundige ontwikkeling gaf het nieuwbenoemde raadslid te Knollendam, die in de eerste zitting moest meehelpen om te benoemen een „ambtenaar van den burgerlijken stand". — „Wat mot zoo'n keerl dóön?" vroeg hy aan zijn buurman. — „Wel trouwen!" zei deze.— „Wel onbenullig", riep de verlichte plattelander, „dat neumt ze bi ons „bruugom!" — Meer gevat was het antwoord, dat een getuige uit Wijhe gaf, die niet op tijd voor de Rechtbank verscheen. — Daarover berispt, verdedigde hij zich met volle gerustheid, zeggende: „Maar ik kom met de Staatsspoor." — Een algemeen: „O, ja, dat is wat anders, met de Staatsspoor I dan willen we wel gelooven, dat . je te laat bent." — 't Is maar al te waar, dat , de regeling, waarover maanden in allerlei tonen : is geklaagd, nog steeds aanleiding blijft geven , tot droeve klachten. — Vol bezorgdheid gaan we dan den winter ook te gemoet. — „Broe- Isr" moge de fraaie overdracht door zijn vrienden nog zoo verdedigen, de gevolgen zijn naar ea akelig, en 't is geen wonder, dat de spotzucht zich openbaart en met de geeselen der satyre zooveel nalatigheid, die het geheele publiek trotseert, snerpende slagen toebrengt. — „Broeder" is met dat wapen zeker niet best bekend, of hij houdt zich van den domme (da's ook een methode!), anders zou hy een vrij onschuldig loopje met de drijvers te Zelhem, die de geheele gemeente dreigen te verstikken, geen „verachtelijk geschrijf" heeten. — Men kan onwetendheid trouwens veel vergeven, en daarom raden we „Broeder" aan, de „Bieënkorf" van Marnix van St. Aldegonde eens te gaan lezen, voor zoover hy er uit wijs kan worden, en de Refereinen van Anna Byns, in het Geuzenliedeboek door v. Lummel uitgegeven, en de Geschiedzangen door van Vloten verzameld, en de Hekeldichten van Vondel, ja zelfs de hekelende gedichten van den vromen Bilderdyk, en hi) zal zien, dat spot en satyre zeer gebruikelijke middelen zijn in den strijd. — Zoo'n beetje spot doet soms meer goed dan een ernstige toon.— En aan onze verdraagzaamheid twijfelen. — Als „Broeder" meenen mocht, dat wij de dommekrachten maar zoo stilletjes hun snood bedrijf zouden laten uitvoeren, dan vergist hy zich. — Wy zullen blijven strijden met alle eerlijke wapenen, zonder evenwel gebruik te maken van leugen en laster. — Heel ongezocht vinden we hier de gelegenheid om een paar voorbeelden te geven van vrij aardige gedichtjes, in sommige van welke ook een satyrieke geest duidelijk merkbaar is. — Wie het talent van den Gentsehen Hoogleeraar Paul Fredericq kent, waarmee hy oudvlaamsche en oudhollandsche liederen zingt, zal het volgende begrijpen: Wie is te Gent De knapste vent? 't Is onze Paul , Die als een Saul, Maar zonder verdriet, Steeds dorst naar een lied. En wie de beminnelijke dichteres Virginie leerde waardeeren en liefhebben, gevoelt de volgende woorden: Wie heeft voor Fredericq en Loveling geen sympathie 't Is een moderne Paul en Virginie. Een beetje ondeugend zijn de volgende rijmpjes zeker: Ook zit er Onze Ritter, Niet met een glas bitter, Maar met een grooten dominees klont, In zijn zoeten gezaligden mond. Thuis ben ik een oude Lijs En neurie als een sentimenteele Sijs, Maar hier te Gent Voel ik me een vent. Volkomen verstaanbaar voor de lezers van 't Nieuws v. d. Dag, vooral voor hen, die zich de vroegere opstellen in dat blad van Simon Gorter herinneren. — Ook Dr. Schaepman, schoon anders een kranige figuur, wordt de les gelezen over zijn afwezigheid bij de opening, terwijl hij nog wel door onze Regeering was afgevaardigd. „O God, verlaat ons Neerland niet, Zoo klonk in Gent der Geuzen lied, Maar Schaepman zat te fuiven Van 's Bisschops lekkre kluiven." We zullen van deze „snuifjes" er niet meer overnemen, doch geven liever nog een paar andere staaltjes van satyre, eveneens in rijm, waarmee we te Amsterdam in den schouwburg de politie hoorden geeselen. — Met duidelijke toespeling op de taptoe-ranselarij zong men Haar deze week onder toejuiching van het publiek: „Kraak, kraak, kraak, Je ranselt ze maar raak, Beuk ze op d'r bloote kop, Ranselt er maar duchtig op" Pats, pats, pats, Je dondert er maar door, Zoo wordt de rust door ons bewaard, Waar zijn we anders voor? Klets, klets, klets Je hakt er maar op in. Zoo ranselen wij de burgerij, Heel opgeruimd van zin. enz. enz. enz. Zulke liederen zijn niet aangenaam voor de politie; maar of ze geen doel treffen, dat is een , andere vraag. — Vermakelijker is het verhaal ; van den landbouwer, die van Holten naar Deventer in den trein was gezeten en onder den indruk der laatste gebeurtenissen maar steeds jammerde: „Kondelteur, wi zölt toch nêêt tegen mekare anhotsen, 't gêêt zoo wiebelig I" - Op de vraag van den conducteur, of hij dan bang , was, luidde het antwoord: „Dat wi'k, wa'k ( braander wal geleuven; nêêt um mien eigen, ik kan wal tegen een steutjen, maorikhebeen benne met eier bi mien, daor mo'k in Dêmter mee naor de mark." — Deze man moet een vrij sterk zenuwgestel hebben en nog nooit in sen flauwte zijn gevallen. — --- De jaarfeesten der Geldersch-Overijselsche Landbouw-Maatschappij. i (Slot.) * j Harmen: Den tweeden dag werd een zeer belangrijk punt aan de orde gesteld, namelijk de vraag: welke maatregelen moeten door de regeering genomen worden, om te voorkomen, dat mindere kwaliteit natuurboter voor betere wordt verkocht? Gradus: Ik dacht, dat de boterwet daar al in voorzag. Harmen-. Gedeeltelijk wel, maar niet voldoende. Door de boterwet zyn we gewaarborgd, ten minste bij strenge contróle, dat er geen kunstboter onder den naam van natuurboter in den handel wordt gebracht, maar het punt, dat hier behandeld werd, bedoelde geheel iets anders. Gradus: Wat dan? Harmen: Wanneer bijvoorbeeld de Geldersche boter een goeden naam heeft, dan zal deze allerwege gevraagd worden en ook hoogeren prijs gelden. Gebeurt het nu echter, dat een of andere knoeier een slecht soort boter aan de markt brengt met het opschrift: „Geldersche boter," dan zullen de afnemers gaan klagen en zal men gaan zeggen: „de Geldersche boter is niet zoo goed meer als vroeger!" Gradus: En dat zal ook invloed op den prijs hebben, dat begrijp ik. Harmen: Precies, en daarom wilde de heer Huender van Terborg, die het onderwerp inleidde, dat elke boter-producent in het vervolg zijn boter onder zijn eigen naam ter markt zal brengen. Gradus: Net als van Houten's cacao! Harmen: Waarom ook niet? Het gevolg daarvan zal zijn, dat de betere producten den meesten aftrek zullen vinden en niet een geheele streek, of liever gezegd ons heele land, in het vervolg gedrukt zal gaan onder de knoeierijen van enkelen. Want geloof maar, dat we op het gebied van den boterhandel in het buitenland, met name Engeland, veel van onzen ouden roem hebben verloren. Gradus: Maar ik (begrijp n°S nieti hoe dat moet worden aangelegd. Harmen: De heer Huender gaf daartoe aan de hand, de algemeene invoering van twee modellen kaarten, van rijkswege gewaarmerkt, en die met het rykszegel moeten vastgemaakt worden aan elk vat boter, dat op de markt komt. Deze kaarten kunnen als volgt worden ingericht: 1) Keur. BOTER. Verwerkt door den handelaar te 189 Aanmerkingen met overlegging dezer kaart in te zenden aan den Burgemeester van Netto Kilo. Tarra „ 2) Keur. BOTER. Gemaakt op de bouwplaats van te 189 Aanmerkingen met overlegging dezer kaart in te zenden aan den Burgemeester van Netto Kilo. Tarra „ Gradus: Dat geeft nog heel wat werk om al die boter te controleeren. Harmen: Zooveel toch niet. Wanneer een producent boter aan de markt brengt blijft hij aansprakelijk voor de kwaliteit. De aan de vaten geplombeerde kaarten zijn voor de afnemers een _ waarborg, dat de boter werkelijk afkomstig is van den bereider, wiens naam op de vaten staat, en vervalsching is zoo goed als onmogelijk. Gradus: Ik mag lijen, dat het wat helpen zal, maar 't is ergerlijk, dat er door de boeren zooveel geknoeid wordt. Harmen: Nu beschuldig je toch de verkeerden; 't zijn hoofdzakelijk de handelaars ïn boter, die zich met verkeerde practijken hebben ingelaten. Hoe het zij, nu de vergadering besloten heeft zich in dien geest tot de regeering te wenden, is er kans, dat ook hierin weldra verbetering komt. Gradus: Wat werd er nog meer op de vergadering behandeld? Harmen: Het volgende punt was: Is hetgewenscht dat in iedere gemeente onderwijs wordt gegeven in de beginselen van den landbouw ? Gradus : Dat is volgens mijn ide'e een heel verkeerd standpunt, waarop tegenwoordig vele menschen zich plaatsen. Met al die geleerdheid op de scholen wordt de landbouw niet gebaat. Ik voor mij heb liever een knecht, die goed ploegen kan, dan een, die allerlei fraaiigheden weet te vertellen over scheikunde en dergelijke fratsen. Har men: Nu praat je als een oude pruik, Gradus, maar je meent ook niet wat je zegt. 't Is niet de bedoeling om onze landbouwers tot doctors in de scheikunde-op te leiden, maar om ieder, die zich op landbouw toelegt in staat te stellen, zich rekenschap te geven van alles wat hy in zyn bedrijf doet en wat daarin voorkomt. Gradus: En waar zou dat onderwas gegeven moeten worden; niet elke landbouwer kan zijn jongens toch naar de Rykslandbouwscbool zenden. Harmen: Dr. Prins van Deventer heeft, zijn denkbeelden daaromtrent op de vergadering helder uiteengezet. Gradus: En wat zei die er wel van? Harmen: Volgens hem hoorde het onderwijs in de beginselen van de landbouwkunde thuis op de herhalingsschool. Het zou daarom nuttig zyn, als de gemeenten ten platte lande waar dit gegeven wordt, dit onderwijs opdroegen aan een onderwijzer met de acte voor lager landbouwonderwijs. De onderwijzers, die zulk een akte willen verkrijgen, zouden zich daartoe aan de Rijks-Landbouwschool kunnen bekwamen. Gradus: Op die manier zou het kunnen, dat geef ik toe. Harmen-. De vergadering was het met Dr. Prins eens en zal zich tot de regeering wenden en haar wijzen op de behoefte, die bestaat, om voor rijksrekening gelegenheid te geven tot vorming van onderwijzers in de landbouwkunde ten behoeve van het herhalingsonderwys. Gradus: Is er op de vergadering niet gesproken over de tegenwoordige hooge pachten? Me dunkt, dat als daar geen verandering in komt, het voor vele pachters niet mogelijk is hun lasten op te brengen. Harmen: Dit is iets, wat moeieiyk in een vergadering is uit te maken, aangezien ook hierin vraag en aanbod de prijzen regelen. Maar wel werd er over gesproken, of de tegenwoordige verhouding tusschen de eigeDaren van den grond en de gebruikers daarvan van dien aard is, dat het raadzaam geacht kan worden voor jongelieden-landbouwers, die een wetenschappelijke opleiding ontvingen om zulke gronden in gebruik te nemen? Gradus: Dat begrijp ik oog niet heel goed, dat moet je me eerst eens nader uitleggen. Harmen-. Je weet even goed als ik, dat aan onzen bodem zorg besteed moet worden en dat de opbrengst van dien grond evenredig i 3 aan de moeiten, die er aan besteed worden. Maar somtijds duurt het jaren eer men een stuk grond zoo verbeterd heeft, dat men er een flinke opbrengst van trekt. Gradus-. Dat is zoo, daar weet jij ook over mee te praten, Harmen, want dat stuk land, dat je achter den molen in pacht hebt, is op 't oogenblik wel vijfmaal zooveel waard als vóór tien jaar. Harmen: Het voorbeeld, dat je daar noemt is zeer geschikt. Zoolang de eigenaar mij dien grond voor dezelfde pacht blijft verhuren, ga ik vooruit en pluk later de vruchten van hetgeen ik er vroeger aan besteed heb. Is de eigenaar echter inhalig dan zal hij bi) 't einde van de pacht niet weer voor dezelfde som aan mij willen verpachten, omdat het land nu meer opbrengt. Gradus: Ja, en ook omdat anderen hem meer bieden. Harmen: Dus komen de vruchten van mijn arbeid terecht in den zak van den grondeigenaar, die er geen hand voor heeft omgedraaid om zijn grond te verbeteren. Gradus: Maar hoe zou je het dan willen regelen ? Harmen-. Dat is iets, dat w\j aan knappere menschen dan wij zijn moeten overlaten; ook de vergadering wist geen middel aan de hand te doen tot oplossing van dit vraagstuk. Gradus: Toch is het goed, dat de aandacht er op gevestigd is. Harmen-. Zeker, en door dergelijke punten te bespreken stichten de lanabouw-vergaderingen nut; ook daar is het, wat de een niet weet, wordt soms door den ander verklaard en" als ook in ons bedrijf samenwerking en een streven bestaat om verbetering van toestanden te weeg te brengen, dan kan het niet anders of er moet wat goeds tot stand komen. Gradus: Nu, als ik maar eenigszins kan dan ga ik een volgende keer de vergadering bijwonen! --- Rechtbank te Arnhem. Angerloo in Ierland! OF Ierland In Angerloo! Als men den ambtenaar van het Openbaar Ministerie gelooven mag, en 't zou een dwaasheid zijn dat niet te mogen, moet het in dit jaar in de streek van Angerloo al zeer roezemoezig zijn toegegaan vanwege de tiendheffing. Nu z\jn die tienden een lastige affaire en wel geschikt om de menschen te verbitteren, maar .... we zeggen het den gewaardeerden ambtenaar gaarne, en voor onze lezers met nadruk na, men ga niet buiten de wet; en dat niet alleen, maar men strafi'e, ook binnen de wet, geen onachuldigen. En dat schynt te Angerloo gebeurd te zijn. Daar moet men een bakker doodeenvoudig de klandizie hebben onthouden, of, zooals deleren dat noemen, hebben geboycot, enkel en alleen omdat hij familie was van een tiendpachter. We willen 't graag gelooven, wanneer we aan de woede denken, die nu nog in Jan W. kookte, of weer begon te zieden, toen hy in de Vergunning van De Visch te Doesburg Bosman zag zitten, die 't vorige jaar tienden had gepacht. Jan W. achold Bosman een oplichter en afzetter, en toen Bosman bewijs verzocht voor die liefelijke qualificatie, bezigde Jan B. een bewijsvoering, die meer voorkomt, n.l. eerst met de vuist en toen met den stoel, waarvan Bosman ter aarde was getuimeld. Jan W. heeft spijt over zijn doldriftige manier van bewijzen en zal in 't vervolg een andere methode volgen. Met een boete van 1' 50 kwam hij nu vry, en zelden hebben we een veroordeelde tevredener zien heengaan. Al even tevreden was Jan die den tiendpachter Roelofsen uitschold voor smeerlap en gauwdief, toen deze eenige takjes aftrok, om de tiendschooven te merken. En dat niet alleen, maar hij dreigde den pachter zelfs met den klomp en riep om een greep. De eisch van f 25 boete, deed hem blijkbaar genoegen. En zoo was er vreugde in 't leven I ---