Fonds der Boerengeneraals. Reeds vroeger vermeld f 76.— Ontvangen onder letter G. de H. ... f 2.50 Te zamen f 78.50 Meefdere bijdragen zullen gaarne in ontyangst genomen en overgemaakt worden. --- Vriendschap op christelijken grondslag. Om het volgende goed te begrijpen, moet de lezer zich herinneren, dat bij de vorming van de Republiek der Vereenigde Nederlanden, Limburg en Brabant in een bijzonderen toestand kwamen te verkeeren- Geen afzonderlijke gewesten werden zij met een eigen bestuur; maar als Generaliteitslanden werden ze vanwege de Unie geregeerd. Met die eigenaardige betrekking in po 1 itieken zin hing de kerkelijke .verhouding der genoemde gewesten tot de overige nauw samen. In de noordelijke was de Hervorming in die mate doorgedrongen, dat de kerk der Hervormden als staatskerk een sterk domineerend karakter aannam, te scherper en te meer uitsluitend optredend, vanwege den heerschzuchtigen aanleg der calvinistische partij, welke in die kerk had gezegevierd. Van die heersclizucht gevoelden ook de Katholieken de onaangename gevolgen, doordat ze van de meeste staatsambten en staatsbedieningen doodeenyoudig werden uitgesloten. Anders was het in de Zuidelijke gewesten, Sie niet met de „Zuidelijke Nederlanden" aan Spanje terug waren gekomen. De Roomsche kerk bleef daar de heerschende, zoodat de aansluiting bij de Noordelijke provinciën nooit innig is geweest tijdens de dagen der Republiek. Het gevoel, dat zij als „veroverde landstreken" werden behandeld, was bovendien niet bijzonder geschikt om de verhouding van den kant der Zuidelijken hartelijk te doen wezen. Nadat de overmacht der Calvinistische staatskerk gefnuikt was en er met meer éénheid, ook meer gelijkheid in de „Bataafsche Republiek" was gekomen, werd de beschouwing omtrent de „verschoven" gewesten geheel anders; ze werden mede opgenomen in den Bond, met toedeeling van dezelfde rechten der andere provinciën; en zoo is het in het Koninkrijk gebleven. . 't Spreekt wel van zelf,. dat in een klein aantal jaren niet geheel vereenigd kon worden, wat 'gedurende anderhalve eeuw opzettelijk scherp gescheiden was gehouden, maar, wie zijn oogen goed den kost geeft, heeft kunnen opmerken, dat, vooral in de laatste jaren, de „Zuidelijke gewesten" zoogenaamd steeds meer tot de Noordelijken naderen, en ook in de Noordelijke een zeker wantrouwen, dat nog steeds tegenover de Zuidelijke provinciën bestond, verdwijnt en plaats maakt voor oprechte waardeering. En nu zou men gemeend hebben, dat het spel met den gemeenschappclijken geloofsbodem, door dr. Kuyper uitgevonden, het laatste restje misverstand zou hebben verwijderd. Maar eilaciel daarin heeft men zich vergist. .We weten niet, welken invloed dr. Kuyper nog op de „Heraut", een zijner vroegere organen, heeft, in elk geval zal dat blad wel geredigeerd worden in zijn geest, en, dit zoo zijnde, valt het iemand als koud water PP 't lijf, daarin- een stuk te lezen, dat die „gemeenschappelijke geloofsbodem" in de laatste maanden onvindbaar diep moet gezonken zijn, of dat ze van den beginne der pntdekking af, apenkooi is geweest. ,Men oordeele: De saamkoppeling van beide provinciën aan onze Calvinistische republiek was dan ook louter vrucht van wapengeweld, maar leidde nooit tot die geestelijke samensmelting, die voor de eenheid van het volksleven Jioodig is. Nog voelt wie beneden den Moerdijk komt, dat hier de Nederlandsche gedachte geen wortel schoot. De veerkracht yan ons nationale leven ligt noch in Den Bosch noch in Maastricht. Maar al zijn deze beide provinciën meer bijwoners dan liu i s gen o o t en, toch heeft de Gereformeerde Kerk steeds de roeping gevoeld, om den arbeid der Evangelisatie onder deze Roomsche landgenootcn met kracht ter hand te nemen. Het was Gods bestel, dat deze provinciën zoo nauw met ons volk verbonden werden, en daarin lag een heilige roeping om het zuivere Evangelie te prediken aan hen, die in de macht vanhetbijgeloofgebondenlage n." En dan volgt een opwekking om geld te geven tot steun voor vernieuwde pogingen, thans van Gereformeerde zijde, om te trachten de Zuidelijke provinciën (alsnog) te „protestantiseeren", zoo 'theet. Oprechter kan 'tonder vrienden en broeders moeilijk. En we kunnen ons voorstellen, dat Katholieke bladen, de goede bedoelingen van de Heraut niet ten volle beseffende, over dat christelijk voornemen een weinig ontstemd zijn. Niet zoo heel erg evenwel! Uit hun toon is, meenen we, de vrees te lezen om het aan den stok te krijgen met de vrienden, tot wie ze door middel van den „geloofsbodem" zich toch zoo krachtig getrokken gevoelen. We hadden een „machtig" antwoord verwacht, zoo iets & la Schaepman; maar o neen 1 de Tij d is de gemoedelijkheid in persoon en wordt een enkele maal zelfs aandoenlijk week. — Kenschetsend vinden we vooral de volgende woorden: „Maar het samengaan als vrienden en broeders wordt moeilijk wanneer de bekeerings-ijver van protestantsche zijde ertoe leidt, in ons, katholieke Nederlanders in 't algemeen, of in de bevolking onzer bij uitstek katholieke provinciën in het bijzonder niet gelijkberechtigde landgenootcn en Nederlanders te zien, maar een soort van vreemdelingen, een minderwaardig ras, hetwelk nu eenmaal op den Nederlandschen bodem moet geduld worden, zonder evenwel met de bevolking der overige provinciën op een lijn te kunnen gesteld worden; vooral wanneer dit geschiedt in de Heraut, die geïnspireerd wordt van een zijde, bij welke een juister begrip van toestanden en hoogere waardeering van een zeer aanzienlijk gedeelte der eigen landgenooten' en medechristenen mag worden verwacht." Men ziet het, de toon is, naar de omstandigheden, treffend kalm, in bedwang gehouden door de vrees om den inspireerenden man te vertoornen, van wiens gunsten men nog zooveel verwacht. ■ ! ' ' ! I 1 «'•' Voor wie aandachtig gelezen heeft, zal het thans nog duidelijker zijn dan vroeger, welk een comedie die gemeenschappelijke geloofsbodem is geweest, hoe treurig onoprecht en hoe onchristelijk het verbond is, dat daarin zijn wortels heeft. ' > ' : --- BUURPRAATJES. Gart Jan. — Zeg eens buurman, heb jij wel eens ooit gehoord, dat de vrouwen uit den werkmansstand, in 't algemeen van de zoogenaamde kleine luyden, zulke soepele handen hebben ? Berend. — Nou, zeg eens, als je nu wilt beginnen met mij voor den mal te houden, dan. moet je het zeggen. Ik dacht, datje veel te verstandig waart, om je met zulke flauwiteiten bezig te houden. Neen, buurman, nu val je me erg tegen. Gart Jan. — Komaan, laat naar je kijken. Je moet niet zoo gauw op je paardje zitten. Je begrijpt toch wel, dat ik me niet met malligheden bezighoud. Berend. — Dat kan wel waar zijn, maar zoo'n onzin als je nu uitkraamt, heb ik nog nooit van je gehoord. Werkmansvrouwen met soepele handen I Ik heb wel eens van soepele handschoenen en van soepele zijde gehoord, maar dat de handen van onze vrouwen, die allerlei hard werk moeten doen, soepel zouden zijn, lijkt me toch al te mal om er over te praten. Hoe kom je aan die gekheid? Gart Jan. — Dat zal ik je zeggen, buurman ! Je weet wel dat een dag oï wat geleden, de zoogenaamde speetwet in de Tweede Kamer is aangenomen. Bij die gelegenheid heeft de minister-president dr. Kuyper eene redevoering gehouden ter verdediging van het voorstel, die met allerlei aardigheden en geestige 'zetten was doorspekt en daarin sprak de minister van de soepele handen der visschersvrouwen, die de haringen aan de twijgjes' rijgen, voordat ze gerookt worden, om daarna j als bokkingen verder hun weg naar de magen der menschen te nemen. Blijkbaar is de minister een groot liefhebber van bokking en daarbij een groot kenner, want hij wist op haast dichterlijke manier, de zachthuidige, fijne IJ-bokking te beschrijven, die naar zijn zeggen, wanneer ze door mannenhanden aan het houtje moesten gestoken worden, dat ze met dozijnen vereenigt, door die harde, ruwe knuisten zoo zou lijden, dat ze niet meer behoorlijk verkocht kon worden. Om die operatie behoorlijk te vervullen, moeten er de visschersvrouwen aan- te pas komen, wier handen met de buigzame vingers van pianisten en andere vingervaardige lieden werden vergeleken en naar 's ministers zeggen even soepel en zacht waren, als die van den besten pianist ter wereld. Berend. — Nou, maar dat kun je begrijpen. Die vrouwen uit onze havenplaatsen aan de Zuiderzee zullen er wel geen werk naar hebben om hunne handen zoo soepel te houden, als zij den eenen dag aan de waschkuip staan en den volgenden boenen en schuren en aardappelschillen of welke andere bezigheden dan ook verrichten, dan zullen zij door dat ruwe werk zeker wel even ruw en stijf worden als die van mannen. Ik geloof dan ook, dat, wanneer voor dat werk werkelijk zulke buigzame handen noodig zijn, het veel beter was, dat door jonge mannen en jongens te doen verrichten, dan de vrouwen daarvoor te gebruiken, vooral wanneer dat werk, zooals ge mij al eer hebt verteld, hoofdzakelijk 's nachts moet geschieden. Gart Jan. — Nu, dat is de minister dan ook geheel met je eens. Hij zeide ook, dat mannen dat werk zeker veel beter dan vrouwen zouden kunnen verrichten evenals dat, zoo voegde de minister er nitdrukkelijk bij, met de meeste andere werkzaamheden het geval is. Berend. — Welnu, dan behoefde de wet ook immers niet veranderd te worden. Dan kunnen de vrouwen 's nachts rustig thuis blijven, wat in vele opzichten gewenscht is en de bokkingrookers worden niet in hun bedrijf geschaad; alleen zullen zij misschien een kleinigheid meer aan loon betalen moeten. Gart Jan. — Ja, als dat zoo ging, was er geen kou aan de lucht, maar dat haringspeten schijnt een heel ingewikkelde zaak te zijn, want de minister verklaarde, dat er, om mannen voor die gewichtige taak behoorlijk voor te bereiden, een jarenlange oefening noodig was. Berend. — Zeker om zulke soepele vingertjes te krijgen, niet waar? Jongens, buurman, ik had toch gedacht dat het in 'slands vergaderzaal ernstiger toeging, 't Heeft nu wel een beetje van een poppenspel. En dat een president-minister zulke grappen maakt, vind ik ook wel een beetje heel raar. --- BUITENLAND. Maandag 1.1. hebben de Boeren-generaals hunne — door het overlijden van de Koningin — afgebroken reis door België hervat en met succes. Toen de trein 's avonds ten half zeven aan het Noorderstation te Brussel aankwam, verdrong zich daar eene talrijke, dichte en geestdriftige menigte, die nauwelijks door de politie in bedwang kon worden gehouden en ; die dan ook telkens het alsluitcordon verbrak. Op het gezicht der Generaals, die tien minuten werk hadden om uit het station naar hunne rijtugen te komen, brak een ware storm van toejuichingen uit, die nooit scheen te zullen eindigen. Men snelde naar de rijtuigen . om de paarden af te spannen en slechts met de grootste moeite werd dit door de politie i belet. De groote Boulevards, waarlangs de stoet zich langzaam naar het Hóle/ du Grand Mo: narque voortbewoog, waren zwart van de menschen, die aanhoudend juichkreten aanhieven, de Generaals een voor een aanriepen ■ en leven lieten en met bloemen en ruikers : wierpen, — alles beschenen door aanhoudend ontstoken Bengaalsch vuur. Aan het hötel gekomen defileerden daar eerst voor de Generaals de Vlaamsche vereenigingen, die met vaandels en banieren langs den weg waren opgesteld geweest en vervolgens moesten de Generaals op het balkon verschijnen om te worden toegejuicht en ieder afzonderlijk een woord te spreken. De gelijkelijk hartelijke ontvangst, overal waar ze kwamen, zeide Botha, was hun een groote troost en de Wet verklaarde, dat de Generaals Europa niet afreisden in de ijdele hoop van herwinning der onafhankelijkheid, maar slechts om steun te zoeken, teneinde materieel onafhankelijk te worden en hoop op de toekomst te kunnen behouden. 's Avonds had er eene groote bijeenkomst ' plaats in de Grande Harmonie, waar de lir. I Reinhart, voorzitter van de commissie van ontvangst een warme welkomstrede uitsprak, welke door de generaals werd beantwoord. Deze beklaagden zich dat geen der Europeesche mogendheden tusschenbeiden waren gekomen, maar voegde de Wet er bij: „Het zal God's wil zijn geweest, dat wij onze onafhankelijkheid verloren. Laat ons dus trouw blijven aan ons nieuwe vaderland, mits dit getrouwelijk de vredesvoorwaarden nakomt. Ons land wordt misschien nog eens de bloem der volken onder de Britsche vlag. De Engelschen zijn onze vijanden niet meer; ik heb de vredesvoorwaarden geteekend en mijn woord zal ik houden. Rlaar de ellende is groot en wij hebben niets meer, daar alles verwoest is en de schadeloosstelling, door Engeland toegekend, slechts een druppel in de zee wierp 1" De la Reij merkte daarna nog op, dat zij door Engeland ook na den oorlog hoogst onbillijk werden behandeld: „Als beschaafde menschen", zoo sprak hij, „hebben wij ons gedragen en dat gaf ons het recht op de beschaafde wereld een beroep te doen. „Maar wanneer iemand voor 75 millioen pond schade bij mij aanricht, past het hem als fatsoenlijk man ook die schade geheel te vergoeden 1" Door Botha werd ten slotte met dank gewaagd van de reeds ontvangen giften en onpartijdige verdeeling daarvan toegezegd. Dat hij over den oorlog niet spreken kon zonder van zijne gruwelen en van de concentratie-kampen te gewagen, was niet zijne schuld, maar is de schuld van hen die het kwaad aanrichtten en het thans weigeren te herstellen, — ja, die er toe in staat zijn, als zij kunnen, en die er ongetwijfeld ook op uit zijn, het werk der Generaals met alle hun ten dienste staande middelen te verijdelen. Dinsdag bezochten de Generaals het beroemde stadhuis te Brussel en het slagveld van Waterloo, waar nu 87 jaren geleden ook een strijd tegen dwinglandij en heerschzucht werd gestreden, gelukkig met beteren uitslag dan in den Zuid-Afrikaanschen krijg. Woensdag ging het naar Gent. Daar aangekomen riep de hoogleeraar Paul Frederick van de Gentsche Hoogeschool hun het welkom toe. Een ontzaglijke menigte bracht hun een ovatie; de geestdrift was uitgelaten, de politie moest de hulp inroepen van bereden gendarmes om het plein te ontruimen. Uit alle vensters weerklonk het gejuich. De stoet begaf zich naar het Hötel de la Poste, waar een receptie plaats had. Bij het binnentreden van het hotel werden de generaals begroet door een geestdriftige ovatie. De voorzitter van het Pro-Boer-comité drukte de bewondering der bevolking voor de dapperheid van het Transvaalsche leger uit. Hij stelde 4000 francs ter beschikking der generaals. Botha bedankte met warmte voor de ontvangst. Een gedelegeerde der Hollandsche kolonie nam het woord en bood namens zijn landgenooten 800 fr. aan. Vervolgens ging de champagne rond en werd door dames een collecte gehouden die aardig wat moet hebben opgebracht. Toen de generaals'op het balcon verschenen, ging er een ontzagelijk gejuich op; allen ontblootten het hoofd en zwaaiden met den hoed. De Wet nam het woord, hij bedankte het publiek en deed een beroep op hun financieele medewerking. Botha, een weinig verkouden, sprak vervolgens in denzelfden geest. De la Rey verklaarde niet gedacht te hebben, dat Transvaal ondanks zijn treurigen toestand zooveel vrienden had behouden; hij was er door getroffen in het diepst van zijn hart. De generaals trokken zich daarna terug en de menigte gaat uiteen, terwijl er op straat gecollecteerd wordt. Van het Hötel de la Poste naar den Nouveau Cirque werden de generaals, steeds geëscorteerd door gendarmen en politie, voortdurend toegejuicht. In den omtrek van den Cirque was de menigte zoo dicht, dat er hevig gedrongen en gestooten werd. Bij de binnenkomst der generaals ging er een ontzaglijk gejuich op uit de borst van de 5000 personen die in den Cirque waren opgehoopt. De burgemeester van Gent kwam de generaals begroeten. Na de toespraak van den voorzitter der Vlaamsche Vereeniging namen de Boeren achtereenvolgens het woord en deden een beroep op de liefdadigheid. Zij werden op uitgelaten wijze toegejuicht. Om halftien gingen de generaals naar het station om naar Brussel terug te keereni; zij waren het voorwerp van een onbeschrijfelijke manifestatie. Binnen een paar dagen vertrekken de generaals nu naar Frankrijk en van daar in het laatst der volgende week naar Berlijn waar zij Vrijdag 17 dezer worden verwacht. Zij komen daar dien dag te 5.40 aan met den sneltrein uit Parijs via Brussel en stappen af aan het station Thiergarten, waar die trein dan bij uitzondering stilhoudt. Zoo is de te verwachten drukte niet belemmerend voor het verkeer aan het station Friedrichstrasse. De "Generaals nemen hunnen intrek in het hotel „Prins Albrecht" (vroeger „Vier Jahreszeiten"). In dat hotel wordt ook den ißen October het feest van het Boerenhulpcomité ter eere van de helden gegeven. Daar zullen ook de Generaals de ingezamelde giften ter hand worden gesteld, onder welke ook een is van de „Frauenhilfsbund" ten bedrage van 15.000 Mark. Zondag, 19 October, zullen de Bóeren-Generaals de godsdienstoefening in de „Kaiser Wilhelms Gedachtnisskirche" bijwonen. Meende men eerst dat de generaals ook door keizer Wilhelm zouden ontvangen worden, thans blijkt dat deze van gedachten is veranderd en hen niet ontvangen zal. Zeker valt het te betreuren, dat de zoo ridderlijke vorst, zich ook ditmaal niet heeft kunnen losmaken van de banden welke hem ketenen aan de politiek van een man als Chamberlain. Die banden moeten zeker wel heel sterk en vast toegehaald zijn, om den Keizer zoo te doen handelen. Welke de indruk moet zijn, die deze uiting van de afhankelijkheid waarin hun Keizer ten opzichte van de Engelsche kliek verkeert, op zijn volk moet maken, valt licht te raden. Zooals van zelf spreekt is er een schijnreden gezocht en gevonden voor de onverwachte weigering en deze wordt door de „Norddeutsche Algemeine Zeitung" als volgt gepubliceerd. In een aantal bladen werd gisteren beweerd, dat de audientie der Boerengeneraals bij den Keizer nu definitief vaststaat. Daartegenover zijn wij in staat, het volgende mee te deelen: Nadat het ter kennis van Zijne Majesteit gekomen was, dat de aanvoerders van het voormalige Boerenleger Botha, De Wet en De la Rey naar Berlijn zouden komen, werd op 18 Sept. het allerhoogste bevel gegeven, de generaals te doen weten, dat Zijne Majesteit bereid was hen te ontvangen, onder voor-, behoud, dat zij zich in Duitschland van elke anti-Engelsche agitatie onthouden en zich bij Zijne Majesteit door tusschenkomst van den Engelschen gezant zouden laten aan-: melden. Hierop verklaarde generaal De Wet voor zich en zijne kameraden, dat zij genoegen namen met de voorwaarden, waarop' de ontvangst bij Z. M. den Duitschen Keizer zou kunnen plaats hebben. Volgens eene op 6 dezer uit Den Haag ontvangen officieele. mededeeling zijn de generaals echter inmiddels tot eene andere meening gekomen; zij maken er nu bezwaar tegen de adientie aan te vragen en verwachten veeleer, door Z. M. den Keizer ontboden te worden. Daarmede, is deze aangelegenheid in negatieven zin beslist en afgedaan. Dit zijn dus dezelfde gronden, door de; Times en enkele andere Engelsche ministrieele bladen reeds eenige dagen geleden aan-! gevoerd, toen zij als getergde leeuwen plot-; seling hunne tanden lieten zien en de fiolen van hun toorn boven het hoofd van den Duitschen Keizer dreigden te ledigen, wanneer deze de Boerengeneraals zou durven ontvangen.' ■ In plaats van de Boeren te ontvangen,' gaat Keizer Wilhelm thans naar Engeland,' daarmee in het oog van ieder onafhankelijk' denkend mensch toonend, hoezeer hij aan den leiband der Engelsche machthebbers loopt, 't Is treurig 1 Zondag 1.1. is het stoffelijk overschot van' Frankrijk's grooten burger Emile Zola —• wiens overlijden we in ons vorig nummer, vermeldden — te Parijs in den voorloopigen grafkelder bijgezet. De vestibule van Zola's huis was in een; chapelle ardente herschapen. Vóór de woning stond een reusachtige menigte. . Aan het sterfhuis kwamen achtercenvol-; gens Labori, Picquart, Mathieu Dreyfus, Bernard Lazare, Brisson, Jozef Reinacli,- Yves Guyot (van de „Siècle"), Clémenceau; (van de „Aurore") Séverine (van de „Fron-: de"), de vorst van Monaco, en vele anderen. De meeste dezer namen zijn welbekend uit het Dreyfus-proces. Alfred Dreyfus wa 3 ook tegenwoordig; het schijnt, dat Mevrouw Zola die hem eerst had overgehaald niet aan de begrafenis deel te nemen teneinde niet aan onaangename ontmoetingen blootgesteld te zijn, hem, op zijn aandringen, zijn woord had teruggegeven. Zij zelve kon niet meegaan; haar gezond-; heid liet het nog niet toe. Als vertegenwoordiger van den ministerpresident, was de kabinetchef Faure aan-' wezig. Om 1 uur zette de stoet zich in beweging. ,Tocn de lijkkist door acht bedienden uit het huis werd gedragen, stonden soldaten langs het trottoir geschaard. Zij presenteer"den Het geweer, Terwijl de omfloerste trommen roffelden'. ! I 1 ! ' !I ! ! ' '• Achter den lijkwagen kwamen twee wagens voor de ontzaggelijke massa kransen. Op den Boulevard Clichy presenteerde de 'republikeinsche garde het geweer. De stoet, die den lijkwagen volgde, had een onbeschrijfelijke lengte; men schat het aantal deelnemers op 25000. Uitgebreide politie-maatregelen waren genomen, zoodat het langs den weg, dien de stoet volgde, rustig was. Te half twee kwam de stoet, dié om 1 uur het sterfhuis had verlaten, op het kerkhof aan. Het eerst sprak daar de minister van onderwijs, Chaumié, die hulde bracht aan het grooté talent van Zola. Hij wist, dat sommigen misschien een sluier zouden willen werpen over bladzijden, die driften opwekten of strijd uitlokten; doch deze waren allen bewijzen voor de oprechtheid van zijn medegevoel en getuigden met welk een warmte hij optrad als het gold het kwaad te genezen, ondeugden te bestrijden en het lijden te verzachten. Na Chaumié sprak namens dé „Société des gens de lettres", Abel Herman. Hij schetste den schrijver Zola in zijn reusachtige afmetingen en prees de krachtige ener,gie en arbeidslust van den grooten, eenvoudigen man, wiens devies was: „Laat ons arbeiden.'1 Anatole France hield vervolgens een meesleepende redevoering. Sprekende over Zola's tegenstanders, riep hij uit; „Mag ik hun misdaden verzwijgen? Dan zou ik zijn deugd verzwijgen 1 Hun schande? Dan zou ik zijn roem verzwijgen! Ik zal spreken!" ; ! j Daarop herdacht hij dé groote daad van Zola voor het recht, en den daaruit gesproten heftigen strijd, die leidde tot een be"weging ten gunste der sociale rechtvaardigheid. li •• > i • j! - • ji.• 1. r - ! ! : 3 Na deze toespraak" begon het défilé voorbij 3en grafkelder. Dit duurde tot 4 uur. Heel ernstige incidenten hebben niet plaats gehad. Op de Place Blanche had een manifestatie plaats van ongeveer 10000 personen ter eere van Jaurés en Bernard Lazare. De manifestanten juichten hen toe, terwijl anderen hen uitfloten. Er ontstond een tamelijk groote opschudding, en eenige charges van politie en cavalerie waren noodzakelijk1 om de orde te herstellen. Labori en Picquart zijn bij hun vertrek van het kerkhof eveneens toegejuicht. < Als merkwaardige bijzonderheid wordt nog 'gemeld, dat de krans van de familie Zola bij den ingang van het kerkhof weggenomen moest worden, daar het publiek de bladeren er uit wilde rukken, om als herinnering te bewaren. , . : 1 ' i ; I ---