VERKIEZING VAN Een Lid van den Raad DER Gemeente STAD'DOETINGHEM. Herstemming op Maandag 3 November a.s. Voor deze herstemming bevelen wij dringend aan den hr. C. B. BENNINK, den candidaat der Kiesvereeniging » Burgerplicht", die thans in herstemming komt met den sociaal-democratischen candidaat. --- Geschiedenis van de week. Dat de Amsterdammers guitige lui zijn, is overbekend, en hoe beter men ze leert kennen, hoe meer men ze leert waardeeren. — Zoo hebben ze nu weer een aardigheid bedacht, die werkelijk „onbetaalbaar" mag heeten. — Onze lezers herinneren zich ongetwijfeld nog, dat onlangs in een gasthuis een jongen is bezorgd, en dat ze daar later den vader een meisjen voor weerom wilden geven. — De vader nam dat meisjen niet aan; hij liet zich geen „knollen voor citroenen verkoopen" en eischte schadevergoeding van de gemeente. — De advocaat Hen, niet Jan Hen, maar Isidore Hen, heeft zich in die zaak nog al geweerd, zoodat hij algemeen bekend is geworden. En nu komt de aardigheid in den vorm van een samenspraak: — A. „Weet je, waarom Isidore Hen met zooveel ijver de zaak behandelt van het jongentjen, dat een meisjen bleek?" — B. „Neen". — A. „Wel, omdat met hem 't zelfde gebeurd is". — B. „Zóóó ... ?" — A. „Ja zeker; hij staat bij den burgerlijken stand ingeschreven als Hen, en 't is toch een Haan". — Aardig gevonden?! — Ja zeker. — Een mensch kan zonderlinge dingen vernemen. . — We herinnerden ons nog steeds met genoegen het mooie opstel van Simon Gorter in 't Nieuws van den Dag. „Van een Officiertjen en een Bakkersdochtertjen", een allersnoeperigst meisje; en we hebben aan de bakkerskinderen nooit iets bijzonders opgemerkt. — Maar nu heeft de heer F. Mol uit den Haag op een openbare vergadering te Arnhem verklaard, dat de kinderen van bakkersgezellen onmiddellijk te kennen zijn aan hun ongezonde tint en imbecile uitdrukking. — Hij had dat door onderwijzers hooren verklaren, maar de namen der scherpziende paedagogen noemde hij er niet bij. — Verder vernamen we het nieuwtje, dat het brood, 't welk men 's morgens om acht uur ontvangt, volstrekt niet versch, doch reeds eenige uren oud is. — Wanneer ze dan in den Haag toch wel bakken, is ons een raadsel. — Het kneden met de voeten schijnen ze in de residentie in 't geheel niet meer te kennen, anders had hij daar ook nog wel op gewezen. — En nu we toch aan de bakkerij zijn, kunnen we gevoeglijk laten volgen, dat, volgens zeer vertrouwbare personen geheele waggonladingen gemalen gips ons land binnen worden gevoerd, dat dienen moet om onder ander (!) meel te worden gemengd. — Te Rotterdam wordt verteld, dat daar uit Italië nog 12 waggons met dat goedje zullen arriveeren, meer bepaald bestemd voor het bakken van poffertjes. — De bewoners der groote steden krijgen zoo iets in hun magen! — Geen wonder, dat maagkwalen zoo veelvuldig voorkomen. — En met de dranken gaat 't al niet beter dan met de spijzen. — Is het toch te Hamburg op een school voor middelbaar onderwijs niet voorgekomen, dat een zoon van een wijnhandelaar ten hoogste verbaasd was te hooren, dat wijn ook kon worden gemaakt van druiven. — En heeft onlangs te Amsterdam een handelaar, die er uitscheidde, den uitverkoop zijner nog „voorradige" wijnen niet geannonceerd „tegen fabrieksprijzeri'l — In den regel maken we geen melding van vechtpartijen en verder straatschandaal. — Als we thans van die gewoonte afwijken, geschiedt het om te doen zien, hoe het in groote steden toe kan gaan. — Zondag was de 43-jarige van Essen te. Rotterdam uit visschen geweest. — Nu wordt bij dat visschen gewoonlijk nog al geprüfd; en denkelijk onder den indruk van den drank maakte hij bij zijn thuiskomst ruzie met zijn zoon. —- De vader greep een pook en de zoon een broodmes, en gingen op straat elkaar daarmee te lijf. — De moeder en de 17-jarige dochter, welke laatste in belangwekkende omstandigheden verkeerde, wierpen zich tusschen de strijdenden. — Toen de moeder de vechtenden wilde scheiden, kreeg ze zulk een geweldigen slag met de pook, dat haar de tanden niet alleen rammelden, doch er ook verscheidene uitvielen. — Bovendien kreeg ze van haar zoon een messnede over den linker bovenarm ter lengte van een decimeter; en toen zij het mes wilde grijpen, kreeg ze ook nog een snede in de linkerhand. De vader kreeg ook zijn portie mee, n.l. een geweldige snede over het voorhoofd en den linkerschouder. Door bloedverlies waren de vader en de moeder genoodzaakt de wijk te nemen naar een politiepost in de buurt, terwijl de zoon, die ongedeerd was gebleven, door een agent en twee burgers werd ontwapend. — De dochter had het ook zoo te kwaad gekregen, dat ze in der haast naar de kraamzaal moest worden overgebracht, waar ze een nieuwen wereldburger het levenslicht schonk. — De dokter had anderhalf uur werk om de wonden van vader en moeder te verbinden. — En nu tot de meer gewone aanteekeningen terugkeerende, vinden we daar een antwoord op de vraag: „Welk levend wezen op aarde beweegt zich het langzaamst en komt het traagst tot zijn doel?" — En het antwoord is: „Een meid, die een boodschap gaat doen met haar vrijer!" — Een paar berichten volgen in verband met de loting, die dezer dagen heeft plaats gehad. — Vooreerst moeten wij dan naar Hillegom, waar door den burgemeester de naam van een der lotelingen werd afgeroepen. — „Die is al lang dood!" riep iemand uit het publiek. — De burgemeester stak toen toch de hand in de urn en haalde no. 26 te voorschijn. — Daarop volgde de vraag, of de reeds op 20 Mei overledene ook redenen tot vrijstelling had of soms gebreken had, die hem minder geschikt voor den dienst maakten. — Aangezien er geen antwoord volgde, werd met loten voortgegaan. — Het is nog al natuurlijk, dat de overige lotelingen met die manier van doen geen vrede hebben, d. w. z. zij, die er ingeloot zijn niet. — De anderen houden zich kalm. — En nu gaan we naar Heemstede, waar de loteling Kramer een vrij nummer had getrokken. — Die blijde gebeurtenis moest gevierd worden. — Terwijl hij en zijn broer bij den terugkeer van Haarlem op het balkon stonden te dansen, viel de broer er af en geraakte tusschen de wielen. — Zwaar verminkt werd hij thuisgebracht.. — Het derde geval roept ons naar Drente, en wel in de buurt van Assen. — Daar moest ook iemand aan de loting deelnemen, die reeds man en vader was. — Natuurlijk werd de gewichtige dag met groote bezorgdheid tegemoet gezien. — Op raad van een buurman, die meer wist dan recht toe, naaide de vrouw haren heer en meester een „klaveren vier" in de voering van de jas, wat een onfeilbaar voorbehoedmiddel moest wezen. — Maar het middel faalde helaas! — De man lootte er in en zal nu vrouw en kroost een tijdlang moeten verlaten. — Hij heeft beloofd, om de vijf dagen, als hij zijn tractement beurt, een aangeteekenden brief te zenden met het noodige, en dat geeft de achterblijvenden ten minste eenigen troost. — Bij het bespreken van militaire onderwerpen komen ons als vanzelf de schutters van Oude Pekela voor den geest, die weigeren kleeren in ontvangst te nemen, die reeds door anderen zijn gedragen. — Nu, wij zouden er ook niet op gesteld zijn, maar men moet voor het vaderland wat over hebben. — Een militair, die onder dankbetuiging voor de vele diensten aan den lande bewezen, gepensioneerd was, en zich te Rotterdam had neergezet om de zegeningen des vredes te genieten, ging dezer dagen zijn pensioen halen. — Wie, die ooit het zoet genot van zoo'n pensioensdag heeft gesmaakt, kent er al de heerlijkheid van. — Er is zoo lang naar dien dag uitgezien met reikhalzend verlangen. — Daar zijn er onder de bevoorrechten, die dagen hebben kromgelegen, en menig pandje is gemaakt, maar dan de eerste van 't kwartaal, die dag vol onbezorgdheid en vreugde! — Zoodra de algemeene staatspensioneering er door is, kunnen al de Nederlanders weten, wat die dag beteekent, waarvan we dan zeker een nationalen feestdag zullen maken met vuurwerk, voetzoekers en zevenklappers. — Het is een natuurlijk verschijnsel, dat sommigen op dien dag wel eens al te zeer opgetogen zijn en buiten de reep springen, waarom het niet zelden voorkomt, dat kostbazen en kostvrouwen en verdere leveranciers mee trekken naar 't kantoor van den betaalmeester en buiten de deur blijven wachten, om daar af te rekenen. — En dat zulks soms noodig is, heeft de bedoelde gepensioneerde militair te Rotterdam opnieuw bewezen. — In half beschonken toestand raakte hij verzeild in een herberg op den Goudschen rijweg, maakte daar nog eenige vertering en ook kennis met een paar ; nieuwe vrienden, die hij in de gulheid des harten trakteerde. — Uit dankbaarheid gingen ze later met hem mee, om hem in veilige haven te brengen. — Toen hij in zijn kwartier was aangeland, hoe wist hij niet duidelijk, bleek het, dat ze hem zijn portemonnaie hadden gerold met f 60 aan specie en bankpapier en twee beleenbriefjes, een van een winterjas en een van eenige gouden voorwerpen. — Hoe hij het nu in dit kwartaal zal stellen, is ons, en ook hem, een raadsel. — Het blijft toch nog steeds waar, wat men vroeger van het geld zong: „Waar men u mist, Heer organist, daar zwijgen alle fluiten." „Het is hier altijd zoo gesteld, zoo gesteld, Den man maakt slechts alleen het geld, slechts het geld; Wanneer het klinkt in zijne hand, Dan heeft de domste vent verstand, verstand, verstand! Al heeft hij ook een slecht gemoed, Door 't geld licht elk voor hem den hoed, 't Maakt vromen tot schavuiten! Dus zeg ik het maar frank en vrij; Veel zin ligt in de poëzij: Waar men u mist, Heer Organist, Daar zwijgen alle fluiten. Wie geld heeft, stelt op weldoen prijs, Geeft haveloozen onderwijs, Aan arme lieden snert of gort; Die 't niet heeft — schiet daarin te kort, Hij helpt alleen met raad en daad Een buur of hongrend man op straat, Al mocht het andren stuiten; Dan zeg ik het maar frank en vrij, Het geld maakt ons door weldoen blij. Waar men u mist, Heer organist, Daar zwijgen alle fluiten enz. — — Aardiger is het tooneeltje, dat ons uit Utrecht wordt gemeld van een hoogbejaarde dame, die er bijzonder op gesteld was, de Boeren-generaals te zien, toen die daar een bezoek brachten. — Zij had zich daarom naar de Maliebaan begeven, doch toen ze den menschenstroom zag naderen, kreeg ze het te benauwd. — Naar huis terugkeeren ging toch ook moeilijk, nu ze zoover was, en daarom trok ze de stoute schoenen aan, belde bij president Kruger en gaf aan de meid haar verlangen te kennen. — De president liet de dame een stoel brengen in den tuin vóór zijn woning, om daar de komst der heeren op haar gemak af te wachten. — En toen de rijtuigen er stilhielden en de generaals uitstapten, maakten allen in 't voorbijgaan voor de dame een diepe buiging, en enkelen van het gezelschap spraken haar vriendelijk aan. — Zij had pleizier van haar vrijmoedigheid. — Die generaals hebben al heel wat drukte veroorzaakt cn nemen aardig wat geld mee. — Als we 't niet in een krant hadden gelezen, zouden we 't moeilijk geloofd hebben, dat er in ons land menschen waren, die er nog niets van hadden gehoord. — En toch bleek dat te Nieuwe Niedorp het geval. — Toen de dames, die daar voor het Boerenhulpfonds aan 't collecteeren waren, bij een eerzame weduwe kwamen, was zij ten hoogste verbaasd over zoo'n manier van doen van de Engelschen, die toch zoo godsdienstig waren, naar ze altijd van d'r man zaliger gehoord had. — Maar toen de dames haar alles hadden verteld, vond ze het gedrag van de Engelschen gemeen en gaf met pleizier een dubbeltje. — Niet scherper hebben we 't gedrag der Engelschen hooren veroordeelen, dan door den man, die met zijn vrouw sprak over den eerw. Smith Pigott in Engeland, in wien een nieuwe Messias opgestaan is, naar hij zelf beweert en velen gelooven. — De vrouw die helde wel een beetje naar den geloovigen kant, maar de man, een Duitscher, was te stelliger in zijn ongeloof en zei in 't laatst: „Neem eens aan, dat de Heiland weer op aarde kwam, dat zou. hij dan toch nooit in de gedaante van zoo'n Éngelschman doen, daar wil ik je wel een briefje van geven, lieve!" — Lieve keek wel een beetje sip. — Zeer teleurgesteld was een voormalige notaris uit het dorpje H., die vóór tien jaar de vlucht naar het buitenland had genomen om een celstraf van twee jaar te ontgaan, waarop niemand gesteld hoeft te wezen. — De liefde voor zijn geboortegrond was evenwel niet in hem uitgedoofd. — Nu zijn straf verjaard was, haastte hij zich naar Nederland terug, doch werd te Rozendaal gearresteerd. — Zoo waakzaam is de politie bij ons. — Door twee rijksveldwachters werd hij naar Alkmaar overgebracht om daar gehoord te worden; omdat ze te laat kwamen, kon dat 's avonds niet meer gebeuren en moest de gewezen notaris dien nacht gevangen blijven, en toen .... kon hij natuurlijk gaan. — Nu zeiden sommigen wel, dat zoo'n uur of wat „zitten" nog niets was bij twee jaar „celbrommen", cn dat is ook zoo; maar de behandeling is niet zooals 't hoort. — Zeer mag men zich daarentegen verheugen over de aanhouding van een Amsterdamsche juffrouw, die in een aantal winkels daar diefstal pleegde met behulp van een meisje uit het naburige Weesp, dat ze had gedresseerd. — Het kind is, als ontoerekenbaar, aan de ouders teruggezonden, doch de kennismaking met de juffrouw wordt voortgezet en zal denkelijk niet meevallen. — Dat stelen is een ellendige liefhebberij en wordt vooral gevaarlijk, als de dieven en compagnie ganneven. — In Budapest is een heele compagnie soldaten, wel 1000 man samen, in de kazerne opgesloten, omdat er in het regiment zoo erg werd gestolen en men de daders maar niet kon vinden. — Volgens een der plaatselijke bladen stelen de manschappen allemaal, meerderen zoowel als minderen, en als dat waar is, kunnen ze lang zoeken, de schuldigen er uit te vinden. — We hebben tot op dit oogenblik nog geen inbraak-berichten van eenige beteekenis ontvangen; de lezers zullen het dus deze week zonder moeten doen. — Er zal in den [ aanstaanden winter nog wel 't een en ander van die materie voorkomen. — We ontvangen daar juist nog een aanvulling van onze lootgeschiedenissen, en wel uit Bergen-op-Zoom, waar de zoon van de wed. Bakker uit Halsteren een vrij nummer trok. — Of daar nu iets bijzonders in steekt? — Neen, maar wel in de omstandigheid, dat dit de zevende zoon uit dat gezin is, die vrijlootte. — Als die wed. Bakker misschien nog meer zoons en ook eenige dochters heeft, kan dat een aardig huishoudentje wezen. — En zoo voorspoedig! — Als de dochters er maar inloten en geen reden tot vrijstelling hebben! — Tot onzen spijt moeten we ook weer een moord meedeelen, die te Dussen in Noord-Brabant moet gepleegd zijn. — Daar werd deze week het lijk gevonden van den 56-jarigen arbeider Sterkenburg, en uit alles bleek, dat de ongelukkige vermoord was. — Na gerechtelijk onderzoek is inderdaad het vermoeden bevestigd; en als daders zijn twee personen gearresteerd, met wie Sterkenburg 's avonds verschillende herbergen had bezocht. — Alle drie verkeerden toen onder den invloed van sterken drank. — En de aanleiding? — Na een twTist in de herberg van C. van der Pluijm, op Zondagavond, werd Sterkenburg achtervolgd door den 23-jarigen Antonie Pelikaan en diens kameraad De Wit, die beweert dat de ander hem neersloeg met een paar knuppelslagen. De aanleiding moet zijn eene veete, doordien Pelikaan vergeefs dong naar de hand van des slachtoffers stiefdochter. — Volgens de jongsts verzekeringen zou Pelikaan hebben bekend. — Te Heemstede heeft een arme vrouw, die niet wilde achterblijven bij de openbare collecte voor de Boerenbevolking in Afrika, maar op 't oogenblik slecht bij kas was, een pandje gemaakt. — Niet vrij van overdrijving, meenen verstandigen. — Tot slot der voorstelling geven we nog de volgende advertentie, die we opteekenden, geplaatst door een genie, dat mislukt is: „Een bekwaam man, 28 jaar oud, ongehuwd, bekend met landbouw, bouw- en bureau werkzaamheden en ziekenverpleging, zoekt tegen 15 October 1902 een passende betrekking, waarin hij gelegenheid heeft een zang- of muziekvereeniging te dirigeeren. Hij zou eventueel geneigd zijn een betrekking als koeiendrijver op een boerderij te aanvaarden — — En uit het Handelsblad van Antwerpen schreven we over: Een dame te Gent, haar hondje verloren hebbende, kwam gisteren dit gebeurde mededeelen in het middenbureel van politie. Als bijzonder kenteeken van 't hondje gaf zij op: 't heeft 27 witte haarkens op het staartje! — En dan nog voor 't allerlaatste: De geheimen van het vak. — Apotheker („tot nieuwen leerjongen"): „En dit is „aqua distillata". Dat geven we den patiënten in het uiterste geval — wanneer we namelijk een recept absoluut niet kunnen lezen. --- BINNENLAND. De drankwet en de schatkist. De Stand, heeft dezer dagen een stuk* geplaatst, waarin sterke twijfel wordt uitgesproken omtrent de goede werking der Drankwet. De schrijver wijst er op, dat onder de werking dier wet een derde der drankgelegenheden is weggevallen, maar dat het drankverbruik niet meer dan een negende is verminderd. — Dat de schrijver die opgave met eenige verbazing neerschrijft, verwondert ons; niemand heeft zich toch ooit voorgesteld, dat er tusschen het aantal drankgelegenheden en het aantal gedronken liters spiritualiën in verschillende jaren verhoudingen zouden bestaan, om een evenredigheid „op te zetten". Dat het drankgebruik met een negende is verminderd, mag een verblijdend teeken heeten, en is stellig voor een goed deel aan de Drankwet te danken, beweren we, al geven we gaarne toe, dat een ander deel der vermindering op rekening komt van de matigheidsgenootschappen, de sport en de medewerking de sociaaldemocraten. — Het blijft, dunkt ons, een stellige waarheid, dat de gelegenheid wel niet geheel een drinker maakt, maar toch de drinkgewoonte zeer bevordert. Een treurige waarheid is, dat ook in Nederland schandelijk veel wordt gedronken, in de steden en ook in sommige dorpen. En hij, die van nabij bekend is met de rampzalige gevolgen van die ellendige gewoonte, zal zich wel wachten het edel streven der Drankwet in verdenking te brengen. Ook wij verwachten niet alles van die wet, doch zijn overtuigd, dat ze op den duur zeer nuttig zal werken. Vermindering der drankgelegenheden blijft gewenscht; alleen dient bij de toepassing der Drankwet te worden gelet op omstandigheden en plaatsen, opdat de neringdoenden niet onnoodig in hun belangen worden geschaad. De uitvoering der Drankwet geschiede zonder zenuwachtige overhaasting; maar met kalmen ernst en vaste hand, en . . . de gevolgen moeten heilrijk zijn, èn voor onze tijdgenooten reeds, èn in hooger mate voor het geslacht, dat na ons zal komen. 't Verwondert ons zeer, dat de Standaard zoo maar met een cijfer of wat voor oogen, op de Drankwet doelende, spreekt van een „mislukte proefneming". Tot zulk een insinuatie heeft ze geen recht. Verbaasd zal zeker ieder met ons zijn bij het vernemen, dat zelfs de Standaard, ja de Standaard, de volgende berekening maakt en haar lezers voorlegt: „de beslissing zal loopen over het voortbestaan van 8000 vergunningen. Stellig is het niet te hoog getaxeerd, zoo men de contante waarde der vergunningen, door elkaar, op f 2000 schat. Voor 8000 vergunningen beteekent dit de vernietiging (!) van zestien millioen". — En van de zijde, die anders met het kwaad weigert te heulen, wordt ran ter zijde waarschuwend gewezen op de beteekenis van dat verlies voor de schatkist. --- Dr. Kuyper verdedigd. In de Standaard kan men een artikel vinden, dat tot strekking heeft om de verdediging der Speetwet door Dr. Kuyper, welke „onvoldoende" en „slap" was ('t moet erkend!) te vergoelijken. En het middel ter vergoelijking is de bewering, dat de oppositie in de Tweede Kamer onredelijk was. Men moet weten, dat mr. Drucker, gesteund door andere leden, een termijn van twee jaar wilde vastgesteld zien, waarbinnen de rookers zich naar de wet moesten leeren schikken. Dr. Kuyper vond dien termijn te kort en wenschte de zaak meer aan zijn persoonlijke tusschenkomst en prudentie overgelaten te zien. Dat de meer voorzichtigen liever zekerheid hadden in een zaak, die zoo spoedig mogelijk verbetering eischte, is nog al natuurlijk, en 't zou al heel vreerad zijn, als de premier zich door een vast hechten van andersdenkenden aan hun opinie tegenover de zijne, zich zoo gekrenkt gevoelde, dat hij het beneden zich achtte zijn voorstel te verdedigen op een wijze, die men van hem mocht vewachten. Tot kenschetsing van de bescherming, welke Dr. Kuyper door de vrienden wordt verleend, kunnen de volgende regels dienen, waarbij men zich moet herinneren, dat de verwerping van het wetje eerst plaats had bij de stemming, toen de tijd voor verdediging er geweest was, en dat ook anderen dan socialen en vrijzinnig-democraten op dezelfde wijze als dezen hebben gesteund. We lezen dan in de Standaard: „En onredelijk was de oppositie niet alleen van de socialisten, maar ook van de vrijzinnig-democraten. „Zelf had mr. Drucker, hun woordvoerder, erkend, dat het geraden scheen, een overgangstoestand in het leven te roepen, en toch stelde hij den fatalen termijn hiervoor op niet langer dan twee jaar. En toen nu de Minister verklaarde, onmogelijk de verantwoordelijkheid voor een zoo dwaas korten termijn, dien mr. Drucker als onherroepelijk bedoelde, op zich te nemen, verlengde hij dien niet tot b.v. vijf jaar, gelijk redelijk ware geweest, maar sneed hij kortweg allen overgang af, verwierp het wetje en bestennigde alzoo, voor zooveel aan hem was, een toestand, die blijkens tienjarige ervaring feitelijk alle handhaving van de Arbeidswet afsneed, en al had men ze met stok en sabel doorgezet, toch niet tot dat doel zou hebben geleid. „Dit onredelijk karakter van de oppositie moest toen wel den toon van het verweer bepalen. Een minister, die met hart en ziel voor bescherming van den arbeid ijvert en dan zonder zweem van grond in het openbaar verdacht wordt gemaakt, als legde hij het toe op het tegendeel, wierp zich zeiven weg door nog opzettelijk zijne oprechte bedoeling tegen zulk een aanval te gaan verdedigen." ---