Onkiesch. Met de opmerking „Lomp!" hadden we ook deze week het „Doetinchemsch Weekblad" ter . zijde gelegd, toen we daarin het stuk van J. van Dijk Mz., gelezen hadden, getiteld: „(Ambt)-Doetinchem". We waren niet van plan er iets van te zeggen, wetende, dat op- en aanmerkingen aan dat adres toch niet baten en zijn aanhangers gewoonlijk ook zoo verblind zijn, dat zij weinig vatbaarheid toonen voor de waarheid. We zijn evenwel van ons voornemen om niets te zeggen teruggekomen, toen we vernamen, welk.een treurigen indruk genoemd stuk gemaakt had op het publiek in 't algemeen, ook op velen, die tot de „oprecht geloovigen" moeten gerekend worden, doch welke n i e t de meening zijn toegedaan, dat alle middelen goed zijn, als ze maar geld binnenbrengen. Aangezien het nu eenmaal onze plicht is publieke meeningen te vertolken, mochten we ons ook thans daaraan niet onttrekken. Aldus zou het stukje „(Ambt)-Doetinchcm" wel besproken worden, maar met het stellige voornemen om den persoon des schrijvers zooveel mogelijk buiten beschouwing te laten. We vouwden dus het Doetinchemsch Weekblad weer open, waarbij onze oogen toevallig bleven rusten op de woorden: „Hoe lieflijk zijn de voeten dergenen, die vrede verkondigen, dergenen, die het goede verkondigen." En onwillekeurig begonnen we na te denken over de waarheid dier woorden cn over het misbruik, dat er van gemaakt wordt. Wat nu het veel besproken stuk aangaat, over de noodzakelijkheid om in Ambt-Doetinchem een Christelijke school te bouwen, willen we niet twisten. Wij zijn nu eenmaal geen voorstanders van die partij-scholen, waardoor de Nederlandsche kinderen bijna van de geboorte af worden verdeeld in groepjes en afdeelingen, en dus stelselmatig van elkander worden gescheiden, in plaats van tot elkaar te worden gebracht. Wij hebben de stellige wetenschap, dat de Bijbel geen boek is dat op eenige school behoort als zijnde niet voor kinderen bestemd; de ervaring heeft ons geleerd, dat de Bijbel met zijn eigenaardige voorstellingen en beelden, de kinderlijke phantasie erg kan verontreinigen, tot groot gevaar voor het zedelijk leven, vooral ook in later jaren; we hebben de overtuiging, dat christelijke scholen in vele gevallen niet anders zijn dan kweekplaatsen voor politieke aanhangers en kiezers. i Over de wenschelijkheid eener Christelijke school in 't Ambt willen we dus niet twisten, wel wenschen we iets te zeggen over de manier, waarop het „Doetinchemsch Weekblad" er eene wenscht te krijgen. — Het middel, dat 'daartoe wordt aangewend, is zoo geheel in strijd met wat we geoorloofd vinden, dat wij het als een immoreel middel zouden willen brandmerken. De strafrechter zal het wel niet i,als poging tot afdreiging" qualificeeren, maar toch doet het er onwillekeurig aan denken. Laten we even een paar regels uit het „Doetinchemsch Weekblad" overschrijven. „Er is nu in (Ambt)-Doetinchem gekomen een Burgervader, die b 1 ijkt een beslist voorstanderte zijn van Christelijk onderwijs, daarbij bemiddeld en milddadi g". — De lezer begrijpt, waar het heen moet! We hebben vaak van verschillende middeltjes gehoord, die door sommige christelijke schalken worden aangewend om licht geroerde dames geld afhandig te maken voor de christelijkheid. Zoo onkiesch al 3 hier gehandeld wordt in 't publiek, zagen we nooit optreden. En nog erger wordt er gespeculeerd op de ijdelheid van den reeds bejaarden Wethouder, den Heer-J. C. Remmelink, die in het openbaar lekker gemaakt wordt met do vereeuwiging van zijn naam door een school. In een noot, als weggestopt, lezen .We: „Misschien zou Z.EI. niet ongenegen zijn om voor zijne rekening althans één Chr. School te stichten in (Ambt)-Doetinchem, waar Z.Ed. zóó lang Wethouder was. Z.Ed. had dan een kind, dat zijn naam zou kunnen dragen, n.l. $,de Remmelink-School". Om het onkiesche dezer poging der christelijke nederigheid in geheel haar omvang te vatten, moet men weten, dat de heer Remmelink kinderloos is. Er is dus op een zwakke plaats gespeculeerd. Nu, op den „Burgervader" en den „gelijkgezinden" Wethouder Remmelink is de hope gevestigd, dat er in (AmbtJ-Doetinchem Christelijke scholen zullen verrijzen. „Mocht Zijn Edelachtbare", zoo staat er, „met eenige gelijkgezinden. o.a. die van den Wethouder, den heer J. C. Remmelink, een kloek besluit durven nemen, zonder ook maar eenigszins partijdig te zijn tegen het openbaar onderwijs, om de zaak van het Christelijk onderwijs met kracht te bevorderen, dat zou inderdaad een zegen zijn in stoffelijken en geestelijken zin, voor dat deel van den Achterhoek." Onkiesch in de ergste mate vinden we het, dat men een Burgemeester eerst in 't publiek den volke voorstelt als rijk en milddadig en dan van hem een daad vergt, die bij zijn betrekking zeer weinig voegt. Evenmin als een Openbaar Schoolopziener, behoort ook een Openbaar Burgervader of (minder deftig!) Burgemeester partij te kiezen in een zoo kiesche en teere zaak als de school thans is. Laat een Burgemeester aandeelen nemen in een fabriek, dat hindert niet, maar hij zal wel doen, meenen we, niet te luisteren naar de zeer verkeerde raadgevingen van het „Doetinchemsch Weekblad". En wat voor den Burgemeester geldt, geldt ook voor den Wethouder. — We zouden 't jammer vinden, als de heeren hun ooren leenden naar de voorstellen, die hun op zoo ergerlijk onkiesche wijze door het D. W. worden gedaan, 't Zou treurig zijn, als een gemeentebestuur zich door zulke lompe en plompe pogingen liet lijmen en overhalen tot handelingen, die alweer zouden bijdragen om de onverdraagzaamheid onder de gemeentenaren te vergrooten. --- Geschiedenis van de week. In de laatste dagen is de Amersfoortsche „kei" eens weer ter sprake gekomen. — De naam lt © Mo- met io Amotef oortoxu ** ' w' bonden, sedert eeuwen reeds. 't Is een eigenaardig verschijnsel, hoe de naam van de steensoort vermengd is met den naam van een ridder uit de Arthur-romans, die hier in de Middel-Eeuwen algemeen bekend waren. — Die ridder was in deze romans de dwaze figuur, en dat begrip van dwaasheid is ook op den steen overgedragen en zoo met de Amersfoorters eng verbonden, die een reputatie hadden niet ongelijk aan die der Kampers. — Van een Amersfoorter werd gezegd, dat hij een kei in 't hoofd had, dat hij „van de kei gesneden" diende te worden. — In 't algemeen werd van een dwaas gezegd, dat hem „de kei leuterde of reutelde"; dat het hem scheelde „in den grooten toon, daar de boeren den hoed op dragen". — Zekere Jhr. Meyster zou in 1661 een' reusachtigen kei van den Pisberg buiten Amersfoort naar de stad hebben laten sleepen en op een steenen voetstuk op de Varkensmarkt ten toon gesteld hebben. — Het verhaal gaat, dat de Amersfoorters zoo 't land kregen aan 't geplaag met dien kei, dat ze besloten hem in den grond te laten zakken, natuurlijk door den grond er om en er onder heen weg te graven. — Opmerkelijk is het verschijnsel, dat thans, in de dagen der verlichting, die steen de 3 aanstoots weer zal worden opgegraven om geplaatst te worden bij den ingang van de Utrechtsclie straat aan het plantsoen. — De „Kei-commissie", die de zaak leidt, is tot heden niet bijzonder gelukkig. — Uit Amersfoort werd toch eergisteren geschreven: „Sedert tweemaal 24 uur is men druk aan het graven, maar de bewuste kei is nérgens te vinden. — Veel ouden van dagen herinneren zich nog in 1859 het monster gezien te hebben. — Zij, die het gevaarte toen „warmpjes hebben toegedekt", zijn nog gedeeltelijk in leven, maar de oudjes spreken elkaar tegen, wat betreft de juiste ligging. — Aan belangstelling in de opgraving is natuurlijk geen gebrek, de gasthuismannetjes brengen hun vrijen tijd in deze dagen op de Varkensmarkt door, en al wat Amersfoorter is, verdringt zich om te zien hoever de arbeid , is gevorderd. — Aller verwachting is gespannén. — Zoodra ze hem gevonden hebben, hopen we er mededeeling van te doen. — Daar zijn van die ongeloovigen, welke durven beweren, dat het verhaal omtrent dien kei niet anders is dan een legende. — Beter gaat het met 't vangen van mollen, waarop zich thans veel „misleide slachtoffers" van de staking toeleggen, naar men zegt. — We er den slag van heeft en een goed terrein treft, moet er wel 8 & 10 gulden daags mee kunnen verdienen. — In Tiel geven ze een kwartje voor 't stuk. — De dieren worden bij duizenden gevangen en uitgevoerd. — Wat men er mee doet? — De velletjes worden bereid en aanééngenaaid, en geven dan het fijnst denkbare en zeer kostbare bont, dat voor mutsen, boa's, moffen enz. wordt gebruikt; maar volstrekt niet voor hooge hoeden, zooals ook al is meegedeeld. — Opmerkelijk i 3 het, dat er van verschillende kanten stemmen opgaan, die tecren liet uitroeien der mollen waarschuwea. — Nog nooit zijn de groote verdiensten der mollen zoo luide geprezen als juist nu in de dagen der vervolging. — Ook over een vervolging der sociaal-democraten wordt hier en daar geklaagd. — Het is moeilijk alle gevallen te beoordeelen; maar we kannen ons eenigszins begrijpen, dat zekere van Bakel een aanklacht heeft ingediend tegen den redacteur van „De Sigarenmaker", die in zijn blad een stuk opnam, waarin wordt gezegd: „Er werkt hier bij den heer van Zuydam een zekere van Bakel, een laag individu, welke aan de algemecne verachting wordt aanbevolen." — Nu schijnt die van Bakel wel vreemd te hebben gedaan, maar zoo'n qualificatie is ook geen kleinigheid. — Groote blijdschap heerschte er onder de heeren miliciens van 1901, toen hun Zaterdag de blijde mededeeling werd gedaan, dat ze Dinsdag (dus heden) met groot verlof konden vertrekken; zij, die voor eigen rekening konden en wilden reizen, zijn reeds gisteren gegaan, zoodat ze nu wel allen zich weer bij hun volk zullen bevinden. — Te Rotterdam heeft de politie een goede vangst gedaan. — Geen mollen, maar niet minder dan negen straatdieven en twee heelsters. — Men staat verbaasd over de hoeveelheden van alle mogelijke artikelen, die de kereb hadden gekaaid; niet alle eigenaars er van wisten reeds, dat ze bestolen waren. — De goederen waren voor een groot deel in handen gekomen van „kooplieden in ongeregelde goederen", die de markten afreizen en den ingezeten winkeliers veel schade doen door de spotprijzen, waarvoor ze verkoopen. — Die mensclien handelen natuurlijk slecht; maar doet het publiek zooveel beter, dat van zulke ongeregelde handelaren koopt, wetende, of kun- UVM'ly~f >3.* «.yWjOICII V Uil A'itC stal afkomstig zijn? — De meeningen aer menschen loopen ook ten opzichte der eerlijkheid zeer uiteen. — Hoe man en vrouw verschillend kunnen wezen onder den indruk der huwelijksplechtigheid, vernamen we nog hoel onlangs. — Bij 't onderteekenen der trouwacte was de bruidegom nog al aangedaan, waardoor zijn hand een weinig beefde. — De bruid, die het merkte, riep nu verwijtend: „Foei, Willem, schaam je je niet? En dat een man, die twee veldtochten heeft meegemaakt!" — Een Scheveningsch paartje dacht over het huwelijk weer heel anders. — Wandelende langs het Kanaal, kregen de verliefden ten minste een woordenwisseling, denkelijk over dat onderwerp, met het gevolg, dat de zij bij de Nieuwe brug in het water sprong. — De minnaar was te beteuterd om iets tot haar redding te doen. — Gelukkig dat een gezelschap fietsende dames kwam aanzetten met een heer er bij. — De heer, vernemende wat er gebeurd was, stapte dadelijk van zijn stalen ros en met behulp van een schipper, die in de nabijheid lag, kon hij de wanhopige nog levend op den wal brengen. — De drenkelinge werd daarna per politie-brancard naar de ouderlijke woning gebracht, waar zoo spoedig mogelijk naar de vroedvrouw werd gestuurd, die behulpzaam was bij de geboorte van een welgeschapen dochter. — Een stout stukje hebben drie verpleegden in het Rijksopvoedingsgesticht te Alkmaar uitgehaald, drie jongens. — Door inklimming hebben ze zich toegang verschaft tot het kantoor van den directeur; daar hebben ze een ijzeren geldkist opengebroken en zich natuurlijk het geld, dat er in was, toegeëigend. — Op de wandeling zagen ze kans te ontvluchten naar Egmondaan-Zee, waar ze eenige inkoopen deden en toen verder voortwandelden langs het strand tot aan Wijk-aan-Zee, waar de politie hen staande hield. — De jongens zullen hun onbedachtzaamheid zwaar moeten boeten. — Meer grappig was het antwoord dat een dokter gaf, toen er sprake was, of iemand was gestorven of niet. — Toen men de dokter er naar vroeg, antwoordde die: „Zeker ïs hij dood, ik heb hem zelf behandeld." — Ook een beetje in de war was de president, die bij 't onderzoek naar 't stelen van een patrijs, den veldwachter, die getuigde, dat hij de pooten van den vogel uit den jaszak van den dief liad zien steken, vroeg: „Waren het de vóórpooten of de achterpooten?" — Van ernstiger aard is het bericht uit Dokkum, dat daar opnieuw een geval van pokken is geconstateerd in hetzelfde gezin, waar voor enkele dagen een lijder is gestorven. De nu aangetaste is een man van 8S jaar (een „ouwe man", staat er ten overvloede!), die zich niet had willen laten „herinenten", wat de overige huisgenooten wel hadden toegelaten. — Later is nog een derde geval aangegeven bij een van de personen, die het lijk van den eersten pokkenlijder hadden gekist. — We kunnen 't niet genoeg zeggen, hoe vreeselijk lichtzinnig en onverantwoordelijk het is gehandeld van hen, die louter uit politiek gedrijf do pokkenkoloniën in ons land trachten aan te leggen en te bevorderen. — „Klingelinge... ling!" — „„Hal... lol"" — „Spreken we met de Graafschap-Bode?" — „„Ja, Juffrouw."" — „Welnu, dan moet ik u op verzoek van de commissie mededeelen, dat de k e i hier te Amersfoort eindelijk gevonden is." — „„Weet u ook eenige bijzonderheden?"" — „„Alleen deze, dat er op aanwijzing van den oud-directeur der vroegere gasfabriek op een andere plaats gepeild is dan de vorige dagen; het ijzer stootte en.... de kei was gevonden! Adieu!"" — „„Dank u, saluut! Ringelinge ... ling."" — De beambte aan de Amsterdamsche Bank, die, zooals we meedeelden, er met 30.000 gulden van door was gegaan, is te Brussel gepakt. — Wittenterns had onder een valschen naam zijn intrek genomen in het Hotel Wallon bij de Gare de Midi, waar hij den ochtend na het plegen van den diefstal arriveerde. — Hjj vervoegde zich bij een wisselagent, met verzoek een Oostenrijksch stuk tegen Belgisch geld te verwisselen. — De agent vroeg hem het stuk af te staan, ten einde het voor hem te verkoopen, waarna Wittenterns zijn adres opgaf. — Den agent bleek dat het stuk behoorde tot die welke te Amsterdam ontvreemd waren en waarschuwde de politie. — De commissaris van politie vervoegd» zich bij W. aan het hotel, voorgevende te komen vanwege den wisselagent, en verzocht hem mede te gaan ten einde het Belgische geld in ontvangst te nemen. Het rijtuig reed echter naar het politiebureau, waar Wittenterns werd gefouilleerd. Hij had nog 22 stukken Oostenrijksch bij zich, bijna de geheele gestolen som. Hij legde volledige bekentenis af en wordt tot na afloop der formaliteiten voor zijn uitlevering, in arrest gehouden. — Alweer vrü goed "1" . d"~ f.mi> —.11\ «nnnlll n op een UruKKer-uHyever van liec-.to-Vaaio schijnend Weekblad „De Grensbode". — Rillend en bevend schrijven we 't volgend verslag: Terwijl W., (dat is dan zooveel als de drukker-uitgever! Och guttekens!) tusschen 12 en 1 uur bezig wa 3 met het vouwen van couranten, werd op eens hevig op een venster zijner restauratie (ook nog een restauratie!) geklopt. — W. zich naar het venster begevende om naar de oorzaak hiervan te zien, hoorde op eens een schot vallen. — De ruit met de gordijnen waarachter hij stond, werden doorboord, eveneens 6 bladen, die hij in de handen hield, totdat eindelijk de kogel van een nogal tamelijk zwaar revolverkaliber in zijn boezelaar terecht kwam, alwaar hij in de vezels verward bleef zitten. — Alhoewel de politie dadelijk gewaarschuwd werd, is van dader of daders geen spoor. --- BUURPRAATJES. Berend. — Wel buurman, wat hoor ik nu? Heeft ons land zoo'n mooi presentje gekregen ? Gart Jan. — Wat bedoel je daarmee, Berend ? Berend. —• Wel, ik heb in de courant gelezen, dat een schatrijk Amerikaan aan onze regeering een groote som heeft aangeboden voor het bouwen van een soort paleis, maar het rechte heb ik er niet van begrepen. Gart Jan. — O, nu weet ik wat je bedoelt. Een Amerikaan, de lir. Andrew Carnegie, heeft aan onze regeering een som van anderhalf millioen dollars, dat is dus drie en drie kwart millioen guldens, aangeboden om daarmede een gebouw te stichten voor het internationaal Hof van Arbitrage en dat te voorzien van eene bibliotheek. Berend. — Dat is een roiaal aanbod, zou ik zoo meenen. Maar zeg me eens even, wat dat Hof van Arbitrage voor een inrichting is. Gartjan. — Dat wil ik wel doen, buurman. Je weet, dat een paar jaren geleden op initiatief van den Czaar te 's-Gravcnhage de zoogenaamde vredesconferentie is gehouden. Berend. — Jawel, daar is toen den spot nog al mee gedreven, omdat de mogendheden, die het meest over den algemeenen wereldvrede praatten, intusschen alle zoowat aan 't oorlogvoeren waren. Gart Jan. •— Ja, daar Is wel wat van aan; maar die vredesconferentie heeft toch' ten gevolge gehad, dat er eene inrichting onder den naam van Hof van Arbitrage is tot stand gekomen, dat bestemd is om geschillen tusschen de mogendheden onderling op minnelijke wijze uit den weg te ruimen. Dit Hof is te 's-Gravenhage gevestigd ei\ om aan die inrichting een passend onderdak te verschaffen, heeft de hr. Carnegie thans die som beschikbaar gesteld. Berend. — Nu, dat is toch roiaal genoeg. Dat is dan zeker ook wel een man, die zijn geld bij miliioenen telt. Gar t Jan. — Dat doet hij zeker; de heer Carnegie is vele malen millionair en gebruikt zijn geld voor een goed deel om daarmede allerlei nuttige inrichtingen te steunen. Hij heeft in zijn vaderland reeds heel wat' inrichtingen op wetenschappelijk en sociaal gebied opgericht of gesteund, en ook buiten Amerika heeft menige inrichting reeds zijn steun genoten. Berend. — Jongens, dat is niet onaardig. Ik wou dat ik ook zoo'n rijken vader had gehad, als die mijnheer Carnegie, dan zou ik ook graag geld voor goede zaken geven. Gart Jan. — Nu, maar als je meent, dat de hr. Carnegie zijn geld van zijn vader, heeft geërfd, dan ben je de plank mis, Berend. Hij is wat men wel eens noemt, een selfmade man. Berend. — Och kom, weet je wat meer van zijn geschiedenis, vertel me dat dan eens. Gart Jan. — Dat wil ik wel doen. De vader van Andrew Carnegie was een arme wever te Dunfermline in Schotland. Andrew. werd in 1537 geboren en toen hij 11 jaar uAriMiicHp. familie naar Am^ri nu»» —*j • T"\ i ;-■» . recht kwam. Andrew moest daar dadelijk zijn eigen kost verdienen en werd eerst bode op een telegraafkantoor, wist het door vlijtig te studeeren tot telegrafist te brengen en werd later hoofdinspecteur van den Pennsylvaniëspoorvveg. Door het drijven van een handel in petroleum werd hij weldra een vermogend man. Maar lang bleef hij niet bij dezen handel. Hij richtte weldra een pletterij op en werd langzamerhand eigenaar van eenige ijzer- en staalgieterijen, de grootste van het geheels land. Deze zaken werden in 1901 tot één groote onderneming vereenigd, waarop Carnegie zich terug trok in liet bezit van een kapitaal van 4SO millioen dollars of 1200 millioen, guldens van onze munt. Berend. — Wel, wel, dat is me nog al wat! Maar wat doet een mensch toch met zooveel geld; de rente daarvan kon hij toch niet eens behoorlijk verteren. Zoo'n kapitaal kan toch maar genoegen geven aan iemand, die het alleen te doen is om rijk te zijn en niets meer. Gart Jan. — Dat is toch bij den hr. Carnegie niet het geval. Hij schijnt voornamelijk bij het verzamelen van rijkdommen: gedreven te zijn door eene begeerte om daarmede nuttige zaken tot stand te brengen. Miliioenen en miliioenen heeft hij reeds besteed ten bate van scholen, boekerijen, stu»; diebeurzen, leerstoelen, kunsten en wetenschappen, zooals nu weder opnieuw blijkt uit zijn aanbod aan onze regeering. Berend. — Nu maar, buurman, dan wil-: de ik wel, dat er meer zulke menschen gevonden werden, dan kon er veel nuttigs tot stand gebracht worden, dat nu vaak achterwege blijft. --- BUITENLAND De Macedonische kwestie is thans een nieuw stadium ingetreden en wel dat van het bommen werpen. Woensdagavond hebben Bulgaarsche stokebranden te S a 1 o n i k i, naar alle zijden bommen werpende, een reeks van brutale aanslagen gedaan op eenige openbare en bijzondere gebouwen, het spoorwegstation en da schepen in de liaven. In de eerste plaats moest het filiaal der. Ottomaansche Bank het ontgelden. De schildwachten voor de Bank werden door vijf mannen aangegrepen, terwijl anderen bommen wierpen. Het gebouw werd ten deele verwoest; twee man zijn gewond en twee gedood. Drie personen zijn in hechtenis genomen. De beambten van de Bank slaagden er in te ontsnappen. Het Turksche. postkantoor en andere gebouwen werden eveneens aangevallen. In da stad héerschte eene paniek. Uit Smyrna zijn 2000 man troepen aangekomen, die de rust herstelden. Aan boord van het stoomschip „Guadalqulvir" van de „Messageries Maritimes" ontploften bommen, toen het schip den 28en April uit Saloniki zou vertrekken. Er werd een Bulgaar in hechtenis genomen, die aan boord was gegaan om bagage neer te zetten en daarop naar land terugging. Behalve de bende, die den aanval op de Bank ondernam, reden eenige comité-leden in drie rijtuigen door de voornaamste straten en wierpen bommen in koffiehuizen en in het Turksche postkantoor, alsmede naar het station van den spoorweg van Saloniki naar Constantinopel, waar twee locomotieven werden beschadigd. ' Overigens werd weinig nadeel aangericht. Al deze buitensporigheden zijn het werk van Bulgaarsche drijvers. Bij het gevecht van gisteren te Nevrokop zijn 18 Bulgaren gesneuveld. In een gevecht bij Pjonaibala is een bende van honderd Bulgaren vernietigd. ' Zooals van zelf spreekt, hebben deze dynamietsanslagen grooten indruk gemaakt te Konstantinopel. Over het algemeen toch dacht men in de Turksche hoofdstad dat in den toestand .een meer gunstige wending was gekomen, 'daar het te Salonika in de laatste dagen bijzonder kalm was. : ; : Van alle zijden wordt verontwaardiging uitigesproken, dat do Macedonische comité's gemeend hebben, tot zulke anarchistische daden hun toevlucht te moeten zoeken. Duidelijk blijkt toch uit deze misdrijven, dat de comitéleiders — geen hoop meer hebbende op een tusschenkomst der mogendheden naar hunnen 'geest — op deze wijze, door het vernielen der goederen en het wagen der levens van vreemdelingen, trachten de mogendheden te 'dwingen zich de zaken meer aan te trekken. Öf dit echter voor hen het gewenschte succes zal hebben, valt te betwijfelen, waar zij in 'elk geval door dit dol optreden de sympathie 'der mogendheden verbeuren. • : > In de officieele kringen was men over deze aanslagen niet zoo zeer verwonderd. De berichten, in de laatste tijden ingekomen, wezen er op, dat dee Macedonische comité's dachten over een bommenwraak in verschillende steden, xelfs in Konstantinopel. In Salonika is de staat van beleg afgekondigd en zeer groote militaire voorzorgsmaatregelen zijn genomen. Algemeen toch .wordt gevreesd dat de Mohammedanen, die verwoed zijn, zich fel zullen wreken op Mace'doniërs en Bulgaren. : De correspondent van de „Times" te Konetantinopel zegt, dat de gezanten alle verantwoordelijkheid voor deze dynamietaanslagen werpen op de Bulgaarsche regeering en niet op de Turksche autoriteiten, voor wie zij Woorden van lof hebben. Wat wel eenigszins Jn tegenstelling is met een vroeger Reuterjtelegram, waarin gezegd wordt, dat de Duitfcche gezant ook" do Porte verantwoordelijk jstelde voor de beschadiging der Duitsche 'jechool. ;! : 1' i ! ■ ■ S • ' i ia -TurTroAH» -mtnlctArraart- *inott vorrra/'nrrt om tö beraadslagen over den toestand in Salonika. Hij werpt alle schuld op de Macedonische anarchisten en is van plan de strengste maatregelen te nemen om deze bommen.tverpers te verwijderen, waartegen de mogendheden wel geen bezwaar zullen hebben. Het Bulgaarsche blad „Dnevnik" neemt de Jtaak nogal kalm op, met te verklaren, dat gén bom meer spreekt dan honderd consulaire Verslagen, terwijl de „Vecherne Poshta", deze 'gruwelen afkeurende, de verantwoordelijkheid ,werpt op de cynische en onverschillige hou'ding van Europa'. : ! ; ; De aanleggers van den aanslag zullen zich iechter leelijk vergissen wanneer zij meenen, Öat zulke „Kraftproben" de Europeesche 'mogendheden er toe brengen zullen in de Macedonische quaestie tusschenbeide te tre- Iden. De redeneering van de Bulgaarsche jcomité-leden is ongeveer: wanneer wij zulke jßanslagen plegen, zal de Porte op haar gewone krasse wijze in Macedonië gaan huishouden, >n dan zullen de mogendheden, uit medelijden met de Macedoniërs, wel tegen de Porte optrekken. ■ ; 1 i ! • 1 '• > i • i i ■ ; : Maar het blijkt uit de Russische en Oos.tenrjjksche bladen, dat deze Bulgaarsche comité-leden zich de zaak verkeerd voorstelden. Noch te Weenen, noch te Petersburg be'etaat plan, om ter wille van zulke berekeningen, den vrede in Oost-Europa in gevaar je brengen. Men erkent integendeel het goed jrecht van de Porte, om tegen zulke handelingen met de grootste gestrengheid op te treden. ; Boris Sarafow wordt nog eens herinnerd aan hetgeen hem drie jaren geleden door de Macedonische gedelegeerden op de algemeene .vergadering van het centrale comité te Sofia werd toegevoegd: Door uw terroristisch op.treden brengt gij de Macedonische zaak meer nadeel dan voordeel toe. ; :: 1 !: : Maar hij ziet dat niet in; en hij zeide nog onlangs tot zijn volgelingen: „Als wij maar ;eerst de spoorwegverbindingen verbreken, en 'de bruggen in de lucht laten vliegen, en Ide bankgebouwen vernield hebben, dan moet Europa wel wat doen; want op dit punt is . Europa zeer gevoelig." Maar Europa zal rustig afwachten totdat de heeren hun dynamiet hebben verschoten, ponder tusschenbeiden te treden. Uit Weenen wordt gemeld, dat men daar eens nauwkeurig wil onderzoeken welke houding de Bulgaarsche regeering aanneemt. De 'Macedonische comité's zijn ontbonden, maar nog steeds wordt de geheele organisatie van 'uit Sofia geleid. Graaf Goluchowsky is niet voornemens zich nog langer door de regeering van Bulgarije om den tuin te laten leiden, en wil krachtig tegen haar optreden. Een officieel Turksch rapport maakt melding van een ernstig gevecht dat plaats gehad heeft bij de Ajumna, op de Bulgaarsche grens, tusschen Turksche troepen en een drie honderdtal Bulgaren. De strijd duurde meer dan 24 uren. De Bulgaren hadden 54 dooden, de Turken 13. waaronder één officier. Verder spreekt dit rapport van een trelfen bij Rochana, waarin de Bulgaren een verlies leden van 3 dooden en 17 gevangenen. Hirmi Pasja verwacht elk oogenblik een nieuwe legerafdeeling te Ueskjoeb uit Konia, welke bestemd is om op te treden tegen de Albaneezen. Helder is de toestand in Albanië niet, zegt de „Times", doch vast staat, dat de Turken alle moeite doen om een bloedig treffen te vermijden, daar zij een algemeenen opstand vreezen. De vijandelijkheden aan den rechter Strumaoever, die vier dagen duurden, zijn geëindigd. Zestien opstandelingen zijn gedood of gewond, terwijl enkelen gevangen genomen werden. De leider Protogeroff, gewond aan beide beenen en den schouder, is naar Dubnitza vervoerd, van waar hij naar Sofia gebracht zal worden. De Turksche troepen waren 2000 man sterk, onder bevel van den militairen commandant van Djuma en eenige Duitsche officieren. De opstandelingen wierpen meer dan 50 bommen naar de Turksche gelederen, zoodat deze zware verliezen geleden hebben. Hoe ernstig de toestand te Salonika is geweest, blijkt nog uit de latere berichten, die melden, dat de politie nog Verachte personen aanhoudt. In da YcerassßEsta deelen der stad heeft men <»nderaar