BUITENLAND. Naar ons uit Rome wordt gemeld heeft Paus Pius X Maandag mgr. Merry del Val tot staatssecretaris benoemd, als opvolger van kardinaal Rampolla. Zooals bekend is, komt de betrekking van staatssecretaris bij den Pauselijken Stoel ongeveer overeen met die van minister van buitenlandsche zaken in andere landen en is het daarom voor de verhoudingen met die landen niet van belang ontbloot, wie debetrekking vervult. Al is het nu niet te verwachten, dat van deze benoeming groote wijzigingen in de politiek van den Heiligen Stoel het gevolg zullen zijn, toch is deze benoeming in meer dan één opzicht merkwaardig. Vooreerst is mgr. Merry del Val van geboorte een Spanjaard en stamt af uit eene deftige Spaansche familie. Zijn vader was gezant van Spanje bij het Vaticaan. Zijn moeder is een Engelsche, en hij zelf heeft zijn opvoeding in Engeland genoten. Hij is eenigen tijd in Canada geweest als delegaat van het Vaticaan. De nieuwe staatssecretaris is 37 jaar oud. Hij is de eerste niet-Italiaan die dezen gewichtigen post bekleedt en staat dus op een veel vrijer standpunt ten opzichte van de verhouding tot het Koninkrijk Italië, dan zijn voorganger. Verder moet zijn benoeming, ook in de kringen der hoogere geestelijkheid, zeer in den smaak vallen. De Paus benoemde den nieuwen titularis in een eigenhandigen brief, waarin Pius X zei hem te hebben gekozen wegens zijn ijver en vroomheid, maar ook omdat hij daarmede den wensch van verscheiden kardinalen vervulde. De Paus reikte Merry del Val den brief, houdende zijn benoeming, tegelijk toe met een anderen, zoodat de benoemde niet terstond bemerkte, welke eer hem te beurt was gevallen. Om 2 uur 's middags ging hij den Paus bedanken. Groot nut zal Merry del Val bij zijn diplomatieke taak hebben van zijn vele relaties. De Italiaansche pers is, voor zoover thans reeds is na te gaan, ook wel over de keuze te spreken. De Popoio Romano bevestigt dat men op het Vaticaan met de benoeming is ingenomen, maar voegt er bij, dat de keuze van een vreemdeling tot veel beschouwingen aanleiding geeft. Door sommige liberale bladen is het verhaal verspreid, dat de kardinalen niet over de keuze van Pius X te spreken waren. Maar daar vóór Merry del Val verscheiden andere kardinalen gepolst heeten te zijn, behoeft men zulke beweringen maar niet zoo aanstonds te gelooven. Blijkt uit deze benoeming reeds, dat paus Pius X zich niet aan tradities stoort, maar zelfstandig te werk gaat, ook schijnt het dat hij niet ongenegen is, om tot eene meer aangename verhouding tusschen het Vaticaan en het Quirinaal mede te werken. Naar men meent te weten, zou de Paus toch geneigd zijn onderhandelingen aan te knoopen met de Italiaansche regeering over een modus vivendi tusschen den Heiligen Stoel en het koninkrijk Italië. Twee redenen moeten den Paus daartoe genoopt hebben: vooreerst de ernstige wensch naar vrede, die beide partijen slechts ten goede kan komen, en dan de staat zijner gezondheid. De Paus, die gewoon was veel beweging te nemen, schikt zich slechts noode in de kunstmatige, fictieve gevangenschap van het Vaticaan. Het spreekt van zelf, dat de onderhandelingen volstrekt niet officieel, zelfs zeer in 't geheim zullen worden gevoerd, opdat 's Pausen wensch niet door de Katholieke wereld — bizonderlijk de al te ijverige strijders buiten de grenzen van Italië — worde uitgelegd als een concessie van den Heiligen Stoel aan de regeering van den „rooverkoning". De Vaticaansche diplomatie zal trachten Italië tot een of andere tegemoetkoming te bewegen. Lukt dat niet, dan kan zij, dank zij het strikt vertrouwelijke der onderhandelingen, zich zonder kleerscheuren terugtrekken. Het is wel opmerkelijk hoe hardnekkig de geruchten blijven opduiken, dat onder Pius X de legende der Vaticaansche gevangenschap uitgediend zal raken. Maar nog opmerkelijker zal zijn de manier waarop bovenbedoelde ijveraars in den vreemde „plus •papiste que le pape" hun draai zullen gaan nemen als het eenmaal zoover is, dank zij den ruimen blik en de waardige verzoeningsgezindheid van den tegenwoordigen stedehouder Christi. « Wanneer de voorteekenen niet bedriegen, dan zullen wij ons: na den natten en kouden zomer moeten voorbereiden op een buitengewoon vroeg intredenden winter. In Noord- en Oost-Europa is cfeze al begonnen, veel vroeger dan gewoonlijk. Uit St. Petersburg schrijft men: In September hadden we al sneeuw, die echter maar heel kort bleef liggen. Nu heelt het van Vrijdag op Zaterdag weer flink gesneeuwd, en de stad ligt toegedekt onder 't prachtige heldere witte kleed van eerste sneeuw. De plat-scheeve daken der huizen, oninteressante deksels van blik of zink, wier slappe dunte zoo onevenredig doet bij de massieve muren met de kleine venstergaten, zijn nu mollig behangen met dikken pels, en het wit wil niet meer dan maar eventjes afsteken tegen den witgrauwen hemel, voornaam zonder scherpe tegenstellingen. De gevels met hun flauwe melkachtige pleisterkleurtjes krijgen nu weer kracht tegen de lucht, en passen harmonisch in het witte gamma van de winterstad. De wintersche stilte valt 's morgens bij 't wakker worden al dadelijk op: geen geratel van wagens over de hobbelige keien, dat uit alle straten zich verzamelt tot één dof gedruisch over de heele stad. Alleen de afzonderlijke geluiden van dichtbij dringen door, het knarsen en piepen van wielen met moeite wentelend door de mulle sneeuw, het snuiven en zuchten van zwaar trekkende paarden, het ruwe aanjagen van den voerman. hard boven alles uit, ! De sneeuw is zoo plotseling gekomen, dat de voerlui er nog niet aan gedacht hebben hun sleden voor den dag te halen. Bij de politie-bureau's vormen zich lange rijen van iswosjtsjiki, die om een rijvergunning komen, een nummer voor hun slee. Die vergunning krijgen zij, nadat paard, slee, tuig, uitrusting en kleedij door den inspecteur in orde zijn bevonden. De spulletjes zien er met het oog op de monstering keurig uit, glimmend opgeschilderde bakjes, met opgefrischte dekkleeden en de iswosjtsjik zelf heeft zijn kaftan omhoog geschort om zijn schaapsleeren pelsje er onder en zijn nieuwe vilten schoenen goed te doen uitkomen. Verder op den dag ziet men de nieuw-uitgeruste sleetjes dan meer en meer verschijnen in de straten en zij hoeven niet lang te wachten op passagiers. Een ieder wil wel eens voor de eerste maal probeeren hoe de baan is. Maar er is nog niet veel aan, de sneeuw kleeft nog niet genoeg aan de steenen, en het geschok en geschuur is een twijfelachtig genoegen, 't Houdt om 't even of het vandaag op de wielen beter gaat dan per slee. Het verkeer heeft veel vertraging door de eerste sneeuw en wie uit wanhoop, om gemakkelijker te rijden, in de tram vlucht, komt al gauw tot inzicht, dat die ongelukkige Petersburgsche tram vandaag al heelemaal van de wijs is en de passagiers op elk wisselpunt halve uren lang laat wachten. In 't Ladoga-meer begint zich al dun ijs. te vormen langs de kusten, berichten de jagers, en ook in de golf om Kroonstadt heen drijft al dun ijs. De schippers hebben zich dit jaar ook al vroeg voorbereid op 't sluiten van de vaart, dat schenen zij in de vorige maand al vooruit te zien. In Servië zijn de toestanden nog steeds niet, zooals men wel zou wenschen. De jongste gebeurtenissen, die geleerd hebben, dat de moordenaarsbende nog oppermachtig is, en dat Koning, Volksvertegenwoordiging en Ministerie aan den leiband van dien troep blijven loopen, zijn niet bevorderlijk om in het buitenland een gunstiger stemming te doen ontstaan. Men wil daar niets met Servië te maken hebben zooals dezer dagen duidelijk is gebleken. Het werd namelijk bekend, dat koning Peter het plan had opgevat om dit jaar nog eenige bezoeken aan Europeesche hoven te brengen, teneinde zich aan zijn keizerlijke en koninklijke neven voor te stellen. Allereerst zouden in aanmerking komen de hoven te St. Petersburg, te Weenen en te Berlijn. Een Oostenrijksch blad weet echter mede te deelen, dat de koning een wenk uit St. Petersburg gekregen heeft om maar niet te verschijnen. Ileel welkom schijnt hij dus niet te zijn. Na dezen wenk zal het voorgenomen bezoek aan de andere hoven ook wel achterwege blijven. Althans 's Konings reislust zal wel wat bekoeld zijn. Behalve deze minder aangename zaken, dreigen er ook binnenlandsche moeilijkheden, zooals kan blijken uit het program door den minister van binnenlandsche zaken in de zitting der Skoepsjtina ontwikkeld. Behalve andere verbeteringen wordt voorgesteld om de macht der politie te vermeerderen en de bevoegdheid der gerechtshoven uit te breiden. Tot dat doel zullen aan de Skoepsjtina twee ontwerpen van wet worden voorgelegd, regelende de autonomie der gemeenten, districten en departementen. Ook de wetgeving op de dagbladpers zal ter hand genomen worden. Aan bepaalde jury's zullen persdelicten ter beoordeeling jvorclen onderworpen, welke jury's in hoogste instantie uitspraak doen. In verband hiermede zullen eveneens de wetten betreffende de rechtbanken worden gewijzigd. Maar bovenal zullen de financiën de aandacht der regeering vragen. Zoo veel mogelijk zal men bezuinigen, het ministerie van financiën zal worden hervormd, de rekenplichtigheid zal verbeterd en het belastingstelsel zal aan een geheele herziening onderworpen worden. Als een der voornaamste bronnen van inkomsten beschouwt het ministerie den boschbouw. Verder zullen leger en onderwijs (hooger zoowel als kunstonderwijs) verbeterd en de landelijke bevolking verzekerd worden tegen de schadelijke gevolgen van hagel en overstrooming. En ten slotte worden nog opgenoemd voorbereiding van de tarieven, welke tot basis voor de handelsverdragen zullen moeten dienen en uitbreiding van het spoorwegnet. Verder is bij de laatste manoeuvres, welke door koning Peter werden bijgewoond, gebleken, dat het leger dringend verbetering eischt, waarvoor 20 k 30 millioen francs noodig geacht worden. Deze twee laatste verbeteringen hoopt men met buitenlandsch kapitaal tot stand te kunnen brengen. Men merkt dat er heel wat werk aan den regeeringswinkel is. Als er nu maar niet de een of andere kink in den kabel komt, waardoor al deze schoone plannen te niet worden gedaan. Want ondanks de coalitie tusschen onafhankelijk en gematigd radicalen, is een regeeringsechec niet geheel uitgesloten. Nog bij de behandeling van het antwoord op de trooni 7s bleek het verbond tusschen de beide radicale groepen verre van hecht. De onafhankelijk radicalen wenschten een zinsnede in dat antwoord opgenomen te zien, waarin de loftrompet gestoken werd over de ridderlijkheid en vaderlandslievendheid van het leger. Dit was nogmaals een poging om den moord van 11 Juni officieel te erkennen als een daad van reine vaderlandsliefde. De gematigde vleugel verzette zich ernstig tegen zulk een waardeering van de moordenaarsdiensten des legers. Maar de gematigden werden hier eenvoudig geplaatst voor een onaannemelijk votum voor de regeering of voor toegeven. Werd er niet toegegeven dan zouden de onafhankelijken zich met de liberalen verbonden hebben, waardoor de oppositie in de meerderheid zou komen. Ter wille van den vrede hebben daarop de gematigden het standpunt der andere radicale groep maar aanvaard. Mocht men intusschen meenen dat de Skoepsjtina ijverig aan den slag zou gaan, dan heeft men het geheel mis. Weldra zal zij weder uiteen gaan. Eerst zal zij echter nog moeten meewerken aan de samenstelling van een Raad van State. In dien raad moeten 16 leden zitting hebben. Acht daarvan worden gekozen door den Koning uit een door de Skoepsjtina opgemaakte lijst van 16 personen. De. Skoepsjtina kiest op haar beurt weder 8 leden uit een door den koning samengesteld 16-tal. Zooals men zich herinneren zal, zijn bij de verkiezingen voor den Duitschen Rijksdag dezen zomer in het koninkrijk Saksen zoo goed als uitsluitend socialisten tot afgevaardigden gekozen, wat hoofdzakelijk het gevolg is van ontevredenheid daar te lande over de schandalen, aan het Hof voorgevallen, en de partijdigheid van den Koning. Naar het schijnt is de regeering toen bang geworden en heeft zich voorgenomen om het kiesrecht voor den Landdag zoodanig te wijzigen, dat eene overwinning der socialisten onmogelijk zou zijn. V Van deze voorgenomen verandering is thans het een en ander uitgelekt. De eene helft van de Kamer (48 afgevaardigden) zal gekozen worden volgens de regelen van het gemeentelijke kiesrecht van Leipzig. Dit laatste is ook een drie-klassen-stelsel, maar waarbij de kiezers in elke klasse rechtstreeks de afgevaardigden kiezen en dus niet eerst Wahlmünner (rechtstreeksche kiezers) behoeven aangewezen te worden. Bij het indirecte stelsel werden de Wahlmünner van de derde klasse geregeld overstemd door de twee hoogere klassen; bij het directe stelsel kunnen daarentegen de arbeiders nu ook hun eigen afgevaardigden naar de Kamer zenden. Van de overige 48 afgevaardigden worden er 12 door de Kamers van nijverheid, 12 door de Kamers van koophandel en 24 door vertegenwoordigers van den boerenstand gekozen. De liberale en vriizinnige pers kenschetst het wetsontwerp als lapwerk, omdat door de stelselmatige uitbreiding van de vertegenwoordiging van de beroepen, welke naar hare meening beter in de Eerste Kamer op hare pbats zou zijn, het „oeconomische egoïsme" bestendigd wordt en de conservatieven en agrariërs de onbetwiste meerderheid zullen krijgen. De socialistische pers berekent dat de arbeiders, krachtens dit kiesrecht, op zijn hoogst 16 afgevaardigden kunnen krijgen, wat zij geenszins voldoende vindt. Zaterdag 11. hebben een tweetal zonen van den Keizer van Duitschland hunne godsdienstige belijdenis afgelegd. 's Avonds was er ter eere van deze gebeurtenis groot feest in het Paleis en werd in de beroemde Jaspisgalerij een eere-maal gehouden, waarbij de Keizer zijne zonen in eene lange rede toesprak, daarbij in hoofdzaak hen op het hart drukkende, dat zij even goede Christenen als soldaten moesten zijn. Zooals het wel eens meer gebeurd is, was de Keizer in al de daarbij gebezigde uitdrukkingen niet even gelukkig, onder meer liet hij zich ontvallen, dat de vereering van heiligen slechts „bijzaak en ijdel" is. Natuurlijk is de Katholieke pers over dezen uitval niet heel best te spreken en geeft zij van hare verontwaardiging luide blijk. Een Katholiek orgaan levert o.a. hierop de volgende kantteekening: „De Keizer geeft in deze zinsnede klaarblijkelijk uiting aan een valsclie opvatting over de vereering van de heiligen in de katholieke kerk, gelijk die opvatting, helaas, in protestantsche kringen al te zeer verbreid is . . . Voor ons katholieken is de heiligenvereering eenerzijds een gevolg van onze vereering van God, aan den anderen kant draagt zij bij tot verhooging van de vereering van God. Origines, een schrijver uit de derde eeuw, zegt reeds: „„Wie twofeit nog, dat de heiligen ons door hun gebeden helpen en ons door de voorbeelden van hun daden sterken en opbeuren."" De aanroeping van de heiligen is dus zelfs bij de eerste chri tenen niet als „bijzaak" beschouwd. In het hedendaagsche protestantisme schijnt dit nochtans grootendeels het geval te zijn. In plaats daarvan is een groot deel van het Duitsche volk zich voor vereering van moderne helden warm gaan maken.", ~ , , --- BINNENLAND. Zou men iets voelen naderen? Een brcuke misschien?, We dachten aan zooiets bij 't lezen van de volgende woorden in de Standaard: , *... „In antirevolutionaire kringen vertoonen zich hier en daar teekenen van zelfoverschatting. Nu het gelukt is, van minderheid meerderheid te i worden, vergeet men, tot: zelfs in een enkel orgaan onzer pers, soms drie dingen. Het eerste is, dat niet de antirevolutionairen meerderheid zijn; integendeel, die bezetten in de Tweede Kamer nog geen vierde der zetels, en in de Eerste Kamer begonnen ze pas even mee te tellen. De meerderheid in de Eerste Kamer is nog steeds liberaal, en dë meerderheid in de Tweede Kamer is samengesteld uit antirevolutionairen, roomsch-katholieken en christelijk-historischen van tweeërlei soort. Vergeet men dit nu, en leeft men in den waan, alsof de antirevolutionairen de meerderheid in de Statcn-Generaal bezaten, dan overschat men op schromelijke wijze zijn kracht, boet zelfkennis in, verslapt in zijn strijd, verzwakt zijn programma, en bereidt zich voor de toekomst bittere teleurstelling. Het tweede punt, waarin deze zelfoverschatting uitkomt, is, dat men niet genoeg rekent met onze armoede aan door en door kundige mannen van genoegzame positie en ervaring. We weten wel, dat dit voor een deel het noodzakelijk gevolg fs van den Jarenlangen druk en de stelselmatige uitsluiting waaronder we geleden hebben, maar ook afgezien daarvan, is er toch groote scliaarschte. In onze letterkunde tellen we nauwelijks mee. Op wetenschappelijk gebied, de theologie nu er buiten gelaten, verschijnen van onzen kant niet dan zelden werken van den eersten rang. Op kunstterrein zijn we poover voorzien. In de administratie zijn onze mannen onder de hooger geplaatsten dun gezaaid. We rijden een goed bezette derde klasse; een tweede klasse waar we eer mee inleggen; maar voor de eerste klasse behoeft geen wagen extra te worden ingehaakt. Vergeet men dit nu, en beeldt men zich in, dat bij elke vacature van beteekenis zeer wel onze schade van vroeger kon worden ingehaald, dan mort men licht als het anders uitvalt, mikt te hoog en wordt onbillijk in zijn oordeel. En het derde punt, van niet minder gewicht, waarin die zelfoverschatting zich teekent, is dat men nauwelijks uit de oppositie in de regeeringsgroep overgegaan, acht, dat thans op eenmaal al onze idealen op wetgevend gebied kunnen bevredigd worden. Men vraagt zich niet af, waar de krachten vandaan moeten komen, om dat alles te ontwerpen; men rekent niet met de onervarenheid van pas opgetreden bewindvoerders; men denkt er niet aan, wat bezwaren het in heeft, het bewind te voeren, waar zoo goed als alle adviseurs en autoriteiten van andere richting zijn; het oponthoud dat allerlei colleges veroorzaken, telt men niet; en over de vraag waar het geld van daan moet komen, loopt men heen. Al zulke zelfoverschatting van eigen partijkracht, zegt het blad verder, richt schade aan. Geestelijke schade, want het voegt, wie den naam des Heeren belijdt, en uit de verdrukking komt, om met ongeveinsden dank eiken lichtstraal, die door de donkere wolken van vroeger breekt, te begroeten, en den dag ook der kleine dingen niet te verachten; veeleer om hem met geestdrift welkom te heeten. Schiet men hierin te kort, dan zal men er straks slechts een rechtvaardig oordeel in kunnen zien, als de lichtstraal weer weg gaat, en men in sombere donkerheid wordt teruggedrongen. Deze geestelijke fout, betoogt de Standaard, wreekt zich aanstonds door inzinking van eigen kracht. De propaganda lijdt er onder, en men ondermijnt het vertrouwen.' --- Nog niet gevonden. Evenals vóór eenïge jaren Dinxperlo door haar kuischheidswetten geheel de beschaafde wereld bewondering afdwong en in Parijs zelfs navolging vond, doet nu Didam weer van zich spreken in alle deelen der aarde, waar maar een krant verschijnt, eri waar verschijnt geen blad? De Driessens worden overal genoemd en, zoo niet met eere, dan toch met een soort bewondering. — We vernemen thans weer het volgende nieuws, dat als historisch is gemerkt en een aardige bijdrage levert voor de stemming-van een deel der bevolking. „Bij een vroegere gelegenheid, toen door politie en marechaussee ook werd jacht gemaakt, hadden de drie gebroeders zich verscholen in een hut of kleine woning. Toen zij zich achtervolgd zagen en de vervolgers in de nabijheid van de woning kwamen, vluchtte, het drietal het veld op. Na een korte jacht haalde de politie hen in en wat bleek? .... dat de vluchtelingen vrouwen waren in manskieeren. Ondertusschen hadden de gebroeders Driessen, de echte vervolgden, gelegenheid gehad in andere richting te ontkomen." ' Te Wehl, Didam en 'sHeerenberg is het volgende aangeplakt: De off. van justitie bij de arr.-rechtbank te Arnhem brengt ter algemeene kennis, dat de rechtbank bij beschikking van 30 Sept. j.l. heeft verleend bevel van gevangenneming tegen Dorus (genaamd Jan) Driessen, Hendrikus Driessen en Antoon Driessen, allen wonende te Didam, doch thans voortvluchtig; doet een dringend beroep op de ingezetenen, om justitie en politie met raad en daad bij te staan, opdat de gevangenneming van voornoemde personen zoo spoedig mogelijk geschiede, zulks zoowel in het belang der publieke veiligheid als in 't belang dier personen zelf; verzoekt, voor zooveel noodig, na te laten die personen voedsel of nachtverblijf te verschaffen, of hen op eenigerlei wijze te ondersteunen en hun inlichtingen te geven; vestigt, in verband met het vorenstaande, de aandacht op art. 189 van het Wetb. v. Strafr. luidende 0.a.: . ' „Met gevangenisstraf van ten hoogste zes maanden, of geldboete van ten hoogste f 300 wordt gestraft: ie hij, die opzettelijk iemand, die schuldig is aan- of vervolgd wordt ter zake van eenig misdrijf, verbergt of hem behulpzaam is in het ontkomen aan de nasporing van of aanhouding door de ambtenaren der justitie of politie". --- De organisatie tegen het Feminisme. Het Vaderland merkt op, dat de argumenten, tegen eene zaak gebruikt, dikwijls geen kwade maatstaf zijn ter harer waardeschatting. Ziet het blad, dan op. de wapenen, waarmee Minister Kuyper en Mr. Heemskerk de vrouw-burgemeester, secretaris of -gemeente-ontvanger te lijf gingen, dan is het feminisme er hier niet slecht afgekomen. Mr. Heemskerk wou niet beweren, dat de mannen voor alle betrekkingen geschikter zijn dan de vrouwen. Trok hij nu de slotsom, dat het dus geen zin heeft alle vrouwen wettelijk wèl ongeschikt te verklaren? Integendeel. „Het zou — heette het — wel treurig rijn, wanneer de matt zich1 delven het brevet moest geven van' ongeschiktheid en uitkomst moest zoeken; bij de vrouw. Zal dit de achting van de vrouw voor den man zoo bijzonder verhoogen ?"• Dr. Kuyper was in zijne argumentatie al even kieskeurig : „De vrouw-burgemeester zal niet geschikt zijn om een manspersoon bij den kraag te vatten. * Alsof eene ernstige, eerbiedwekkende vrouw niet over andere middelen beschikt om in haar persoon het gezag te doen respccteeren! De Minister had nog een ander argument: Den mannen wordt bij publiekrechtelijke gelijkstelling der vrouw het gras voor de voeten weggemaaid. Het omgekeerde —; dat thans geschiedt — is volgens dezen bewindsman volkomen in den haak? Maar zijne peroratie ten slotte was van nog gansch andere kracht: De heeren moeten toch denken aan het geval, dat b.v. burgemeester en secretaris leefden....- iri concubinaat I En in een repliek nogmaals een kleine variatie op het pikante thema: de man burgemeester en zijn bijzit ontvanger ! Wij beweren niet — besluit Het Va d. — dat de heeren Heemskerk en Kuyper niets anders hebben te berde gebracht dan deze phantasieen. Maar dat zij deze nog noodig achtten ter volmaking hunner betoogen, dat teekent de rest. Zij hebben te veel willen bewijzen, met de gebruikelijke gevolgen. De feministische schermutseling in de Tweede Kamer wordt ook door het Centrum behandeld. Naar haar oordeel is 't wenschelijk en noodzakelijk overeenstemming te brengen tusschen den nieuwen toestand en de onder sommige opzichten verouderde wetsbepalinten. 't Is nu eenmaal een feit, dat de vrouw meer en meer naar buiten optreedt. En waar de ondervinding bewijst, dat daartoe de noodige capaciteiten haar niet ontbreken, terwijl bovendien de huiselijke en maatschappelijke omstandigheden haar dikwerf nopen, een openbare betrekking te bekleeden, heeft men niet het recht, dit optreden direct of indirect te belemmeren. Het Centrum keurt 'tin Minister Kuyper goed, dat hij zich verzette tegen de poging, „om telkens een steentje van den muur te nemen en dus dien te doen afbrokkelen." Wanneer iets beslist moet worden, dan moet dit geschieden volgens vaste gegevens, zeide de Minister terecht. Maar — laat zij er op volgen — al zijn ook wij tegenstanders van het afbrokkelsysteem, dat de hier bedoelde muur eenige bewerking moet ondergaan, ja, op sommige plaatsen geheel moet worden geslecht, om op an-> dere plaatsen te worden versterkt, daarvan heeft dit Kamer-debat ons opnieuw over tuigd. --- Een brandstichter te Groesbeek. We herinneren ons den brandstichter vart Middelburg (of was 't Zierikzee?) nog wel, die met lampjes werkte. Thans is er te Groesbeek een gevonden, werkende met een kaars. — Men leze: Donderdag j.1., verliet M. C., kleermaker te Groesbeek tegen den avond zijne woning en ging per rijwiel in de richting van Nijmegen. Kort na zijn vertrek ontdekten de buren in zijne woning een begin van brand, klommen, daar de deur gesloten was, door een raam binnen en hadden spoedig het vuur gebluscht. Bij onderzoek naar de oorzaak van den brand, bleek dat deze opzettelijk was veroorzaakt. Een massa houtwol, kleeren en andere voorwerpen waren, sterk met petroleum gedrenkt, zoodanig in de nabijheid van een lange brandende kaars geplaatst, dat na eenige uren, men berekent in den nacht, de vlam der kaars daarmede in aanraking moest komen. Door een gelukkig toeval schijnt de kaars al spoedig na het vertrek van M. C. te zijn omgevallen, zoodat de brand ontstond voordat de buren zich te slapen hadden gelegd en nu weldra ontdekt was. Ware de brand, wat blijkbaar de bedoeling is geweest, eerst in den nacht ontstaan, dan was hoogst waarschijnlijk het groot gezin dat het huis mede bewoonde en het bedrijf van bakker en kruidenier uitoefent, daarvan het slachtoffer geworden. M. C., Duitscher van geboorte, die nog niet van zijn uitstapje terugkeerde, wordt ijverig door de marechaussee gezocht, als verdacht van opzettelijke brandstichting. --- Droevig. In de 2de Van S windenstraat te Amsterdam is plotseling een gezin, in rouw. gedompeld. Op de 2e etage van 'thuis no. 64 in die straat woont de weduwe Balke met vier kinderen, waarvan het oudste, een jongen van ruim 15 jaar, bakkersleerling is en het tweede, een jongen van 13 jaar, bij ©en oom het schilderen leerde. De beide jongens kregen Woensdagavond een kleine ruzie en toen nam de oudste, Ko, een schaar op en wierp die zijn jongeren broer, Comelis genaamd, naar 't hoofd, met t ongelukkig gevolg, dat een scherpe punt van de schaar de halsslagader trof. Groote ontsteltenis in 't gezin. De buurman van drie hoog kwam op het geval toeloopen en wilde den gewonden knaap naar het Burgerziekenhuis brengen, doch onderweg bezweek de arme jongen al aan bloedverlies. Toen de buurman met hem in het Burgerziekenhuis aankwam, kon daar slechts de dood van den jongen geconstateerd worden. Ko was, na zijn onbezonnen daad, het huis : uitgeloopen en werd later in de 2de Oos. terparkstraat aangetroffen door een neef : die hem weer naar zijn woning bracht. Nog dienzeifdcn avond laat onderging hij een verhoor door den commissaris van politie, den heer J. B. Daman. Het diep treurige 'geval, waarbij van opzet geen sprake is, .verwekte veel deelneming in de buurt. Langen tijd stond een talrijke menigte voor de [woning van de weduwe BaU'e, het ongeluk te bespreken. ---