Een lichtvaardig oordeel. Reeds herhaalde malen waren we in de gelegenheid, de lichtvaardigheid ter sprake te brengen, waarmee door leden der Kamer, ook zelfs door een minister, in het openbaar geoordeeld werd over de geneeskunde en de toepassing er van. Alsof de geneeskunde geen wetenschap ware en geen ernstige voorbereiding eischte, veroorloofden leeken zich de vrijheid er over mee te praten niet alleen, maar er zelfs op beslissenden toon over te spreken. Zulk een wijze van doen heeft, zooals ieder gemakkelijk begrijpen kan, een zeer nadeeligen invloed op de meening van het groote publiek, dat van zelf toch al geneigd is om de wetenschappelijke geneeskunde te wantrouwen en de voorkeur te geven aan zoogenaamde wonderdoeners. Wanneer nu hooggeplaatste mannen de minder ontwikkelden in zulk een vooroordeel stijven, handelen ze dus doende niet in het belang des volks. Op een andere wijze heeft het Kamerlid, . de Heer Brants, meegewerkt om onze professoren en onze ziekenhuizen bij het volk in verdenking te brengen van inentingsen andere vivisectische proeven op den mensch. De Heer Brants heeft n.l. op 12 December 1.1., bij het bepleiten van de wenschelijkheid eener wet tot beteugeling der vivi-: sectie, tot argument gebezigd, dat in onze academiesche ziekenhuizen proeven op menschen worden genomen. Dr. H. Burger is nu in het Tijdschrift voor Geneeskunde tegen die bewering van den Heer . Brants cpgekomen, welke hij met onbegrijpelijke lichtvaardigheid uitgesproken noemt, als steunende alleen op een boekje van Weressajew. Het is van belang, meenen we, de ernstige woorden, waarmee Dr. Burger het standpunt onzer vaderlandsche medici uiteenzet, te hooren. „Proeven op menschen", zegt hij, „zijn voortdurend noodzakelijk. Zonder deze ware niet alleen de geneeskunst van den vooruitgang der wetenschap uitgesloten, maar zou geen enkele zieke kunnen worden geholpen. Groot is het individueele verschil in de wijze en de mate, waarin verschillende personen op éénzelfde artsenij reageeren. Bij elk ziekbed moet worden gezocht naar de {'uiste behandeling voor het bijzonder geval ; :ennis, ervaring en onderzoek bepalen de keuze bij ons therapeutisch (geneeskundig, genezend) optreden, maar een proefneming blijft het, waarvan de uitslag met belangstelling, niet zelden met spanning door ons wordt; afgewacht. .Wil .men een sprekend voorbeeld, zoo denke men aan een boosaardige nieuwvorming, waarvan de mogelijkheid der volkomen verwijdering niet met zekerheid vaststaat. Zonder operatie is, naar onze overtuiging, de patiënt ten doode opgeschreven, de operatie echter blijft een experiment in vivo (proefneming op het levend wezen), waarvan wij de kansen,voor en tegen, zoo eerlijk mogelijk aan den patiënt voorhouden, die de beslissende uitspraak zelf zal moeten doen. Wat al nieuwe geneesmiddelen doen hun Intree, worden onderzocht, gewogen aan het siekbed, en dikwijls helaas te licht bevonden ! Maar ook deze proeven mogen niet anders worden genomen dan in de gegronde hoop, dat het nieuwe middel den zieke, aan wien men het voorschrijft, tot heil zal zijn. Andere overwegingen moeten met beslistheid worden afgewezen. Proeven op menschen, alleen ter bevrediging van onze medische weetgierigheid en die niet voldoen aan een stellige indicatie (aanwijzing) in het bepaalde geval, verdienen onvoorwaardelijke afkeuring'' De ernst, waarmee deze woorden door een wetenschappelijk man worden gesproken, boezemen vertrouwen in en schenken de Overtuiging, dat hij waarheid spreekt, en de Heer Brants zich werkelijk lichtvaardig heeft uitgelaten. Wat in andere landen mogelijk is, laat Dr. Burger daar; hij geeft zelfs toe, dat in Duitschland met name „ergerlijke uitbuitingen hebben plaats gehad", maar de vrees van den Heer Brants, dat die excessen, hier te lande ooit goedkeuring of navolging ?ouden kunnen vinden, is z. i. ten eenenftiale ongegrond, aangezien wij in ethische opvattingen tegenover onze Oostelijke naburen zelfstandig zijn. Geheel juist is, meenen we, dan ook de opmerking aan het adres van den Heer Krants, dat deze, vóór hij in 's lands vergaderzaal sprak, gelijk hij deed, zich had behooren te vergewissen van de meening, die hier te lande omtrent de vivisectie op menschen door heel den medischen stand wordt gehuldigd. „Mishandelingen van patiënten, als Weressajew beschrijft, zullen hier door het medisch publiek nimmer worden geduld, ja door de studenten zouden zij onmogelijk worden gemaakt." --- BUITENLAND. De berichten omtrent den Russisch-Japanschen oorlog zijn zoo verward en onbetrouwbaar, dat het zeer moeilijk is, zich een juist denkbeeld van den toestand te vormen. De officieele berichten zijn uiterst schaarsch en bevatten bovendien weinig bijzonderheden, die al niet van particuliere zijde bekend zijn. Wat den algemeenen toestand betreft, kan men gerust zeggen, dat deze de laatste dagen betrekkelijk weinig is veranderd. De Japanners schijnen op het oogenblik al hun krachten in te spannen, om Korea geheel te bezetten, waarvoor zij steeds meer troepen op dat schiereiland aan land zetten. Deze troepen, voor zooverre zij althans te Tsjemoelpo landden, hebben dadelijk de hoofdstad Seoel bezet en gedragen zich daar als heer en meester. Zoo is den Keizer van Korea door den Japanschen gezant aangezegd, dat zijne regeering een lid der Keizerlijke . familie zal benoemen tot onder-ko- j ning en dat deze te Seoul geplaatst zal worden, alleen maar als raadsman van het Koreaansche bestuur; De Japanners'hebben een Russisch steen kolen-depot te Tsjemoelpo in bezit genomen dat groote voorraden bergt. Uit Seoel wordt aan Engelsche bladen geseind dat van het gebouw der Russische legatie de.Fransche vlag. geheschen is, wat er op wijzen zou dat de Russische invloed bij de Koreaansche regeering een einde heeft genomen. De Koreaansche regeering zou nu toch stelling genomen hebben in dezen oorlog. Aan de Times wordt uit Tokio geseind dat de Keizer van Korea Japan heeft geluk gewenscht met zijn overwinning, waarmee wel bedoeld zal zijn de eerste slag bij Port Arthur. De Keizer gaf de verzekering dat hij dezelfde gevoelens heeft welke de Japansche bevolking bezielen. De Regeering heeft haar ambtenaren bevolen alle faciliteiten te verleenen aan de Japansche troepen. Van hieruit schijnen de Japanneezen naar het Noorden te trekken, waar men aan de oevers van de Yaloe een treffen met de Russische troepen verwacht, die daar samengetrokken heeten te zijn. Ook te Masampho, aan de oostkust van Korea, schijnen een groot aantal Japansche soldaten te zijn geland, die eveneens naar het Noorden trekken. In het geheel zouden er al 60.000 Japanners op Koreaarischen bodem staan, maar met zekerheid valt ook hiervan weinig te zeggen, daar de Japansche regeering, zooals wij reeds opmerkten, alle bewegingen van leger en vloot zooveel mogelijk geheim houdt en alle telegrammen aan buitenlandsche bladen verzonden onder strenge censuur staan, en zoo zij al doorgezonden worden, meestal een paar dagen te laat aankomen. Ook van Russische zijde hoort men telkens weer hoe men tracht den brutalen vijand te weerstaan, waartoe in de eerste plaats steeds meer versterkingen worden aangevoerd. Welke moeilijkheden daarbij ondervonden worden, leert een brief uit Moskou aan een buitenlandsch blad, waarin o.a. het volgende wordt vermeld. „Thans troost iedereen zich met de gedachte dat de Russen di Japanners te land de baas zijn, d. w. z. als de soldaten niet bevriezen of verhongeren. Nu pas zendt men, daartoe uitgenoodigd door het Roode Kruis, verband- en geneesmiddelen, dokters en verpleegsters uit — bovendien heerscht op het oogenblik in Siberië een koude van 46" Celsius, de treinen komen nauwelijks vooruit. Goederen worden in het geheel niet meer aangenomen, de sneltreinen zijn tot op twee of vier in de week afgeschaft, en de trein die hier gisteren uit Irkoetsk moest aankomen, had 26 uren vertraging. De weg over land is buitengemeen moeilijk, de militaire treinen doen er van hier tot Mantsjoerije 21—23 dagen over. De arme drommels van soldaten zitten in goederenwagens; in welken toestand zij aan zullen komen, weten alleen de menschen die in Oost-Azifi dit schouwspel hebben aangezien. De zeeweg is volkomen gesloten, de laatste drie transportschepen van de vrijwillige vloot, die onderweg zijn, zullen wel opgehouden worden, hetzij door de Russische regeering, hetzij door de Japansche vloot. Te Port Arthur zullen zij wel niet komen. Hier te Moskou merkt men weinig van den oorlog, het volk ïs zoo verstompt dat het koel blijft. Vraagt men er een man uit het volk naar, dan zegt hij: „Het doet er niets toe, het is zeer ver !" Zeker zal het ongunstige jaargetijde belemmerend werken op de strijdbaarheid van beide partijen en het ligt voor de hand, dat de Japanners, die uit eén veel zachter klimaat komen, daaronder het meest zullen te lijden hebben, al zijn zij ook zeer goed uitgerust tegen de bezwaren van een koud klimaat als dat van Noord Mandsjoerije en Siberië. Naar het schijnt echter heeft het Japansche legerbestuur ook in dit opzicht vérstrekkende maatregelen genomen en gezorgd dat de uitrusting uitstekend is. Een ooggetuige van de landing te Tsjemoelpo zegt: De transportschepen kwamen snel binnen de haven en wierpen om zeven uur het anker uit, toen de landing begon. De genomen maatregelen waren tot in elk onderdeel volmaakt. De Japansche huizen te Tsjemoelpo hadden zich reeds voorbereid op de taak en hingen Japansche lantaarns uit. De troepen landden vlug en marcheerden naar hun kwartieren. De Japanners brachten hun eigen koelies mede en vier lichters van de Nippon Joesen Kaisja brachten de voorraden aan wal. De soldaten zagen er uitstekend uit, met hun nieuwe grijze uniformen met een donker gele ster, petten met kleppen, witte slobkousen en schaapsvellen halskragen. Zij waren in zware velduitrusting. I - Er was volstrekte stilte en orde onder de troepen. Nauwelijks sprak men een woord.-. De landing was kort na middernacht afgeloopen. Generaal Kigosji vestigde zijn tijdelijk hoofdkwartier in de kantoren van de Nippon Joesen Kaisja. De generaal, die een militaire houding heeft en een donkere, rood gevoerde jas, kaplaarzen en een donkerblauwe uniform met een zilveren ster droeg, ontving den correspondent omstreeks elf uur. Hij sprak zijn voldoening uit over de Engelsche sympathie en bewees den Engelschman de grootste hartelijkheid. Volgens een bericht uit Sëoel, wordt daar met goedvinden van den keizer van Korea, een neef van den Mikado verwacht, om, naar het heet slechts voor den duur van den oorlog, als mede-regeerder op te treden. De Koreaansche troepen deserteeren bij hoopen en maken de dorpen van den omtrek onveilig. De vijf Koreaansche postschepen dienen Japan als kolenschepen. De eenige Koreaansche kruiser Jangnioe bleek voor oorlogsdoeleinden ongeschikt; hij dient den Japanners als transportschip voor troepen. De Koreaansche post en telegraaf worden door Koreaansche ambtenaren onder toezicht van Japansche genie officieren bediend. Nog wordt uit Sëoel gemeld dat de Japansche regeering onmiddellijk den aanleg van den noordoostelijken spoorweg van Sêoel tot Witsjoe zal ter hand nemen. De beide oorlogvoerende partijen gaan steeds voort met het zenden van versterkingen naar het oorlogsterrein. Uit Petersburg wordt gemeld dat de Czaar persoonlijk afscheid nam van het van daar naar Oost-Azië vertrekkende derde bataljon van het eerste Siberische fuseliersregiment, waarbij hij vergezeld was van de Keizerin, de Keizerin-moeder, den troonopvolger en de overige grootvorsten en grootvorstinnen, den minister van oorlog, den chef van den generalen staf en den minister van het Keizerlijk hof, op de binnenplaats van het winterpaleis. De Czaar liep langs het front der troepen, terwijl de muziek het volkslied speelde en de manschappen hem toejuichten. Na afloop der inspectie hield de Czaar een toespraak: „Ik ben gelukkig, — zoo zeide hij — mijn broeders, u allen voor uw vertrek te kunnen zien en u een gelukkige reis te kunnen toewenschen. „Ik ben vast overtuigd, dat gij de eer van uw oude regiment hoog zult houden en dat gij gaarne uw leven voor uw dierbaar vaderland in de waagschaal zult stellen. „Weest indachtig, dat de vijand dapper, moedig en onverschrokken is. Van harte wensch ik u toe, dat het u welgaat en dat ge uw tegenstanders overwint. „Ik zegen u, mijn broeders, en in u het roemrijke eerste Oost Siberische regiment. Moge de heilige Seraphijn voor u bidden en u op al uw wegen geleiden. „De officieren dank ik voor hun vrijwillige aanmelding. „Nogmaals dank ik u, mijn broeders, van ganscher harte l God zegene u I" Daarbij defileerde het bataljon met den daarbij behoorenden trein voor den Keizer. Uit deze toespraak blijkt duidelijk dat men den vijand niet gering schat en overtuigd is van diens moed en onverschrokkenheid. Militaire deskundigen berekenen dat Rusland op het oogenblik in Oost-Azië in het geheel 185.000 man te zijner beschikking heeft, als men de 30,000 man die den Mantsjoerschen spoorweg moeten bewaken, niet meetelt. Intusschen schijnt Japan thans ook zijn algemeene mobilisatie begonnen te zijn: tegen den 20Sten zullen — gelijk gemeld is — de Keizer en zijn raadsleden naar Kioto vertrekken, waar tijdelijk het algemeene hoofdkwartier gevestigd wordt; later gaan zij naar Hirosjima om de inscheping van de troepen bij te wonen. Totnogtoe waren, naar men vermoedt, te zamen pas vijf divisies gemobiliseerd en scheep gegaan. Voor de 6de en 12de divisie op Kioesjioe zal waarschijnlijk Saseho ofNagasaki, voor alle overige divisies op Nippon Hirosjima de haven van verscheping zijn. Maar zélfs als deze divisies ontscheept zijn heeft Japan met een landleger van omstreeks 70.000 man nog geen voldoende tegenwicht tegen de Russische troepen. Pas een tweede verscheping van gelijke sterkte, die in tien dagen tijds zou kunnen geschieden, zou in de verhouding een gunstige verandering kunnen brengen. I let Japansche corps dat nu nog op Korea is, om de Koreaansche havens te beveiligen, kan nog onmogelijk een voldoende sterkte hebben, om met eenige kans op succes een aanvallende beweging naar den kant van de Yaloe te ondernemen. 1 De correspondent der „Daily Telegraph", seint uit Nagasaki, over Sjanghai, uitvoerig over de groote vloottoerustingen die Japan maakt. Tien transportschepen, elk groot 6000 ton, brengen troepen over, waarschijnlijk naar de kust van Mantsjoerije. Elk transportschip voert een aantal platbodemschuiten mee om de troepen aan land te zetten. De correspondent zegt, dat alle schikkingen, te Nagasaki getroffen, bewonderenswaardig waren. Alleen de ruiterij zag er ellendig uit. Hun paarden zijn de jammerlijkste hitten die hij ooit ergens gezien heeft. De correspondent der „Daily Mail" te Sjanhai-kwan seint, dat hij op verscheiden punten de kust bekeken heeft, en zijn oordeel is dat het drijfijs het landen van troepen onmogelijk maakt behalve in de tractaathaven Tsing-wang-tao. — De Russische ambtenaren zenden hun gezin over Sjan-hai-kwan weg, aangezien het reizigersverkeer met den Siberischen spoorweg gestaakt is. De „Daily Mail" verneemt uit Tokio, dat volgens rapport van den Japanschen consul te Song-tsjing de Russen aan de Yaloe de Koreanen dwingen ab soldaten in het Russische leger dienst te doen. Eindelijk is er ook nieuws ontvangen van het Russische eskader, dat eenige dagen geleden van Wladiwostock vertrok en waarvan men sedert niets vernam, dan dat het een paar Japansche koopvaardijschepen had genomen en misschien Hakodade had gebombardeerd. De Stadhouder Alexejef heeft den Tsaar een telegram medegedeeld van den bevelhebber van het kruiser-escader, kapitein Reitzenstein. Daarin staat, dat in den ochtend van den iöden de stoomboot Nagoerimaroe vernield werd. Aan boord werden 41 man gevangen genomen. Ook is een kleine kustvaarder opgebracht. Wegen 3 den heftigen storm kon de bemanning echter niet aan boord genomen worden en om die reden werd dit schip niet in den grond geboord. Het slechte weer belet langs de kust te kruisen. Daarom zet het eskader koers naar Tsjertakof, voor den storm wijkende in volle zee, om vervolgens de Koreaansche kust te naderen. Het eskader liep wegens de onstuimige zee slechts vijf knoopen. De schepen kregen zware stortzeeën over, en, daar het water een temperatuur van 90 heeft, zijn zij geheel met ijs bedekt. Het eskader had binnen drie dagen twee zware stormen te doorstaan. Uit dit telegram blijkt dus, dat de Russische schepen in strijd met dagbladberichten uit " Tokio, niet naar de haven van Wladiwostock terug zijn gekeerd, maar op Tsjertakof aanstevenen. Met dezen naam is Port Sjestakof bedoeld, een plaats die ligt ten noorden van de vrijhaven Gensan, aan de oostkust van Korea, waar de Japanners reeds troepen aan wal gezet hebben. — De plaats waar het telegram van Reitzenstein is opgegeven, staat er niet bij; vermoedelijk heeft het transportschip Lena dat deel uitmaakt van het smaldeel, het tegelijk met de gevangen genomen bemanning van het Japansche koopvaardijschip naar Wladiwostock overgebracht. Goed nieuws in dit ambtelijke telegram is nog dat de Japansche zeelui gevangen genomen en dus niet, gelijk het eerst heette, met hun schip in den grond geboord zijn. Eerst nadat de Japanners aan boord van een Russisch oorlogsschip waren opgenomen, werd hun schip vernield. Een andere kleine Japansche kustvaarder, die ook in de macht van de Russen kwam, werd gespaard, omdat de bemanning wegens het slechte weer niet aan boord kon gebracht worden. Van de barbaarsche oorlogsmanieren die geruchtswijze den Russischen bevelhebber waren aangewreven, is dus niets waar gebleken. Vreemd lijkt dat Alexejef de plaats van bestemming van het Wladiwostocksche smaldeel openbaar maakt. De Japanners zouden er niet meer naar behoeven te zoeken, als zij het tegemoet wilden varen. Misschien weet Alexejef echter dat het smaldeel sedert een anderen koers heeft genomen en dient deze zoogenaamde aanwijzing dus slechts, om de Japanners op een dwaalspoor te brengen aangaande het werkelijke doel van het smaldeel. Bij al deze oorlogsberichten 'zou al het andere op den achtergrond geraken, waarom we thans een en ander wetenswaardigs op ander gebied zullen vermelden. In de eerste plaats behoort daartoe het bericht van het overlijden van den bekenden Mark Hanna, lid van den senaat der Vereenigde Staten, die als hoofd der republikeinsche partij daar te lande een belangrijken invloed heeft gehad op den gang van zaken en van wien men in den laatsten tijd vreesde, dat hij als tegenstander van Roosevelt zou optreden bij de daar spoedig weder voor de deur staande presidentsverkiezing. Na een langdurige ziekte is deze merkwaardige man Maandagavond overleden. Hij wa 3 den 24sten Sept. 1837 te Nieuw Lissabon geboren. Van onbeteekenend koopman wist hij zich op te werken tot rijkdom en aanzien en tevens tot den machtigsten politicus, de ziel der republikeinsche partij. Omstreeks 1880 begon hij zich met de politiek bezig te houden. Verscheidene malen maakte hij deel uit van de Nationale conventie, het lichaam dat den president kiest. Hij was het ook die Mac. Kinley tot president wist te doen kiezen. Zijn invloed op Mac. Kinley was buitengewoon groot. Na Mac. Kinley's dood bleek spoedig dat zijn verhouding tot den nieuwen president Roosevelt een geheel andere zou worden. De verwijdering der beide mannen werd volkomen, toen Roosevelt zich tegen de trusts keerde. Juist door de trusts werd Hanna steeds in de gelegenheid gesteld over nieuwe geldsommen te beschikken ten bate van de republikeinsche partij. Men heeft wel beweerd dat Hanna zelf tegen-candidaat zou zijn van Roosevelt voor den presidentszetel. Met het oog op zijn gezondheidstoestand zal dit wel niet zoo zijn geweest. Inmiddels worden Roosevelts kansen er door Hanna's dood niet minder om. Het lijk zal in het kapitool te Washington worden tentoongesteld. De begrafenis zal Vrijdag te Cleveland plaats hebben. Uit de Balkanstreken komen berichten die weinig goeds voorspellen voor den komenden zomer. Alom heerscht daar ongerustheid en ontevredenheid, terwijl men blijkbaar van de moeilijkheden waarin Rusland op het oogenblik verkeert, gebruik tracht te maken. Reeds zijn in de omstreken van Saloniki weder de moeilijkheden begonnen, maar nu zijn het niet de Macedonische christenen die om hervormingen vragen, maar de Mohamedaansche Albaneezen, die zich tegen deze hervormingen verzetten en reeds in vollen opstand zijn. Hoogst ernstig luiden de tijdingen uit Saloniki en omtrent den toestand in het Diakova-district. Terwijl de oorlog in het verre Oosten is ontbrand, aanschouwt men thans ook in het Oosten van Europa een dreigend vuur, waarvan men niet kan nagaan, hoever 't om zich heen zal grijpen, doch waarvan het gevaar zeker niet onderschat moet worden. Turkije staat hier tegenover eene sinds lang opnieuw voorbereide beweging, en de complicatiën, welke van het Oost-Aziatisch conflict de gevolgen kunnen zijn, laten zich niet weinig ernstiger aanzien door hetgeen deze opstand der Albaneezen na zich kan sleepen. De verhouding tusschen Turk ij een Bulgarije moet uiterst gespannen zijn. Uit Philippopolis wordt — uit Engelsche bron — gemeld, dat de Turksche grens voor alle Bulgaarsche reizigers nu gesloten is. Algemeen is de opvatting, dat indien de Turken deze gedragslijn voortzetten, oorlog tusschen de beide landen onvermijdelijk is. Aan het herstel van den grooten militairen ; weg door het Stroemadal naar de Bulgaarsche grens wordt met de grootste inspanning gewerkt. Te Saloniki zijn groote voorraden proviand, kleederen enz. bijeengebracht voor de troepen, die er uit Anatolië zullen aankomen. Alles wijst er op, dat men elk oogenblik de tijding kan verwachten, dat ook deze oorlog, die eenige maanden geleden met zooveel zorg en moeite is verhoed, thans niet meer kan worden tegengehouden. Hoe ernstig de toestand op het oogenblik reeds is, leeren ons de volgende telegrammen. SALONIKI, 17 Februari. De Albaneezen zijn opgestaan en weigeren de nieuwe belastingen op dieren te betalen. Zij hebben eenige gendarmes en christenen vermoord. De Oostersche-spoorwegmaatschappij heeft uit Konstantinopel bevel gekregen, om materieel ter beschikking te houden van de militaire overheid om tien bataljons infanterie en 5 escadrons ruiterij te vervoeren met gewone kanonnen en bergstukken. Generaal Sjemsji-pasja is'te Akeva omsingeld. SALONIKI, 16 Februari. Sjemsi-pasja is met 2500 man en drie kanonnen zonder mondkost en water belegerd te Babaj Hosji door 20,000 Albaneezen. De Turken hebben al meer dan honderd man verloren. PARIJS, 17 Februari. De Temps bevat een telegram uit Konstantinopel van heden, meldende dat daar gisteren berichten zijn ontvangen uit Diakova, volgens welke deze stad door de Albaneezen is aangevallen. Zij belegerden den regeeringskonak en plunderden en staken eenige huizen in brand. Generaal Sjemsi heeft de Albaneezen ten getale van 16,000 in hun kamp aangevallen, maar werd teruggeslagen eri heeft om hulp gevraagd, die hem uit Saloniki en Uskub zal gezonden worden. --- Advertentiën, geplaatst in dit Blad, worden gratis opgenomen in „DE BERKELBODE" en in de „ZEVENAARSCHE COURANT". ---