Het Arbeidscontract. Nu dan mot i Februari het Arbeidscontract eindelijk ia werking treedt, wenschen, in navolging van andere bladen, ook wij op eenige bepalingen er van te wijzen. Zooals overbekend is, is de bedoeling der honderd artikelen, meer vastheid te geven aan de verhoudingen in alle dienstbetrekkingen, van de laagste tot de hoogste. .Vooraf reeds is er door velen geklaagd over 3e bemoeizucht van den Staat, die dan ook in alles den neus gaat steken. Bij eenig nadenken zal men evenwel moeten toegeven, dat er in verschillende dienstbetrekkingen nog veel willekeur beerscht, lastig en nadeelig niet zelden voor beide partijen. En recht verkrijgen ? Ja, dat kon men natuurlijk bij den recht er,"doch deze zat, bij gebrek aan wetsvoorschriften, nog al eens verlegen en moest dan uitspraak doen naar eigen opvattingen, of bij de zwakke voorlichting van bestaande pebraiken.. die on den duur de kracht van wettelijke voorschriften hadden gekregen, doch bij alle onzekerheid nog onderling verschilden, al naar de plaats, waar ze bestonden. Dat getwijfel, 't welk aanleiding gaf tot allerlei verwarring, heeft nu opgehouden. De dienende en gediende, welke namen ze als zoodanig ook dragen, weten van i Februari laf waar ze aan toe zijn. 't Spreekt wel van zelf, dat de contra.ctbepaüngen alleen toepasselijk zijn op dienstbetrekkingen, waarbij een dienstverhcuding is vastgesteld; dus niet op diensten van zeer voorbijgaanden aard.: Een verandering van belang is tevens, dat de bevoegdheid tot het aangaan van eene arbeidsovereenkomst aan meer personen geschonken wordt dan bij andere contracten het geval is. De getrouwde vrouw, — onbekwaam tot het aangaan fcener overeenkomst in het algemeen — mag een arbeidscontract sluiten, hoewel de man het haar kan beletten door den werkgever te zeggen dat hij het verbiedt. Is zaj echter eenmaal in dienst, dan is het contract geldig. Ook de bevoegdheid van den minderjarige tot het aangaan eerier arbeidsovereenkomst gaat verder dan voor andere contracten. Wanneer de minderjarige een arbeidscontract sluit zonder dat de ouders uitdrukkelijk — mondeling of schriftelijk — toestemmen, dan is de overeenkomst toch geldig, wanneer de minderjarige vier weken lang in dienst blijft zonder protest der ouders. Men begrijpt dat deze bepaling haar ontstaan te danken heeft aan het groote aam&l gevallen, dat minderjarigen, — loopjongens, dienstmeisjes, enz. — een betrekking aannemen, zonder dat de ouders uitdrukkelijk toestemmen; IWil de werkgever echter volkomen zeker zijn *an de geldigheid der overeenkomst, dan zal hij verstandig doen, met van de ouders een schriftelijke of mondelinge goedkeuring te eischen. De schriftelijke heeft daarbij voor den vader (of moeder) van den minderjarige het vooideel, dat hij er in kan beduigen, dat niet de minderjarige, maar de vader zelf het loon in handen krijgt. Ook de quaestie van den goospenning (godes- of godspenning) heeft vastheid gekregen. Het kwam meer dan eens voor, dat een dienstbode den godspenning „terugbezorgde" of mevrouw hem „schonk", en dan beiden weer vrij tegenover elkander stonden. Alleen wanneer de dienstbetrekking minder Öan drie maanden duurt, terwijl ze voor lanceren of voor onbepaalden tijd was aangegaan, mag een patroon hem bij de betaling van het loon afhouden.- t Staat dus in het vervolg der 'dienstbode, ie aangenomen ig met een godspenning, niet meer vrij, om dien penning terug te geven; doet aj dat toch, dan pleegt ze contractbreuk en moet den meester een schadeloosstelling betalen, die in de meeste gevallen zal bedragen: het loon, dat zij in zes weken .tijds verdient.; ' ' Het arbeidsreglement, door den patroon vastgesteld, is alleen bindend Voor den arbeider, wanneer deze het heeft önderteekend. Ook moet aan dat reglement Wekere openbaarheid worden gegeven, zoo . -V. door het deponeeren van .jen exemplaar er griffie van het Kantongerecht.- Omtrent de uitbetaling van het loon is een strenge verbodsbepaling vastgesteld. Dit mag niet in eiken, vorm worden uitbetaald; b.v. niet in winkelwaren. Het loon mag alleen worden vastgesteld in bepaalden vorm: ie. geld, 2e. voedsel, verwarming, verlichting, kleeren, wanneer daarvan gebruik wordt gemaakt op de plaats waar men het werk verricht, 3e. voortbrengselen van den arbeid, alleen wanneer die behooren tot de eerste levensbehoeften van het gezin (b.v. een slager die een knecht in dienst heeft tegen loon en een paar ons vleesch daags), 4e. vrije woning, se. het geven van eenig onderricht (natuurlijk met bet oog op jeugdige werklieden). De overtreding van dit gebod wordt zwaar geboet: wordt het loon in een verboden vorm vastgesteld, dan wordt het op de geldswaarde geschat en is de werkgever vijfmaal zooveel verschuldigd als dat bedrag. Evenwel mag het daardoor nooit meer dan »/j boven het gebruikelijk loon komen. Om een misbruik van denzelfden aard als het voorafgaande tegen te gaan, is het beding nietig verklaard, waarbij de arbeider zich verbindt, zijn loon voor een deel of geheel op een bepaalde wijze te besteden. Bijv. de veel voorkomende afspraak dat hij zijn eetwaren in een bepaalden winkel zal koopen. Door deze zoogenaamde „gedwongen winkelnering" kan maar al te gemakkelijk de arrrmf V/OtdcH bwHidwld, tSH b~tw Vu!l den patroon: deze krijgt percenten van den winkelier, die slechte waar geeft. Een andere gewichtige bepaling ir, dat de opgelegde boete nooit direct of indirect den patroon ten goede mag komen; haar bestemming moet vooruit bepaald zijn in het contract, dat, wil men een boete-beding maken, slechts schriftelijk kan worden gesloten. Alleen op de overtreding van schriftelijke of in het reglement vastgelegde bepalingen mag boete .gesteld zijn. Zij mag alleen in geld bestaan, terwijl voor één overtreding nooit meer boete mag worden opge-! legd dan zooveel als het loon voor één dag bedraagt en ook de in een week opgelegde boeten dat bedrag nimmer te boven mogen gaan. Van deze bepalingen mag bij het contract niet worden afgeweken, behalve voor arbeiders, die meer dan vier. gulden daags (f 1200 jaarlijks) verdienen. Voor deze laatsten mag hoogere boete worden bedongen, maar is zij zéór hoog, dan kan de rechter haar altijd inkorten. Een ander slechts beperkt geoorloofd beding is het zoogenaamde concurrentiebeding. De afspraak dat de werknemer na afloop van het arbeidscontract niet meer in hetzelfde vak, al of niet in dezelfde stad, bij een ander zal in dienst treden, is alleen dan geldig, wanneer zij gemaakt is schriftelijk door een meerderjarigen arbeider.; Doch zelfs in dat geval kan de rechter op verzoek van den arbeider zulk een beding vernietigen, wanneer hij het te bezwarend acht; wanneer b.v. de arbeider beloofd heeft zijn heele leven nooit meer een vak uit te oefenen.; Vrij natuurlijk, als vanzelf sprekend is de bepaling, dat de werkgever verplicht is, het overeengekomen of door 't gebruik vastgestelde loon te betalen, als het werk is verricht. En als er geen werk verricht is? In 't algemeen moet het antwoord ontkennend luiden. Maar er worden uitzonderingen gemaakt. Zoo krijgt de arbeider toch loon, wanneer hij niet kan werken, omdat hoogere plichten hem roepen: wanneer hij moet gaan getuigen, moet opkomen voor den dienstplicht, wanneer hij zijne moeder moet begraven, of bij het huwelijk van zijn dochter tegenwoordig moet zijn, — altijd wanneer die verplichtingen niet te lang duren. Eveneens krijgt"whij loon zonder werken, wanneer de werkgever geen gebruik wil maken van het werk (b.v. de meester gaat op reis, zoodat hij de diensten van zijn personeel kan ontberen), of geen gebruik daarvan kan maken door toevallige persoonlijke omstandigheden. Maar geen loon wordt uitbetaald als b.v. het werk moet stil liggen door staking, verandering van seizoen, enz. Als beginsel is aangenomen, dat ook de zieke arbeider rijn loon moet blijven ontvangen.; Over de moeilijke vraag „hoelang ?"• is wijd en breed gesproken in de Tweede Kamer, zonder ander antwoord te vinden dan, wat den niet inwonenden arbeider betreft: „gedurende een betrekkelijk korten tijd", een uitdrukking, die erg onbestemd is.: Aangaande inwonende werknemers, zooals dienstboden, is de bepaling veel stren- Ser- Hun moet niet alleen het loon worden uitbetaald, maar de patroon heeft ook te zorgen voor een behoorlijke verpleging en geneeskundige behandeling gedurende zes weken, in zijn woning of elders op een daarvoor bestemde of geschikt gekeurde plaats. Alleen wanneer de ziekte langer dan 4 weken duuirt, heeft de patroon het recht, de gemaakte kosten op den werknemer te verbalen. (Slot in 't volgend nummer.) --- BUITENLAND. Nog altijd houdt de stroom van berichten over de aardbeving in Zuid-Italië aan en het getal verhalen van ooggetuigen is ontelbaar. Ook thans moeten we ons bepalen met hier een greep uit te doen en beginnen dan met het verhaal van een Nederlandschen ooggetuige. Deze schrijft: • Kort na vijf uur werd ik in Hötel Continental te Messina op het Domplein (officieel heet de straat Via San Giocomo) door de aardbeving gewekt. De eerste stoot, die de ergste was, en de meeste verwoesting aanrichtte, duurde een minuut, de latere schokken veel korter. Na den eersten schok vloog ik uit mijn bed, In de kleeren en naar buiten. Het was toen nog zeer donker, en ik had nog geen goed begrip van den omvang van de ramp. Wel kon ik zien, rTvfr n/>m ingestort OÜI ook liiii— zen aan de overzijde. Langzamerhand kwamen op het plein meer menschen bij elkaar. Midden op een plein, waar overigens de puinhoopen van Dom en huizen zeer hoog lagen — is men baj eene aardbeving altijd het veiligst. Wij wachtten daar den dag a£ en zagen toen, dat de aanscrer\2>ende straten door de puinhoopen verbairikadeerd waren. Ook dreigden voortdurend nog huizen in te storten.; Tegenover onif op 't Domplein ontstond brand. Men zeide: door de gasleiding. Wij zagen een man op de vierde verdieping van een huis, waarvan de voorgevel ingestort was. Hij riep om hulp, maar wij "hadden geen ladders fen konden hem niet bereiken. Het vuur kwam dichter hij hem, doch ik weet niet, of hij nog gered is, of naar beneden gesprongen, of misschien levend verbrand. De waterputten waren diep bedolven onder het puin, zoodat men den brand niet blusschen kon. Öp vijf of res plaatsen van de stad tfag ik later brand. Men zeide dat de brandweerkazerne ook ingestort was. Een stuk Van de kade is in zee gegleden; het is echter niet waar, wat de couranten hier te Palermo schrijven, dat de zee de straten overstroomd heeft. Slechts een kleine smalle strook van de kade stond onder water. Ik liep langs de haven naar 't station, dat slechts voor een gedeelte ingestort was. Ik kon mijn koffer nog er uit halen. Ik spreek over het hoofdstation; — dat aan de haven is in het geheel niet verwoest. De ferrybooten haar Reggio en Villa S. Giovarini in Calabrië gingen echter niet meer. Bij de zeebeving hadden zij averij opgeloopen. Mgr. Axigo, de aartsbisschop van Messina, vertelt over zijn redding het volgende: „Ik bevond mij in mijn bidkapel op het oogenblik van de ramp en toen ik trachtte mijn weg naar buiten te vinden, bemerkte ik, dat alle uitgangen versperd waren. Toen knielde ïk voor het beeld van den Verlosser en wachtte wo biddend den nacht en de volgende idagen op den dood. Maar die kwam niet; na twee dagen werd ik verlost." De redders hebben den aartsbisschop bewusteloos gevonden.- Een der gasten van het verwoeste hotel Trinacria geeft in de „Figaro" een omstandig verhaal van zijn redding. Wij ontleenen ook daaraan een en ander. „Ik was 's avonds om negen uur naar bed gegaan, omdat het slechte weer het verblijf op straat hoogst onaangenaam maakte. Het groote hotel was koud en somber en het was zeer moeilijk er den weg in te vinden. Öm drie uur werd ik wakker en merkte ik op dat de lucht drukkend was, alsof er een onweer dn aantocht was. Ik sliep weer in, maar werd, hoelang daarna weet ik niet, gewekt door een schrikbarend geraas; alles draaide en schudde en overal om mij heen klonk het geluid van instortende huizen. Ik begreep terstond wat et gaande was, sprong op en liep op den tast naar de deur. De ruime gang wa 3 verlaten en volkomen stil. Ik liep verder tot aan de plaats waar dè trap moest zijn, maar deze was verdwenen. Ik terug naar mijn kamer, toen opeens een tweede schok, veel heviger dan de eerste, mij tegen den gangmuur wierp. Dat was liet ergste oogenblik: steenen, hout cn wat al niet, stortten neer op mijn hoofd en een ondraaglijke reuk vervulde de ruimte cm mij heen. Toen zag ik opeens een licht, en twee kamermeisjes kwamen met een kaars een trap af. Zij weeklaagden, maar ik wist haar tegenwoordigheid van geest te herstellen en samen gingen wij aan het werk. We bonden de lakens van mijn bed aan elkander en wisten zoo op een afdakje te komen en van daar op den grond.'- Np. de verhalen van ooggetuigen volgen rtïtikéfeu V£ul cLc COrrCopOHCl-CHtCU van de groote bladen, dia elk hun vertegenwoordiger hebben verzonden. Opmerkelijk is het, dat het verhaal van den correspondent van de Berlijnsche „Lokal-Anzeiger" zoo veel afwijkt van alle tot nu toe ontvangen berichten. „Messina," zoo schrijft die journalist, „ziet er, als men de haven binnenkomt, geenszins uit als een groote puinhoop, integendeel; de aanblik der stad verschilt weinig van dien vóór de aardbeving. Dichterbij komende bemerkt men dan dat van al de huizen nog slechts de voor- en achtergevel overeind staan, terwijl het huis daartusschen in gruis is gevallen. Toch ziet men in de stad weinig puinhoopeft, heel anders dan te San Francisco, waar de heele benedenstad één hoop puin was. Natuurlijk is er veel door den brand verwoest." Volgens dezen journalist is er geen vloedornlf iHa efo/J rr/>/Im^rrA,n nrrwiole wil O - — O —O—*' " —' •' 'J bijna overal elders gelezen hebben; naar zijne meening zou zulk een golf sporen hebben moeten achterlaten en die zijn niet gevonden. Hij merkte ook geen lijklucht op. Als van zelf werpt zich thans de vraag op, wat er met Messina geschieden moet. Er heeft een plan bestaan — thans wordt het bevestigd — om de laatste overblijfselen der stad van de aaide te doen verdwijnen: men heeft ontzaglijke hoeveelheden petroleum o*er zee willen aanvoeren en daarmee de puinhoopen begieten, om ze vervolgens door middel van een bombardement Jn de vlammen te laten verteren, zoodat alle ziektekiemen gedood zouden worden. Maar tegen dat plan is een geducht verzet gekomen: wellicht zijn er nog levenden onder het puin! En inderdaad, de laatste berichten gewagen nog telkens van menschen, die onder de brokken steen en hout levend te voorschijn worden gehaald, hoewel ze er een week hebben gelegen. Geschiedkundigen publiceren in'de bladen van Palermo artikelen, 'vaarin zij er aan herinneren, dat na de aardbevingen van 1693 en £783 nog twintig dagen lang menschen werden gered I Maar n'j'j daargelaten de mogelijkheid dat bij verbranding der overblijfselen van RJessina wellicht menschenlevens op vreeselijke wijze verforen zouden gaan, wil toch de bevolking van Sicilië niet, dat het schoone Messina van den aardbodem zal verdwijnen; zij verlangt, dat het weer opgebouwd zal worden, zooals het met San Francisco is geschied; en het schijnt, dat de regeering op maatregelen zint, om dat te bevorderen, o.a. docr de bewoners van Messina gedurende ongeveer 25 jaar vrij te stellen van belasting. Tusschen Servië én Oostenrijk heeft 'took weer eens gespannen. Aanleiding hiertoe was de rede van den Servischen minister Milowanowitsj, die in het Servische parlement sprak van een slavernij van Bosnië en Herzegovina onder Oostenrijlcsch gezag. De regoering te Weenen heeft nu om opheldering gevraagd, waarop de onvoorzichtige minister heeft aangetoond, zooiets niet gezegd te hebben. Of dit nu inderdaad waar is, willen we in het midden laten, maar in elk geval blijkt hieruit, dat de regeJi'ng te • Belgrado vooralsnog een botsing met Oostenrijk wil voorkomen, want indien de Serviërs werkelijk. den oorlog wilden, dan zou dit een zeer mooie gelegenheid geweest zijn: het geduld der Oostenrijkers tegenover Servië was uitgeput en men las in de bladen reeds van een Oostcnrijksch ultimatum en het afbreken der diplomatieke betrekkingen. Bij deze krasse houding van den machtigen buurman is Servië in zijn schulp gekropen. Een les voor Europeesche mogendheden, dat zij zich. voortaan niet laten bangmaken door de hoogdravende oorlogstaal der Serviërs; wanneer liet er op aan komt vechten ook zij liever niet! Hoogstwaarschijnlijk heeft Milowanowitsj niet verwacht dat zijn redevoering zulk een storm zou verwekken: hij schijnt opzettelijk zoo boud gesproken te hebben om zijn positie tegenover de Skoepsjtina te versterken. Immers, hij staat niet al te vast meer als minister en wilde wellicht dooi* oen redevoering naar den zin der volksvertegenwoordiging, deze ten rijnen gunste stemmen. Zijn! woorden waren dus niet zoozeer voor het buitenland, al-s wel voor de Serviërs zelf bestemd. Die veronderstelling wordt waarschijnlijk gemaakt door het besluit van het kabinet, eenige dagen na de redevoering genomen, om zijn ontslag aan te bieden. Wel is waar geeft men ambtelijk niet toe, dat die ontslagaanvrage iets te maken heeft met de Oostenrijksche quaestie, maar dat is niettemin zeer waarschijnlijk. » vnviaut ua«ii x-» i»v«. vv/rt, vu,» met Oostenrijk geschikt is, de koning het ontslag niet wil aannemen — maar als nu deJ Skoepsjtina der regeeTing het vertrouwen' ontzegt ? De minister schijnt na zijn redevoering té Belgrado plotseling popi'lair te zijn, terwijl men hem vroeger niet gaarne lijden mocht.- He" publiek vond dat hij nu Oostenrijk eens goed de waarheid had gezegd, dat hij naar het hart van 't volk liad gesproken. Dezei instemming verflauwde echter toen er berichten kwamen, dat men in Oostenrijk des ministers woorden zoo hoog op nam; de Serviërs hadden niet gedacht dat de redevoering zulk een gevolg zou hebben; de angst voor een naderenden oorlog maakte zich van het publiek meester en daarmee daalde tegelijkertijd weer de sympathie voor den minister. --- BINNENLADE. Twee treffende sterfgevallen. Mr. J. H. M. baron Mollerus van Westkerke. † Te laat om nog in ons vorig nummer te vermelden, bereikte ons Dinsdag het overlijdensbericht van Mr. J. H. M. baron Mollerus van YVestkerke, commissaris der Koningin in deze provincie en als zoodanig voor velen onzer geen onbekende. Bijna 28 jaar heeft de heer Mollerus aan het hoofd van ons gewest gestaan en tijdens zijn bestuur zijn zeer veel belangrijke onderwerpen in de Staten behandeld, vele besluiten van groot gewicht voor Gelderland genomen. En bij de behandeling van al die onderwerpen bewees de Voorzitter der Statenvergadering, dat hij zich volkomen op de hoogte had gesteld van de vaak moeilijke zaken. Daarbij moest de strikte onpartijdigheid van den leider der vergadering ten zeerste geroemd worden. Maar ook buiten die openbare vergaderingen deed baron Mollerus zich kennen als een man, bij uitnemendheid geschikt voor zijn invloedrijke taak. Hij was steeds geneigd een ieder te woord te staan en toonde daarbij een beminnelijke welwillendheid, terwijl hij toch, als dat noodig was, ook krachtig kon optreden. Wie met hem werkten en in den goeden zin samenwerkten, konden verzekerd zijn van zijn belangstelling ook in hunne particuliere aangelegenheden. Baron Mollerus heeft ook steeds getoond, kunsten en wetenschappen gaarne te willen bevorderen en steunen. Dat zijn liefdadigheidszin groot was, daarvan zullen vele instellingen kunnen getuigen. Vóór de overledene tot commissaris in deze provincie werd benoemd, was hij burgemeester van de gemeenten Baarn en Eemnes en lid van de provinciale Staten van Utrecht. Tot lid van Gedeputeerde Staten gekozen, bedankte hij voor die benoeming. Behalve ridder in de orde van den Nederlandschen Leeuw, was hij commandeur van de Leopolds orde, van de Eikenkroon, van den Gouden Leeuw van Nassau en van de Oranje-Nassau-orde. De teraardebestelling zal plaats hebben Zaterdag, des middags 12 uur. H. M. de Koningin zal hierbij worden vertegenwoordigd door Mr. A. Ph. R. C. baron van der Borch van Verwolde, kamerheer in buitengewonen dienst. ♦ * * --- Mr. J G. S Bevers. † Bijna gelijktijdig heeft Nederland het ver» lies te betreuren van een tweeden verdienstelijken staatsburger, den minister van Waterstaat, Mr. J. G. S. Bevers. Nadat de minister Dinsdag het Departement, na afloop der gewone werkzaamheden des middags had verlaten, deed hij een wandeling door het Bosch in de richting zijner woning. De heer Bevers was vergezeld van mevrouw Van W., met wier echtgenoot, het vroegere Kamerlid, de thans ontslapene in nauwe vriendschapsbetrekking stond. Op het wandelpad langs den Koekamp gekomen, gevoelde de heer Bevers zich plotseling onwel; hij zeeg ineen en was bewusteloos. De voerman van een met paard bespannen wagen stelde deze ter beschikking om den lijder naar diens woning in de Daendelstraat te brengen. Men kan zich de consternatie in zijn huis voorstellen. Ondanks den geweldigen schok zorgde mevrouw Bevers zelve voor onmiddellijke geneeskundige huipJLiefderijke en deskundige bijstand mochten evenwel, ongelukkig, niet meer baten. Na een kwartier uur tijds gaf de heer Bevers den geest. Hem had een beroerte getroffen, die aan zijn werkzaam leven op 't onverwachtst een einde maakte. Het leven van nu wijlen mr. Bevers is nog pas kort geleden geschetst, toen hij, nauwelijks een jaar geleden, (n Februari 1908) als raadslid der Kroon optrad in het ministerie-Heemskerk, waarin hem de portefeuille van Waterstaat werd4toevertrouwd.. De keuze was op hem voor dat departement gevallen, omdat hij in de residentie het beheer der publieke werken als wethouder gedurende verscheidene jaren had geleid, toen hij, als advocaat in Den Haag zich gevestigd hebbende, eenigen tijd te voren als lid van den gemeenteraad was opgetre den. Zijne juridische bekwaamheden werden erkend toen hij als lid der commissie van voorbereiding voor defaillissementswet werd aangewezen. De heer Bevers geb. 23 September 1852 te Roermond, die in 1877 gepromoveerd was op proefschrift „Over poging tot misdrijf met ondeugdelijke midde len, of op een ondeugdelijk voorwerp", had zich reeds eerder in het staatkundig leven bewogen: van 1888 tot 1894 was hij n.l. lid der Tweede Kamer voor het district Doetinchem en als zoodanig zal hij voor oudere inwoners van ons district wel geen onbekende zijn. Van 1902 tot 1907 was de overledene lid van de Eerste Kamer. In laatstgenoemd jaar volgde zijn benoeming tot Raadsman der Kroon. De heer Bevers was een beminnelijk man. ïs veer zijn naasten familiekring zijn plotseling verscheiden een zware slag, niet minder onder zijne collega's, zijn vroegere ambtsbroeders in de balie, die hem indertijd in den raad van toezicht en discipline voor de orde van advocaten kozen; in de chariteits kringen vooral, waarin de nu ontslapene zich met voorliefde bewoog, zal zijn heen" gaan een smartelijken indruk maken. Onder zjjne geloofsverwanten was Bevers ook een man van beteekenis, van gezag en van invloed. Gedurende een reeks van 25 jaren maakte hij deel uit van het Regenten-college van het R.-K. Weeshuis. Het voorzitterschap van den hoofdraad der Vincentius da Paolo-vereeniging werd door den heer Bevers bekleed en toer. hij verleden jaar minister was geworden, werd hem het eere-voorzitterschap opgedragen. In het kerkbestuurder parochie van den H. Anthonius en Lodewijk had hij als kerkmeester zitting. De overledene was ridder van den Neder land«chen Leeuw en in dc erde van Tius IX van den Heiligen Stoel. Woensdag bracht Prins Hendrik een bezoek van rouwbeklag aan Mevrouw Bevers Z. K. H. zal de Koningin ook vertegen woordigen bij de teraardebestelling op Zater dag a.s. des voormiddags xi uur. ---