Woeling of Leven? Het wil ons zoo voorkomen, dat er bij de laatste verkiezingen voor de Gemeenteraden zich een nieuwe beweging heeft geopenbaard ; of het een uiting is van gezond nieuw leven, of van een troebele woeling, is vooralsnog moeilijk te zeggen. De tijd zal moeten leeren, of het streven, dat heet te worden aangewend om Lij de keuze van leden mannen in den Raad te brengen, die in de eerste plaats de belangen der gemeente behartigen en voorstaan, zonder hun plaats te misbruiken om partijbelangen te bevorderen, de tijd zal het moeten uitwijzen, of zulk streven ernstig gemeend en in waarheid te bereiken is. Het zo-u inderdaad een verblijdend verschijnsel wezen, als er in eiken Gemeenteraad personen zitting hadden, die bij de noodige ontwikkeling om over gemeenteaangelegenheden mede te oordeelen, zelfstandigheid en eerlijkheid genoeg bezaten om zich los te maken van de dwingende invloeden eener politieke of kerkelijke partij, waartoe ze behooren. Het is al erg genoeg, dat de ontwikkeling van ons land plaats heeft onder de slingering van elkaar bestrijdende inzichten en begeerten van politieke en kerkelijke partijdrijvers; voor de gemeenten is zulk een toestand nog minder gewenscht. We hopen, dat het pogen om een gezonden toestand in 't leven te roepen, in werkelijkheid mogelijk zal blijken. Wij allen zijn verplicht mede toe te zien op de dingen die komen zullen. In Doetinchem heeft zich het opmerkelijk verschijnsel voorgedaan, dat de sociaal-democraten aan invloed hebben verloren; de oorzaak wordt daaraan toegeschreven, dat zij vooral niet de belangen van het algemeen voorstaan, doch, en met groote onstuimigheid vaak, van één partij. En nu moge hun strijden ter verbetering van het lot der arbeiders op zich zelf prijzenswaard zijn, voor raadsleden zijn ze minder geschikt, vooral zij niet, die met hun ééne oog ook nog bijziende zijn. Dan ook hebben zich velen geërgerd aan hun eigenaardig optreden. We spreken heel in 't algemeen, maar daar zijn er, die om hun groote zelfstandigheid te toonen, den eerbied voor de gestelde machten zoozeer uit het oog verliezen, dat ze onbeleefd, ja vaak ruw en onbeschoft worden. Sommigen juichen zulk een lomp optreden in 't eerst toe, doch op den duur komen de meesten toch tot dé overtuiging, dat zulk een voorbeeld niet leiden kan tot volksverbetering. „De Raad is om!" hoorden we in Doesburg juichen door een anti-revolutionair. En die omzetting van den Raad daar is ook al bereikt met het voorgeven, dat het belang der gemeente beter moest worden behartigd dan tot dusverre geschiedde. We geven tpe, dat Doesburg in moeilijke omstandigheden verkeert, er moet wat gedaan worden om de stad te brengen tot meer welvaart, tot vernieuwden bloei. De gelegenheid daartoe is gunstig genoeg, en plannen zijn er ook voldoende gemaakt, doch er ontbrak de geest, de samenwerking om ze uit te voeren. Geen opgewekt leven heerschte er meer, geloovende in een nieuwen opbloei der stad; maar een geest van dofheid en moedeloosheid was over de eenmaal zoo energieke Doesburgers gekomen, een zoo neerdrukkende geest, dat het trachten naar nieuwere werkzaamheid der jongeren er door gedood werd. ' En zoo is het dan kunnen gebeuren, dat een ijverig, verdienstelijk vrijzinnig raadslid werd afgewezen en de Raad omging, ook al onder voorgeven, dat de belangen der gemeente betere vertegenwoordiging edschten. We hopen er het beste van, maar een kerkelijk overwicht blijft in den Raad steeds een groot gevaar, vooral van Calvinistische zijde valt dat te duchten. De haat tegen alle vrijzinnigheid is den Calvinist friet zijn zondigen godsdiensthoogmoed ingeboren, én aan dien afkeer geeft hij toe; neen, dien koestert hij in zijn diepste binnenste. Een monstersamenspanning van de meest uiteenloopende elementen is er te Zutplien noodig geweest om den eersten wethouder, den heer Klaassen uit den Raad te krijgen, ook al in 't belang der gemeente. Het is bekend, welke middelen jarenlang werden beproefd om den heer Klaassen te doen vallen. Te vergeefs echter: wethouder Klaassen was sterk door zijn bekwaamheid, eerlijkheid en arbeidzaamheid. De kleinzielige aanvallen van bekrompen nijdigaards deerden hem niet; rustig bleef hij voortarbeiden, in 't bewustzijn nuttig te wezen voor de stad, zij n stad. Klaassen was gewaarschuwd, hij zag den wervelstorm aankomen, maar hij stond pal, en liet den vuilen storm over zich komen. En na jarenlange trouwe plichtsvervulling, met inspanning van al zijn krachten en met opoffering van veel tijd en rust, is wethouder Klaassen tot heengaan gedwongen door een afschuwelijke samenzwering zijner vijanden, ook al onder de gehuichelde leuze: „in het belang der Gemeente". Klaassen gaat heen met opgeheven hoofde, omgeven door de achting der besten en edelsten van Zutphen's burgerij. --- BINNENLAND. Keizer Wilhelm te De Steeg In verband met het bezoek van den Duitschen Keizer aan Middachten op 9 Aug. a.s., wordt omtrent graaf Bentinck door de „N. R.» Ct." het meegedeeld; Graaf Willem Carel Philip Otto van Aldenburg-Bentinck en Waldeck-Limpurg, heer van Middachten en Gaildorf, is 28 Nov. 1848 te Frankfort a. d. M. geboren. In gevolge een familie-verdrag van 1874, waarbij zijn broeder, graaf Henry, die gepensioneerd luitenant-kolonel in Engelschen dienst is, hem zijn eerstgeboorterecht afstond, volgde hij dezen in het grafelijke fideïcommis van Aldenburg-Bentinck en, in gevolge een ander familie-verdrag van 1888, zijne moeder in de „Standesherrschaft" Waldeck-Limpurg in Wurtemberg op. Hij is erfelijk lid van het Wurtembergsche Heerenhuis, gepensioneerd Britsch secretaris van legatie en commandeur van de Duitsche orde. Uit zijn huwelijk met Marie Cornelia barones van Heeckeren van Wassenaer (geb. 13 Jan. 1855), zijn vier kinderen geboren: gravin Mechtild Corisan-de Renira Marie (geb. 1877), die in 1905 te Middachten trouwde met Casimir erfgraaf van CasteM-Rüdenhausen; erfgraaf Willem Frederik Charles Henri (geb. 1880), luitenant in het regiment Pruisische gardes du corps te Potsdam, ridder in de. Duitsche Orde; graaf Frederik George Unico Willem (geb. 1888), ook in. dienst bij dit regiment; en gravin Isabelle A'ntoimette Marie Clementine (geb. 1889). De stamvader van het geslacht Bentinck is Wicherus Benting, die in 1233 als getuige van den bisschop van Utrecht voorkomt bij het schenken van stadsrechten aan Zwolle, en dus een tijdgenoot van den stamvader van den Duitschen Keizer, Konrad von Zollern (1208—1261). B. K. B. van 10 Juni 1819 werd voor alle leden van het geslacht de titel van baron erkend, bij K. B. van 25 April 1822 werd bepaald, dat voortaan in alle officieele stukken aan Willem Frederik Christiaan Bentinck, zijne moeder en zuster de hun, als behoorende tot den Rijksadel (Keizerlijk diploma van 29 Dec. 1723), competeerende titel van graaf en gravin zal worden gegeven. In 1825 werd dit recht uitgebreid tot al zijne afstammelingen. Bij besluit der Duitsche Bondsvergadering van 12 Juni 1845 werden de Afstammelingen van Jean Charles graaf Bentinck voor Duitschland erkend te behooren tot den „hohen Adel", zoodat aan het hoofd van dezen tak, tegenwoordig Willem Carel Philip Otto graaf van Aldenburg-Bentinck en Waldeck-Limpurg, het praedicaat „Erlaucht" toekomt en de „Ebenbürtigkeit" van toepassing is." --- Landlooperij In de, begin dezer week, te Deventer géhouden aJgemeene vergadering der Geldersch-Overijsselsche Maatij. van Landbouw kwam o. a. aan de orde het rapport over de bestrijdingderlandlooperij, uitgebracht door een commissie, bestaande uit de heeren T. Haitsma Muiier, mr. W. J. van Boneval Faure, H. P. Cramer en G. W, A, W. baron van der Feltz. De meerderheid van de commissie is van oordeel, dat het weigeren van onderstand aan landloopers en het onder bewaking stellen van de bedelaars, niet mogelijk is, omdat de plattelandsbewoners niet tot zulk een samenwerking zijn te vinden. Zij meent echter, dat een krachtige bestrijding door de politie wel resultaten zal hebben, doch daarmede zou moeten gepaard gaan betere vervolging der pTocessen-verbaal, wegens bedelarij opgemaakt, niet alleen door medewerking van het openbaar ministerie, maar ook door de rechtbanken, die, hetzij uit' gctiek aan inzicht van den overlast, door die ptisonen het platteland aangedaan, hetzij uit vrees voor overbevolking der bedelaarskolonies, dikwijls een minimumstraf opleggen. Men wenscht den landloopers gevangenisstraf en geen hechtenis op te leggen. De commissie gaat geheel mede met het oordeel van de staatscommissie, ingesteld 22 September 1903, om de regeering van advies te dienen omtrent de vraag, welke aanvulling of wijziging het in het Wetboek van Strafrecht aangenomen stelsel van bestraffi.ls van bedelarij en landlooperij en de toepassing daarvan in de practijk behoeven om een meer doeltreffende bestrijding van het euvel te verzekeren. Herinnerd wordt, dat de heeren Passtoors en mr. Schokking in de Tweede Kamer hebben aangedrongen op beteugeling der landlooperij. Ten slotte stelt de commissie voor, aan den betrokken minister een adres te zenden, waarin wordt aangedrongen op het in 't leven roepen vuil bepalingen, als zijn voorgesteld door de staatscommissie van 22 Sept. 190 3. De minderheid der commissie, de heer Cramer, kan zich met dit advies niet geheel vereenigen. Hij verwacht er weinig heil van, omdat de minister destijds aan den heer Schokking' antwoordde: „Voar op deze punten (bedelarij, landlooperij, enz.) echter de denkbeelden der Staatscommissie in een wet om te zetten, zal in de allereerste plaats noodig zijn een geheele reorganisatie van de gestichten te Veenhuizen, op den grondslag van een oordeelkundige classificatie." Het zal dus nog wel eenige jaren duren voor wettelijke bepalingen het Staatsblad hebben bereikt. Daarom is en blijft de heer Cramer een voorstander van een systeem, waarbij de plattelanders zelf meer handelend optreden. Dit systeem ontwikkelt hij aldus: Elke afdeeling van de Geldersch-Overijsselsche Maatschappij van Landbouw, die een proef wil nemen, benoemt een commissie, wier leden zooveel mogelijk verspreid over de afdeeling moeten wenen, die, onder leiding van 't bestuur dier afdeeling, een commissie tot wering der landlooperij zullen vormen. Die commissie doet een dringend beroep op alle inwoners om aan geen landlooper of bedelaar (geen ingezetene zijnde) iets te geven, noch in geld, kleeren, voedsel, noch in nachtverblijf, en de commissie door een klein jaarlijksch bedrag, hetzij een bepaald vastgestelde som, hetzij een vrijwillige bijdrage, te steunen; de inwoners krijgen dan de toezegging, dat zij tegen overlast zullen worden beschermd. Zijn deze pogingen met zulk een goeden uitslag bekroond, dat zij kans van slagen hebben, dan benoemt die commissie een aantal jonge, krachtige mannen, die steeds beschikbaar moeten zijn om op den eersten oproep den landlooper te vergezellen; voor eiken landlooper of persoon in een woonwagen twee begeleiders. Elke inwoner geeft nu, zoodra een landlooper of woonwagen binnen de afdeeling verschijnt, aan een der bovenbedoelde personen kennis, die zich direct van een of meer kameraden behoort te voorzien en den landlooper of woonwagen heeft te bewaken. Doen de laatsten iets, wat zij niet mogen doen, bedelen in 't openbaar, venten, indien dit verboden is, enz., dan kunnen de begeleiders ze vooir den burgemeester brengen krachtens het Wetboek van strafvordering. De heer Cramer meent, dat ten gevolge van het bewaken de landloopers de streek zullen mijden. Ten einde aan te sporen tot het nemen van een proef stelt hij voor, dat de algemeene vergadering daarvoor zal beschikbaar stellen f 100. De heer Cramer lichtte het rapport kort toe. De heer Hartog Barneveld zag liever buitengewone veldwachters aangesteld. In Brammen bv. wordt iedere landlooper door een veldwachter gevolgd en dat heeft goede resultaten. De voorzitter, hoewel niet wetend welke weg de beste is, gaat toch liever mede met de 'meerderheid. De beer Cramer meent nog, dat het aanstellen van buitengewone veldwachters te duur zal worden. Hij wekt de afdeeling op eens een proef te nemen. De heer Vrijland, Keppel, zag gaarne, dat de woonwagens onder de Woningwet kwamen, dan zouden zij vanzelf wel verdwijnen. Gewezen werd op de wenschelijkheia om de leerplichtswet zoo te wijzigen, dat de kinderen der landloopers onderwijs moeten ontvangen, dan zou het geslacht der landloopers wel verdwijnen. Ten slotte vereenigde de vergadering zich met de conclusie der meerder, heid. --- Het gebruik van klaverruiters. Bij het aanhoudend regenweer der laatste weken is het zeker niet van belang ontbloot de lezers nog eens te wijzen op de zeer gunstige resultaten, die in den landbouw met de uiterst practische klaverruiters verkregen worden. Het groote voordeel dezer ruiters bestaat hierin, dat bij het gebruik daarvan het te drogen gewas geheel van den grond komt, zoodat alles gelijkmatig droogt, terwijl bovendien veel minder in de gewassen behoeft gewerkt te worden, wat o. m. voor klaver, erwten enz. van zeer groot belang is, daar deze bij dit omwerken steeds veel verliezen. Dat de verliezen bij de gewone wijze van drogen zeer groot kunnen zijn, blijkt wel uit de mededeeling van een landbouwer, die bij droging op het veld in een ongunstig jaar per H. A. slecht 16 H. L. groene erwten oogstte van geringe kwaliteit, daar een deel reeds was ontkiemd en verkalkt, terwijl op ruiters gedroogd 35 h 40 H. L. van goede kwaliteit zoude gewonnen zijn. Wanneer men 1 H. L. erwten op f 9.— j rekent, hetgeen dooreen genomen stellig niet te hoog is, bedroeg hier de schade dus ongeveer f 200.— per H. A. Ook voor klaver, karwij, wikken, lupinen,! vlas, boonen, enz. worden met succes.ruiters' gebezigd, daar men dan zeker is het gewas steeds goed binnen te krijgen. De kosten van het gebruik zijn zeer gering te noemen. Rekent men per H. A. op 48 ruiters, hetgeen zeker ruim voldoende is, en den prijs franco plaats van bestemming op ongeveer 50 ets. per stuk, dan bedragen deze per jaar en per H. A. slechts f 2.—, daar de ruiters bij goede verzorging wel 12 jaar bruikbaar zijn. Door de pogingen van de Ned. Heidemaatschappij, die de ruiters op verschillende ontginningen doet vervaardigen, en zich voor het meer «algemeen gebruik daarvan veel moeite geeft, zijn in verschillende deelen van het land reeds met veel succes ruiters ingevoerd. Zeer waarschijnlijk i 3 de tijd niet ver meer, dat in het bedrijf van geen enkelen landbouwer deze bij uitstek nuttige voorwerpen nog ontbreken. Immers: „W anneerhetgewasopderuiters staat, wordt het geacht zoo goed als thuis te zijn." Wie nadere inlichtingen wenscht kan zich daartoe wenden tot de Directie der Ned Heidemaatschappij te Utrecht, die gaarne bereid is alle gewenschte inlichtingen te verstrekken. --- Over de zaak Kuyper en de Commissarisbenoeming in Gelderland. Over die zaak zijn de organen het nog lang niet eens. We schrijven een paar meeningen over. Eerst melden wc, dat de „Nieuwe Courant" van baron Sweerts de Landas op een tot hem gerichte vraag het volgende telegram ontving: „Wensch met geen enkel woord op onzinnige verdachtmaking in te gaan,."- * * * Het „Vaderland" acht de jongste Kuyper - quaestie een zaak van openbaar belang en beveelt „De Tijd" eenige punten ter overweging aan. Zeker raken, vindt het liberale blad, de motieven, die de benoeming van een Commissaris der Koningin beheerschen, de openbare zaak. Maar er is meer: De zaak raakt, naar onze meening, in een zeer voorname plaats de Regeering. De Regeering heeft dr. Kuyper tot minister van staat aan H. M. voorgedragen. De Regeering heeft het tegemoetkomend woord gesproken, dat dr. Kuyper verklaarde noodig te hebben om zjjn verkiezing tot Kamerlid te kunnen aannemen en steun aan de Regeering te kunnen toezeggen. Die steun is toegezegd en bij de verkiezingen in ruime mate door dr. Kuyper verleend. De Regeering heeft de benoeming van een! Commissaris der Koningin in Gelderland; 6 maanden aangehouden en ten slotte; niet den heer Sweerts benoemd. De zaak raakt ook de Regeering, dié indertijd den heer Sweerts tot burgemeester der residentie voordroeg. Het is onaannemelijk, dat zij geheel onverschillig zou geweest zijn omtrent de politieke richting van het hoofd eener gemeente als 's Gravenhage. Heeft zij werkelijk' „een man van rechts" als burgemeester, voorgedragen en in „De Standaard" aan de goe-gemeente laten verkondigen, dat het liberale 's Gravenhage „een man van, links" tot burgemeester kreeg? De zaak raakt den burgemeester ala zoodanig. Heeft hij, alvorens tot burgemeester benoemd te worden, de toenmalige Regeering in het onzekere gelaten omtrent zijn politieke richting? Of mei juistheid ingelicht? Is hij veranderd? Wanneer is hij begonnen gelden bij ar.; Kuyper te storten? Hield hij dezen voor den penningmeester der anti-revolutionaire partij? Heeft hij ook geld in de Christelijk-historische partijkas gestort? De zaak raakt ten slotte dr. Kuyper, niet als privaat persoon, maar als invloedrijk staatsman, minister van staat.; Gelijk terecht is opgemerkt, is het publiek belang in hooge mate gemoeid met de vraag of manipulatiën als met Westmcijer, Lehmann en Sweerts in Nederland regel zijn en hoever het kwaad reeds ingevreten is. Openbaarheid make dit duidelijk, opdat alles wat de ongereptheid van ons staatkundig leven in, gevaar brengt, voor goed de kop kunne worden ingedrukt. Het „Utr. Dagblad" tracht het onderscheid tusschen ~de zaak Westmeijer" en; „de zaak Sweerts" te preciseeren. In deze laatste kon misbruik der ministeriecle positie ten laste worden gelegd, ook geheel afgescheiden van eenigen mogelijken samenhang met de Lehmann-contributies. Voor de tweede onthulling is echter 't bestaan en 't aanwijzen van dat verband beslissend, omdat — hoe ongewenscht en bedenkelijk' ook — het bepleiten van welgevallige benoemingen bij bevriende ministers niet als strikt verboden kan worden beschouwd. Ook niet voor benoemingen van partijkas-donateurs. Dan wijst het op het belang van de vraag op welk tijdstip de storting of toezending van storting heeft plaats gehad. Valt dat tijdstip bijvoorbeeld zoo ongeveer samen met den tijd der sollicitatie, dan dringt de gedachte aan eenig verband natuurlijk steeds meer naar voren. Dan wordt de positie dus neteliger voor den a.-r. partijleider, die niet den moed had onder zoo bijzondere omstandigheden desnoods een contributie te weigeren. Maar neteliger ook voor den. Haagschen burgemeester. --- Gaarkeuken, Kookschool. Een belangstellend ingezetene deed on 3 eene uiteenzetting toekomen van zijne ideeën omtrent de oprichting van een gaarkeuken en daaraan mogelijk te verbinden kookschool hier ter plaatse, welke naar zijne meening van zeer groot nut kon zijn voor vele werklieden. en kleinere ambtenaren, welke hier in Doetinchem hunne bezigheden hebben, maar wier eigenlijke woonplaats betrekkelijk veraf ligt, en tevens voor die gezinnen, waar de bereiding van het middagmaal, doordien de vrouw des huizes genoodzaakt is door werken buitenshuis in de behoeften van haar gezin te voorzien, thans niet voldoende kan plaats hebben. Wij achten dit een zeer sympathiek denkbeeld, al kunnen wij voorloopig niet beoordeelen of het kans van slagen heeft. Intusschen vestigen wij er de aandacht op. Mochten er onder onze lezers zijn, die zouden willen medewerken tot de bereiking van dit doel, dan zullen wij hen gaarne met onzen zegsman in kennis brengen. --- Op de Paardenmarkt. Ik bezocht onlangs de paardenmarkt to Hoofddorp en de voorjaarapaardenmarkt to. Haarlem. De te Hoofddorp aangevoerde paarden waren bijna uitsluitend eerste kwaliteit boerenpaarden, waarbij vooral onder de jongere dieren de nakomelingen vielen op to merken van de in de laatste jaren ingevoerde Oldenburger hengsten. Dus dieren van waarde, die met zorg behandeld worden, omdat er door een, onoordeelkundige behandeling in korten tijd veel aan te bederven valt Van onophoudelijk slaan met zweep of stok door ruwe paardenkooplui of lieden die zich daarvoor gaarne uitgeven en er op belust zijn ieder paard dat onder hun bereik komt terloops een striem met de zweep te geven, was daar geen sprake. Ook zag ik maar weinig dieren zonder toezicht. Hoe spoedig een jong paard door een voor hem ongewone ruwe behandeling geheel bedorven kan worden blijkt o.a. hieruit, dat nog niet lang geleden bij een op een boerderij gehouden publieke verkooping, een jong paard dat vóór de verkooping volkomen mak en vertrouwbaar was, nog voor dat de veiling begon, als razend sloeg naar ieder dio het naderde. De oorzaak hiervan was alléén daaraan toe te schrijven, dat dan de een dan de ander bij het bezichtigen der te koop gestelde paarden met de zweep naar de dieren sloeg en het jonge paard, dat misschien nog nooit een klap gehad had, sloeg weldra terug en werd geheel onhandelbaar. Het verdroeg alleen zijn ouden meester. Op de voorjaarsmarkt te Haarlem waren bijna uitsluitend minderwaardig afgewerkte dieren aan de lijn, voor het meerendeel aangevoerd door kleine kooplieden. Men kon het de beesten met hun stramme leden, waarop het spreekwoord dat de ouderdom komt met gebreken maar al te zeer van toepassing is, aanzien, hoezeer zij verlangen naar rust. Maar daarvoor zijn de magere stakkers niet hier gebracht, zij moeten verkocht worden en daarom bij het monsteren een rapheid en vurigheid aan den dag leggen, die zij niet meer bezitten. Wat zoo'n arm dier door ouderdom en onvoldoende voeding ontbreekt, weet de koopman door middel van de zweep aan te vullen. En onbarmhartig gaat de zweep er over. Angstig kijkend naar zijn belager tracht bet dier nog zijn veelal kreupele, stijve beenen te reppen. En nu is het mij nimmer duidelijk geworden hoe iemand een paard wil koopen, dat met groot geschreeuw en een dracht zweepslagen in draf gebracht moet worden. Het dier gedraagt zich dan immer* t